II SA/Ol 245/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skarg B. P., S. P., Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w wyniku rozpoznania wniosku spółka A z dnia "[...]" Starosta decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę obejmującego stację bazową telefonii komórkowej operatora spółka A, położoną na działce nr "[...]" przy ul. A w A. Starosta stwierdził, że wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi przewidziane przepisami Prawa budowlanego, w szczególności projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, który został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 11 maja 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2012 r. poz. 1907). Od decyzji tej złożyli odwołanie B. P., S. P. oraz spółka B, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 w zw. z art. 40, art. 8 w zw. z art. 10 § 1, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), zwanej dalej: K.p.a. Odwołujący zarzucili też naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na wydaniu pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu budowlanego, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka zamierza wybudować stację bazową telefonii komórkowej, na której na wysokości 53,4 i 49,2 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany obszar występowania pól elektromagnetycznych znajduje się w przestrzeni powyżej od 16,9 do 22,1 m n.p.t. w odległości 150 m od nadajnika. Działka nr "[...]" w A, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "[...]", który – jak wyjaśnił organ – wskazuje przeznaczenie podstawowe jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, na którym dopuszcza się uzupełniająco nieuciążliwe usługi wbudowane lub wolnostojące. Zapisy planu miejscowego dotyczące terenu "[...]" nie stanowią, czy na terenie tym dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880 ze zm.), w.r.u.s.t., nie sposób przyjąć, że na terenie tym istnieje zakaz budowy tego typu inwestycji. Wojewoda wskazał też na postanowienia § 15 ust. 1 pkt 5, § 16 ust. 4 pkt 3 i § 27 ust. 6 pkt 3 planu miejscowego, które, w jego ocenie, nie stanowią podstawy do stwierdzenia sprzeczności przedmiotowego zamierzenia z miejscowym planem. Na powyższą decyzję Wojewody, B. P., S. P. oraz spółka a złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego, który jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz na zaniechaniu oceny wpływu planowanej inwestycji na walory krajobrazowe otoczenia. Skarżący zarzucili też naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 w zw. z art. 64 i art. 40 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez niezajęcie stanowiska co do zarzutu naruszenia art. 64 i art. 40 K.p.a, co świadczy o braku pełnego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. W ocenie skarżących, organ naruszył również prawo materialne, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że istniały podstawy do wydania pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich oraz art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t., poprzez uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu, podczas, gdy nie spełnia ona przesłanek wskazanych w definicji tego pojęcia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Ol 975/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w wyniku rozpoznania skarg B. P., S. P. oraz spółka A, uchylił decyzję Wojewody z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie oceniły planowaną inwestycję jako zgodną z ustaleniami planu, niemniej zdaniem Sądu stanowisko takie było błędne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka A, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r., II OSK 663/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W ocenie NSA dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia przepisów prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy – Prawo budowlane i art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 4, § 13 ust. 1 pkt 2 oraz § 47 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej Nr XXII/228/12 z dnia 11 maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta Iławy, łączyła się z wadliwym uznaniem, iż prawodawca lokalny nie dopuścił do lokalizowania kwestionowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) na terenie inwestowanym oznaczonym symbolem "[...]". Według NSA prawidłowa wykładnia przepisu art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie pozwala na uznanie, że w sytuacji gdy dany teren, oprócz możliwej zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza również inną zabudowę (m.in. usługową), to dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej determinuje limitująco rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być na tym terenie realizowana. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może wprowadzać. Tym samym jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor jest uprawniony do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Skoro zatem w niniejszej sprawie teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ew. "[...]" jest oznaczony jako tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, to wskazane przeznaczenie – wbrew stanowisku Sądu - nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nadanie błędnego znaczenia postanowieniom uchwały Rady Miejskiej w Iławie Nr XXII/228/12 ma również związek z wadliwym rozważeniem przez Sąd I instancji treści § 27 ust. 6 w zw. z § 8 ust. 1-3 planu miejscowego. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że stacja bazowa telefonii komórkowej objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, pozostając szczególnym rodzajem infrastruktury technicznej. Nadanie takiej kwalifikacji prawnej stacji bazowej nie jest sprzeczne z treścią analizowanego planu, uwzględniając, że w jego rozdziale 6 Działu II ("W zakresie infrastruktury technicznej") przewidziane zostały zasady obsługi telekomunikacyjnej obszaru miasta, które w bezpośredni sposób obejmują również zasady budowy nowych stacji bazowych telefonii komórkowej oraz ich masztów i wież, które plan traktuje jako obiekt infrastruktury technicznej. W ocenie NSA nie ulega wątpliwości, że postanowienia § 27 ust. 3 uchwały należy odczytywać jako przyznanie przez prawodawcę lokalnego pierwszeństwa dla lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na innych terenach aniżeli tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, niemniej w żaden sposób nie oznacza ono zakazu budowy na tych terenach infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli jej przydatność w tych miejscach w świetle dokonanych analiz technicznych nie powinna być kwestionowana. Wykładnia językowa, celowościowa, jak też systemowa powołanych przepisów planu miejscowego wskazuje tym samym, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia "[...]" nie można było postawić zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna i wskazania zawarte w zapadłym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2019 r. (II OSK 663/17) mają zatem pierwszorzędne znaczenie i są wiążące przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. W orzeczeniu tym podniesiono zaś, że skoro w sprawie teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ew. "[...]" jest oznaczony jako tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, to wskazane przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej. Nie może stać temu na przeszkodzie treść § 7 ust. 1 pkt 4 planu przewidującego, że jednostka planistyczna D obejmuje największy obszar dominacji różnych form zabudowy jednorodzinnej, jak też postanowienia § 47 ust. 3 uchwały określające warunki szczegółowe zabudowy usługowej na terenie o symbolu "[...]", uwzględniając, że ograniczeń dotyczących dopuszczalnej (dwie kondygnacje) wysokości zabudowy budynków oraz cech zaświadczających o kolizyjności realizowanych usług nie można odnosić do spornego przedsięwzięcia telekomunikacyjnego ze względu na jego rodzaj i charakter. Niewątpliwie Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku rozstrzygnął, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 j. t.