I SA/Ke 151/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy na rzecz S. sp. z o.o. w Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z [...] r. Wójt Gminy S. stwierdził, że stanowisko S.Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: Spółka), przedstawione we wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r., uzupełnionym w dniu 29 stycznia 2019 r., o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie zwolnienia z tego podatku budynku ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa o głównej funkcji użytkowej - budynek składowy w gospodarstwie rolnym wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców wyprodukowanych przez Spółkę w jej własnym gospodarstwie rolnym oraz, że nie podlegają temu podatkowi zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., grunty na których położony jest budynek.- jest nieprawidłowe. Spółka, przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne prowadzące gospodarstwa rolne zarejestrowane w ewidencji gospodarstw rolnych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wnioskodawca jest również zarejestrowany w ewidencji producentów tego systemu jako grupa producentów owoców i warzyw (dalej: Grupa). Szczególny status Grupy wynika z faktu, iż choć organizacyjnie działa ona w formie spółki z o.o., czyli podmiotu prawa odrębnego od jej udziałowców, to w rzeczywistości jej celem jest służenie właśnie działalności wspólników. Istotą działalności Spółki jest bowiem odpowiednie ulokowanie na rynku i zdobycie pozycji wiarygodnego dostawcy owoców i warzyw produkowanych przez udziałowców w ich indywidualnych gospodarstwach rolnych, jakiej nie byliby w stanie uzyskać członkowie Grupy działając samodzielnie. Spółka jest właścicielem działek w gminie S. o nr: 369/12 i 846/6, zabudowanych budynkiem biurowym, działki nr 581/2 zabudowanej budynkiem sklasyfikowanym jest jako handlowo-usługowy oraz działki nr 369/11 zabudowanej budynkiem przechowalni (dalej budynek). Budynek położony jest na działce oznaczonej w ewidencji gruntów jako użytki rolne zabudowane i jest sklasyfikowany w ewidencji budynków w klasie budynki produkcyjne, usługowe gospodarcze dla rolnictwa według KŚT, o głównej funkcji: budynek składowy w gospodarstwie rolnym. Spółka jest obecnie właścicielem gruntów, w tym gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha, zajętych na działalność rolniczą. Jest również dzierżawcą około 80 ha sadów, z których zbierane są owoce. Od 1 stycznia 2019 r. Spółka zamierza opisany budynek w całości przeznaczyć i faktycznie wykorzystywać do składania wyłącznie owoców wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Owoce z ponad 80 ha sadów, którymi dysponuje Spółka, będą zajmować całą dostępną powierzchnię przechowalniczą budynku, a ewentualna nadwyżka owoców ponad pojemność budynku będzie przechowywana w innych należących do Spółki budynkach. W budynku nie będą przechowywane inne owoce niż te wyprodukowane przez samą Spółkę, bowiem pozostałą działalność, w tym przechowywanie owoców wyprodukowanych w indywidualnych gospodarstwach członków Grupy, Spółka będzie prowadzić w innych posiadanych budynkach, w Z. oraz G.. Z uwagi na przeznaczenie budynku wyłącznie do działalności rolniczej, Spółka zamierza wyłączyć przedmiotowy budynek, jako niezwiązany z działalnością gospodarczą, z ewidencji środków trwałych i amortyzacji podatkowej. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka zadała pytanie: czy w sytuacji opisanej w stanie faktycznym tj. gdy budynek jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa o głównej funkcji użytkowej - budynek składowy w gospodarstwie rolnym i jest wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców wyprodukowanych przez Spółkę w jej własnym gospodarstwie rolnym, podlega on w całości zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., zaś grunty na których położony jest budynek nie podlegają temu podatkowi zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l? Zdaniem wnioskodawcy skoro działka nr 369/11 jest zaliczona do użytków rolnych zabudowanych i wykorzystywana będzie wyłącznie na cele działalności rolniczej, tj. przechowywania własnych owoców zebranych przez Spółkę, to na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l wyłączona będzie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie z w/w. artykułem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają bowiem użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeśli zatem użytki rolne (w tym zabudowane) będą zajęte na prowadzenie działalności rolnej (w tym przechowywanie płodów rolnych), to grunty te nie będą w ogóle podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, lecz podatkiem rolnym. Odnośnie budynku Spółka wskazała na zakres i klasyfikację pojęcia "budynek gospodarczy" oraz wiążący dla organu podatkowego status budynku określony w ewidencji gruntów i budynków. Odwołała się do przeznaczenia budynku, który będzie służył przechowywaniu płodów rolnych - owoców wyprodukowanych przez Spółkę na posiadanych gruntach stanowiących sady. Użytki rolne, których jest właścicielem, stanowić będą gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. 