II SA/Wa 325/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia D. J., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. nr [...] z dnia [...] października 2018 r., odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści. D. J. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. o wydanie zaświadczenia o przebiegu służby dla celów emerytalnych z oznaczeniem lat przy wykonywaniu zadań policyjnych przez okres co najmniej 5 lat służby określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5, ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 156, poz. 1641 z późn. zm.) lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jednolity; Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 z późn. zm), w tym służby w Służbie Celno-Skarbowej, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 132 z późn. zm.) – dalej zwanej ustawą zaopatrzeniową. Organ, powołując się na przeprowadzoną analizę dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych D. J. oraz dokumentów dostarczonych przez zainteresowaną, a także analizę danych w systemach informatycznych znajdujących się w zasobach Izby Administracji Skarbowej w R. a dotyczących przebiegu służby potwierdził wykonywanie przez stronę zadań, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej przez 3 lata, 9 miesięcy i 43 dni we wskazanych poniżej okresach: Od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] kwietnia 2002 r. - służba w Oddziale Celnym w R. D. J. mianowana została do służby z dniem [...] lipca 2000 r. Realizację zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej potwierdzają zapisy kart zakresów obowiązków i uprawnień zgromadzonych w aktach osobowych tj.: - karta zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] października 1999 r. - zadanie "zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym kodeksem karnym skarbowym", - karta zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] października 2001 r. - zadanie "zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym kodeksem karnym skarbowym", - karta zakresu obowiązków i uprawnień z dnia [...] września 2002 r. - zadanie "zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym kodeksem karnym skarbowym", Od dnia [...] września 2002 r. - do dnia [...] grudnia 2003 r. – służba w Referacie [...]Urzędu Celnego w R. - karta zakresu obowiązków i uprawnień - nr: [...],[...],[...]. W dniach: [...] kwietnia 2011 r.; [...] kwietnia 2011 r.; [...] kwietnia 2011 r., [...] kwietnia 2011 r.; [...] kwietnia 2011 r.; [...] października 2011 r.; [...] lipca 2012 r.; [...] listopada 2012 r.; [...]-[...] stycznia 2013 r.; [...] sierpnia 2013 r.; [...] listopada 2013 r.; [...] lipca 2013 r.; [...]-[...] października 2014 r.; [...] stycznia 2016 r. D. J. kierowała pracą Urzędu Celnego w R. pod nieobecność Naczelnika Urzędu Celnego w R. i I Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. przejmując uprawnienia Naczelnika i I Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. w oparciu o treść § 25 zdanie 2 załącznika do Decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] lutego 2011 w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Celnego w R. W dniach [...] stycznia 2016 r.; [...] kwietnia 2016 r.; [...] lipca 2016 r.; [...] lutego 2016 r.; [...] lutego 2016 r.; [...] kwietnia 2015 r.; [...] kwietnia 2015 r.; [...] lipca 2015 r.; [...] lutego 2015 r.; [...] lutego 2015 r.; [...] stycznia 2015 r.; [...] września 2015 r.; [...] lutego 2014 r.; [...] listopada 2014 r.; [...] maja 2014 r.; [...] grudnia 2013 r.; [...] listopada 2012 r.; [...] lutego 2012 r.; [...] stycznia 2011 r.; [...] stycznia 2011 r.; [...] stycznia 2011 r.; [...] stycznia 2011 r.; [...] grudnia 2010 r.; [...] października 2010 r. kierowała pracą Urzędu Celnego w R. pod nieobecność Naczelnika Urzędu Celnego w R. i [...] Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R., przejmując uprawnienia Naczelnika i [...] Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego w R. w oparciu o treść § 25 zdanie 2 załącznika do Decyzji nr [...] Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] lutego 2011 w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Celnego w R. (dokumenty przedłożone przez zainteresowaną, których nie stwierdzono w jej aktach osobowych). Od [...] marca 2017 r. do [...] maja 2017 r. D. J. posiadała status funkcjonariusza Służy Celno- Skarbowej. Organ nie uznał natomiast za tzw. "zadania policyjne", zadań wykonywanych przez D. J. w Wydziale ds. [...] w Izbie Celnej w P. (od [...] kwietnia 2004 r. do [...] kwietnia 2007 r.); w Referacie ds. [...] w Izbie Celnej w P. (od [...] kwietnia 2007 r. do [...] lipca 2007 r.); w Sekcji [...] Urzędu Celnego w R. (od [...] lipca 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r.); Referacie [...] Urzędu Celnego w R. (od [...] września 2007 r. do [...] lutego 2017 r.). Organ przyjął, że D. J. pełniąc służbę w Wydziale ds. [...] i w Referacie ds. [...]; w Sekcji [...]; w Referacie [...] Urzędu Celnego w R. nie wykonywała bezpośrednio zadań polegających na rozpoznawaniu, wykrywaniu, zapobieganiu, zwalczaniu oraz ściganiu sprawców (w zakresie wskazanym w ustawach) przestępstw i wykroczeń oraz przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, które są określone w art. 1 ust. 2 pkt i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Nie można bowiem mylić wykonywania zadań o charakterze policyjnym z ujętym w art. 304 § 2 kpk prawnym obowiązkiem zawiadomienia o przestępstwie, który spoczywa na instytucjach państwowych i samorządowych. Zwrócono uwagę, że, instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Kolejnym obowiązkiem, który towarzyszy zawiadomieniu, jest obowiązek przedsięwzięcia czynności (niezbędnych) mających na celu niedopuszczenie do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa. Zabezpieczenie to ma trwać do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez uprawnionego stosownego zarządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. J. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] grudnia 2018 r.: a) obrazę prawa materialnego, w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Celno-Skarbowej), do których odwołuje się art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędną interpretację i uznanie, że nie wykonywała zadań o "charakterze policyjnym", b) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego postanowienia, poprzez uznanie, że w trakcie pełnienia służby jako funkcjonariusz Służby Celnej, a od [...] marca 2017 r. jako funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej nie wykonywała zadań o charakterze policyjnym, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, c) błędne wskazanie, że okres od dnia [...] września 1999 r. do [...] czerwca 2000 r. nie może być zaliczony do okresu wykonywania zadań o charakterze policyjnym, mimo wykonywania tych czynności, posiadania odpowiednich zapisów w karcie zakresu obowiązków i uprawnień oraz obowiązywania ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, d) błędne wskazanie, że status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej posiadała w okresie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. e) obrazę przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy i w konsekwencji nie zgromadzenie kompletnego materiału, co skutkowało ustaleniem stanu faktycznego na podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego, f) obrazę przepisów postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a mianowicie art. 218 § 2 k.p.a. wyrażające się w nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w odpowiednim zakresie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie wykonywała zadań, o których mowa w przywołanym powyżej przepisie art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r, o Służbie Celnej (Celno-Skarbowej), do których odwołuje się art. 12 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Wskazała, że pełniąc służbę w Wydziale [...] Izby Celnej w P. od [...] stycznia 2004 r. do [...] marca 2004 r. prowadziła postępowania podatkowe, w tym podejmowała działania w celu realizacji zadań o charakterze policyjnym. Natomiast od 2007 r. pełniła służbę na stanowisku [...] Referatu [...]. Mając na uwadze zwiększoną odpowiedzialność zarówno za funkcjonowanie urzędu jak również za podległych funkcjonariuszy i pracowników, kadra kierownicza każdego szczebla zobowiązana jest do realizacji dodatkowych zadań w tym również zadań z art. 2 ust 1 pkt 4-6. Dodatkowo w okresie od 2011 r. do lutego 2017 r. była upoważniana do kierowania Urzędem pod nieobecność Naczelnika i jego Zastępców, co wiązało się z odpowiedzialnością za działanie całego urzędu. Nie wszystkie otrzymane przez nią upoważnienia dokumentowano na piśmie, kilkadziesiąt razy, bowiem była upoważniana ustnie, na co jednak nie ma dokumentów. W związku z tym, że brak na tę okoliczność dowodów nie wynika z jej zaniechania czy też zaniedbania wniosła o uznanie, iż w tym okresie realizowała zadania policyjne. Zakwestionowała brak zaliczenia okresu od dnia [...] września 1999 r. do [...] czerwca 2000 r. do czasu wykonywania zadań o charakterze policyjnym pomimo, że realizacja tego rodzaju czynności znajduje potwierdzenie w karcie zakresu obowiązków. Jej zdaniem status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej posiada do dnia [...] czerwca 2017 r. a nie do [...] maja 2017 r., gdyż propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej w R. czyli "ucywilnienie" przyjęła [...] czerwca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wyjaśnił, że materiały zebrane w przedmiotowej sprawie, stanowią wystarczającą podstawę do potwierdzenia rodzaju wykonywanych przez skarżącą zadań w trakcie pełnienia służby w okresie od [...] lipca 2000 r. do [...] maja 2017 r. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. To zróżnicowanie i odmienny charakter zadań realizowanych przez Służbę Celną, prowadzi do tezy, iż tylko określonej grupie funkcjonariuszy można przypisać faktyczną realizację zadań ściśle związanych z rozpoznawaniem, wykrywaniem, zapobieganiem oraz zwalczaniem przestępczości. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające tylko w zakresie koniecznym, który potwierdzi treść, jakiej żąda wnioskodawca. Wobec braku w prowadzonej dokumentacji zapisów o treści i brzmieniu wskazujących na realizację zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zasadnym była odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści. Odnośnie twierdzenia skarżącej, że status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej posiadała do [...] czerwca 2017 r., czyli do dnia przyjęcia propozycji zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w R., organ zwrócił uwagę, że propozycja pracy, którą otrzymała w dniu [...] maja 2017 r. zawierała zapis o treści "Zaproponowane warunki zatrudnienia, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia [...] czerwca 2017 r. W związku z powyższym, pomimo przyjęcia propozycji w dniu [...] czerwca 2017 r., warunki określone w przedmiotowej propozycji, zgodnie z wyżej powołanym zapisem, obowiązywały od dnia [...] czerwca 2017 r., czego konsekwencją było posiadanie statusu funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej do dnia [...] maja 2017 r. Organ stwierdził, że dyspozycyjność skarżącej, jako funkcjonariusza i związana z tym "gotowość" do wykonywania wszystkich zadań nałożonych na Służbę Celną, nie jest równoznaczna z realizacją i wykonywaniem tych zadań i dla prowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia nie stanowi argumentacji potwierdzającej zasadność wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że okres od dnia [...] września 1999 r. do [...] czerwca 2000 r. może być zaliczony skarżącej do okresu wykonywania zadań o charakterze policyjnym w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej z tego względu, że art. 1 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej stanowi, że zaopatrzenie emerytalne przysługuje funkcjonariuszom Służby Celnej, którzy zostali mianowani do Służby Celnej po dniu 14 września 1999 r. lub których stosunek pracy został przekształcony w stosunek służbowy na podstawie art. 22b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub art. 99 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Podobnie ustawodawca w art. 15d ust. 1 ww. ustawy przewidział zasady ustalania wysokości emerytury dla funkcjonariuszy, którzy zostali mianowani do służby po dniu 14 września 1999 r. Ustawodawca, zatem jednoznacznie przesądził o dacie początkowej okresu służby uwzględnianego do wysługi emerytalnej. D. J. została mianowana do Służby Celnej z dniem [...] lipca 2000 r. i od tego dnia należało liczyć okres służby przy realizacji zadań policyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie postępowania uproszczonego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] grudnia 2018 r. nr [...].oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. o nr [...] z dnia [...] października 2018 r. odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści nie naruszają prawa. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności, wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 1518/12). Z tego też względu nie mogły mieć w powyższym zakresie zastosowania przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a., co czyni zarzut naruszenia tych przepisów niezasadnym. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że okresy pełnienia służby, które należało zaliczyć do okresu realizacji przez skarżącą tzw. zadań policyjnych, wskazano po wnikliwej analizie dokumentacji, znajdującej się w zasobach Izby Administracji Skarbowej w R., a także materiałów przedstawionych przez skarżącą. W oparciu o kwerendę tej dokumentacji i jej wyniki organ prawidłowo przyjął, że skarżąca nie realizowała "zadań policyjnych", określonych w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej w czasie pełnienia służby: od [...] kwietnia 2004 r. do [...] kwietnia 2007 r. w Wydziale ds. [...] w Izbie Celnej w P., od [...] kwietnia 2007 r. do [...] lipca 2007 r. w Referacie ds. [...] w Izbie Celnej w P., od [...] lipca 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r. w Sekcji [...] Urzędu Celnego w R. i od [...] września 2007 r. do [...] lutego 2017 r. w Referacie [...] Urzędu Celnego w R. Z uwagi na to, że posiadana przez organ dokumentacja nie potwierdza, aby skarżąca realizowała w kwestionowanych przedziałach czasowym zadania, określone w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz w art. 2 ust. I pkt 4-6 ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego. Organ zasadnie, zatem odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Jak słusznie podniósł Szef Krajowej Administracji Skarbowej, nie wszystkie zadania realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celnej są zadaniami o charakterze policyjnym i nie zawsze w związku z tym istnieje obowiązek objęcia systemem zaopatrzenia emerytalnego. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt K 39/13 (OTK-A 2015/3/27) stwierdził, że funkcjonariusze Służby Celnej, którzy bezpośrednio rozpoznają, wykrywają, zapobiegają i zwalczają określone typy przestępstw i wykroczeń wykonują zadania podobne do ustawowych zadań funkcjonariuszy Policji oraz, że to podobieństwo wykonywanych zadań przekłada się na zakres faktycznie podejmowanych czynności i stopień narażenia życia i zdrowia. Z tej racji Trybunał uznał, że funkcjonariusze Służby Celnej, wykonujący zadania określone w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy o Służbie Celnej, są podobni do funkcjonariuszy Policji. Tym samym przyjął, że nie znajduje konstytucyjnego uzasadnienia odmienne potraktowanie tej grupy funkcjonariuszy Służby Celnej wobec funkcjonariuszy Policji w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego. W świetle powołanego wyroku TK, to wykonywanie zadań o ściśle policyjnym charakterze, a nie fakt pozostawania w stosunku służbowym i realizacji wszystkich zadań powierzonych Służbie Celnej, jest decydującym warunkiem niezbędnym do spełnienia przesłanek nabycia uprawnień emerytalnych. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że w ramach struktur organizacyjnych Służby Celnej wyodrębnione były różne komórki organizacyjne, którym przypisane były zróżnicowane zadania. Niektóre z nich bezpośrednio rozpoznawały, wykrywały, zapobiegały oraz zajmowały się zwalczaniem przestępczości, inne zaś w sposób pośredni przyczyniały się do realizacji tych zadań. Zdaniem Sądu, przyjęcie przez organ tak interpretowanego zakresu podmiotowego art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, ograniczającego go do tych funkcjonariuszy, którzy realizowali zadania określone w ww. przepisach w sposób bezpośredni, warunkowało przyjęcie, iż zadania realizowane przez D. J. w okresie pełnienia służby w Wydziale oraz Referacie ds. [...] w Izbie Celnej w P., oraz Sekcji [...] Urzędu Celnego w R., a także w Referacie [...] Urzędu Celnego w R. nie były zadaniami o charakterze policyjnym. Należy stwierdzić, że organ prawidłowo przyjął, że okres od dnia [...] września 1999 r. do [...] czerwca 2000 r. nie może być zaliczony skarżącej do okresu wykonywania zadań o charakterze policyjnym w rozumieniu ustawy zaopatrzeniowej z tego względu, że art. 1 ust. 2 tej ustawy wprost stanowi, że zaopatrzenie emerytalne przysługuje funkcjonariuszom Służby Celnej, którzy zostali mianowani do Służby Celnej po dniu 14 września 1999 r. lub których stosunek pracy został przekształcony w stosunek służbowy na podstawie art. 22b ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub art. 99 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. D. J. została mianowana do Służby Celnej [...] lipca 2000 r. i od tego dnia należało zatem liczyć okres służby przy realizacji zadań policyjnych. Status funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej skarżąca posiadała do [...] maja 2017 r. Słusznie, bowiem organ uznał, że przyjęta przez skarżącą propozycja pracy, zaczęła obowiązywać od [...] czerwca 2017 r., czego konsekwencją było posiadanie statusu funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej do dnia [...] maja 2017 r. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.