I OSK 1944/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1822/16 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1822/16 oddalił skargę A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, działając na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 1, art. 37 ust. 1, 2 i 5, art. 44 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.) oraz § 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r., poz. 1292), rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], zwolnił A.S. z zajmowanego stanowiska służbowego radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej i z dniem 1 lipca 2016 r. wyznaczył na stanowisko służbowe radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej w grupie uposażenia U: 15C oraz ustalił okres kadencji od 1 lipca 2016 r. do 30 czerwca 2019 r. Od powyższego rozkazu w części dotyczącej zaszeregowania stanowiska służbowego do grupy uposażenia U: 15C A. S. złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny w zaskarżonej części. W uzasadnieniu decyzji podał, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez stanowisko służbowe rozumie się usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: nazwą, stopniem etatowym, grupą uposażenia, korpusem osobowym, grupą osobową, specjalnością wojskową (są to tzw. parametry stanowiska służbowego). Parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są określone w etacie jednostki wojskowej, a tym samym żołnierz zawodowy jest wyznaczony decyzją administracyjną na konkretne stanowisko służbowe przewidziane w etacie jednostki wojskowej i o parametrach określonych w tym etacie. Zmiana parametrów stanowiska służbowego decyzją administracyjną w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie jest możliwa, ponieważ grupa uposażenia wynika wprost z etatu jednostki wojskowej. Zaskarżonym rozkazem A. S. został wyznaczony na stanowisko służbowe radcy prawnego, które w etacie [...] Dywizji Zmechanizowanej zostało zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.), do grupy uposażenia U:15C. W związku z tym brak było podstaw do dokonania w postępowaniu administracyjnym zmiany w etacie tej Jednostki Wojskowej i przyznania odwołującemu się innej grupy uposażenia niż grupa U:15 C, przewidzianej dla stanowiska służbowego radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej. Dodatkowo Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 233 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie; 2) art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej, poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niezasadne uznanie, że wewnętrzny akt organizacyjny (etat wojskowej jednostki organizacyjnej), stanowi źródło prawa; 4) art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a., poprzez niedziałanie organu w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy; 5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stanowisko służbowe, to usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska, tj. nazwą; stopniem etatowym, dla którego określono jeden lub kilka stopni wojskowych; grupą lub grupami uposażenia; korpusem osobowym; grupą osobową; specjalnością wojskową. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych, posiadanej oceny w opinii służbowej oraz modelu przebiegu służby w poszczególnych korpusach osobowych (grupach osobowych). Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 1 i 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. W przypadku gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony Narodowej. Natomiast w załączniku do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie określenia grup uposażenia zostały określone grupy uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych, określonych za pomocą stopni wojskowych, do których są zaszeregowane stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych, a określenie grup uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych stanowi podstawę opracowania etatów jednostek wojskowych określających stanowiska służbowe, na które będą wyznaczani żołnierze zawodowi. W ocenie Sądu, kwestionowana przez skarżącego grupa uposażenia została określona zgodnie z dyspozycją zawartą w przytoczonym wyżej przepisie ustawy i zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz zgodnie dyspozycją zawartą w art. 224 ustawy o radcach prawnych. Radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma bowiem prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, wymogu tego nie stosuje się do radcy prawnego. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia przytoczonych przepisów prawa materialnego, jak również przepisów procesowych, a tym bardziej norm konstytucyjnych. Jednocześnie należy wskazać skarżącemu, że wyznaczenie go na stanowisko służbowe i ustalenie okresu kadencji nastąpiło w warunkach zmiany etatu w wojskowej jednostce organizacyjnej, w której pełnił dotychczasową służbę. Jak trafnie podniósł organ, dokonywanie zmian organizacyjnych jest wyłącznym prawem organów wojskowych, które czynią to w ramach posiadanych w tym zakresie uprawnień i zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującym. W skardze kasacyjnej A. S. zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2017 r. w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. opierając się na art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: • art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej jako "p.u.s.a."), poprzez brak dokonania kontroli działalności administracji publicznej i faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, którą była ocena zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. pod względem jej zgodności z prawem, tj. w szczególności z przepisami art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych i art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a., • art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, niepodjęcie analizy problemu prawnego sprawy w jej całokształcie i niewyjaśnienie należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia (niespełnienie przez uzasadnienie wyroku funkcji przekonywania), brak dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pominięcie faktu (niewyjaśnienie), iż w etacie Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej uposażenie radcy prawnego jest de facto równorzędne z wynagrodzeniem starszego, a nie głównego specjalisty w rozumieniu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak też bezpodstawne przyjęcie, że stanowisko głównego specjalisty w etacie Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej jest stanowiskiem głównego specjalisty w rozumieniu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podczas gdy w rzeczywistości stanowiskiem takim nie jest i tym samym nie może stanowić punktu odniesienia dla ustalenia wynagrodzenia radcy prawnego, co w konsekwencji skutkowało przyznaniem skarżącemu wynagrodzenia z grupy uposażenia U:15C, zamiast U:16A oraz poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze; • art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej oddalił skargę błędnie uznając, że organ administracji nie naruszył prawa, podczas gdy skarga powinna była zostać uwzględniona w całości, jako że decyzja organu jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności przez naruszenie przez organ przepisów K.p.a. oraz brak działania organu w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; 2. opierając się na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: • art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że przyznane skarżącemu uposażenie w grupie U:15C odpowiada uposażeniu głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska służbowego, podczas gdy faktycznie odpowiada ono uposażeniu starszego specjalisty; • art. 78 ust. 1 a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie wskutek uznania, że w etacie [...] Dywizji Zmechanizowanej występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, podczas gdy w rzeczywistości stanowisko to nie występuje (występuje tylko pozornie) i w konsekwencji przepis ten powinien mieć zastosowanie do sytuacji skarżącego; • art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w niezasadnym uznaniu, że wewnętrzny akt organizacyjny, jakim jest etat [...] Dywizji Zmechanizowanej, stanowi źródło prawa i do tego wyprzedza akty wyższego rzędu, to jest ustawę o radcach prawnych oraz ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podczas gdy tego typu akt nie może pozbawiać uprawnień gwarantowanych przepisami rangi ustawowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy uposażenie w grupie U:15C przyznane skarżącemu odpowiada uposażeniu głównego specjalisty w rozumieniu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, względnie art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ma charakter gwarancyjny i stanowi lex specialis w stosunku przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że nie można skutecznie odmówić przyznania radcy prawnemu uposażenia na poziomie wynikającym z ustawy o radcach prawnych, powołując się na zaszeregowanie stanowiska służbowego do odpowiedniego stopnia etatowego. Sąd pierwszej instancji w ogóle nie analizował sprawy pod tym kątem, bezpodstawnie zakładając, że skoro uposażenie jest zgodne z parametrami określonymi w etacie jednostki, to tym samym jest zgodne z prawem. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji pod względem niezastosowania w sprawie art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który zawieraja rozwiązania regulujące wprost uposażenie radców prawnych pełniących służbę w Siłach Zbrojnych i zezwalającego na ukształtowanie ich uposażenia inaczej, niż to wynika z etatu jednostki. Przepis ten z mocy prawa określa żołnierzowi zawodowemu, zajmującemu stanowisko radcy prawnego, grupę uposażenia w sytuacji, gdy w danej jednostce nie występuje stanowisko głównego specjalisty, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że stanowisko służbowe radcy prawnego w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej zostało zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U: 15C. Tymczasem stanowiska o tym stopniu etatowym to stanowiska starszych specjalistów. "Techniczne przemianowanie" stanowiska służbowego asystenta finansowego na głównego specjalistę, z pozostawieniem bez jakichkolwiek zmian pozostałych kilkunastu stanowisk o takich samych stopniach etatowych, narusza w jego ocenie, przepis art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zestawieniu z art. 224 ust. 1 i w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych. Takie działalnie stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. i w związku z tym stanowisko głównego specjalisty występujące formalnie w etacie Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej nie jest stanowiskiem głównego specjalisty w rozumieniu art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych i art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i tym samym nie być brane pod uwagę przy ustaleniu uposażenia skarżącego. W ocenie skarżącego kasacyjnie uzasadnienie Sądu pierwszej instancji narusza ponadto art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem obowiązkiem Sądu jest przeprowadzenie wywodu prawnego, w który omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. Przedstawienie stanowiska sądu nie może przybierać formy ogólnikowej aprobaty stanowiska organów administracji. Sąd w zasadzie nie odniósł się także do żadnego z zarzutów postawionych przez skarżącego w skardze. Uchybienia te niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ takie uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji uniemożliwia sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne. Nie pozwala na odtworzenie procesu myślowego, jaki towarzyszył sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a z drugiej strony nie pozwala sądowi odwoławczemu na ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd pierwszej instancji, są trafne, a zwłaszcza czy zostało wyjaśnione w sposób dostateczny zastosowanie norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Konkludując skarżący kasacyjnie wskazał, że w rezultacie powyższych naruszeń prawa przez WSA w Warszawie, uposażenie skarżącego kasacyjnie zostało ukształtowane z naruszeniem gwarancji zawartej w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Odpowiedzi na skargę kasacyjna nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisami sądy administracyjnej sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu tych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Ministra Obrony Narodowej. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w P.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ani art. 3 § 2 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Powołany przepis można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 P.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku daje odpowiedź co do zasadniczych powodów oddalenia skargi na decyzję w przedmiocie zaszeregowania stanowiska służbowego radcy prawnego do grupy uposażenia U:15C. Wprawdzie ogólnie skonstatował, że po analizie przepisów prawa materialnego nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżącego, że doszło do ich naruszenia – co niewątpliwie narusza art. 141 § 4 P.p.s.a w zakresie, w jakim nakazuje on sądowi administracyjnemu pełne wyjaśnienie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ mimo sygnalizowanego mankamentu, zaskarżone orzeczenie, odpowiada prawu. Podnieść przy tym należy, że fakt, iż Sąd nie uzasadnił wyroku w sposób taki, jakby tego sobie życzyła strona wnosząca skargę kasacyjną, jak również fakt, że stanowisko skarżącego kasacyjnie jest odmienne od oceny prawnej dokonanej przez Sąd pierwszej instancji nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że są one niezasadne. W świetle regulacji zawartej w art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych uposażenie żołnierza zawodowego wyznaczonego na stanowisko służbowe radcy prawnego nie może być niższe od uposażenia przewidzianego dla stanowiska głównego specjalisty (...). Zgodnie zaś z art. 78 ust. 1a dodanym przez art. 1 pkt 46 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) z dniem 5 grudnia 2013 r. - w przypadku gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony Narodowej. Z akt sprawy wynika, że w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia "Tabeli zaszeregowania do stopni etatowych typowych stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych w resorcie obrony narodowej" nie określono stopni etatowych dla stanowisk radców prawnych. Ograniczono się do zapisu, że "w tabeli nie ujęto stanowisk etatowych radców prawnych, dla których stopień etatowy zostanie określony zgodnie z postanowieniami ustawy pragmatycznej". Jednocześnie zauważyć należy, iż stosownie do pkt 2 tej decyzji Szef Sztabu Generalnego WP w uzasadnionych przypadkach mógł zaszeregować stanowiska służbowe żołnierzy do stopni etatowych innych niż określone we wskazanej Tabeli. W przypadku Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej Szef Sztabu Generalnego WP skorzystał z tego uprawnienia i wykazem zmian do etatu Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] skreślił stanowisko Asystenta Finansowego Dowódcy i wpisał stanowisko Głównego Specjalisty w stopniu etatowym podpułkownika w grupie uposażenia U:15A. Oznacza to tym samym, że w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej, na dzień wydania zaskarżonej decyzji znajdowało się stanowisko głównego specjalisty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że skoro w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej występowało stanowisko służbowe głównego specjalisty, zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika w grupie uposażenia U:15A, to przyznanie skarżącemu kasacyjnie wyznaczonemu na stanowisko radcy prawnego uposażenia w grupie U:15C, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie określenia grup uposażenia, nie naruszało art. 224 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych. Nie wystąpiło tym samym naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji i art. 6 K.p.a. Z powyższych też względów za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do tego przepisu w przypadku gdy w jednostce wojskowej nie występuje stanowisko służbowe głównego specjalisty, stanowisko radcy prawnego, uwzględniając przepis art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zaszeregowuje się do stanowiska służbowego o stopniu etatowym o jeden stopień niższy od stanowiska zastępcy dowódcy tej jednostki w najwyższej grupie uposażenia przewidzianej dla tego stopnia, nie wyżej jednak niż do stanowiska o stopniu etatowym i grupy uposażenia przewidzianej dla stanowiska służbowego głównego specjalisty w urzędzie Ministra Obrony Narodowej. W rozpoznawanej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, bowiem, co zostało wyżej wskazane, w Dowództwie [...] Dywizji Zmechanizowanej występowało stanowisko służbowe głównego specjalisty. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 78 ust. 1a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w niniejszej sprawie. Jednocześnie wyjaśnić należy, że to Minister Obrony Narodowej poprzez uprawnione organy ustala strukturę i hierarchię jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej oraz nazewnictwo i zaszeregowanie do odpowiednich stopni wojskowych i grup uposażenia poszczególnych stanowisk służbowych, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Etat jednostki wojskowej jest ustalany według tych potrzeb. Z etatu tego wynikają "parametry stanowisk służbowych" – w tym stopień etatowy i grupa uposażenia. Sądy administracyjne nie mają prawnej możliwości kwestionowania parametrów stanowiska służbowego określonych w etacie jednostki wojskowej. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do badania, czy wykaz zmian do etatu Dowództwa [...] Dywizji Zmechanizowanej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] został dokonany z naruszeniem zasad wynikających z przepisów § 23 pkt 3 lit. a decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr 231/MON w sprawie działalności kompetencyjnej i organizacyjno-etatowej w resorcie obrony narodowej (Dz. Urz. MON z 2013 r., poz. 213) oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia "Tabeli zaszeregowania do stopni etatowych typowych stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych w resorcie obrony narodowej". Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.