II FSK 3249/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 118/17 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 5 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji oddala skargę kasacyjną. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I SA/Kr 118/17, uwzględnił skargę C. Sp. z o.o. w K. (dalej jako: "spółka", "strona" lub "skarżąca") na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 5 grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji i uchylił to postanowienie. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan sprawy. 2. Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2016 r. spółka wystąpiła o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie następstw aportu w wartości rynkowej przewyższającej nominalną wartość wydanych w zamian udziałów spółki kapitałowej. We wniosku skarżąca wskazała, że w trakcie swojego aktualnego roku podatkowego planuje zbyć: 1) środki trwałe podlegające amortyzacji, o których mowa w art. 16a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym o osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm. - w skrócie: "u.p.d.o.p."); 2) podlegające amortyzacji wartości niematerialne i prawne, o których mowa w art. 16b u.p.d.o.p.; 3) środki trwałe i wartości niematerialne i prawne niepodlegające amortyzacji, o których mowa w art. 16c u.p.d.o.p.; 4) papiery wartościowe. 2.1. W związku z tak przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego strona zadała następujące pytania: 1. czy przychodem spółki z tytułu opisanego wkładu niepieniężnego (aportu) będzie wyłącznie wartość nominalna udziałów objętych w spółce kapitałowej w zamian za wkład niepieniężny?; 2. czy w przypadku objęcia przez spółkę udziałów w spółce kapitałowej w zamian za wkład niepieniężny o wartości rynkowej przekraczającej wartość nominalną obejmowanych udziałów w spółce kapitałowej, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej będzie mógł zastosować art. 14 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 14 ust. 2 i 3 u.p.d.o.p. oraz określić przychód spółki w innej wysokości niż wartość nominalna obejmowanych udziałów?; 3. czy w przypadku dokonania aportu w trakcie aktualnego roku podatkowego spółki, spółka będzie korzystała z ochrony (w tym zwolnienia z zapłaty podatku oraz odsetek od zaległości podatkowych), określonej w art. 14m § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - w skrócie: "O.p.")? 2.2. Zdaniem spółki, odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca, na pytanie nr 2 negatywna, a na pytanie nr 3 pozytywna, przy czym odnośnie ostatniego pytania strona zaznaczyła, że odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego, tj. podatku dochodowego od rynkowej wartości udziałów obejmowanych w zamian za aport (dokonany w trakcie aktualnego roku podatkowego spółki), nie będzie stanowiło korzyści podatkowej, w rozumieniu art. 119a § 1 w zw. art. 119e O.p. W ocenie spółki wniesienie aportem składników majątkowych do spółki kapitałowej i rozpoznanie przychodu podatkowego wyłącznie w wartości nominalnej udziałów objętych w spółce kapitałowej w zamian za wniesiony wkład niepieniężny nie oznacza odsunięcia w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub niepowstania zobowiązania podatkowego, które byłoby sprzeczne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. 3. Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 165 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 2a O.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że sposób sformułowania przez spółkę wniosku o wydanie interpretacji nie daje możliwości jego rozpatrzenia poprzez wydanie interpretacji, w oparciu o przepisy działu II rozdziału 1a O.p. Organ uznał, że żądanie spółki dotyczące potwierdzenia, że w jej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 119a oraz art. 119e O.p wykracza poza procedurę regulującą wydawanie interpretacji indywidualnych, gdyż odnosi się do nowego trybu procesowego, w ramach którego minister finansów publicznych może dokonać oceny, czy w sytuacji przedstawionej przez podatnika znajdzie zastosowanie art. 119a O.p, czy też przepis ten nie będzie stosowany w jego sytuacji. Odnośnie pytania nr 3 organ stwierdził, że uzyskanie takiej informacji przez spółkę nie jest możliwe w trybie interpretacji indywidualnej, ponieważ jest ona zastrzeżona dla opinii zabezpieczającej, której wydawanie odbywa się zgodnie z przepisami rozdziału 4 działu IIIa O.p. 4. Na skutek rozpoznania zażalenia spółki, Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W aktach sprawy znajduje się również postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r., opatrzone tym samym numerem, utrzymujące w mocy to samo postanowienie organu I instancji. Obydwa rozstrzygnięcia drugoinstancyjne zawierają takie samo uzasadnienie i są podpisane przez T. D.