VII SA/Wa 2504/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego W. w R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Przedmiotem skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w R. ("skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki betonowej zastawki piętrzącej, w następującym stanie sprawy: Pismem z 13 września 2015 r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej wniósł do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("PWINB") o nakazanie rozbiórki zastawki piętrzącej na potoku M.. Wskazał na jej zły stan techniczny. Podniósł także, że obiekt ten, powstały w latach 80. XX wieku, od wielu lat jest niewykorzystywany i nie pełni przeznaczonej funkcji. PWINB [...] sierpnia 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie betonowej zastawki piętrzącej, zlokalizowanej na potoku M. w km [...], na działce nr ew. [...] w miejscowości M. (o czym poinformował strony pismem z 31 sierpnia 2016 r.). W trakcie rozpraw administracyjnych, które odbyły się 19 września 2016 r. oraz 20 lutego 2018 r., ustalił, że stan techniczny zastawki jest zły, przypory betonowe wykazują przemieszczenia w stosunku do głównej konstrukcji zastawki, zaś sam obiekt jest nieużytkowany, przy czym nie jest związany z jakimkolwiek zbiornikiem wodnym ani nie jest wyposażony w jakiekolwiek urządzenia. Ustalił także, że wskazany obiekt blokuje spływ wód wezbraniowych stwarzając ryzyko podtopień. W toku postępowania skarżący podał, że nie jest właścicielem ww. zastawki, jest jedynie zarządcą potoku M. Podobne stanowisko zajęła w sprawie Gmina S. wskazując, że nie jest właścicielem obiektu i nie posiada żadnych dokumentów związanych z jego budową czy użytkowaniem. Do akt sprawy włączono nadto protokół z przesłuchania I.S., współwłaścicielki działki nr ew. [...] w M., położonej przy potoku M., z którego wynika, że osoba ta nie posiada żadnej wiedzy w zakresie użytkowania ww. zastawki, jak i jej właściciela. Opierając się na powyższych ustaleniach, decyzją z [...] marca 2018 r., znak: [...], PWINB na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., "Prawo budowlane") nakazał skarżącemu dokonanie rozbiórki przedmiotowej zastawki w terminie do 31 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ opisał stan, w jakim przedmiotowy obiekt się znajduje, a także wskazał, że brak jest dokumentów wskazujących na inwestora tego obiektu oraz przez kogo i do jakich celów wykorzystywana była zastawka w przeszłości. W ocenie organu stan techniczny zastawki powoduje możliwość zatrzymywania i spiętrzania niesionych przez wodę obiektów w okresie spływu wód wysokich, co może stwarzać zagrożenie dla mienia, ludzi i środowiska. Organ podniósł następnie, że dla obiektów nieużytkowanych, nienadających się do remontu lub wykończenia ustawodawca przewidział procedurę określoną w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, która przewiduje możliwość wydania decyzji nakazującej właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę obiektu w określonym terminie. Stwierdził przy tym, że wobec braku właściciela lub zarządcy przedmiotowego obiektu hydrotechnicznego oraz braku funkcjonalnego powiązania tego obiektu z innymi budowlami, obowiązek rozbiórki nieużywanej zastawki będącej w złym stanie technicznym oraz mogącej stwarzać zagrożenie należało nałożyć na zarządcę działki, na której znajduje się zastawka, to jest na Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w R. Na skutek odwołania skarżącego od ww. decyzji (kwestionującego adresata wydanego nakazu), GINB decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest rozbiórka budowli piętrzącej, o której mowa w art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm., "Prawo wodne"), która usytuowana jest na działce stanowiącej własność Skarbu Państwa. Gmina S., Gmina O. oraz I. S. – współwłaścicielka działki przylegającej do obiektu działki – nie posiadają wiedzy o obiekcie i jego rzeczywistej funkcji. GINB wskazał dalej, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Decyzje wydawane na tej podstawie są decyzjami o charakterze związanym, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w tym przepisie (nieużytkowany obiekt budowlany, nienadający się do remontu, odbudowy lub wykończenia) organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Adresatem tej decyzji może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 526 Prawa wodnego z dniem wejścia w życie tej ustawy, Wody Polskie wykonują zadania dotychczasowego Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dotychczasowych dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz marszałków województw, związane z utrzymaniem wód oraz pozostałego mienia Skarbu Państwa związanego z gospodarką wodną, a także inwestycjami w gospodarce wodnej. Zgodnie z