II SA/Wa 381/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą na M., [...]z siedzibą na M. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Pismem z [...] października 2018 r., znak [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE) udzielił odpowiedzi na pismo spółek I. z siedzibą na M. oraz E. z siedzibą na M. (dalej spółki) z [...] września 2018 r. (dalej wniosek), zawierające wnioski o: 1. o udostępnienie spółkom w trybie dostępu do informacji publicznej, tj. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, sygnatur postępowań administracyjnych toczących się przed Prezesem UKE w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewypełnianiem obowiązków określonych w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenia (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii, polegającym na blokowaniu lub ograniczaniu dostępu do treści zamieszczonych na stronie internetowej pod adresem [...]; 2. na podstawie art. 73 § 1 Kpa. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, o umożliwienie spółkom wglądu w akta postępowań administracyjnych, o których mowa w pkt 1 niniejszego pisma, oraz dokonania fotokopii całości akt spraw. We wspomnianym piśmie spółki wniosły, w przypadku braku wszczęcia jakichkolwiek postępowań wskazanych w pkt 1, z uwagi na pozycję ustrojową Prezesa UKE zobowiązanego na podstawie art. 7 Konstytucji RP do działania na podstawie i w granicach prawa, na podstawie art. 61 § 1 Kpa. oraz art. 61a § 1 Kpa. w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, 3. o podjęcie przez Prezesa UKE przewidzianych w przepisach prawa czynności w odniesieniu do wniosków o wszczęcie postępowania administracyjnego złożonych w dniu [...] czerwca 2017 r. (w odniesieniu do [...] S.A.) oraz w dniu [...] lipca 2017 r. (w odniesieniu do [...] sp. z o.o.), tj. wszczęcie postępowania zainicjowanego niniejszymi wnioskami albo wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 Kpa. Prezes UKE wyjaśnił, że oddzielnym pismem o sygn. [...] rozpatrzył wniosek spółek w zakresie ww. pkt 1 i udzielił informacji publicznej w tym zakresie. Z kolei w zakresie pkt 2 pisma z [...] września 2018 r. Prezes UKE wskazał, że jedynymi stronami postępowań dotyczących NN są podmioty, które mogły dopuścić się naruszenia przepisów rozporządzenia nr [...], a nie spółki, które nie były i nie są stronami toczących się postępowań. W zakresie drugiej części pkt 2 oraz pkt 3 pisma z [...] września 2018 r. dotyczących wszczęcia postępowań w związku z naruszeniem rozporządzenia nr [...], Prezes UKE wyjaśnił, iż udzielił już szczegółowej odpowiedzi w powyższym zakresie w piśmie z [...] sierpnia 2018 r., znak [...]. Prezes UKE ww. pismem poinformował spółki, że przed Prezesem UKE toczą się dwa postępowania administracyjne w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w związku z niewypełnianiem obowiązków określonych w art. 3 ww. rozporządzenia polegającym na blokowaniu lub ograniczaniu dostępu do treści zamieszczonych na stronie internetowej pod adresem: [...] o sygnaturach: [...] oraz [...]. W związku z powyższym, w ocenie Prezesa UKE, należało uznać wniosek spółek dotyczący ewentualnego wszczęcia postępowań administracyjnych na podmioty dopuszczające się blokowania strony [...] za bezzasadny. Pismem z [...] października 2018 r., zatytułowanym jako zażalenie, spółki zaskarżyły pismo Prezesa UKE z [...] października 2018 r., które w ich ocenie stanowiło postanowienie. Spółki zarzuciły naruszenie art. 28 Kpa. w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (dalej "rozporządzenie"), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dostawcy treści, do których dostęp został zablokowany z powodu bezprawnego działania dostawców usług dostępu do Internet, nie są stroną postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na dostawców usług dostępu do Internetu w związku z zablokowaniem zawartości tych dostawców, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów wymaga, aby za podmiot mający interes prawny w rozstrzygnięciu takiej sprawy uznać każdy podmiot pokrzywdzony bezprawnym działaniem dostawcy usług dostępu do Internetu, w tym dostawców treści. W związku z tym wniosły na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. w zw. z art. 144 Kpa. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyrażenie zgody na wgląd spółek w akta postępowań o sygnaturach [...] oraz [...], toczących się przed Prezesem UKE. Uwzględniając powyższe spółki podniosły między innymi, że skoro rozporządzenie wpływa na ich sytuację prawną, to rozstrzygnięcia spraw administracyjnych, których przedmiotem są naruszenia rozporządzenia, a które dotyczą bezpośrednio zawartości dostarczanej przez spółki, leżą w sferze interesu prawnego spółek. Zasadne jest więc uznanie, że spółki są stroną postępowań toczących się przez Prezesem UKE, w związku z naruszeniami [...] sp. z o.o. i [...] S.A., pod sygnaturami [...] oraz [...]