V SA/Wa 213/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego pobranej w nadmiernej wysokości oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę [...] (dalej jako: "skarżąca", "strona", lub "Gmina") jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dawniej: Władza Wdrażająca Programy Europejskie, dalej jako: "CPPC lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji ze środków [...] pobranej w nadmiernej wysokości. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. [...] maja 2007 r. organ I instancji zawarł ze skarżącą umowę nr [...] o dofinansowanie Projektu "[...]" ze środków [...] (dalej jako: "umowa o dofinansowanie"). Umowę o dofinansowanie zawarto na podstawie umowy finansowej o nr [...] zawartej [...] lutego 2007 r. pomiędzy Ministerstwem Rozwoju Regionalnego, pełniącym funkcję Krajowego Punktu Kontaktowego, a [...] Ministerstwem Spraw Zagranicznych (dalej jako: "NMSZ"), przyznającym dofinansowanie na rzecz Projektu. W wykonaniu umowy o dofinansowanie organ I instancji przekazał Gminie w okresie od [...] października 2007 r. do [...] września 2009 r. pięć transzy (płatności okresowych - tzw. PIR) na realizację projektu: PIR 1 w kwocie 406 337, 31 zł, PIR 2 w kwocie 179 192,74 zł, PIR 3 w kwocie 167 916, 62 zł, PIR 4 w kwocie 215 248,88 zł, PIR 5 cz. 1 w kwocie 329 682,70 zł, PIR 5 cz. 2 w kwocie 99 646,75 zł. Decyzją NMSZ z [...] sierpnia 2009 r. zaakceptowane zostało sprawozdanie końcowe z realizacji Projektu. Po zakończeniu Projektu Biuro Mechanizmów Finansowych w B. (podmiot odpowiedzialny za bieżące wdrażanie [...] w imieniu NMSZ, dalej jako: "BMF") zleciło przeprowadzenie audytu projektu przez zewnętrznego audytora (E.). Obowiązek strony do poddania się takiemu audytowi, także w ciągu 10 lat od daty przyjęcia sprawozdania końcowego z realizacji Projektu, wynikał z art. 13 umowy o dofinansowanie w związku z art. 24 ust. 2 tej umowy. [...] września 2013 r. BMF przesłało do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (obecnie Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju) końcowy raport z audytu, w którym stwierdzono m.in. nieprawidłowości polegające na niezastosowaniu przepisów Prawa zamówień publicznych (dalej jako: "p.z.p.") do zamówień, których łączna wartość przekraczała próg stosowania p.z.p., tj. progu 6.000 euro (bez VAT) oraz progu 14.000 euro (bez VAT). Organ I instancji przekazał pismem z [...] grudnia 2013 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju "Raport o nieprawidłowościach", w którym zgłoszono ww. nieprawidłowości polegające na naruszeniu przepisów p.z.p. w taki sposób, że we wskazanych przypadkach łączna wartość zamówień/umów przekroczyła próg stosowania p.z.p. Stwierdzono, że zamawiający (Gmina) dokonał nieuzasadnionego podziału zamówień w celu uniknięcia stosowania przepisów p.z.p. Nieprawidłowości stwierdzono w odniesieniu do zamówień/umów na: zakup mebli na potrzeby polskiego i [...] biura projektu na łączną kwotę 6.566 euro (bez VAT) - strona przekroczyła próg stosowania p.z.p. wynoszący 6.000 euro (bez VAT); materiały i usługi promocyjne zlecane firmie A. na łączną kwotę 12.471 euro (bez VAT) - przekroczono próg stosowania p.z.p. wynoszący 6.000 euro (bez VAT); materiały i usługi promocyjne zawarte z pracownikiem własnym D.N. na łączną kwotę 15.250 euro (bez VAT) - przekroczono próg stosowania przepisów p.z.p. wynoszący 14.000 euro (bez VAT). NMSZ podjęło decyzję o zwrocie płatności z uwzględnieniem korekty finansowej w wysokości 25% wartości umów/zamówień, w których stwierdzono nieprawidłowości, zgodnie z pkt. 21 "Wytycznych dotyczących określenia korekt finansowych dla wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych COCOF 07/0037/03" (pismo BMF z [...] marca 2014 r.). Zgodnie z notą debetową z [...] marca 2014 r. wystawioną przez Darczyńcę, kwota do zwrotu wyniosła 8.826 euro (obliczona przy uwzględnieniu 85% dofinansowania ze środków [...] oraz ww. wysokości korekty finansowej). Pismem z [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji wezwał Gminę do zwrotu wskazanej przez Darczyńcę kwoty wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W dalszej korespondencji strona zwróciła się o zmniejszenie