II OSK 3645/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 51/19 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 51/19, po rozpoznaniu skargi K. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, oddalił skargę. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu [...] stycznia 2016 r. K. K. złożył do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmówił potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek strony, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. Z kolei skarga K. K. na ww. decyzję ostateczną została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 733/16. We wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. K. K. zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o zmianę ww. decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 K.p.a. W uzasadnieniu żądania wnioskodawca ponownie przedstawił okoliczności mające miejsce w okresie od 1982 r. do 1983 r., świadczące – w jego ocenie – o słuszności przyznania mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Decyzją z dnia [...] września 2018 r. organ odmówił zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 i art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem — w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie w tym trybie może być wszczęte tylko w stosunku do decyzji ostatecznych niedotkniętych wadami kwalifikowanymi, przy wydaniu, których organ administracji miał pewne luzy decyzyjne. Organ zaznaczył, że oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią krzywdzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Podkreślił jednocześnie, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 K.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 K.p.a. musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Słuszny interes strony nie może być bowiem sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować. Organ stwierdził, że wnioskodawca opiera swój wniosek na tych samych okolicznościach, które były przedmiotem poprzedniego postępowania. W postępowaniu tym ustalono, że zainteresowany w latach 1956-1989 nie prowadził w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi, co najmniej 12 miesięcznej działalności opozycyjnej, a także nie doznał żadnej z represji wymienionych w ustawie. Prawidłowość przeprowadzonego wtedy postępowania potwierdził w swoim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie ma podstaw, aby wbrew przepisom ustawy zmienić decyzję ostateczną i przyznać stronie wnioskowany status. Skarżący w ustawowym terminie złożył do Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2018 r. Podtrzymał stanowisko, że strona w toku obecnie prowadzonego postępowania nadzwyczajnego nie przedstawiła żadnych dowodów ani nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że interes społeczny lub słuszny interes strony nakazują wzruszenie ostatecznej decyzji o odmowie potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. K. zakwestionował dokonaną przez organ ocenę jego działań podejmowanych w okresie PRL-u. Przywołał nazwiska "nadzorujących go" funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej. Ponadto podniósł, że w dniu 11 listopada 1979 r. brał udział w manifestacji z okazji 68 rocznicy odzyskania przez Polską niepodległości. Odpowiadając na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną. Podkreślił, że kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w wyniku postępowania nadzwyczajnego przeprowadzonego w trybie art. 154 K.p.a., a będąca przedmiotem prowadzonego w tym trybie postępowania, decyzja ostateczna Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. orzekającą o odmowie potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 733/16, oddalił skargę K. K. na tę decyzję. W powołanym wyroku Sąd nie zakwestionował ustalonego przez organ w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego oraz w pełni zaaprobował dokonaną przez organ negatywną ocenę okoliczności przywołanych przez skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, określonych enumeratywnie odpowiednio w art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 690 ze zm.) - dalej: "ustawa". Sąd stwierdził m.in., że o spełnieniu tych przesłanek nie mogą świadczyć zgromadzone w aktach sprawy dokumenty w postaci: notatki urzędowej inspektora Służby Bezpieczeństwa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] sierpnia 1988r. o przeprowadzeniu rozmowy ostrzegawczej przed wizytą Papieża w Polsce w dniu 6 czerwca 1988 r., szyfrogram [...] zastępcy Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych ds. Służby Bezpieczeństwa z dnia [...] czerwca 1987 r. o przeprowadzeniu rozmowy ostrzegawczej w dniu [...] czerwca 1987 r. oraz karta wskazująca na przeprowadzenie rozmowy ostrzegawczej także [...] czerwca 1987 r. Samo przeprowadzenie rozmów ostrzegawczych – jak zauważył Sąd – nie mieści się bowiem w katalogu okoliczności pozwalających uznać skarżącego za represjonowanego, zaś oceny tej nie zmienia fakt nadania skarżącemu statusu pokrzywdzonego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155 poz. 1016 ze zm.) – dalej: "ustawa o IPN". Nadto Sąd stwierdził, że nie ma też podstaw, aby skarżącego uznać za działacza opozycji antykomunistycznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy, który to przepis dotyczy wyłącznie działalności w ramach struktur organizacyjnych lub we współpracy z nimi. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący, domagając się zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. odmawiającej przyznania mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, zarówno we wniosku inicjującym postępowanie w tym przedmiocie, jak i w toku tego postępowania, nie przedstawił żadnych argumentów odnoszących się wprost do przesłanek zawartych w ww. przepisach, lecz w istocie po raz kolejny powoływał się na okoliczności mające – w jego ocenie – świadczyć o jego działalności antykomunistycznej, bądź też o doznanych w okresie PRL-u represjach. W szczególności powoływał się na działania (rozmowy) podejmowane wobec niego przez – jak to określił – "nadzorujących go" wówczas funkcjonariuszy Milicji. W istocie, więc odwoływał się do okoliczności, które były przedmiotem oceny w toku postępowania zakończonego ww. decyzją. Argumentów skarżącego nie sposób zatem interpretować inaczej, niż jako zmierzające do podważenia oceny stanu faktycznego, która legła u podstaw kwestionowanej decyzji, a której prawidłowość potwierdził Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 17 listopada 2016 r. Argumentacja tego rodzaju nie może zmierzać do zmiany decyzji na zasadzie art. 154 § 1 K.p.a., albowiem koliduje z istota postępowania uregulowanego tym przepisem, a dodatkowo – w okolicznościach niniejszej sprawy – także z zasadą związania prawomocnym orzeczeniem sądu. Sąd meriti podkreślił, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. może być dokonane tylko w granicach stanu faktycznego sprawy będącej przedmiotem postępowania zwyczajnego, stąd też w tym trybie niedopuszczalne jest kwestionowanie oceny stanu faktycznego dokonanej w postępowaniu zwyczajnym, ani też dążenie do zmiany ustaleń przyjętych przez organ poprzez powoływanie się na nowe okoliczność. Ujawnienie w sprawie nowych okoliczności przekładających się na odmienną ocenę stanu faktycznego należy bowiem do przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i może stanowić podstawę wzruszenia decyzji ostatecznej jedynie w tym trybie nadzwyczajnym. Zdaniem Sądu meriti skarżący jedynie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. powołał się na okoliczność, którą można by odnieść do zawartych w art. 154 K.p.a. przesłanek interesu społecznego i słusznego interesu strony. Wskazał, że podczas obchodów z okazji trzydziestolecia powstania Komitetu Samoobrony Chłopskiej, w trakcie odznaczania zasłużonych działaczy Orderami Odrodzenia Polski, część ze zgromadzonych osób stwierdziła, że odznaczenie takie powinien otrzymać również skarżący. Niepotwierdzone w żaden sposób twierdzenie skarżącego o rzekomym przekonaniu niezindywidualizowanych osób o jego zasługach w walce z ustrojem komunistycznym, samoistnie nie może świadczyć o wystąpieniu powyższych przesłanek. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego. Z tych wszystkich względów, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, Sąd Wojewódzki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r, poz. 1302 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydaną w sprawie z naruszeniem: 1) art. 154 § 1 K.p.a., poprzez uznanie, iż nie znajdzie on zastosowania w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy skarżący, który nie nabył prawa udowodnił słuszny interes uzasadniający zmianę skarżonego rozstrzygnięcia; 2) art. 7, art. 8 § 1 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy bez uwzględnienia interesu skarżącego i interesu społecznego oraz bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, dotyczącego ustaleń w zakresie ważnego interesu strony oraz interesu społecznego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od organu. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o przyznanie kosztów wynagrodzenia adwokat K. R. za pomoc prawną świadczoną z urzędu według norm prawem przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części oraz że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że co prawda organ uznał, iż podejmowane przez skarżącego działania nie świadczą o tym, by mógł on uzyskać status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, jednak taka decyzja jest niezgodna z zebranym w sprawie materiałem. Świadczy o tym chociażby zaświadczenie z Instytutu Pamięci Narodowej, że K. K. jest pokrzywdzonym w rozumieniu ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej — Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Co więcej skarżący wielokrotnie opisywał sposób swojego działania, który wskazuje na posiadaną przez niego wiedzę co do struktur działających wtedy