- [...] Izby Skarbowej w Katowicach. W aktach sprawy znajduje się także pismo z dnia 9 grudnia 2016 r., w którym organ wyjaśnia spółce, że w związku z zaistniałymi problemami technicznymi przesyła elektronicznie podpisane postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r., nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia z dnia 5 grudnia 2016 r. organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka wniosła o uchylenie powyższych postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie: art. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 2a i 14b § 3 O.p., art. 121 w zw. z art. 14h O.p., art. 120 i art. 125 § 1 O.p., a także art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. zmieniającej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2016 r., poz. 846) oraz art. 14na O.p. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie. 6. Sąd pierwszej instancji w opisanym na wstępie wyroku, o sygn. akt I SA/Kr 118/17, stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie, z powodów innych niż wskazane w skardze. W motywach orzeczenia WSA w Krakowie w pierwszej kolejności odniósł się do znajdujących się w aktach sprawy dwóch postanowień z dnia 5 grudnia 2016 r. oraz z dnia 9 grudnia 2016 r. (o tożsamych numerach) wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów) w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż obydwa rozstrzygnięcia organu II instancji zostały podpisane przez T. D – [...] Izby Skarbowej w Katowicach, osobę upoważnioną do ich podpisania. Przy czym organ w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. wyjaśnił, że pierwsze postanowienie zostało omyłkowo podpisane imiennym podpisem elektronicznym, który nie był kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Natomiast drugie zostało podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym i dopiero to drugie, zdaniem organu, weszło do obrotu. Obydwa postanowienia zostały wysłane do skarżącej spółki za pośrednictwem Platformy ePUAP2. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy urzędowych poświadczeń doręczenia, postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżąca odebrała w dniu 8 grudnia 2016 r., a postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r. - w dniu 16 grudnia 2016 r. Postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Sądu. Zdaniem WSA, wbrew stanowisku organu, postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. weszło do obrotu i zostało wydane z naruszeniem art. 217 § 1 pkt 7 O.p. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. zostało podpisane przez osobę upoważnioną do podpisu postanowienia jednak podpisem, który nie opierał się na kwalifikowanym certyfikacie, o którym mowa w definicji zawartej w art. 3 pkt 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U.UE.L.2014.257.73 - w skrócie: "rozporządzenie eIDAS"). Według WSA, art. 25 ust. 1 rozporządzenia eIDAS przesądza o tym, że złożony pod postanowieniem podpis elektroniczny osoby upoważnionej do jego wydania wywołuje skutki prawne w postaci wejścia do obrotu postanowienia. Użycie jednak przez osobę upoważnioną do podpisu postanowienia imiennego podpisu elektronicznego, niebędącego podpisem kwalifikowanym (niezależnie od przyczyn takiego użycia) jest naruszeniem art. 217 § 1 pkt 7 O.p. powodującym konieczność wyeliminowania postanowienia z obrotu, gdyż takie postępowanie organu w istotny sposób narusza zasadę praworządności, określoną w art. 7 Konstytucji RP, jak i art. 120 O.p. W odniesieniu do postanowienia z dnia 9 grudnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że orzeczenie to dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. Wobec powyższego organ powinien podjąć kroki do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Sąd pierwszej instancji przyjął, że postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r. wykracza poza granice sprawy objętej skargą spółki, gdyż przedmiotem jej skargi jest ostateczne postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. (co wynika także z odpowiedzi na skargę). Na marginesie Sąd pierwszej instancji podniósł, że pismo skierowane do skarżącej z dnia 9 grudnia 2016 r. nie wyjaśnia przyczyny ponownego podpisania postanowienia także z dnia 9 grudnia 2016 r. Zdaniem WSA, w piśmie tym organ próbował ukryć swój własny błąd pod bliżej nieokreślonymi "zaistniałymi problemami technicznymi", nie wskazując wprost co było przyczyną przesłania na nowo postanowienia z inną datą. W ocenie Sądu pierwszej instancji, spółka odbierając w dniu 8 grudnia 2016 r. postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r., opatrzone podpisem osoby upoważnionej, nie mogła przypuszczać, że zawiera ono wadliwy podpis. Niepoinformowanie skarżącej wprost o tym fakcie mogło doprowadzić do niekorzystnych dla niej konsekwencji, choćby w postaci odrzucenia skargi (tak jak chciał organ w odpowiedzi na skargę) i tym samym pozbawienia skarżącej możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Działania organu w zaistniałej sytuacji nie można, zdaniem WSA, uznać za realizację zapisanej w art. 121 § 1 O.p. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, a oceny tej nie zmienia zawarta w piśmie informacja o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi. Ponadto WSA zakwalifikował jako uchybienie procesowe okoliczność, że w wydaniu postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r., uczestniczyły dwie osoby, które uprzednio brały udział w wydaniu postanowienia organu I instancji z dnia 22 września 2016 r. (chodzi o podpisy J. D. i A. K.). Zdaniem Sądu, bez znaczenia jest powód, dla którego określona osoba uczestniczy ponownie w II instancji w wydaniu rozstrzygnięcia. WSA podkreślił, że przepis art. 130 § 1 pkt 6 O.p. nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika. Z uwagi na powyższe, WSA stwierdził, że zażalenie skarżącej należy rozpatrzeć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu postanowienia z dnia 22 września 2016 r. oraz podpisać postanowienie zgodnie z przepisem art. 217 § 1 pkt 7 O.p. 7. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 pkt 7 O.p. poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. i przyjęcie, że zaskarżone postanowienie weszło do obrotu prawnego pomimo tego, że nie zostało opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym osoby uprawnionej, czyli zostało wydane z naruszeniem art. 217 § 1 pkt 7 O.p., powodującym konieczność wyeliminowania postanowienia z obrotu, gdyż takie postępowanie organu w istotny sposób narusza zasadę praworządności określoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 120 O.p.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r., chociaż istniała podstawa do odrzucenia skargi, w sprawie zaistniała bowiem inna przyczyna z powodu, której wniesienie skargi było niedopuszczalne. Zdaniem organu, w sprawie nie istniał przedmiot zaskarżenia ponieważ postanowienie sporządzone w dniu 5 grudnia 2016 r. w związku z jego wadliwym podpisem, nie weszło do obrotu prawnego i nie mogło stanowić przedmiotu zaskarżenia. Tym samym skarga była, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., z innych przyczyn niedopuszczalna, a WSA był zobligowany do jej odrzucenia; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 3 i art. 219 O.p. poprzez przyjęcie, że organ naruszył instancyjność postępowania bowiem przy wydaniu zaskarżonego postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. brały udział dwie osoby, które brały udział przy wydaniu postanowienia w I instancji, tj. postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, co doprowadziło do sytuacji w której zaskarżone postanowienie zostało wydane przez pracowników podlegających wyłączeniu na mocy art. 130 § 1 pkt 6 O.p., doszło zatem do naruszenia przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania, w trybie art. 240 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 O.p. Wskazane powyżej uchybienia, zdaniem organu, miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby WSA nie naruszył przepisów postępowania mogłoby zapaść rozstrzygnięcie oddalające skargę, na mocy art. 151 P.p.s.a. Wobec podniesionych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 188 P.p.s.a., o rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto organ wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz żadna z przesłanek, przewidziana w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę jedynie zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej, stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. 9.1. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Minister Rozwoju i Finansów - działający przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, dopuścił się uchybień proceduralnych przy wydaniu postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie. Dostrzegł bowiem wiele nieprawidłowości w tym, iż w aktach sprawy znajdują się dwa postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. oraz z dnia 9 grudnia 2016 r. (o tych samych numerach i w tym samym przedmiocie) wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż kolejne postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r. dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r. i należy podjąć kroki do wyeliminowania tego późniejszego aktu z obrotu prawnego, które co nie jest sporne, nie zostało zaskarżone. Organ interpretacyjny potwierdził, że postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. omyłkowo zostało podpisane imiennym podpisem elektronicznym, który nie był kwalifikowanym podpisem elektronicznym, przy czym obydwa postanowienia zostały wysłane do skarżącej za pośrednictwem Platformy ePUAP2. Zatem nie ma racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że z uwagi na wadliwość związaną z podpisem zaskarżone postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. nie weszło do obrotu. Ze znajdujących się w aktach sprawy urzędowych poświadczeń doręczenia wynika jednoznacznie, że obydwa podpisane (choć wadliwie) postanowienia skarżąca odebrała, chronologicznie: w dniu 8 grudnia 2016 r. i 16 grudnia 2016 r. Słusznie zatem WSA w Krakowie przyjął, że postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. weszło do obrotu i zostało wydane z naruszeniem art. 217 § 1 pkt 7 O.p. Co istotne pierwsze rozstrzygnięcie zostało opatrzone podpisem, który nie opierał się na kwalifikowanym certyfikacie, o którym stanowi art. 3 pkt 12 rozporządzenia eIDAS, o czym spółka dowiedziała się później z pisma organu. Niezasadny zatem jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 pkt 7 O.p., albowiem w istocie organ uchybił zasadzie praworządności sformułowanej w art. 120 O.p. i art. 7 Konstytucji RP. 9.2. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w sprawie nie było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca spółka uczyniła przedmiotem zaskarżenia postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r., które doręczono jej w dniu 8 grudnia 2016 r. Fakt, że istniała bezsporna wadliwość związana z podpisem znajdującym się na tym postanowieniu nie świadczy o tym, że w ogóle nie istniał przedmiot zaskarżenia i nie wszedł on do obrotu prawnego. Przyjmując argumentację organu doszłoby do irracjonalnej sytuacji, w której brak jednego z elementów postanowienia, wymaganego na podstawie art. 217 § 1 O.p., prowadziłby do odrzucenia skargi, zamiast do wyeliminowania tego wadliwego aktu przez sąd administracyjny, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W tym stanie rzeczy chybiony jest zarzut naruszenia przez WSA w Krakowie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. 9.3. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji powołał się na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. i uznał za uchybienie procesowe, sytuację, w której w wydaniu postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r., uczestniczyły dwie osoby, które uprzednio brały udział w wydaniu postanowienia organu I instancji z dnia 22 września 2016 r. (chodzi o podpisy J. D. i A. K.). Bez względu na powód takiego stanu rzeczy, nawet jeśli podpis ma potwierdzać jedynie korektę tekstu postanowienia, niedopuszczalne jest, aby w wydaniu rozstrzygnięcia w obu instancjach uczestniczyły te same osoby, co następnie potwierdzają swoimi podpisami. Autor skargi kasacyjnej nie podważył w istocie stanowiska WSA w Krakowie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez pracowników podlegających wyłączeniu na mocy art. 130 § 1 pkt 6 O.p., czym naruszono przepisy prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, w trybie art. 240 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 O.p. 9.4. Wbrew temu co zarzucono w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że postępowanie przeprowadzone przed organ odwoławczy obarczone jest wadami na tyle istotnymi, że rodziły konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Od organów podatkowych działających na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie, mających pełną świadomość ciążącego na nich obowiązku udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień, można i należy oczekiwać, że podejmą wszelkie niezbędne działania w celu wydania prawidłowo podpisanych i we właściwy sposób sporządzonych rozstrzygnięć podatkowych. Nie można zapominać, że organy podatkowe mają służyć podatnikom. Z kolei podatnicy winni być przekonani, że kompetentne organy wnikliwie zbadają ich sprawę, która została im, jako profesjonalistom, powierzona. Stąd na gruncie niniejszej sprawy warto przypomnieć, że podstawowym zadaniem organów podatkowych jest przestrzeganie zasad określonych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p. 9.5. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Wobec powyższego skargę kasacyjną należało uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzec o jej oddaleniu.