korekty finansowej, co nie zostało uwzględnione przez organ ze względu na brak możliwości miarkowania korekty nałożonej przez Darczyńcę na zamówienia realizowane bez zachowania pełnej i uczciwej konkurencji między potencjalnymi wykonawcami oraz fakt, że decyzja Darczyńcy jest ostateczna (wystawiona nota debetowa). Po kolejnym bezskutecznym wezwaniu do zwrotu środków, CPPC z dnia [...] sierpnia 2017 r. zawiadomiło skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego. Decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] organ I instancji, w związku ze stwierdzeniem pobrania przez stronę dotacji w nadmiernej wysokości podczas realizacji Projektu nr [...], orzekł wobec Gminy obowiązek zwrotu środków w kwocie 32.258,71 zł stanowiących równowartość 8.826,00 euro wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu, przeliczonych po wskazanym w decyzji kursie. W uzasadnieniu decyzji CPPC wskazało, że w sprawie wystąpiły przesłanki warunkujące częściowy zwrot udzielonego dofinansowania jako pobranego w nadmiernej wysokości. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 umowy stwierdzono, że strona wykorzystała część udzielonego dofinansowania bez zachowania obowiązujących procedur (naruszenie ustawy p.z.p.), a także wystąpiła druga niezależna od pierwszej przesłanka określona w art. 17 ust. pkt. 2 umowy, tj. została podjęta decyzja przez [...] Ministerstwo Spraw Zagranicznych o nałożeniu 25% korekty na zawarte przez Beneficjenta umowy, w których stwierdzono nieprawidłowości. Ziszczenie się wskazanych powyżej przesłanek nakazujących zwrot części dofinansowania, tj. wystąpienie nieprawidłowości podczas realizacji projektu (brak zachowania obowiązujących procedur) oraz dodatkowo podjęcie decyzji o korekcie przez [...] Ministerstwo Spraw Zagranicznych, a także brak zwrotu środków przez Gminę po wezwaniu, spowodowało, zdaniem CPPC, konieczność wydania decyzji administracyjnej nakazującej zwrot środków w oparciu o przepisy u.f.p. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] grudnia 2018 Minister uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania daty, od jakiej należy naliczać odsetki jak od zaległości podatkowych w odniesieniu do środków wypłaconych z tytułu poszczególnych wniosków o płatność (PIR 1-5) i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy wskazując, że odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w odniesieniu do środków wypłaconych z tytułu wniosków o płatność: nr 1 (PIR 1), nr 2 (PIR 2), nr 3 (PIR 3), nr 4 (PIR 4), nr 5 (PIR 5) należy liczyć od dnia [...] września 2013 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji w zakresie konieczności żądania od strony zwrotu części dotacji jako udzielonej w nadmiernej wysokości. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zdarzeniem mającym znaczenie dla kwalifikacji dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości było stwierdzenie nieprawidłowości w realizacji projektu (nieprzestrzeganie przepisów p.z.p.) i wynikająca z tego decyzja NMSZ o nałożeniu korekty finansowej, zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie. Minister wskazał, że umowa o dofinansowanie nakładała na Gminę określone obowiązki, w tym m.in. obowiązek pełnego stosowania wszystkich właściwych przepisów prawa wspólnotowego, krajowego i miejscowego, a także wydatkowania przyznanych środków w sposób zapewniający ich optymalne wykorzystanie zgodne z najlepszymi praktykami gospodarczymi oraz umożliwiającymi pełną i uczciwą konkurencję między potencjalnymi wykonawcami (art. 7 umowy o dofinansowanie). Umowa o dofinansowanie wskazywała również przypadki, w jakich skarżąca będzie zobowiązana do zwrotu całości lub części otrzymanych płatności. Taką okolicznością było stwierdzenie, że Beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur, lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, a także decyzja NMSZ o zwrocie dokonanych płatności (art. 17 ust. 1 umowy o dofinansowanie). W związku z powyższym, zdaniem Ministra, po zaistnieniu ustawowych przesłanek zwrotu dotacji, organ I instancji był zobowiązany do wydania stosownej decyzji o zwrocie. W kwestii terminu, od którego naliczać należy odsetki od zaległej