art. 258 (zamiast: 528) ust. 1 tej ustawy, Wody Polskie reprezentują Skarb Państwa oraz wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do wód, o których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1 oraz do gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi. Organ odwoławczy podał, że wystąpił do skarżącego pismem z 8 czerwca 2018 r. o udzielenie informacji, czy przedmiotowa zastawka widnieje w ewidencji śródlądowych wód powierzchniowych; czy dla zastawki była udzielona zgoda wodnoprawna (art. 388 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego); czy zastawka podlegała legalizacji lub nakazowi przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego (art. 190 i 191 Prawa wodnego); czy zastawka była poddana kontroli (art. 355 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego); czy zastawka była remontowana lub konserwowana w ramach realizacji wynikającego z art. 227 Prawa wodnego obowiązku utrzymania publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, ewentualnie czy wykonywano w stosunku do niej inne czynności, m.in. przewidziane w art. 227 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego. W odpowiedzi skarżący poinformował, że zastawka nie widnieje w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, gdyż nie jest urządzeniem melioracji wodnych; w archiwach brak pozwolenia wodnoprawnego i nie była udzielana zgoda wodnoprawna dla przedmiotowego obiektu; zastawka nie mogła podlegać legalizacji ani nakazowi przywrócenia poprzedniej funkcji urządzenia wodnego, bowiem Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej wniósł o nakazanie jej rozbiórki; kontrole wykazały, że przedmiotowa zastawka jest w złym stanie technicznym, o czym informowany był PWINB celem nakazania właściwemu podmiotowi rozbiórki obiektu; zastawka nie była remontowana ani konserwowana, bo obiekt nie stanowił własności administratora cieku ani też nie jest przez niego użytkowany. Organ odwoławczy wskazał, że nie można ustalić pierwotnej funkcji zastawki oraz podmiotu, który ją zrealizował i korzystał z niej w przeszłości. W tej sytuacji obowiązek dokonania rozbiórki prawidłowo został nałożony na skarżącego jako podmiot wykonujący prawa właścicielskie w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, na której znajduje się zastawka. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 976/15 oraz z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 275/17 GINB podniósł, że gdy nie można ustalić właściciela ani zarządcy obiektu budowlanego, to funkcje te pełni podmiot ujawniony w rejestrze gruntów jako władający nieruchomością. Sam zakres takiego władania odpowiada posiadaniu samoistnemu, które jest nie tylko formą władztwa nad rzeczą, a więc stanem faktycznym, ale zawiera w swojej konstrukcji również wolę posiadania rzeczy jako właściciel. Skoro podmiot wpisany do ewidencji sprawuje swoje władztwo nad rzeczą z zamiarem jego wykonywania jak właściciel, to również będzie on zobowiązany do zapewnienia prawidłowego utrzymania stanu obiektów budowlanych, znajdujących się na takiej nieruchomości. W skardze do Sądu na ww. decyzję GINB z [...] sierpnia 2018 r. skarżący zarzucił naruszenie: - art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie podmiotu zobowiązanego, - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nienależyte nierozpatrzenie materiału dowodowego i w rezultacie ustalenie błędnego stanu faktycznego, - art. 107 § 3 k.p.a., albowiem decyzja zawiera braki w uzasadnieniu, powodujące niemożliwość ustalenia motywów rozstrzygnięcia w odniesieniu do zarzutów składanych przez skarżącego na etapie odwołania od decyzji. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji PWINB oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję GINB z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję PWINB z [...] marca 2018 r. nakazującą skarżącemu rozbiórkę betonowej zastawki piętrzącej w km [...] potoku M., na działce o nr ew. [...] w M. Zdaniem Sądu, decyzja ta odpowiada prawu; zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne (w tym w dużej mierze poświęcone kwestii podniesionej w odwołaniu, a związanej z adresatem decyzji), opiera się na prawidłowej wykładni art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiącego podstawę materialnoprawną tego orzeczenia, nadto w okolicznościach faktycznych sprawy – prawidłowo wskazuje adresata nałożonego obowiązku - właściciela nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa zastawka (a dokładnie podmiot wykonujący w stosunku do tej nieruchomości prawa właścicielskie). Rozwijając tę ocenę Sąd przede wszystkim zauważa, że sprawa dotyczy betonowej zastawki piętrzącej zlokalizowanej na potoku M., na działce o nr ew. [...] w miejscowości M. Zastawka ta nie jest użytkowana, nie jest też związana z żadnym innym obiektem; znajduje się w złym stanie technicznym (przypory betonowe wykazują przemieszczenia w stosunku do głównej konstrukcji zastawki), brak jest możliwości jej wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, nadto – obecny jej stan blokuje spływ wód wezbraniowych stwarzając ryzyko wystąpienia lokalnych podtopień. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, a dokładnie w protokołach rozpraw administracyjnych (połączonych z oględzinami obiektu) mających miejsce 19 września 2016 r. i 20 lutego 2018 r. Poza tym okoliczności te pozostają w sprawie niesporne; na ich podstawie skarżący wnosił w postępowaniu (konsekwentnie) o nakazanie rozbiórki ww. zastawki, a pozostałe strony wnioskowi temu nie oponowały. Zważyć przy tym trzeba, że działka nr ew. [...] (na której zlokalizowana jest ww. zastawka) stanowi własność Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wykonujące uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa m.in. gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi (art. 528 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, art. 212 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Powyższe, zdaniem Sądu, uprawniło organy orzekające do zastosowania art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Sprawa bezspornie dotyczy obiektu nieużytkowanego. Obiekt ten nie pełni przypisanej mu funkcji, nie jest związany z żadnym innym obiektem, nadto - jest w złym stanie wymagającym interwencji, tym bardziej z uwagi na to, że obecnie stanowi zagrożenie (wobec możliwości powodowania lokalnie podtopień). Jak wykazało jednak przeprowadzone postępowanie, nie ma woli po stronie uprawnionego podmiotu do podjęcia prac w celu doprowadzenia tego obiektu do odpowiedniego stanu (zgodnego z prawem) i dalszego jego użytkowania. A zważyć trzeba, że zwrot "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia", o którym mowa w art. 67 ust. 1, odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Warto przy tym dostrzec za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że sama tylko techniczna możliwość przeprowadzenia remontu obiektu budowlanego przy bierności jego właściciela nie jest wystarczająca do rezygnacji przez organ nadzoru z wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę. "(...) niezbędnym pozostaje uzyskanie przez organ prowadzący postępowanie wiarygodnego zapewnienia właściciela lub zarządcy obiektu o możliwości wykonania robót związanych z jego doprowadzeniem do legalnego i technicznie właściwego stanu jego użytkowania (...)", (v. wyrok z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 849/16). W konsekwencji, Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły ww. art. 67 ust. 1 poprzez jego zastosowanie i orzeczenie na jego podstawie o rozbiórce. Postępowanie przeprowadzone w sprawie, spełniające wymogi przewidziane m.in. w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 198, poz. 2043 ze zm., obejmujące: ustalenie przyczyn zaistniałego stanu, dokonanie oględzin obiektu, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej), wykazało bowiem wystąpienie przesłanek przewidzianych w tym przepisie (tj.: nieużytkowanie obiektu, zły jego stan, brak zamiaru podjęcia prac przy tym obiekcie), a to obligowało organ do jego zastosowania. Sąd stwierdza także, że organy orzekające – wobec poczynionych ustaleń – nie naruszyły ww. art. 67 ust. 1 poprzez skierowanie nakazu rozbiórki do skarżącego, nie będącego ani właścicielem ani zarządcą obiektu. Wprawdzie adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego może być, zgodnie z literalnym jego brzmieniem, tylko jeden z ww. podmiotów, a więc właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Niemniej nie stanowi o naruszeniu omawianego przepisu skierowanie nakazu rozbiórki do podmiotu "innego", wówczas, gdy przedmiotem postępowania jest obiekt o nieustalonym stanie prawnym. Takiego też obiektu dotyczyło niniejsze postępowanie, albowiem w jego toku nie udało się ustalić inwestora, a przede wszystkim – właściciela zastawki. Nie odnaleziono też żadnej dokumentacji związanej z realizacją czy użytkowaniem tej zastawki. Nie potwierdziły się także twierdzenia skarżącego, który w piśmie z 13 września 2015 r. wskazał na to, że przedmiotowa zastawka została wybudowana w latach 80-tych XX wieku w celu podpiętrzania wody dla zasilania wybudowanego zbiornika przeciwpożarowego na działce nr ew. [...], a wobec tego jej właścicielem jest albo Gmina S., albo aktualny właściciel ww. działki (a jednocześnie właściciel ww. zbiornika). Pełnomocnik Gminy S. dwukrotnie, tj. podczas obu przeprowadzonych rozpraw, zaprzeczył, jakoby Gmina była właścicielem/inwestorem ww. zastawki; również współwłaścicielka działki nr ew. [...] przylegającej do działki nr ew. [...] (na