I SA/Gl 94/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Z. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 4 lipca 2018 r. A sp. z o.o. w Z. (dalej: skarżąca), działająca przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację wskazaną w rubrum. Zarządzeniem z dnia 7 lutego 2019 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpis z KRS), zgodnie z art. 29 P.p.s.a. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 lutego 2019 r. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 1 marca 2019 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu. Pełnomocnik argumentowała, że w ostatnim dniu upływu terminu doszło u niej do nagłego pogorszenia stanu zdrowia szczegółowo opisując swój stan we wniosku o przywrócenie terminu. Podkreśliła również, że nie mogła zlecić wykonania obowiązku przedłożenia dokumentu innej osobie. Wskazała również, że – z uwagi na problemy zdrowotne – nie była w stanie samodzielnie przygotować pisma oraz wysłać w placówce położonej w jej miejscowości, natomiast jej mąż przebywał wtedy w pracy, jak również nie mogła wyręczyć się nikim innym. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż wezwanie do uzupełnienia jej braku formalnego nie zostało wykonane w terminie, w którym powinno było to nastąpić. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od podkreślenia, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak natomiast wynika z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału takiego dokumentu strona może złożyć jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie jej pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego i to on może zostać w tym celu przedłożony (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 69/15; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie do skargi dokumentu, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., uniemożliwia zweryfikowanie, czy osoba, która skargę podpisała, była do tego upoważniona i stanowi brak formalny tego pisma (zob. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 1463/12; dostęp: jw.). Stosownie z kolei do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Podkreślić bowiem należy, że termin do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi został określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ determinuje konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone. Negatywne dla wezwanego konsekwencje niewykonania wezwania należy zatem wyciągnąć także wówczas, gdy – tak, jak w tym przypadku – dokona on wymaganej czynności procesowej, lecz już po terminie, w którym powinien był to uczynić. Dla porządku wymaga jedynie dodania, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stąd jedynie dodania wymaga, że skoro w rozpatrywanym przypadku pełnomocnik strony skarżącej otrzymał takie wezwanie w dniu 15 lutego 2019 r., to powinien był je wykonać najpóźniej w dniu 22 lutego 2019 r. Jako że pełnomocnik tego nie uczynił, skargę należało odrzucić stosownie do ostatnio powołanego przepisu. Konkludując, skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, ponieważ w przepisanym terminie nie zostało wykonane wezwanie do uzupełnienia jej braku formalnego.