należności, organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie odsetki powinny być naliczane od dnia "stwierdzenia" pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Wyjaśnił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału za dzień stwierdzenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości przyjął datę [...] września 2013 r., tj. dzień, w którym KPK otrzymało z BMF raport ze specjalnej oceny (raport z audytu) dotyczący projektu [...], w którym wykazano zaistniałe nieprawidłowości, tym samym uchylono decyzję organu I instancji w tym zakresie wskazując prawidłową datę naliczania odsetek. W dalszej części uzasadnienia Minister odniósł się do zarzutów strony uznając je za niezasadne. Pismem z [...] stycznia 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji CPPC oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Organowi II instancji strona zarzuciła: 1) naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, a to naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249 poz. 2104, dalej jako: "u.f.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności implikujące to, że mamy do czynienia z dotacją pobraną nienależnie lub w nadmiernej wysokości, która podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przepis ten nie ma zastosowania albowiem nie mamy do czynienia z taką dotacją; 2) naruszenia przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenia art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 146 ust. 3 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy w przedmiotowym wypadku należności objęte decyzją uległy przedawnieniu, a w konsekwencji postępowanie jest bezprzedmiotowe i jako takie powinno zostać umorzone; 3) naruszenia przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez zaakceptowanie i powielenie przez organ odwoławczy sytuacji, w której osnowa decyzji administracyjnej jest nieprecyzyjna. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest nałożony na stronę obowiązek zwrotu części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Na wstępie zauważyć należy, że niesporna pomiędzy stronami jest prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o finansach publicznych z 30 czerwca 2005 r. z uwagi na treść art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241) zgodnie z którym dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. W ocenie skarżącej w sprawie art. 145 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie miał natomiast zastosowania, albowiem przedmiotowa dotacja udzielona Gminie nie była, zdaniem strony, pobrana w nadmiernej wysokości. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazała, że dotacja pobrana została w wysokości wynikającej z umowy o dofinansowanie i wykorzystana wyłącznie na cele związane z realizacją Projektu. W konsekwencji, w ocenie strony, organ nie miał podstaw do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 146 ust. 1 u.f.p. i wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki. Z powyższym stanowiskiem strony nie sposób się zgodzić. Należy podkreślić, że fakt pobrania dotacji w wysokości określonej w umowie o dofinansowanie nie wyklucza późniejszej kwalifikacji takiej dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości zgodnie z art. 145 ust. 2 u.f.p. są dotacje otrzymane z budżetu w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie miał fakt naruszenia przez stronę warunków umowy o dofinansowanie i będąca konsekwencją tego faktu decyzja Darczyńcy o żądaniu zwrotu części dofinansowania. Przeprowadzenie na żądanie Darczyńcy audytu zewnętrznego Projektu, jak i żądanie zwrotu środków, miały miejsce po rozliczeniu Projektu i przyjęciu sprawozdania końcowego, do czego Darczyńca był uprawniony zgodnie z umową o dofinansowanie, i z którym korelował obowiązek Gminy do poddania się takiemu audytowi oraz obowiązek zwrotu żądanej części dotacji (art. 13 ust. 4 w zw. z art. 24 ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 i ust. 5 umowy o dofinansowanie). Co istotne strona nie kwestionowała stwierdzonych w toku audytu nieprawidłowości polegających na niezastosowaniu przepisów p.z.p. do zamówień, których łączna wartość przekraczała określony w art. 4 pkt 