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Jak wskazuje się również w orzecznictwie, w sytuacji w której inwestor spełnia przesłanki, od których przepisy ustawy Prawo budowlane uzależniają zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ nie może odmówić wydania decyzji w tym przedmiocie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 1272/18, LEX nr 2564537). Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy wykazało należyte przeprowadzenie analizy dokumentów złożonych przez inwestorów pod względem kompletności formalnej, jak i poprawności merytorycznej. Złożony projekt posiadał wszystkie niezbędne elementy, a wśród nich konieczne uzgodnienia i potwierdzenia posiadanych przez projektantów uprawnień. Projektanci złożyli stosowne oświadczenia w przedmiocie zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ze sztuką budowaną i przepisami. Wskazana ocena kompletności formalnej, jak i prawidłowości merytorycznej projektu, znalazła swoje odzwierciedlenie w treści kontestowanej w skardze decyzji, czyli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że pierwszy zarzut dotyczy naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten statuuje wymóg poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, stanowiąc, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1772/13 (dostępny w CBOSA) niewątpliwie właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu może domagać się poszanowania jego interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego, jak też uregulowań prawa konstytucyjnego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu nie tylko istniejącej zabudowy, ale też możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. Co do zasady zaznaczyć należy, że respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być zatem interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko w sytuacji gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. W ocenie Sądu organ właściwie stwierdził, że takich naruszeń w niniejszej sprawie nie ujawniono. Według skarżących organy nieprawidłowo uznały, że istniały podstawy do wydania pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich oraz art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 880), poprzez uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu, podczas, gdy nie spełnia ona przesłanek wskazanych w definicji tego pojęcia. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 2 tej ustawy jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Jak już wskazano Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Stosownie natomiast do przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, określenie infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza - kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały z kolei unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 z późn. zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). I tak zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ ma obowiązek każdorazowo zbadać, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie jego oddziaływania na środowisko i uzyskania kończącej je, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Przede wszystkim należy wskazać, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że planowana inwestycja miała polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, na której wysokości 53,4 m i 49,2 m zostaną umieszczone anteny kierunkowe. Przewidywany zaś obszar występowania pól elektromagnetycznych (zrównoważona moc promieniowania izotropowego o wartości od 2000 W do 5000 W) znajduje się w przestrzeni powyżej (w zależności od anteny, azymutu i wysokości zawieszenia) od 16,9 do 22,1 m n.p.t. w odległości 150 m od nadajnika. Natomiast zabudowa mieszkaniowa i budynki usługowe, które dopuszcza plan miejscowy, mogą mieć wysokość jedynie do 2 kondygnacji. Natomiast podstawą poczynionych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych w zakresie potencjalnego odziaływania na środowisko, było załączone do projektu budowlanego opracowanie pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia instalacja radiokomunikacyjna "[...]"". Wynika z niego, że inwestycja nie należy do zamierzeń inwestycyjnych uciążliwych dla środowiska oraz ludzi. Nie będzie zatem negatywnie oddziaływać na środowisko. Wskazano, że na podstawie obliczeń przeprowadzonych w dokumentacji stwierdzono, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności, nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Powołując się na opracowaną kwalifikację instalacji telefonii komórkowej "[...]" pod względem oddziaływania na środowisko, stwierdzono, że instalacja radiokomunikacyjna - nie zalicza się do rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli rodzajów przedsięwzięć wymienionych w § 2 i 3 rozporządzenia, stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Przedsięwzięcie to nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia ("Kwalifikacja przedsięwzięcia", akta adm., k. – 101). Podkreślić trzeba, że wskazany wyżej dokument stanowi dowód potwierdzający opisane w nim okoliczności. Skarżący zaś nie przedstawili w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego żadnych dowodów, które zaprzeczałyby poczynionym w nim ustaleniom. Ponadto zwrócić należy uwagę na istotną okoliczność, że przedmiotowa stacja bazowa, po dokonaniu stosownych pomiarów i po spełnieniu wszystkich norm przewidzianych prawem, została oddana do użytkowania i funkcjonuje już około roku. Podkreślił to pełnomocnik spółki A na rozprawie 18 czerwca 2019 r. przed Sądem. Wskazał również, że o uzyskanie decyzji środowiskowej nikt nie występował, ponieważ nie było takiej potrzeby, z uwagi na nieprzekraczanie norm określonych w przepisach. Zaznaczył przy tym, że stosowne badania są wysyłane do WIOŚ i do Sanepidu (protokół z rozprawy, akta sądowe, k. – 363). W ocenie Sądu bezpodstawne są zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że istniały podstawy do wydania pozwolenia na budowę w stosunku do obiektu, który narusza uzasadnione interesy osób trzecich, oraz art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 w.r.u.s.t poprzez uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 w zw. z art. 64 i art. 40 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez niezajęcie stanowiska co do zarzutu naruszenia art. 64 i art. 40 K.p.a dotyczącego zaniechania przez organ I instancji wezwania pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego (zgłoszenia pełnomocnika do udziału w postępowaniu), co świadczy o braku pełnego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazali, w jaki sposób zaniechanie organu wpłynęło na wynik sprawy. Tym samym nawet gdyby przyjąć, że takie potencjalne uchybienie nastąpiło, to nie można uznać jego istotności dla niniejszej sprawy. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.