I OSK 3618/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.), Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz, Sędzia del. WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta m. st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 412/17 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Prezydenta m. st. Warszawy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 412/17, w pkt 1. zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie w Dzielnicy W., oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...] – w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; w pkt 2. stwierdził, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; w pkt 3. stwierdził, że bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4. wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 2000 złotych; w pkt 5. przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych; w pkt 6. zasądził od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 11 grudnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dawniej: [...] sp. z o.o.) na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie w Dzielnicy W., oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...], przejętą pod drogę publiczną na mocy ostatecznej decyzji podziałowej Burmistrza Miasta W. z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...]. Z uzasadnienia skargi wynika, że przez pięć lat od złożenia wniosku organ nie podjął żadnych działań zmierzających do jego rozpatrzenia. Dopiero od dnia 27 października 2010 r. prowadzone były rokowania (o których mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami – u.g.n.) w sprawie uzgodnienia wysokości odszkodowania za 389 działek wymienionych we wnioskach skarżącej z dnia 29 grudnia 2005 r., wydzielonych pod drogi publiczne na terenie Dzielnicy W. m. st. Warszawy, które przeszły z mocy prawa na własność Miasta Stołecznego Warszawy. Rokowania te zakończyły się w dniu 27 marca 2013 r. wynikiem negatywnym, co potwierdza protokół uzgodnień. Na skutek zażalenia skarżącej, wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wyznaczył Prezydentowi m. st. Warszawy czteromiesięczny termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia, jednak terminu tego nie dotrzymał. Skarżąca wskazała, że kilkakrotnie składała w sprawie zażalenia i ponaglenia wzywające organ do wydania decyzji. Pełnomocnik skarżącej wniósł o: - zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym przez Sąd terminie, - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w maksymalnych wysokościach bądź alternatywnie grzywny albo sumy pieniężnej w maksymalnych wysokościach, - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. st. Warszawy wniósł o uznanie jej za bezzasadną. Organ podał, że zarządzeniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] powołał Komisję Negocjacyjną do przeprowadzenia rokowań w celu ustalenia wysokości odszkodowania na rzecz skarżącej. W ramach rokowań odbyło się 12 spotkań Komisji z przedstawicielami Spółki. Podano, że w sierpniu 2013 r. skarżąca spółka nie podpisała protokołu negatywnego kończącego rokowania, nie zgadzając się z jego treścią. W dniu 30 września 2015 r. wyraziła jednak chęć zawarcia ugody administracyjnej w trybie art. 114 K.p.a. Organ wskazał, że w związku z prowadzonymi rozmowami oraz faktem, że Biuro Prawne wskazało na wątpliwości co do zawierania ugód między m. st. Warszawą a stroną postępowania o odszkodowanie w trybie art. 98 u.g.n., pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa poinformowało Spółkę, że zamierza odstąpić od zawierania ugód administracyjnych. Ponadto Prezydent wyjaśnił, że w toku ustalania stanu faktycznego niezbędne było odszukanie dokumentów z zakresu ewentualnego zrzeczenia się prawa do odszkodowania. Wystąpiono zatem do odpowiednich organów o przekazanie ewentualnych porozumień, zrzeczeń, oświadczeń i umów zawieranych odnośnie przedmiotowych nieruchomości. Podkreślono, że w niniejszych postępowaniach odszukanie powyższej dokumentacji będzie czynnością długotrwałą i żmudną, ponieważ przedmiotowe nieruchomości znajdowały się uprzednio w granicach Powiatu M. Wskazano na reorganizację w strukturach administracji samorządowej począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r., co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia kwerendy w różnych miejscach, w tym w Starostwie M. Organ podał, że decyzje podziałowe obejmujące przedmiotowe nieruchomości przypadają na okres od dnia 22 kwietnia 1986 r. do dnia 17 grudnia 2002 r. oraz podał, że zmiany terytorialne objęły również rejonizację sądów wieczystoksięgowych i ich archiwów. W ocenie Prezydenta, okoliczności te Sąd winien wziąć pod uwagę, wyznaczając termin na załatwienie sprawy. Wskazano przy tym, że realny czas potrzebny na zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, to minimum 10 miesięcy, choć termin ten ze względu na skomplikowany stan sprawy może ulec przedłużeniu. Ponadto organ zwrócił uwagę na zmieniające się