8 p.z.p. próg stosowania p.z.p., tj. obowiązującego do 10 czerwca 2007 r. progu 6.000 euro (bez VAT) oraz obowiązującego od 11 czerwca 2007 r. progu 14.000 euro (bez VAT), a jedynie w treści skargi nie zgodziła się z zakwalifikowaniem powyższego jako podstawy do zwrotu części otrzymanej dotacji. Należy zatem wskazać, że interpretacja art. 145 u.f.p. zaprezentowana przez stronę prowadziłaby do sytuacji, w której organ nie miałby możliwości wydania decyzji o zwrocie dotacji, pomimo, że strona wykorzystałaby przyznane jej środki z naruszeniem postanowień umowy o dofinansowanie. Podkreślenia wymaga fakt, że zobowiązanie się Gminy do realizowania Projektu zgodnie z zawartą umową o dofinansowanie nie tylko rzutuje na pozytywną ocenę prawidłowości wydatkowania przyznanych jej środków, ale przede wszystkim warunkowało samo otrzymanie dofinansowania. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy stwierdzono, że strona naruszyła przepisy p.z.p., do stosowania których zobowiązała się w treści umowy o dofinansowanie, istniała podstawa do uznania, że udzielono dotacji w nadmiernej wysokości. Otrzymana dotacja wydatkowana w części na usługi i dostawę wyposażenia biura niezgodnie z umową o dofinansowanie (art. 7 umowy), na której realizację była udzielona, musi być bowiem uznana za dotację pobraną w nadmiernej wysokości w części wydatkowanej niezgodnie z przepisami p.z.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1631/12). W przedmiotowej sprawie na podstawie ustalonego stanu faktycznego Minister prawidłowo zatem stwierdził, że wystąpiły przesłanki warunkujące częściowy zwrot udzielonego dofinansowania jako pobranego w nadmiernej wysokości. Ponadto, jak podkreśla strona w treści skargi, niezależnie od elementu kontraktowego jaki wprowadza umowa o dofinansowanie, udzielenie dotacji nie traci swego charakteru publicznoprawnego, a zatem ewentualne niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie umowy o dofinansowanie poddane jest reżimowi odpowiedzialności uregulowanej w u.f.p. Z powyższego wynika, że środki dotacji mogą zostać odzyskane wyłącznie w trybie i na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych. W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę charakter stwierdzonych nieprawidłowości, organy prawidłowo nakazały zwrot części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 70 § 1 o.p. w zw. z art. 146 ust. 3 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy należności objęte decyzją uległy zdaniem strony przedawnieniu, a w konsekwencji postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno zostać umorzone. Należy wskazać, że mający zastosowanie w niniejszej sprawie art. 146 ust. 3 u.f.p. nakazuje, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 tego artykułu, stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku". Przepis ten stosuje się zatem odpowiednio, nie wprost, gdyż sprawy zwrotu środków pochodzących z dotacji nie dotyczą zobowiązania podatkowego i zapłaty zaległości. Odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej oznacza w przedmiotowym przypadku konieczność ustalenia właściwej daty, od której należy liczyć 5-letni termin przedawnienia, wskazany w art. 70 § 1 o.p. Zdaniem Sądu zarówno strona jak i organ błędnie przyjęły początkową datę biegu pięcioletniego okresu przedawnienia w niniejszej sprawie. Wbrew ocenie organu terminu przedawnienia zapłaty należności określonej w decyzji organu nie należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja w sprawie zwrotu środków. Organ błędnie bowiem wywnioskował, że w przedmiotowej sprawie termin wskazany w art. 70 § 1 o.p. należy powiązać z terminem płatności uregulowanym w art. 47 o.p. Należy wyjaśnić, że w art. 47 o.p. dotyczy decyzji ustalających, zaś decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, dotycząca zwrotu dotacji, jest decyzją określającą. Racji również nie ma strona przyjmując za początkową datę biegu przedawnienia daty poszczególnych płatności w Projekcie. Zdaniem Sądu tego typu interpretacja stosowanego odpowiednio art. 70 § 1 o.p. uniemożliwiałaby realizację zobowiązań wynikających z umowy międzynarodowej, której stroną jest Polska, a mianowicie [...] ustanowionego