IV SA/Wa 373/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. M na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J.M kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2018 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu wyżej wymienionego z pobytu stałego w budynku nr [...] położonym w miejscowości [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda odnosząc się do odwołania powołując się na art. 35 i 25 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.) i orzecznictwo sądów administracyjnych ustalił, że Skarżący opuścił budynek nr [...] położony w miejscowości [...], gm. [...] w marcu 2018 r. i w nim nie mieszka. Organ odwoławczy uznał także, że opuszczenie przez wymienionego miejsca pobytu stałego było dobrowolne i trwałe. Tym samym Wójt Gminy zasadnie orzekł o jego wymeldowaniu z przedmiotowego budynku na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Strony postępowania, tj. J. M. i K. K. oraz K. S. - pełnomocnik K. K. zgodnie przyznały, że wymieniony opuścił miejsce stałego pobytu w marcu 2018 r. i obecnie tam nie mieszka. Opuszczenie przez niego przedmiotowego budynku potwierdzili również inni uczestnicy postępowania, tj. Z. M. - pełnomocnik J. M. i przesłuchany w charakterze świadka J. M. Powyższe koresponduje także z przeprowadzonymi oględzinami, ponieważ nie wykazały one w ww. budynku żadnych rzeczy codziennego użytku należących do J. M. Poza tym samo pozostawienie rzeczy w miejscu stałego zameldowania nie dowodzi jeszcze zamieszkiwania Strony w budynku nr[...] położonym w miejscowości [...]. Skarżący oraz Z. M. i J. M. podnieśli, że miejsca pobytu stałego J. M. nie opuścił dobrowolnie i trwale, lecz na skutek przemocy stosowanej przez K. S., powyższe twierdzenia nie znajdują jednak – w ocenie Wojewody - odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym. Skarżący poinformował także, że z domu wziął jedynie ubrania, a pozostałe rzeczy materialne, takie jak: narzędzia do pracy na działce, wyposażenie domu (stół z krzesłami, ostatnio zakupiony ekspres do kawy, sprzęt RTV i AGD) pozostały. Zaznaczył, że w tejże nieruchomości posiada dożywotnią umowę zapisaną w akcie notarialnym, która to nie jest realizowana. Przesłuchany w sprawie świadek, jak i pełnomocnicy stron jako przyczynę opuszczenia przez J. M. miejsca pobytu stałego wskazali tylko awantury i konflikt z K. S. Organ zauważył także, że postępowanie, prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...], w sprawie uszkodzenia ciała J. M. w dniu [...] maja 2018 r. (czyli już po wyprowadzeniu się wymienionego z miejsca pobytu stałego), zostało umorzone. Dalej Wojewoda wskazał, że o istnieniu przemocy nie przesądza subiektywna ocena stosunków pomiędzy stronami, nawet jeśli są one złe, doprowadzają do kłótni i awantur. Z kolei wniesienie do sądu powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania przez Skarżącego nastąpiło dopiero 12 września 2018 r., a więc już po wszczęciu postępowania w sprawie jego wymeldowania i prawie pół roku po opuszczeniu przez niego miejsca stałego pobytu. W toku postępowania wpłynęło także pismo K. S. odnoszące się do wniosku pełnomocnika skarżącego w sprawie przeprowadzenia ponownych oględzin, w którym neguje potrzebę ich przeprowadzenia, jej zdaniem nic nie wniosą one nowego do sprawy, a jedynie mają na celu przeciągnięcie biegu całej sprawy. W piśmie swym ww. zwróciła uwagę na to, że Skarżący opuszczał dom w obecności Policji, nikt go do tego nie zmuszał. Podkreśliła ponadto, iż stwierdzenie, że nigdy nie opuścił posesji dobrowolnie jest stwierdzeniem fałszywym. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wymeldowanie służy celom jedynie ewidencyjnym (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności). Wobec tego decyzja o wymeldowaniu jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby pod określonym adresem i nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości (np. umowa dożywocia). Oznacza tylko i wyłącznie, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu. Chodzi o to, by dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej. J. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższej decyzji Wojewody z [...] grudnia 2018 r. zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w analizowanym stanie faktycznym zostały spełnione przesłanki do wymeldowania Skarżącego z posesji w [...], w sytuacji gdy opuszczenie przez niego posesji nie było dobrowolne i trwałe, a spowodowane było wyłącznie działaniami podjętymi przez K. S., 2. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji mylne stwierdzenie, że opuszczenie przez Skarżącego posesji było dobrowolne, pomimo że opuścił posesje wyłącznie na skutek agresji słownej i fizycznej ze strony K. S., która uniemożliwia mu obecnie dostęp do nieruchomości, a po przymusowym opuszczeniu przez skarżącego posesji wymieniła bez zgody i wiedzy skarżącego zamki do furtki wejściowej oraz drzwi wejściowych do domu nie wydając J. M. kompletu jego kluczy, a obecnie toczy się z powództwa J. M. postępowanie o przywrócenie naruszonego posiadania, jak również został wniesiony prywatny akt oskarżenia w stosunku do K. S., pominięcie faktu, że na przedmiotowej nieruchomości wpisane jest na rzecz J. M. prawo dożywocia, oraz mylne uznanie, że opuszczenie posesji ma charakter trwały pomimo deklarowania ze strony skarżącego woli powrotu na posesję niezwłocznie po wydaniu mu kluczy oraz wszczęcia postępowań sądowych mających na celu wyegzekwowania jego praw, b) art. 10 w zw. z art. 75 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pominięcie złożonych przez skarżącego wniosków o zwrócenie się komisariatu policji w [...] i [...] o przedstawienie wykazu interwencji w okresie od marca do maja 2018 r., a w przypadku odmowy ich wydania poinformowania o niniejszym fakcie skarżącego, oraz zwrócenia się do Sądu Rejonowego w [...], czy został złożony akt oskarżenia dotyczący popełnienia przestępstwa przez K. S. na szkodę J. M., c) art. 10 w zw. z art. 75 § 1 i w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu części istotnych dowodów mających znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ustalenia treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oraz praw wpisanych w Dziale III. nie ustalenia czy przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowanie cywilne i karne zainicjowane przez J. M. oraz pominięcia dowodu z przesłuchania wnioskodawcy w charakterze świadka, a ograniczenie się jedynie do przesłuchania jego pełnomocnika, d) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji Wójta Gminy, w szczególności niedostateczne wyjaśnienie, na jakiej podstawie przy zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym organ uznał, że została spełniona przesłanka dobrowolności i trwałości. W uzasadnieniu skargi Strona podkreśliła, że na przedmiotowe okoliczności zwracała uwagę już w pierwszych zeznaniach złożonych w dniu [...] lipca 2018 r. Dom został przez Skarżącego opuszczony w obawie o własne życie spowodowane agresywnym zachowaniem ze strony K. S., która wobec niego stosowała przemoc fizyczną i psychiczną. Co więcej, do zabrania podstawowych rzeczy konieczna z domu była interwencja funkcjonariuszy policji. Skarżący zwrócił też uwagę, że organ zdaje się całkowicie pomijać fakt, że skarżący z domu zabrał jedynie część ubrań, a pozostałe rzeczy materialne takie jak narzędzia do pracy, wyposażenie domu, sprzęt RTV i AGD pozostały w domu w [...]. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez skarżącego w rozmowie z funkcjonariuszami policji. Wobec powyższych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, jak i o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymują argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Organ dodatkowo wskazał, że z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, aby organy administracji miały obowiązek przesłuchiwać stronę, którą reprezentuje ustanowiony przez nią pełnomocnik na okoliczność potwierdzenia oświadczeń składanych w toku postępowania wyjaśniającego przez tego pełnomocnika. Z istoty pełnomocnictwa wynika bowiem, że działa on w interesie i na rzecz swojego mocodawcy, zgodnie z posiadanymi upoważnieniami. Natomiast podniesione w skardze przez pełnomocnika argumenty dotyczące realizacji prawa dożywocia jego mocodawcy nie mają znaczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie wymeldowania. Organy meldunkowe obowiązane są bowiem tylko do ustalenia, czy dana osoba mieszka w miejscu zameldowania, czyje opuściła i czy opuszczenie to jest trwałe i dobrowolne. Organ nie bada przysługujących osobie zameldowanej praw do lokalu i nie rozstrzyga konfliktów powstałych na tym tle pomiędzy stronami. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że Wójt Gminy zwracał się do organów policji o informację na temat przeprowadzanych interwencji pod adresem [...], gm. [...], ale Komisariat Policji w [...] odmówił udzielenia szczegółowych danych. Organ I instancji wystąpił także do Prokuratury Rejonowej w [...], która poinformowała go, że postępowanie w sprawie uszkodzenia ciała zostało umorzone. W związku z powyższym nieuwzględnienie wniosku Skarżącego o wystąpienie do Sądu Rejonowego w [...] o informację, czy skierował on akt oskarżenia przeciwko K. S., nie miało znaczenia przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. To strona - jeśli powołuje się na istnienie określonych faktów - winna przedstawić dowód potwierdzający tę okoliczność. Zdaniem Wojewody prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające oraz zebrano materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji, a w związku z tym nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a. wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1032 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zm.), zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Natomiast, czy opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy zbadać, czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu, możliwość powrotu do lokalu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2017 r., II SA/Gl 759/17, CBOSA). W ocenie Sądu całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego budzi wątpliwości co do przyjętego przez organy stanowiska, że opuszczenie lokalu przez skarżącego było dobrowolne i miało charakter trwały Należy wskazać, że aby uznać, że opuszczenie stałego miejsca pobytu ma charakter dobrowolny należy stwierdzić, że wynika ono z własnej woli zainteresowanego, a nie z powodu presji czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Wskazać także należy, że sam fakt nieprzebywania w miejscu stałego pobytu nie przesądza o trwałym opuszczeniu lokalu. Mając na względzie ww. uwagi należy wskazać, że w ocenie sądu – organy nie przedstawiły w sposób przekonywujący stanowiska, że skarżący opuścił lokal dobrowolnie. Jak wynika z akt sprawy: - skarżący opuścił lokal pod presją, w asyście policji, - nie kwestionowane jest, że skarżący i była konkubina byli w sporze i niejednokrotnie interweniowała policja (potwierdziły to oświadczenia skarżących, Policji i świadków), - w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] o umorzeniu postępowania karnego dotyczącego uszkodzenia wszczęte [...] maja 2018 r., które tylko potwierdza, że konflikt stron był poważny, - skarżący wszczął postępowanie w sprawie o naruszenie posiadania. Poza tym – co jest istotne w sprawie – zaraz po wyprowadzeniu się skarżącego lokatorka – bez jego wiedzy - wymieniła zamki co uniemożliwiło dostęp skarżącemu do lokalu. Skarżący od tego momentu nie mógł swobodnie wrócić do lokalu. Okoliczność powyższą organ nie zakwestionował, ale także się do niej nie ustosunkował. Co mając na uwadze istniejący spór pomiędzy lokatorami, mogło to mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawie, w szczególności w zakresie ustalenia przesłanki dobrowolności opuszczenia przez Skarżącego lokalu. Wymiana kluczy uniemożliwiła bowiem Skarżącemu powrót do lokalu. Ponadto – co także ma wpływ na wynik sprawy - od początku skarżący wskazywał, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego i wskazywał, że podejmie działania w celu przywrócenia naruszenia postępowania, co jak wynika z akt sprawy uczynił. Tej okoliczności także organ nie przeanalizował. Wola Strony w postępowaniu o wymeldowanie jest ważną przesłanką stanowiącą element mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z akt sprawy wynika też, że skarżący nie tylko oświadczał od początku postępowania, że opuszczenie lokalu nie ma przez niego charakteru trwałego i dobrowolnego, to poparł to także innymi okolicznościami m.in. wszczęciem postępowania o naruszenie postępowania, jak i wszczęciem postępowania w sprawie karnej. Należy wyjaśnić, że samo wszczęcie postępowania nie miało by wpływu w sprawie, jednak z uwagi na całokształt skomplikowanego stanu faktycznego i niekwestionowanych spornych stosunków skarżącego i lokatorki, nie są bez znaczenia w sprawie analizując przesłankę "dobrowolności". Podobnie jak umorzona sprawa karna, która jednoznacznie potwierdza, że sytuacja pomiędzy stronami była trudna i została wszczęta przed złożeniem przez właściciela lokalu wniosku w przedmiocie wymeldowania. Zdaniem Sądu także w niniejszej sprawie przedwczesnym jest uznanie, że Skarżący opuścił lokal w sposób trwały. Samo wyprowadzenie się nie wywołuje od razu skutku trwałego opuszczenia lokalu, musi upłynąć znaczny okres czasu, a w okolicznościach sprawy mamy doczynienia z kilku miesięcznym opuszczeniem lokalu i oświadczeniem Skarżącego od początku postępowania, że zamierza do lokalu wrócić i podejmuje w tym zakresie odpowiednie działania. Przy czym należy zwrócić uwagę, że do tego lokalu nie mógł wrócić, gdyż lokatorka wymieniła zamki w drzwiach. Należy też wyjaśnić, że do powyższego stanowiska sądu, przekonał całokształt okoliczności (wiele czynników łącznie), jak i nieprzekonywujące uzasadnienie organów. Dodać należy, że ustalona podczas oględzin okoliczność, brak w lokalu rzeczy osobistych Skarżącego, w stanie fatycznym sprawie nie może stanowić czynnika decydującego o trwałym wyprowadzeniu się Strony, zwłaszcza, że wskazywał on, że jego rzeczy zostały nie przez niego uprzątnięte. W sprawie o wymeldowanie bez znaczenia prawnego pozostaje natomiast okoliczność posiadania przez skarżącego (na co skarżący w toku postępowania wskazywał) umowy dożywocia. Prawo to wpisane jest w dziale III księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych KW nr [...]. Ewentualne spory z umowy o dożywocie związane z prawem skarżącego do zamieszkiwania w budynku rozstrzygnąć może jedynie sąd powszechny. Zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu z uwagi na konieczność uzupełnienia stanu faktycznego i wyczerpującego uzasadnienia związanego z dobrowolnym lub przymusowym opuszczeniem przez Skarżącego lokalu i odniesienia do okoliczności, które organ pominął, a które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim organ powinien dokładnie ustalić kiedy lokatorka zmieniła zamki, co uniemożliwiło swobodny dostęp do lokalu, jak i wpływ tej okoliczności na wynik sprawy. Podobnie należało ponownie przeanalizować wpływ trudnych relacji Strony z lokatorką, który był nie kwestionowany, a mogły mieć one wpływ na ziszczenie się przesłanki dobrowolnego opuszczenia lokalu. W ocenie Sądu należało także rozważyć, czy nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu przez Stronę, mając na względzie upływ czasu, jak i wolę Strony i czynności podejmowane przez nią związane z powrotem do lokalu (wyrok NSA z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2065.17, CBOSA). Wobec tego, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., ze względu na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nie odniesienie w sposób przekonywujący do przesłanek stanowiących podstawę wymeldowania Skarżącego z lokalu i przedwczesne uznanie, że Skarżący opuścił lokal dobrowolnie i trwale. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 ww. ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz.1800 ze zm.). Zasądzone koszty obejmują zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł. Ponownie rozstrzygając sprawę organ, winien uwzględnić zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego i wyczerpującego odniesienia się do okoliczności sprawy, zarówno tych podnoszonych przez Stronę w toku postępowania, jak i tych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia szczególnie w zakresie przeanalizowania przesłanki dobrowolności.