uwarunkowania prawne – prowadzone w sprawie spotkania mające na celu zawarcie ugody administracyjnej, która następnie nie mogła zostać zawarta ze względu na brak legitymacji Miasta, nakładanie się trybów, w których wnioskodawca dochodzi odszkodowania za te same nieruchomości, wysoki stopień skomplikowania sprawy, zmiany organizacyjne w strukturach samorządowych, wieloaspektowość zagadnień podnoszonych podczas prowadzonych rozmów negocjacyjnych i ugodowych oraz na konieczność weryfikacji złożonych przez strony, sprzecznych ze sobą oświadczeń. Organ wyjaśnił przy tym, że ze względu na trudności w oszacowaniu przewidywanego terminu rozpatrzenia sprawy, brak jest w aktach sprawy zawiadomienia w trybie art. 36 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na wstępie wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. uznał, że skarga jest zasadna. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie Prezydent m. st. Warszawy nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu ma rację skarżąca, że uzgodnienie, o którym mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n., jest obligatoryjne i bez jego przeprowadzenia nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania administracyjnego, zaś obowiązek w tym zakresie spoczywa niewątpliwie na organie, a nie na stronie. Przy czym przepisy ustawy o gospodarce nieruchomości nie regulują ani trybu prowadzenia uzgodnień, ani czasu ich trwania, ani formy ich zakończenia. Proces ten jest pozostawiony woli samych negocjujących. Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, że jeżeli na wniosek o uzgodnienie odszkodowania organ nie reaguje w rozsądnym czasie, albo – jak w niniejszej sprawie – informuje w protokole uzgodnień (z dnia 27 marca 2013 r.) o braku lub ograniczeniu środków finansowych na najbliższe lata, które pozwalałyby mu podjąć negocjacje, to tym samym ziszcza się przesłanka niedojścia do uzgodnienia, wskazana w powołanym przepisie, gdyż po stronie organu nie ma woli dojścia do porozumienia w rozsądnym terminie. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że nie doszło do uzgodnienia między skarżącą a organem, zatem Prezydent winien był przystąpić do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania. Nieprzyznanie zaś dotychczas odszkodowania stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą ochrony własności wyrażoną w art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, a przede wszystkim z zasadą wyrażoną w art. 21 ust. 2 Konstytucji, gwarantującą prawo do odszkodowania w przypadku wywłaszczenia. Pomimo bowiem upływu wszelkich terminów załatwienia sprawy zarówno ustawowych, jak i tego czteromiesięcznego wyznaczonego przez Wojewodę Mazowieckiego, Prezydent nie wykonał ciążącego na nim obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu nie można też przyjąć, że organ działał w sprawie wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki oraz, że na bieżąco interesował się sprawą. W ocenie Sądu brak akt, czy konieczność zebrania materiału dowodowego, nie jest okolicznością usprawiedliwiającą długotrwałość prowadzenia postępowania, ale stanowi o niedowładzie organizacyjnym organu. Wobec tego Sąd uznał, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności. Zdaniem Sądu wyznaczony dwumiesięczny termin do wydania decyzji będzie adekwatny do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, niezbędnego do wszechstronnej i rzetelnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i załatwienia sprawy. Okoliczności niniejszej sprawy przemawiają także – w ocenie Sądu – za uznaniem, że bezczynność Prezydenta miała rażący charakter ze względu na długotrwałość prowadzenia postępowania (kilkanaście lat), w tym ponad 4 lata po zakończeniu rokowań. W czasie tej wieloletniej bezczynności organ nie wykazał zaś absolutnie żadnej aktywności zmierzającej do załatwienia sprawy w formie procesowej. Jedynymi czynnościami podjętymi w sprawie przez Prezydenta było sporządzenie operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości oraz wieloletnie prowadzenie rokowań, które de facto zakończono wynikiem negatywnym już 27 marca 2013 r. Sąd wskazał, że przy wymierzeniu grzywny wziął pod uwagę całość opisanych wyżej okoliczności sprawy, w tym stopień przyczynienia się zarówno organu, jak i samej skarżącej do rażącej bezczynności. W ocenie Sądu skarżąca przystępując do wieloletnich negocjacji zgadzała się tym samym na przedłużenie etapu rokowań, które zakończyły się wynikiem negatywnym w dniu 27 marca 2013 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że po tej dacie skarżąca nadal uczestniczyła w rokowaniach. Te działania strony w ocenie Sądu, również miały wpływ na czas trwania postępowania przed organem I instancji. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy zasadnym też było, zdaniem Sądu, zasądzenie sumy pieniężnej, która ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Prezydent m.st. Warszawy, zaskarżając go w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I. art. 149 § 1, 1a i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 3 u.g.n., poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności (kilkunastoletniego prowadzenia postępowania) i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pomiędzy [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie a Miastem stołecznym Warszawa do września 2013 r. trwały rokowania mające charakter cywilnoprawny tj. niepodlegający ocenie w zakresie bezczynności organu; II. art. 149 § 1a w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a., poprzez stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy z akt sprawy wynikało, iż organ podejmował liczne i celowe czynności w sprawie zmierzające do zakończenia postępowania; III. art. 149 § 1, 1a i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 13 § 1 i 114 K.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie organ administracji publicznej dopuścił się bezczynności i miała ona charakter rażącego naruszenia prawa i w konsekwencji wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pomiędzy [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie a Miastem stołecznym Warszawa toczyły się negocjacje mające na celu zawarcie ugody administracyjnej; IV. art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 5 K.p.a., poprzez wydanie wyroku z pominięciem całości ustaleń faktycznych wynikających z akt sprawy i niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności sprawy, w szczególności faktu toczących się negocjacji zmierzających do zawarcia ugody administracyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że art. 98 ust. 3 u.g.n. przewiduje dwa odrębne tryby ustalenia odszkodowania za przejęte grunty. Pierwszy z nich polega na uzgodnieniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego z właściwym organem wysokości odszkodowania i ma charakter cywilnoprawny, podczas gdy drugi tryb polega na ustaleniu odszkodowania przez organ administracji w drodze decyzji administracyjnej. Wskazano, że w niniejszej sprawie w ramach fazy cywilnoprawnej została powołana Komisja Negocjacyjna oraz odbyło się 12 spotkań tej Komisji Negocjacyjnej z przedstawicielami Spółki. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu 27 marca 2013 r. został podpisany ostatni protokół z rokowań nr [...]. Następnie w dniu 29 sierpnia 2013 r. został przekazany stronie protokół kończący rokowania. Spółka – [...] Sp. z o.o. nigdy nie podpisała tego protokołu. Z kolei jak wynika z pisma z dnia 10 września 2013 r. spółka wskazała, że negocjacje w przedmiotowej sprawie zakończyły się definitywnie. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu dopiero od września 2013 r. było możliwe procedowanie w trybie postępowania administracyjnego o ustalenie odszkodowania. Wskazano, że od tego czasu przedstawiciele organu uczestniczyli w wielu spotkaniach ze spółką, a strony prowadziły korespondencję. Prowadzone więc były rozmowy w zakresie ugód administracyjnych w trybie art. 114 K.p.a. Wskazano, że art. 114 K.p.a. winien być interpretowany przy uwzględnianiu wynikającej z art. 13 K.p.a. zasady ogólnej ugodowego załatwiania spraw. Wobec tego – w ocenie skarżącego kasacyjnie organu – w niniejszej sprawie dopóki strony deklarowały wolę prowadzenia rozmów w celu zawarcia ugody administracyjnej, nie było podstaw do prowadzenia czynności zmierzających do wydania decyzji administracyjnej. Wobec tego brak jest możliwości uznania, że w okresie od września 2013 r. organ pozostawał bezczynny. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, przy ocenie stopnia bezczynności organu Sąd błędnie uznał, iż bezczynność organu miała miejsce w fazie cywilnoprawnej. Wskazano, że dopiero w dniu 24 lipca 2017 r. Spółka zajęła stanowisko, iż wobec braku możliwości zawarcia ugody w trybie art. 114 K.p.a., Prezydent m.st. Warszawy zobowiązany jest wydać decyzje administracyjne w każdej ze spraw. Ponadto wskazano, że gdyby Sąd bardziej szczegółowo rozważył stan faktyczny sprawy, to z pewnością doszedłby do wniosku, że bezczynność nie miała charakteru rażącego. Nawet bowiem, gdyby przyjąć, że doszło do bezczynności organu, to wysokość grzywny w kwocie 2.000 zł, sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł, kosztów postępowania w kwocie 597 zł (co daje łącznie kwotę 3 597 zł), są znacząco wygórowane i nieadekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wskazano, że w podobnych stanach faktycznych Sąd w ogóle nie uznawał, że bezczynność miała charakter rażący, nie była wymierzona grzywna, ani zobowiązanie do zapłaty sumy pieniężnej (np. w sprawie o sygn. akt: IV SAB/Wa 367/16). Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że Sąd powinien stosować jednolite kryteria oceny w podobnych stanach faktycznych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent m.st. Warszawy do dnia dzisiejszego, nie rozpatrzył wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. złożonego na podstawie art. 98 u.g.n. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, czym rażąco uchybił wszystkim terminom załatwienia sprawy wskazanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i terminowi wskazanemu w postanowieniu Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2014r. Podano, że Prezydent m. st. Warszawy ani razu w czasie wskazanego powyżej postępowania administracyjnego, czyli przez prawie 13 lat, nie poinformował o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślono, że jedynymi czynnościami podjętymi przez Prezydenta przez okres prawie 13 lat, było sporządzenie operatu szacunkowego oraz podjęcie rokowań zakończonych wynikiem negatywnym już 27 marca 2013 r. Żadnych innych czynności Prezydent nie podejmował. Wskazano, że przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok WSA Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 367/16 dotyczy całkowicie innego stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. tj. 2018, poz.1302), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art.183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej opierają się wyłącznie na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty oparte na tej podstawie mogą odnieść zamierzony przez skarżącego kasacyjnie skutek tylko w razie wykazania, że uchybienie wskazanym przepisom procesowym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymogi te spełnia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.133 §1 p.p.s.a. w zw. z art.35 § 5 k.p.a. Z art.35 k.p.a. wynika obowiązek organu załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki i w terminach określonych w § 3 i 3a wskazanego przepisu. Natomiast § 5 art.35 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Ponadto zgodnie z art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów, samego okresu zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. na wniosek pełnomocnika Spółki zawiesił postępowanie "prowadzone z wniosków z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości pod drogę położonych w Warszawie w dzielnicy W. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne zgodnie z załącznikiem nr 1 do niniejszego postanowienia". Do postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r. załączono fragment wykazu nieruchomości, których dotyczy postępowanie ( pełny wykaz znajduje się w teczce nr 6 akt administracyjnych). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pełnomocnik spółki w dniu 12 października 2012 r. złożył do protokołu ustny wniosek o zawieszenie wszystkich postępowań o ustalenie i wypłatę odszkodowania z uwagi na trwające negocjacje, ponadto zamieszczono również pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Co więcej w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się również postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę nr [...] z obrębu [...]. Powyższe uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, a niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z pisma skarżącego kasacyjnie organu, stanowiącego uzupełnienie skargi kasacyjnej wynika, że działka nr [...] została wydzielona na podstawie decyzji podziałowej z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...] znajduje się w opisanym powyżej wykazie spraw zawieszonych pod poz.[...]. Z przedłożonych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akt administracyjnych i sądowych nie wynika, czy zawieszone postępowanie zostało podjęte, a jeśli tak, to kiedy. Okoliczność ta nie była przedmiotem ustaleń Sądu pierwszej instancji, a niewątpliwie jej ustalenie ma wpływ na ocenę, czy doszło do bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie w skardze kasacyjnej powyższych okoliczności wprost nie wskazano, uczyniono to dopiero w jej uzupełnieniu, jednakże podniesienie zarzutu naruszenia art.133 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 35 §5 k.p.a., jak również kwestionowanie przyjęcia stanu bezczynności, umożliwiło Sądowi kasacyjnemu uwzględnienie skargi kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności poczyni ustalenia, czy zostało podjęte zawieszone postępowanie, jeśli tak, to w jakiej dacie oraz w zależności od poczynionych ustaleń oceni, czy doszło do bezczynności organu. Jeśli Sąd dojdzie do przekonania, na podstawie poczynionych ustaleń i akt sprawy, że doszło do bezczynności organu dokona oceny charakteru tej bezczynności. Wypowiadanie się w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny, wobec niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, jest przedwczesne. Należy także zwrócić uwagę na prawidłowe określenie obrębu działki nr [...] (ze skargi i wyroku Sądu I instancji wynika, że działka [...] pochodzi z obrębu [...], zaś z dokumentów w aktach administracyjnych – wypisu z rejestru gruntów i z decyzji o podziale z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...] - wynika, że działka ta znajduje się w obrębie [...]). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.185 §1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 206 p.p.s.a.