zgodnie z Umową z dnia [...] października 2003 r. pomiędzy Królestwem [...] a Wspólnotą Europejską o [...] okres 2004-2009 ([...]), w szczególności zaś uniemożliwiłoby zapewnienie tzw. minimalnego okresu operacyjności Projektu po zakończeniu jego realizacji. Umowa o dofinansowanie oraz umowa finansowa zawarta między NMSZ a KPK zawierają wymóg zachowania okresu operacyjności Projektu w ciągu 10 lat od daty przyjęcia sprawozdania końcowego. Zdaniem Sądu jako prawidłową datę od której należy liczyć 5-letni termin przedawnienia, wskazany w art. 70 § 1 o.p. należało przyjąć datę skierowanego do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju pisma BMF z dnia [...] marca 2014 r. zawierającego stanowisko Darczyńcy w zakresie zgłoszonej nieprawidłowości w Projekcie, gdzie poinformowano stronę polską zarówno o akceptacji zastosowania wobec strony korekty w wysokości 25% wartości kontraktów w których wystąpiły zgłoszone nieprawidłowości jak i wskazano ostateczną kwotę należnej korekty w wysokości 8.826 euro. Termin przedawnienia należało zatem w przedmiotowej sprawie liczyć od 1. dnia roku kalendarzowego następującego po roku, w którym przesłano ww. pismo. Nawet gdyby jednak przyjąć, iż termin przedawnienia liczony byłby od daty przesłania przedmiotowego pisma, to i tak w przedmiotowej sprawie nie doszłoby do przedawnienia. Tym samym organ odwoławczy, choć błędnie przyjął początkową datę biegu terminu przedawnienia, prawidłowo uznał, że w sprawie do przedawnienia dochodzonych należności nie doszło. Na marginesie wskazać należy, że w ustawie o finansach publicznych z 2005 r. w Dziale V "Środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej i inne środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi", znajdował się również art. 211, który miał zastosowanie m.in. do środków z [...], o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3a. Treść powołanego przepisu, co do istotnych dla niniejszych sprawy kwestii, była zbieżna z treścią art. 145 i art. 146 u.f.p., regulujących kwestie dotacji udzielonych z budżetu państwa, które stanowiły podstawę decyzji organu I instancji. Powyższe potwierdza fakt, że w art. 211 ust. 1 u.f.p. zawarto odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 145 ust. 2-5 u.f.p., zaś w pkt 5 art. 211 u.f.p. odesłanie do przepisów działu III O.p., z wyjątkiem art. 57 tej ustawy (analogiczne do odesłania z art. 146 ust. 3 u.f.p.). Strona nie kwestionowała w niniejszej sprawie braku zastosowania przepisów Działu V u.f.p., jednakże, w ocenie Sądu, taki zarzut, w związku z ww. okolicznościami, i tak nie skutkowałby uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji organów obu instancji, ponieważ wskazanie powyższych przepisów nie zmieniłoby faktu, że wydaną decyzję należy uznać za prawidłową. Wynika to z faktu, że skutek zastosowania przepisów z działu V jak i zastosowanych przepisów art. 145 i art. 146 u.f.p. byłby taki sam. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez zaakceptowanie i powielenie przez organ odwoławczy sformułowania osnowy decyzji o zwrocie środków, która w ocenie strony jest nieprecyzyjna. Wskazać bowiem należy, że CPPC, po przywołaniu podstawy prawnej decyzji, zawarło następujące sformułowanie: "(...) Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej "CPPC") w związku ze stwierdzeniem pobrania przez Gminę [...] (dalej "Beneficjent") dotacji otrzymanej ze środków [...] w nadmiernej wysokości podczas realizacji projektu nr [...] pn.: "[...]" orzeka obowiązek zwrotu środków w kwocie 32 258,71 zł (słownie: trzydzieści dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt osiem złotych 71/100) stanowiących równowartość 8 826,00 euro wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu, przeliczonych po kursie: (...)". W dalszej części rozstrzygnięcia organ zawarł przeliczenie kwot do zwrotu po kursie euro oddzielnie dla każdej z płatności, wskazał terminy naliczania odsetek dla każdej z należności oraz wskazał termin uiszczenia należności wraz z rachunkami bankowymi, na które zobowiązany ma przelać żądaną kwotę wraz z odsetkami. W ocenie Sądu tak sformułowane rozstrzygnięcie nie pozostawia wątpliwości co do tego, jaki obowiązek