. Spółki podkreśliły, że jako użytkownicy końcowi, na podstawie rozporządzenia, mają mieć zapewnione instrumenty do skutecznego korzystania ze swoich praw. W opinii spółek, nie jest celem rozporządzenia o otwartym Internecie jedynie wskazanie abstrakcyjnych uprawnień, ale także wyznaczenie ram ochrony tych uprawnień - za pośrednictwem krajowych organów regulacyjnych. W dalszej części zażalenia spółki przedstawiły argumentację na rzecz dopuszczalności jego wniesienia. Prezes UKE postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez spółki zażalenia na pismo z [...] października 2018 r., znak [...]. Przywołał przepisy Kpa. regulujące zasady wydawania postanowień oraz umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy. Prezes UKE zadał pytanie, czy rozpatrując wniosek spółek z [...] września 2018 r. w zakresie wglądu oraz dokonania fotokopii akt spraw postępowań administracyjnych toczących się przed Prezesem UKE w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w związku z niewypełnianiem obowiązków określonych w art. 3 rozporządzenia, polegającym na blokowaniu lub ograniczaniu dostępu do treści zamieszczonych na stronie internetowej pod adresem: [...], zobowiązany był do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy umożliwienia spółkom wglądu oraz dokonania fotokopii akt sprawy o sygnaturach: [...] oraz [...]. Wskazał, że bezpośrednie regulacje w tym zakresie zawarte są w art. 74 § 2 Kpa., zgodnie z którym odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast, ja podał Prezes UKE, w niniejszej sprawie szeroko wyjaśnił (pisma Prezesa UKE z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] oraz [...] października 2018 r., znak: [...]), iż jedynymi stronami toczących się postępowań o sygnaturach: [...] oraz [...] są podmioty, które mogły dopuścić się naruszenia przepisów rozporządzenia, a nie spółki. W ocenie Prezesa UKE, informacje pochodzące od spółek dotyczące ewentualnego naruszenia przepisów rozporządzenia przez [...] sp. z o.o. lub [...] S.A. nie stanowią samoistnej podstawy do automatycznego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na te podmioty, natomiast postępowania w przedmiocie nałożenia kary są wszczynane przez Prezesa UKE wyłącznie z urzędu. Tym samym Prezes UKE uznał, że spółki nie są stronami toczących się przez Prezesem UKE postępowań, wobec czego nie ma wobec nich zastosowania przepis art. 74 § 2 Kpa., obligujący organ do wydania postanowienia w przypadku odmowy umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów, na które służy zażalenie. Jak wyjaśnił Prezes UKE, z art. 209 ust. 1 pkt 29a Prawa telekomunikacyjnego wynika obowiązek wydania przez Prezesa UKE decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po stwierdzeniu, że dany podmiot nie wypełnia obowiązków określonych między innymi w art. 3 rozporządzenia. Zatem interes prawny w omawianym przypadku mogą mieć wyłącznie podmioty, które dopuściły się naruszenia tego przepisu, tj. [...] sp. z o.o. oraz [...] S.A., na które może być nałożona po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego kara pieniężna. Powyższe stanowisko, w ocenie Prezesa UKE, znajduje uzasadnienie w orzecznictwie, zgodnie z którym interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010 r., I OSK 1035/09). Podsumowując Prezes UKE wskazał, że rozpatrzył stanowisko spółek dotyczące naruszenia polegającego na możliwości blokowania strony internetowej [...] przez [...] sp. z o.o. oraz [...] S.A., wskazując, że ww. zawiadomienia nie stanowią samoistnej podstawy do wszczęcia postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary na podmioty dopuszczające się naruszenia art. 3 rozporządzenia a spółkom nie przysługują uprawnienia strony. Nie mają one zarówno prawa do wniesienia żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, jak również żądania wglądu oraz dokonania fotokopii akt spraw postępowań administracyjnych toczących się przed Prezesem UKE dotyczących ww. naruszenia. Wobec tego Prezes UKE uznał, że odpowiedzi z [...] października 2018 r. nie można uznać za postanowienie w sprawie, na które służyło spółkom zażalenie. Zdaniem Prezesa UKE, w przypadku złożenia zażalenia na nieistniejące w obrocie prawnym postanowienie przez podmiot, który równocześnie nie jest stroną takiego postępowania należy wydać postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności złożonego zażalenia, co uczyniono w niniejszej sprawie. Wspomniane na wstępie spółki (nazywane dalej skarżącymi) złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa UKE z [...] grudnia 2018 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Wydanemu w sprawie postanowieniu zarzuciły naruszenie następujących przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (dalej "Pt.") w zw. z art. 74 § 2 Kpa. poprzez uznanie, że postanowienie odmawiające dostępu do akt sprawy może być wydane tylko w odniesieniu do strony postępowania, podczas gdy zgodnie z art. 74 § 2 Kpa. postanowienie o odmowie dostępu do akt sprawy powinno zostać wydane również w przypadku, gdy organ nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania; - art. 206 ust. 1 Pt. w zw. z art. 28 Kpa. oraz art. 3 ust. 1 i 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dostępu do otwartego Internetu i dotyczące opłat detalicznych za regulowane usługi łączności wewnątrzunijnej oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE, a także rozporządzenia (UE) nr 531/2012 (dalej "rozporządzenie"), poprzez odmowę nadania przez Prezesa UKE skarżącym statusu strony, pomimo że przedmiotem postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem UKE jest nałożenie sankcji na podmioty naruszające prawo podmiotowe skarżących wynikające z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, zaś skarżący, jako użytkownicy końcowi w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzania rozpowszechniający treści w sieci Internet, mają interes prawny, w rozumieniu art. 28 Kpa., uzasadniający przyznanie im statusu strony. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa UKE z [...] października 2018 r. W ocenie skarżących, osoba pokrzywdzona bezprawnym działaniem przedsiębiorców telekomunikacyjnych powinna mieć możliwość obrony swoich praw w postępowaniu w przedmiocie nałożenia sankcji na podmiot naruszający jej prawa podmiotowe wynikające z rozporządzenia. W przypadku polskiego porządku prawnego sankcje, o których mowa w art. 6 rozporządzenia, mają charakter sankcji administracyjnych, zatem prawa osób naruszone poprzez działanie w sposób sprzeczny z rozporządzeniem powinny być chronione poprzez przyznanie takim osobom statusu strony w toku postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący rozwinęli argumentację na rzecz sformułowanych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia, którym Prezes UKE, na podstawie art. 123 § 1 i art. 134 Kpa. w związku z art. 144 Kpa., stwierdził niedopuszczalność zażalenia na pismo prezesa UKE z [...] października 2018 r., znak [...]. Przepis art. 134 w związku z art. 144 Kpa. obliguje organ odwoławczy do badania, w pierwszej kolejności, dopuszczalności zażalenia. Dopuszczalność zażalenia jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanka podmiotowa to złożenie zażalenia przez legitymowany podmiot, przesłanka przedmiotowa natomiast – to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy prawa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 209/08). Konieczne stało się zatem przesądzenie w tej sprawie, czy przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przewidywały środek zaskarżenia w postaci zażalenia na wspomniane wyżej pismo Prezesa UKE. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Prezes UKE rozpatrzył wnioski skarżących przedstawione w piśmie z [...] września 2018 r. i udzielił im odpowiedzi pismem z [...] października 2018 r., znak: [...], które stanowiło uzupełnienie odpowiedzi udzielonej uprzednio przez Prezesa UKE w piśmie z [...] września 2018 r., znak [...], zawierającym odpowiedź na udostępnienie informacji publicznej w zakresie toczących się przed Prezesem UKE dwóch postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w związku z niewypełnianiem obowiązków określonych w art. 3 rozporządzenia polegającym na blokowaniu lub ograniczaniu dostępu do treści zamieszczonych na stronie internetowej pod adresem: [...]. o sygnaturach: [...] oraz [...]