której to znajduje się zastawka) nie przyznała się do wykonania przedmiotowej zastawki – wskazała, że nieruchomość nabyła około 15 lat temu i w momencie jej zakupu nie było na niej żadnego zbiornika wodnego funkcjonalnie związanego z ww. zastawką, dodała, że nie posiada żadnych informacji wskazujących na właściciela/użytkownika zastawki czy dotyczących wskazywanego zbiornika wodnego. Podobne stanowisko prezentował w postępowaniu skarżący podnosząc, że nie jest właścicielem zastawki, a wobec tego nie może być adresatem orzeczonego nakazu. Organy orzekające w sprawie nie kwestionowały tego stanu, niemniej uznały, że w takiej sytuacji, kiedy to właściciel obiektu objętego postępowaniem prowadzonym w oparciu o art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest znany, uprawnione jest skierowanie obowiązku do właściciela nieruchomości, na której obiekt ten się znajduje. Dokonując takiej oceny organ II instancji uwzględnił charakter obiektu i jego usytuowanie, a wobec tego – przepisy Prawa wodnego. Miał na uwadze, że zgodnie z art. 212 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa wykonują Wody Polskie (Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie) – w stosunku do śródlądowych wód płynących oraz wód podziemnych, z wyłączeniem śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, jak również, że zgodnie z art. 216 ust. 5 tej ustawy, urządzenia wodne lub ich części oraz budowle i ich części, znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stanowią odrębny od tych gruntów przedmiot własności. GINB analizując sprawę wziął jednocześnie pod uwagę, że zgodnie z art. 226 ust. 1 Prawa wodnego to właściciel wód utrzymuje wody z uwzględnieniem konieczności osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61. Utrzymywanie publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz morskich wód wewnętrznych polega także na zachowaniu stanu dna lub brzegów oraz na remoncie lub konserwacji istniejących budowli regulacyjnych (art. 227 ust.1). Stosownie do art. 227 ust. 3 pkt 4 Prawa wodnego utrzymywanie wód, o których mowa w ust. 1, jest realizowane przez usuwanie ze śródlądowych wód powierzchniowych przeszkód naturalnych oraz wynikających z działalności człowieka. GINB uznał w efekcie, że w sytuacji braku możliwości ustalenia podmiotu, który zrealizował zastawkę i z niej korzystał, ciężar usunięcia nieprawidłowości spoczywa na właścicielu nieruchomości, na której obiekt ten się znajduje. Zdaniem Sądu, jest to ocena trafna; z uwagi na nieustalenie właściciela zastawki – prawidłowa. Wprawdzie Prawo wodne przewiduje wyjątek od zasady superficies solo cedit, zaś art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje na właściciela obiektu budowlanego, niemniej w pewnych (wyjątkowych) okolicznościach (a takie w tym przypadku miały miejsce) podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku nałożonego na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego może być właściciel gruntu pod wodą płynącą, na którym to znajduje się obiekt przeznaczony do rozbiórki. Tym bardziej jeśli zważy się, że wskazany podmiot jest odpowiedzialny za utrzymywanie wód, a sporna zastawka stwarza potencjalne zagrożenie. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew wywodom skargi, organy orzekające w sprawie przeprowadziły prawidłowe postępowanie dowodowe i poczyniły niezbędne ustalenia zarówno w zakresie stanu obiektu, jak również w celu ustalenia adresata decyzji. Brak dokumentów dotyczących realizacji i użytkowania tego obiektu nie stanowi zaś o tym, że takie postępowanie dowodowe nie miało miejsca. Co więcej, akta sprawy potwierdzają (v. protokoły z rozpraw administracyjnych, protokół przesłuchania strony – współwłaścicielki działki sąsiedniej), że postępowanie prowadzono także w kwestii spornej, niemniej nie skutkowało ono ustaleniem właściciela spornej zastawki, a przy tym pozyskaniem dokumentacji związanej z jej funkcjonowaniem. Nie przyniosło oczekiwanego rezultatu ani przesłuchanie współwłaścicielki nieruchomości sąsiadującej z potokiem, na którym zlokalizowana jest zastawka (mającej wiedzę z okresu ostatnich 15 lat, wobec nabycia wówczas wskazanej nieruchomości), ani wyjaśnienia pełnomocnika Gminy S., czy samego skarżącego (v. pismo z 25 czerwca 2018 r.). Co więcej, z wyjaśnień skarżącego złożonych przed organem odwoławczym wynika, że sporna zastawka mogła powstać w warunkach samowoli budowlanej (wskazuje na to brak pozwolenia wodnoprawnego), w takich zaś okolicznościach logicznym jest, że nie będzie dokumentów z nią związanych. Dlatego też Sąd przyjął, że kwestie procesowe podniesione w skardze (a to – z uwagi na brak wykazania wyczerpania możliwości postępowania dowodowego) nie mogły okazać się skuteczne. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.