2017, poz. 1892 ze zm.). Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. a następnie definicję budynku gospodarczego zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U 2017 poz. 2101 ze zm. dalej PGiK) podstawę (...) wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2016 r., poz. 1034) w § 63 wskazuje na obowiązek wyodrębnienia w ewidencji dotyczącej budynku między innymi rodzaju budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), klasy budynku według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wprowadzonej Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r., w sprawie klasyfikacji obiektów budowlanych (PKOB) oraz główną funkcję budynku. Z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów działek nr 369/11, 581/5 i 846/6 wynika, że oznaczone są one jako grunty rolne zabudowane, a działka nr 369/12 oznaczona jest jako inne tereny zabudowane. Z kolei z wypisu z rejestru budynków wynika, że na działce nr 581/5 (we wniosku Spółka wykazała działkę nr 581/2 której nie jest właścicielem) według Klasyfikacji Środków Trwałych znajduje się budynek z oznaczeniem produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, a na działce nr 369/11 znajduje się budynek sklasyfikowany jako produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, główna funkcja budynku - budynek składowy w rolnictwie. Z kolei na działce nr 369/12 znajduje się budynek biurowy, główna funkcja budynku - siedziba firmy. Budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa (rodzaj 108) według wyżej wskazanej klasyfikacji obejmują budynki przeznaczone dla działalności rolniczej np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, owczarnie, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu, spichlerze, szopy rolnicze, spiżarnie, piwnice do przechowywania wina, szklarnie, itp. Natomiast budynki gospodarstw rolnych według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rodzaj 1271) obejmują budynki gospodarstw rolnych i budynki magazynowe dla działalności rolniczej np. obory, stajnie, budynki inwentarskie dla trzody chlewnej, stadniny koni, przemysłowe fermy drobiu, stodoły, pomieszczenia do przechowywania sprzętu, szopy rolnicze, spiżarnie, piwnice do przechowywania wina, kadzie na wino, szklarnie, silosy rolnicze itp. Warunkiem zwolnienia z podatku od nieruchomości określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l jest położenie budynku gospodarczego na gruntach gospodarstw rolnych, przy czym budynek gospodarczy musi służyć wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym do gospodarstwa rolnego nie należą grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W przypadku prowadzonej działalności gospodarczej, grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w świetle art. 2 ust. 2 u.p.o.l. W ocenie organu w opisanym przez wnioskodawcę zdarzeniu przyszłym użytki rolne zabudowane należące do Spółki będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie można uznać, że budynek, w którym Spółka będzie przechowywać płody rolne wyprodukowane przez nią, służyć będzie wyłącznie działalności rolniczej w rozumieniu ustawy. Z załączonego wypisu z działu 3 Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 7 grudnia 2018 r. wynika, że przeważającą działalnością Spółki jest sprzedaż hurtowa owoców i warzyw. Wobec powyższego nie można przyjąć, że budynek będący własnością Spółki, będzie "służyć wyłącznie działalności rolniczej", co jest warunkiem zastosowania zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l Reasumując organ uznał, że budynek ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek produkcyjny usługowy i gospodarczy dla rolnictwa, z główną funkcją budynek składowy w gospodarstwie rolnym wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców wytworzonych przez Spółkę w jej własnym gospodarstwie rolnym, nie będzie podlegał zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.l pkt 4 lit. b u.p.o.l. jako budynek gospodarczy, położony na gruncie gospodarstw rolnych i służący wyłącznie działalności rolniczej. Budynek nie spełnia przesłanek przedmiotowego zwolnienia, tj. nie będzie służył wyłącznie działalności rolniczej zaś grunty o powierzchni 1,1105 ha fizycznych zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie można uznać jako grunty nie podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na powyższą interpretację Wójta Gminy S. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń w zakresie zdarzania przyszłego sprzecznych z przedstawionymi we wniosku oraz brak przedstawienia uzasadnienia prawnego stanowiska organu; - art. 21 ust. 1 PGiK w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez niezastosowanie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków na potrzeby ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości; - art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l poprzez błędne przyjęcie, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie z podatku od nieruchomości nie ma zastosowania do opisanego przez Spółkę budynku. Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit a i c ustawy p.p.s.a oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając zarzuty skarżąca wskazała, że z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy może poruszać się wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Jakiekolwiek ingerencje organu podatkowego w opis zdarzenia przedstawionego we wniosku, czy też prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności w nim opisanego są zupełnie nieuprawnione, a czynności takie są zaprzeczeniem postępowania interpretacyjnego, które toczy się w ramach przedstawionego przez podatnika opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Opis ten wyznacza ramy, w których orzeka organ interpretacyjny. Skarżąca zauważyła także, że w interpretacji organ podatkowy ograniczył się do wskazania swojego odmiennego zdania, co do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Skarżącą. Nie wskazał przy tym żadnych argumentów na jego poparcie. Nie może być takim argumentem stwierdzenie, zresztą niewskazane również w opisie wnioskodawcy, że przeważającą działalnością prowadzoną przez Spółkę jest sprzedaż hurtowa owoców. W ocenie Skarżącej nawet gdyby element taki był we wniosku wskazany, nie przekreślałby on możliwości wykorzystywania budynku na potrzeby prowadzonej równolegle działalności rolniczej. W związku z powyższym Skarżąca uznała, że zarówno prowadzenie postępowania dowodowego (żądanie przedstawienia dodatkowych dokumentów) jak i zawarcie w interpretacji stwierdzeń typu "organ podatkowy przyjmuje, że użytki rolne zabudowane należące do Spółki będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej", wbrew opisowi wskazanemu we wniosku, stanowi rażące naruszenie art. 14c Ordynacji podatkowej. Skarżąca zauważyła także, że w interpretacji organ podatkowy powołał się na art. 21 ust. 1 PGiK, a następnie zupełnie pominął klasyfikację gruntu do użytków rolnych. Organ wskazał również, że w przypadku prowadzonej działalności gospodarczej, grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w świetle art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Tymczasem przepis ten stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Skoro we wniosku wskazano, że grunty, na których posadowiony jest budynek są zakwalifikowane w ewidencji gruntów do użytków rolnych, co zresztą zostało potwierdzone wypisem z tej ewidencji, a Spółka nie będzie ich wykorzystywać do działalności gospodarczej, to nieuprawnione było twierdzenie, że z powyższego przepisu wynikać będzie opodatkowanie tych gruntów podatkiem od nieruchomości w braku jakiejkolwiek argumentacji za poparciem takiego stanowiska. Skarżąca wskazała, że w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy przyjął, iż opisany przez Spółkę budynek nie będzie spełniał warunków zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., ponieważ nie będzie służył wyłącznie działalności rolniczej ani leżał na gruntach gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżącej stwierdzenie takie nie ma żadnego uzasadnienia, bowiem fakt prowadzenia również działalności gospodarczej nie wyłącza możliwości prowadzenia działalności rolniczej i przeznaczenia niektórych składników majątku wyłącznie na potrzeby takiej działalności rolniczej. Niezależnie od innej prowadzonej działalności (w tym gospodarczej) Spółka jest uprawniona do prowadzenia działalności rolniczej. W ocenie skarżącej nie ulega także wątpliwości, że w świetle przepisów ustawy Prawo rolne Spółka jest właścicielem gospodarstwa rolnego i na jego gruntach, sklasyfikowanych jako użytki rolne zabudowane, posiada budynek gospodarczy. Skoro budynek będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wyprodukowanych