organizacji oraz miejsca ich działania m.in. miejsca drukowania ulotek, które we współpracy z nimi rozprowadzał. Jego wiedza w tym zakresie oraz istniejące, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, potwierdzające, że był przedmiotem obserwacji służb potwierdzają okoliczność, że prowadził przez 12 miesięcy we współpracy ze strukturami zorganizowanymi, zagrożoną odpowiedzialnością kamą, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Co stanowi podstawę do przyznania mu statusu, o który wnosi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. W niniejszej sprawie ziściły się za to warunki odstępstwa od zasady jawności i bezpośredniości postępowania, bowiem pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie zrzekł się w jej imieniu rozprawy, a strona przeciwna w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 K.p.a. nie ma na celu weryfikacji decyzji ostatecznej pod kątem ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, czego faktycznie domaga się skarżący kasacyjnie. Postępowanie takie winno zmierzać jedynie do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być zaś ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06, LEX nr 348253). Przede wszystkim jednak zmiana decyzji nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności wyrażona w art. 6 K.p.a. zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa (zob. wyrok NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06, LEX nr 427601). Trafnie wskazuje się przy tym, że ostateczna decyzja utrzymana w mocy przez sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę może być przedmiotem postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 154 K.p.a. pod warunkiem, że wszczęcie postępowania w tym trybie w celu weryfikacji treści prawomocnej decyzji nie będzie zmierzać do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku oddalającego skargę i wynikającą z powyższego wyroku oceną prawną w zakresie zgodności albo niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji administracyjnej (zob. M. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el 2019). Podkreśla się jednocześnie, że organ administracji publicznej może zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania takiej decyzji i z udziałem tych samych stron. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 K.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tę decyzją ostateczną przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczna wydano. Przyjęcie zaś stanowiska, według którego, w postępowaniu opartym na art. 154 K.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałoby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2139/15, LEX nr 2255762). W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, skarga na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 733/16. W orzeczeniu tym Sąd Wojewódzki wypowiedział się o legalności ww. decyzji ostatecznej Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2016 r., zarówno pod kątem prawa materialnego jak i procesowego, uznając ją za zgodną z prawem. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji skarżący nie przedstawił argumentów odnoszących się wprost do przesłanek zawartych w art. 154 K.p.a., lecz w istocie po raz kolejny powoływał się na okoliczności mające – w jego ocenie – świadczyć o jego działalności antykomunistycznej, bądź też o doznanych w okresie PRL-u represjach. W szczególności powoływał się na działania (rozmowy) podejmowane wobec niego przez – jak to określił – "nadzorujących go" wówczas funkcjonariuszy Milicji. W istocie, więc odwoływał się do okoliczności, które były przedmiotem oceny w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że podczas obchodów z okazji trzydziestolecia powstania Komitetu Samoobrony Chłopskiej, w trakcie odznaczania zasłużonych działaczy Orderami Odrodzenia Polski, część ze zgromadzonych osób stwierdziła, że odznaczenie takie powinien otrzymać również skarżący, nie świadczy o przekonaniu niezindywidualizowanych osób o jego zasługach w walce z ustrojem komunistycznym, a tym samym nie może świadczyć o wystąpieniu przesłanek z art. 154 K.p.a. Nadto podnoszony w skardze kasacyjnej fakt istnienia zaświadczenia z Instytutu Pamięci Narodowej, że K. K. jest pokrzywdzonym w rozumieniu ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej — Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, nie oznacza, że skarżący był osobą inwigilowaną. Podkreślenia wymaga, że dokładna analiza w tym zakresie została dokonana przez Sąd pierwszej instancji w powoływanym już wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 733/16. Argumentów skarżącego nie sposób zatem interpretować inaczej, niż jako zmierzające do podważenia oceny stanu faktycznego, która legła u podstaw decyzji, a której prawidłowość potwierdził Sąd Wojewódzki w ww. prawomocnym wyroku. Argumentacja tego rodzaju nie może zmierzać do zmiany decyzji na zasadzie art. 154 § 1 K.p.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.