został nałożony na stronę. Sformułowanie zawarte w sentencji decyzji organu I instancji: "Orzeczenie obowiązku zwrotu środków", które kwestionuje skarżąca, zostało jednoznacznie powiązane ze stwierdzeniem pobrania przez Gminę dotacji w nadmiernej wysokości, wraz ze wskazaniem źródła pochodzenia tych środków oraz Projektu, na jaki zostały wydatkowane. Należy dodatkowo wskazać na treść art. 146 ust. 1 u.f.p., zgodnie z którym w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 2 oraz art. 145 ust. 1 organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określająca kwotę przypadająca do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Identycznie określa to art. 211 ust. 4 w zw. z ust. 1 u.f.p. Organ I instancji w decyzji z 29 czerwca 2018 r. określił zarówno kwotę przypadającą do zwrotu, jak i termin, od którego nalicza się odsetki, a zatem nie sposób przyjąć, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona podniosła również w skardze, że w decyzji nie wskazano konkretnych przepisów p.z.p. które zostały naruszone. Należy zatem zauważyć, że powyższy zarzut został podniesiony również w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji. Zgodzić się należy ze stroną, że w decyzjach wydanych w niniejszej sprawie zabrakło wskazania wprost przepisów p.z.p., które naruszyła strona. Jednakże powyższe uchybienie, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie zauważył Minister, organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji, na czym polegały stwierdzone naruszenia p.z.p. w odniesieniu do poszczególnych grup zamówień, a zgromadzony w sprawie materiał pozwalał na weryfikację tych ustaleń. Należy przypomnieć, że CPPC wyjaśniło, że przy realizacji opisanych w decyzji zamówień przekroczono progi określone dla zamówień, do których nie mają zastosowania przepisy p.z.p., tj. obowiązujący do dnia 10 czerwca 2007 r. próg 6.000 euro (bez VAT) (PZP, Dz.U z 2006 r., Nr 164, poz. 1163) oraz obowiązujący od 11 czerwca 2007 r. próg 14.000 euro (bez VAT) (Dz.U. z 2007 r., Nr 82, poz. 560, z późn. zm.). Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zacytował treść art. 32 ust. 2 p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w okresie realizacji zamówień/umów przez stronę) wskazując, że zamawiający (Gmina) nie może wybierać sposobu obliczenia wartości zamówienia lub zaniżać wartości zamówienia w celu uniknięcia stosowania przepisów p.z.p. Wyjaśnił dodatkowo, że niedopuszczalne jest zaniżanie wartości zamówienia przez nieuprawniony jego podział, który w sposób celowy doprowadziłby do zaniżenia jego wartości. Biorąc zatem pod uwagę powyższe oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, które są niesporne, a ustalone zostały m.in. w oparciu o końcowy raport z audytu Projektu, uznać należało, że pomimo niewskazania konkretnej jednostki redakcyjnej przepisów p.z.p., których naruszenia dopuściła się strona, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnosząc się do ostatniej podniesionej przez Gminę kwestii, a mianowicie pominięcia przez Ministra okoliczności, że proces wydatków w projekcie był prowadzony w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, umową i szeregiem regulacji towarzyszących, należy ponownie wskazać, że nieprawidłowości w Projekcie zostały stwierdzone dopiero na skutek audytu zewnętrznego zleconego przez Darczyńcę po zakończeniu realizacji projektu, do czego uprawniała Darczyńcę umowa o dofinansowanie. Gmina, podpisując umowę o dofinansowanie, zaakceptowała zatem możliwość podjęcia czynności kontrolnych nawet po rozliczeniu projektu, znała ryzyko i konsekwencje wynikające z ewentualnej decyzji Darczyńcy o zwrocie środków, podjętej na skutek takiej kontroli lub audytu, a także zobowiązała się do zwrotu żądanych środków. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wezwał stronę do zwrotu środków działając zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie (art. 17 ust. 1), a następnie podjął kroki prawne w trybie ustawy o finansach publicznych, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, co jak wykazano wyżej było działaniem nie tylko uprawnionym, ale również niezbędnym. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.