II SA/Po 358/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy Handlowej "[...]" spółka jawna M. M., A. M., A. N. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019r., nr SKO. [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko p o s t a n a w i a odrzucić skargę Firma Handlowa "[...]" spółka jawna M. M., A. M., A. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019r., nr SKO. [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. nr [...] z dnia [...] września 2018r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na adaptacji hali na potrzeby lakierni samochodowej na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] obręb K., powiat p. , województwo w. . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, w przypadku gdyby strona nie dostarczyła odpisów skargi. W przypadku spełnienia tego warunku - o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2019r. skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez nadesłanie 4 egzemplarzy odpisu skargi i dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki przez osobę, która podpisała skargę. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało odebrane przez skarżącą 3 czerwca 2019r. Tego samego dnia osoba podpisująca skargę – M. M. cofnął skargę na w/w decyzje, podając, że jako wspólnik spółki jest umocowany do samodzielnego reprezentowania spółki. Braki formalne skargi w zakresie objętym zarządzeniem z 16 maja 2019r. nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, określanej dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Odwołując się do orzecznictwa, umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289) . Zgodnie z powyższym przyjąć trzeba, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, tj. braków formalnych i fiskalnych. Przez ten pierwszy warunek należy rozumieć dołączenie odpisów skargi (art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a i złożenie dokumentu potwierdzające umocowanie do reprezentowanie skarżącej spółki (art. 29 p.p.s.a) . W stanie faktycznym sprawy cofnięto skargę, której braków formalnych nie uzupełniono a więc taką skargę, która na tym etapie nie wszczęła jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego, a tylko takie postępowanie mogłoby zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z powodu cofnięcia skargi. Wskazana okoliczność uzasadniała odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w sentencji.