. Jednocześnie Prezes UKE wyjaśnił, że jedynymi stronami toczących się postępowań o wspomnianych wyżej sygnaturach są podmioty, które mogły dopuścić się naruszenia przepisów rozporządzenia, a nie skarżący. Prezes UKE podkreślił, że informacje pochodzące od skarżących dotyczące ewentualnego naruszenia przepisów rozporządzenia przez [...] sp. z o.o. lub [...] S.A. nie stanowią samoistnej podstawy do automatycznego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na te podmioty, natomiast postępowania w przedmiocie nałożenia kary są wszczynane przez Prezesa UKE wyłącznie z urzędu. Tym samym Prezes UKE uznał, iż skarżący nie są stronami toczących się przez Prezesem UKE postępowań o ww. sygnaturach, wobec czego nie ma wobec skarżących zastosowania przepis art. 74 § 2 Kpa., obligujący organ do wydania postanowienia w przypadku odmowy umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów, na które służy zażalenie. Powyższy pogląd Prezesa UKE znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. II SAB/Po 19/13, wskazał, "(...) obowiązku wydania postanowienia w oparciu o ten przepis w rozpatrywanym przypadku nie było. Przepisu art. 74 § 2 k.p.a. nie można bowiem odczytywać w oderwaniu od art. 73 k.p.a., który stanowi o uprawnieniach przysługujących stronie i uczestnikom postępowania na prawach strony (tak: J. Borkowski (w:) Komentarz, 1989, s. 157). Skutecznie może żądać wszczęcia postępowania administracyjnego tylko strona, a więc podmiot, który wykaże, że ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W konsekwencji, wyłącznie strona postępowania może żądać, w oparciu o przepis art. 73 § 2 k.p.a., wydania odpisu (kopii) protokołu z kontroli przeprowadzonej na okoliczność przestrzegania obowiązków wynikających z przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo budowlane. Brak przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stosowania tych przepisów stanowi przeszkodę do żądania wszczęcia takiego postępowania, co w konsekwencji stanowi o braku możliwości skierowania do organu żądania o udostępnienie odpisu (kopii) dokumentów z takich akt. Tym samym nie rozpatrzenie żądania w trybie art. 74 § 2 k.p.a nie powoduje stanu bezczynności organu, do którego skierowano żądanie z dnia [...] listopada 2012 r. PINB pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. udzielił odpowiedzi pełnomocnikowi skarżącej na żądanie wydania odpisu (kopii) protokołu z kontroli. Zarówno formę jak i stanowisko zawarte w tym piśmie uznać należy za wystarczające. Obowiązek udostępniania akt sprawy odnosi się przy tym wyłącznie do akt zgromadzonych w postępowaniu w danej sprawie administracyjnej. Chodzi zatem o akta konkretnej sprawy administracyjnej, w której jako konkretny podmiot uczestniczy strona żądająca udostępnienia jej akt." W rozpatrywanej sprawie trudno uznać, jak słusznie zauważył Prezes UKE, by skarżący posiadali status strony w postępowaniach dotyczących ewentualnego naruszenia przepisów rozporządzenia przez [...] sp. z o.o. lub [...] S.A., wszczynanych przez organ z urzędu i mogli w związku z tym skutecznie wnioskować o umożliwienie im wglądu w akta tych postępowań. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że wniosek skarżących, którego zakres został określony w pkt 1, a dotyczył udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, został rozpatrzony oddzielnym pismem o sygn. [...]. Należy podkreślić, że z uwagi na charakter postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary (wszczynanych wyłącznie z urzędu) nie może budzić wątpliwości brak interesu prawnego innego podmiotu, niż strona podejrzana o dokonanie naruszenia, w dopuszczeniu do sprawy w charakterze strony, w tym dostępu do akt. Udostępnienie akt sprawy innemu podmiotowi niż podejrzany o dokonanie naruszeń mogłoby naruszyć prawa tego podmiotu, np. doprowadzić do ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Skoro zatem po stronie skarżących wystąpił brak interesu prawnego w udziale w sprawie prowadzonej wobec innych podmiotów, którym zarzuca się dokonanie naruszeń, nie istniała potrzeba kontroli międzyinstancyjnej czynności odmowy dostępu do akt podmiotowi niebędącemu stroną. Podzielić należy pogląd organu, że zawiadomienia o naruszeniu prawa nie stanowią samoistnej podstawy do wszczęcia postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia kary na podmioty dopuszczające się naruszenia art. 3 rozporządzenia, a skarżący, jako podmioty, którym nie przysługują uprawnienia strony w tych postępowaniach, nie mają zarówno prawa do wniesienia żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, jak również żądania wglądu oraz dokonania fotokopii akt spraw postępowań administracyjnych toczących się przed Prezesem UKE dotyczących powyższego naruszenia. Dlatego również odpowiedzi Prezesa UKE zawartej w piśmie z [...] października 2018 r. nie można uznać za postanowienie w sprawie, na które służyło skarżącym zażalenie. W konsekwencji zasadnie Prezes UKE stwierdził niedopuszczalność zażalenia jako wniesionego na pismo, które nie mogło zostać objęte zaskarżeniem w administracyjnym toku instancji, nie została zatem również spełniona przesłanka przedmiotowa warunkująca dopuszczalność złożonego przez skarżących zażalenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.