we własnym gospodarstwie Spółki, to będzie służył wyłącznie działalności rolniczej. W takich okolicznościach, w ocenie Skarżącej, odmowa zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. jest nieuzasadniona, a zatem doszło do niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu. Skarżąca podkreśliła także, że organ podatkowy dokonał nieuprawnionej modyfikacji zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Skoro we wniosku Spółka wskazała, że budynek będzie w całości służył wyłącznie przechowywaniu własnych owoców, a hodowla i zbiór tych owoców stanowią działalność rolniczą w rozumieniu ustawy, to organ nie miał żadnych podstaw, aby twierdzić, że budynek nie będzie służyć wyłącznie działalności rolniczej i w związku z tym nie będzie korzystał ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l . W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) dalej "ustawa p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Spór dotyczy zastosowania w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym przepisów art. 2 ust.. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. Zdaniem skarżącej, w przedstawionym stanie faktycznym znajduje zastosowanie zwolnienie budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., zaś grunt, na którym budynek jest posadowiony zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlega opodatkowaniu. W ocenie organu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Skoro, co wynika z wypisu KRS przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa owoców i warzyw nie można przyjąć, że budynek będący jej własnością będzie służyć wyłącznie działalności rolniczej. Budynek nie spełnia przesłanek przedmiotowego zwolnienia, tj. nie będzie służył wyłącznie działalności rolniczej, natomiast grunty o powierzchni 1,1105 ha fizycznych, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie mogą być uznane za grunty nie podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na wstępie należy wskazać, że skarżąca oprócz sformułowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 21 ust. 1 PGiK w zw. z art 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., podniosła także zarzut naruszenia prawa procesowego – art 14 c §1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zarzuciła, że organ w sposób nieuprawniony dokonał ingerencji w opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyjmując, że przeważającą działalność Spółki stanowi sprzedaż hurtowa owoców, mimo, że powyższa okoliczność nie wynika z opisu stanu faktycznego podanego przez Spółkę. Pozwala to Sądowi, który jak wskazano wyżej bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną, do kontroli zaskarżonego aktu także w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Granice "sprawy" zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 tej ustawy obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 dostępne jak i powołane niżej orzecznictwo www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Podatnik przedstawiając opis zdarzenia przyszłego twierdził, że w ewidencji gruntów i ewidencji budynków działka nr 369/11 została sklasyfikowana jako użytek rolny zabudowany, posadowiony na niej budynek został zaklasyfikowany w klasie – budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa według KŚT o głównej funkcji – budynek składowy w gospodarstwie rolnym. Spółka podała, że zamierza wyłączyć z ewidencji środków trwałych i amortyzacji przedmiotowy budynek i w całości przeznaczyć wyłącznie na składowanie owoców wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Zaznaczyła, że pozostałą działalność, w tym przechowywanie owoców w indywidualnych gospodarstwach członków Grupy będzie prowadzić w innych pozostałych budynkach. W stosunku do takiego stanu faktycznego Spółka przedstawiła własne stanowisko i ten stan faktyczny winien być dla organu podstawą oceny stanowiska podatnika jako prawidłowego bądź nieprawidłowego. Organ uznając stanowisko Spółki jako nieprawidłowe nie odniósł swojej oceny do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, ale prowadził postępowanie w celu ustalenia czy przedstawiony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, zobowiązując podatnika do przedłożenia wypisu z rejestru gruntów i budynków, zaś stanowisko w zakresie braku podstaw do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., organ wyprowadził z przeprowadzonego dowodu - zapisu KRS wskazując, że przeważającą działalnością przedsiębiorcy jest sprzedaż hurtowa owoców i warzyw. Oznacza to, że organ, wbrew opisanym regułom procesu interpretacyjnego dokonał samodzielnych ustaleń, w zakresie przesłanki rodzaju działalności prowadzonej przez spółkę do jakiej ma być przeznaczony budynek. Spółka wskazywała, że ten konkretny budynek będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Obowiązkiem organu, związanego merytorycznie zakresem problemu prawnego przedłożonego we wniosku o interpretację była ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Jak wskazano wyżej organ interpretujący z uwagi na zakres odesłania wynikający z art. 14h Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Jeżeli organ interpretacyjny uzna, że stan faktyczny został we wniosku przedstawiony w sposób niejasny lub niepełny, wniosek nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy elementów, to ma możliwość wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Postępowanie interpretacyjne nie jest natomiast postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego. Spełnienie warunków zwolnienia z opodatkowania budynku jak i braku podstaw do opodatkowania gruntu na którym budynek został posadowiony może być weryfikowane wyłącznie w ramach postępowania wymiarowego. Ewentualne konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążają podatnika. Należy zaznaczyć, że interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego, może być co do zasady zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści, czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny. Spółka przedstawiając stan faktyczny w żadnym miejscu nie wskazywała na przeważającą działalność - sprzedaż hurtowa owoców i warzyw, która to okoliczność jak wynika z uzasadnienia interpretacji miała decydujące znaczenie dla oceny. Organ wydając interpretację, którą uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe, wskazał na przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności wykorzystując dane wynikające z zapisów KRS nie opis zdarzenia przedstawionego przez podatnika. Także, co zasadnie eksponuje skarżąca, wskazanie w uzasadnieniu interpretacji, że należące do Spółki użytki rolne zabudowane będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, nie ma oparcia w przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia. Weryfikowanie przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego i dokonanie przez organ oceny stanowiska podatnika, przy uwzględnieniu prowadzonych w postępowaniu interpretacyjnym ustaleń oznacza, że organ nie wywiązał się z obowiązku oceny stanowiska podatnika wyrażonego w stosunku do podanego przez niego stanu faktycznego i sprawia, że interpretacja nie spełnia funkcji informacyjnej i gwarancyjnej. Celem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest odpowiedź na konkretne pytanie podatnika i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie przedstawionego zdarzenia. Istotą postępowania interpretacyjnego jest bowiem oprócz funkcji informacyjnej udzielenie ochrony wynikającej z przepisów art. 14k-14m Ordynacji podatkowej. Z uwagi na charakter opisanego naruszenia przepisów postępowania przedwczesnym jest odniesienie się w sposób wiążący do zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 21 ust. 1 PGK w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. Kontrola poprawności wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd uwarunkowana jest przyjęciem przez organ stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika i dokonaniem oceny jego stanowiska. Na marginesie należy tylko wskazać, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. jest zwolnieniem przedmiotowym. Warunkiem zasadniczym zwolnienia jest wyłącznie położenie na gruntach gospodarstwa rolnego i wyłączny związek budynku gospodarczego lub jego części z działalnością rolniczą. Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej uwagi i dokonać oceny stanowiska podatnika w odniesieniu do przedstawionego przez niego stanu faktycznego. Jeśli uzna, że konieczne jest jego uzupełnienie dla potrzeb zajęcia prawidłowego stanowiska, wezwie podatnika do podania brakujących elementów stanu faktycznego. Poddając ocenie wyłącznie stanowisko Spółki wyrażone w stosunku do przedstawionego zdarzenia organ będzie zobowiązany wyjaśnić w sposób wyczerpujący własną ocenę chyba, że uzna stanowisko Spółki za prawidłowe. Skoro za podstawę udzielonej przez Wójta Gminy S. interpretacji indywidualnej nie posłużył stan faktyczny przedstawiony we wniosku doszło do naruszenia przepisów art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 i 14h Ordynacji podatkowej w stopniu skutkującym jej uchyleniem na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach w pkt 2 (200 zł wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018.265 tj.).