II SA/Gd 712/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r. nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2016 r. D. K. zwrócił się do Wójta Gminy o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1,65 MW wraz z linią kablową elektroenergetyczną SN, linią kablową elektroenergetyczną nN, kontenerową rozdzielnią SN oraz budową drogi wewnętrznej wraz z placem manewrowym na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym Z. w gminie C. Wójt Gminy, decyzją z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), ustalił na rzecz D. K. warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Od decyzji tej, w terminie do tego przewidzianym, odwołanie wniósł M. M. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że dla objętego wnioskiem terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż uprzednio obowiązujący na tym terenie plan został unieważniony prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 435/13. Zgodnie więc z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.) realizacja zaplanowanej przez D. K. inwestycji wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym, w toku postępowania odwoławczego, stan prawny sprawy uległ istotnym zmianom na skutek wejścia w życie w dniu 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Ustawa ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż planowana inwestycja jest elektrownią wiatrową w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej ustawy. Inwestycja ta stanowi bowiem budowlę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, składająca się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych (wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu), o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zgodnie zaś z art. 3 tej ustawy lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego przepisu zniesiona zostaje podstawa prawna do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowych wymienionych w art. 2 pkt 1 ustawy. Powyższe skutkuje bezprzedmiotowością toczącego się w niniejszej sprawie postępowania, która z kolei prowadzi do umorzenia postępowania. Ponadto, zgodnie z treścią art. 14 ust. 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy umarza się. We wniesionej do Sądu skardze D. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 października 2016 r., podnosząc, że uznano w niej bezpodstawnie bezprzedmiotowość toczącego się w niniejszej sprawie postępowania i zarzucając, że wydana został ona z naruszeniem: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów i okoliczności, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym okolicznościom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych – poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie; - art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych – poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie dotyczące warunków zabudowy zostało skutecznie i prawomocnie zakończone w dniu 27 czerwca 2016 r. tj. jeszcze przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. Skarżący podkreślił, że elektrownia wiatrowa będąca przedmiotem decyzji Wójta Gminy wybudowana została na podstawie decyzji Starosty z dnia 10 maja 2013 r. o pozwoleniu na budowę i została oddana do użytkowania w 2014 r. a więc jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest zgodna z prawem. Zauważyć należy, że rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. To wypływające z zasady dwuinstancyjności rozwiązanie nakłada na organ odwoławczy, zgodnie z zasadą praworządności, ustalenie obowiązującego stanu prawnego a następnie po wyprowadzeniu z obowiązującej normy prawnej hipotetycznego stanu faktycznego, rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Wprawdzie z zasady dwuinstancyjności wynika, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej sprawy administracyjnej, która była rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie następuje na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Od tej reguły rozpoznawania i rozstrzygania sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy na podstawie przepisów prawa obowiązujących wyjątek mogą wprowadzać tylko przepisy przejściowe (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 508). Niewątpliwie zaś, w dniu rozpoznawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania wniesionego od decyzji Wójta Gminy z dnia 27 czerwca 2016 r., obowiązywała już ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961). Ustawa ta weszła bowiem w życie w dniu 16 lipca 2016 r. a kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w dniu 11 października 2016 r. Ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych wyłączających jej zastosowanie w sprawie. Tym samym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając przedmiotową sprawę musiało uwzględnić stan prawny w ustawie tej określony. Prawidłowo przy tym Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do umorzenia prowadzonego postępowania na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepis ten stanowi bowiem, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia 16 lipca 2016 r. ulega umorzeniu. Postępowanie o ustalanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 1,65 MW wraz z linią kablową elektroenergetyczną SN, linią kablową elektroenergetyczną nN, kontenerową rozdzielnią SN oraz budową drogi wewnętrznej wraz z placem manewrowym na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym Z. w gminie C. zostało wszczęte na wniosek D. K. złożony w dniu 8 kwietnia 2016 r. Postępowanie to dotyczyło elektrowni wiatrowych, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z którym elektrownia wiatrowa to budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, składającą się co najmniej z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. poz. 478 i 2365 oraz z 2016 r. poz. 925). Postępowanie to nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Decyzja Wójta Gminy z dnia 27 czerwca 2016 r. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wobec wniesienia przez M. M. odwołania nie uzyskała przymiotu ostateczności. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zgodnie zaś z zasadą unormowaną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza w świetle art. 127 k.p.a., że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W niniejszej sprawie nie mógł przy tym znaleźć zastosowania art. 14 ust. 6 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Artykuł 14 ust. 6 ustawy odnosi się bowiem do ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie których wszczęto postępowanie o pozwolenie na budowę. Co prawda nie wynika to wprost z tego przepisu, ale utrata mocy, o której mowa w tym przepisie, dotyczyć może wyłącznie decyzji ostatecznej, czyli wywołującej skutki prawne w niej zawarte. Decyzje nieostateczne takich skutków nie wywierają, dlatego nie mogą utracić mocy prawnej. Dodatkowo świadczy o tym treść art. 14 ust. 7 ustawy, który przewiduje, że utrata mocy decyzji, o których mowa w ust. 6, nie wymaga stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie określonym w art. 162 k.p.a. Należy przez to rozumieć, że utrata następuje z mocą samego prawa. Bez tego zapisu konieczne byłoby natomiast stosowanie przepisu art. 162 k.p.a., który dotyczy wyłącznie decyzji ostatecznych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 720/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę.