VII SA/Wa 129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.) Sędziowie: WSA Tomasz Janeczko WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wykonania i przedłożenia ekspertyzy budynku oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"), uchylił w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") nr [...] z [...] września 2018 r., znak: [...], nakazujące skarżącej wykonanie i przedłożenie ekspertyzy budynku dworca kolejowego na stacji kolejowej [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 1. W dniu [...]września 2018 r. przedstawiciel [...] WINB przeprowadził kontrolę budynku dworca kolejowego na stacji[...]. Stwierdzono, że obiekt ma konstrukcję tradycyjną, murowaną z cegły, więźba dachowa i pokrycie dachu są drewniane, dach pokryty papą, a cały budynek wyposażony w instalację wodociągową, kanalizacyjną, elektryczną i odgromową. Podczas oględzin stwierdzono, że stan techniczny obiektu jest zły - awaryjny, a przydatność do użytkowania jest ograniczona. Ponadto stwierdzono występowanie znacznych uszkodzeń i ubytków w "elementach składowych" budynku. Z kopii protokołu wcześniejszej kontroli rocznej z [...] września 2018 r. wynika również, że ogólny stan techniczny przedmiotowego obiektu określono jako zły (awaryjny): dach miejscowo zapadnięty i zawilgocony, również mur jest lokalni spękany i zawilgocony z ubytkami cegieł. Obiekt jednak nie zagraża życiu i zdrowiu, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Obiekt poza wybranymi pomieszczeniami jest nieużytkowany i zabezpieczony przed dostępem osób niepowołanych. W związku z ww. nieprawidłowościami [...] WINB wszczął postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Z protokołu kontroli wynika też, że wymagany jest remont kapitalny budynku. 2. W związku z powyższym [...] WINB postanowieniem nr[...] z [...] września 2018 r. nakazał [...] S.A. wykonanie i przedłożenie do dnia [...] stycznia 2019 r. ekspertyzy budynku dworca kolejowego na stacji kolejowej [...] sporządzonej przez osoby uprawnione, zawierającej w szczególności: szczegółową ocenę stanu technicznego obiektu oraz ocenę bezpieczeństwa jego użytkowania, wnioski, zalecenia i propozycje, dotyczące zastosowania odpowiednich środków technicznych lub wykonania innych czynności tj. robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu technicznego umożliwiającego jego bezpieczną eksploatację. Organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie wydał na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej: "pr.bud.") oraz na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Biorąc pod uwagę stan przedmiotowego obiektu organ wojewódzki stwierdził, że zachodzi konieczność wykonania ekspertyzy technicznej budynku dworca kolejowego na stacji kolejowej w[...], w celu dokładniejszego określenia stanu technicznego obiektu oraz bezpieczeństwa jego użytkowania, jak również zakresu robót remontowych niezbędnych w celu przywrócenia parametrów użytkowych obiektu. 3. Z ww. rozstrzygnięciem nie zgodziły się [...] S.A., wnosząc pismem z [...] października 2018 r. zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia spełniającego warunki wynikające z przepisów prawa, w szczególności wskazującego przyczyny pominięcia stanowiska strony w zakresie niecelowości sporządzania ekspertyz w związku z przystąpieniem i zakwalifikowaniem dworca do Programu Inwestycji Dworcowych; 1. naruszenia art. 10 ust. l k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu zwłaszcza poprzez brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i umożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; oraz 2. naruszenie art. 40 ust. 2 k.p.a. poprzez pominięcie przy czynnościach postępowania ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. 4. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] listopada 2018 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie [...] WINB nr [...] z [...] września 2018 r. Organ drugiej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096). Organ odwoławczy podkreślił też, że w stosunku do zażaleń powołany przepis musi być stosowany odpowiednio, w związku z czym w niektórych sytuacjach nie trzeba umarzać wszczętego postępowania, a wystarczy wyłącznie wyeliminować z obrotu zaskarżone postanowienie. GINB podkreślił też, że postanowienie, o którym mowa w art. 81c ust. 2 pr.bud. ma charakter kontrolny i dowodowy, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie kończy prowadzonego postępowania administracyjnego i nie jest orzeczeniem merytorycznym. Postępowanie, w ramach którego ww. postanowienie jest wydawane, jest częścią innego postępowania toczącego się przed organem albo jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego wszczęcie. Nałożenie obowiązku dostarczenia stosownej oceny technicznej lub ekspertyzy służy wyjaśnieniu kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego. Ma ono dostarczyć materiału dowodowego niezbędnego do dokonania porównania stanu faktycznego z wzorcem wynikającym z przepisów prawa budowlanego i wystarczającego do podjęcia jednej z decyzji przewidzianej przez przepisy prawa budowlanego. Skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdy posiadany materiał dowodowy lub wiedza pracowników organu nie jest wystarczająca. Przepis art. 81c ust. 2 pr.bud., który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego obiektu budowlanego, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie za pomocą posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Wydając postanowienie przewidziane w art. 81c ust. 2 pr.bud. organy nadzoru budowlanego powinny przy tym wykazać, z czego wynikają leżące u jego podstaw wątpliwości. Tymczasem GINB uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z protokołów z przeprowadzonych kontroli, nie wynika na czym polegają i skąd biorą się wątpliwości odnoszące się stanu technicznego budynku dworca [...][...]. W rozpatrywanej sprawie nie określono także, jakie części budynku znajdują się w nieodpowiednim stanie technicznym, ani które części dworca zostały wyłączone z użytkowania. Oznacza to, że organ pierwszej instancji nie wskazał przesłanek nałożenia obowiązku przewidzianego w art. 81c ust. 2 pr.bud. Dlatego też zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. Natomiast niezasadny był zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 40 § 2 k.p.a. Zakres reprezentacji określony w powołanym przez skarżącą pełnomocnictwie obejmował wyłącznie udział w kontroli dworca kolejowego, a nie inne czynności związane z prowadzonym postępowaniem nadzorczym. Na wykonanie obowiązków nakładanych na podmiot na podstawie art. 66 pr.bud. nie na tez wpływu udział skarżącej w Programie Inwestycji Dworcowych. Cele powołanego przepisu i wskazanego programu są rozbieżne i nie wykluczają się. W przedstawionym kontekście zaskarżone postanowienie [...] WINB należało uchylić. 5. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca pismem z [...] grudnia 2018 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zaskarża powyższe postanowienie w zakresie uzasadnienia w części, w jakiej GINB nie podzielił zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji następujących przepisów prawa: art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego. Skarżąca w rezultacie zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu organu drugiej instancji: 1. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia postanowienia spełniającego warunki norm prawnych wynikających z przytaczanych przepisów a zwłaszcza zawarcia w nim faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak i przyczyn odmowy uznania zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji nomy prawnej z art. 124 § 2 k.p.a. dotyczącego wyjaśnienia dlaczego oparł się na dowodach w postaci stanowisk konkretnych osób, bez określenia ich roli procesowej w toczącym się postępowaniu; 1. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że zgłoszona osoba nie posiada statusu pełnomocnika procesowego w postępowaniu kontrolnym, które zostało zakończone zaskarżonym postanowieniem, gdy z treści pełnomocnictwa wynika, że jest ona upoważniona do reprezentowania strony w toku kontroli dotyczącego obiektu dworca a zatem uwzględniając treść art. 65 § 1 k.c. w toku całego postępowania kontrolnego; 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia zarzutu dotyczącego zapewnienia stronie przed organem pierwszej instancji czynnego udziału w postępowaniu zwłaszcza poprzez brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o zmianę uzasadnienia zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie naruszenia wskazanych przepisów oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów uiszczonego wpisu, kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Odpowiadając w dniu [...] stycznia 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonym postanowieniu zostały wskazane w jego uzasadnieniu. W szczególności należy podkreślić, że wbrew wykładni art. 81c ust. 2 pr.bud. organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, na czy polegają i z czego wynikają wątpliwości dotyczące budynku dworca kolejowego stacji [...]. W tym kontekście, zarzuty podniesione przez skarżącą pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 8. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd uznał, że Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu. Przede wszystkim Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 81c ust. 2 pr.bud. Nie można zapominać, że powołany przepis udziela wskazanym organom administracji kompetencji, czyli upoważnienia do dokonania w formie postanowienia określonej czynności. Tym samym przepis ten powinien być interpretowany w sposób ścisły. Przyjęte w polskiej kulturze prawnej dyrektywy wykładni zakazują dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji organów w drodze analogii. W państwie demokratycznym, w którym rządzi prawo, normy prawne muszą bowiem jasno określać kompetencje, zadania i tryb postępowania organów administracji publicznej, wyznaczając tym samym granice ich aktywności (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 349/16; a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych we Wrocławiu z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 804/17 oraz w Łodzi z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 183/18). W rozpatrywanej sprawie wymóg ten został przez organ drugiej instancji prawidłowo spełniony. Wskazany art. 81c ust. 2 pr.bud. wyraźnie przewiduje, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do (...) stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia (...) obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Jednocześnie przepis ten zawiera tzw. wyrażenie nieostre "uzasadnione wątpliwości". Tego typu wyrażenia w przepisach prawa zwykle służą zapewnieniu organowi władzy większego luzu decyzyjnego bądź swobodnego uznania w procesie rekonstrukcji normy prawnej. Jednak w przypadku przepisów kompetencyjnych, z uwagi na nakaz wykładni ścisłej należało przyjąć, że uzasadnione będą tylko takie wątpliwości organu nadzoru budowlanego które zostaną szczegółowo wykazane w treści całej decyzji i jednocześnie organ przekonująco wykaże, dlaczego takie wątpliwości wymagają przygotowania określonej ekspertyzy. I w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych można znaleźć liczne potwierdzenia prawidłowości wykładni przyjętej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrywanej sprawie. Podkreśla się, że art. 81c ust. 2 pr.bud. daje organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek, lecz o charakterze kwalifikowanym. Z uwagi bowiem na użycie w przepisie art. 81c ust. 2 pr.bud. nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy", zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej czy ekspertyzy, jak i uzasadnienie podjętych działań w trybie komentowanego przepisu powinno być oparte na analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga uzasadnienia. Nałożenie zobowiązania zawartego w cytowanym przepisie uzależnione jest od istnienia po stronie organu uzasadnionych wątpliwości (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2506/18, LEX nr 2646059, z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 888/18, LEX nr 2632119 oraz z 21 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1059/18, LEX nr 2618981, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 671/2018, LEX nr 2611750). W świetle przyjętych zasad znajdujących swój wyraz w brzmieniu przepisu prawa oraz swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów, należało przyjąć, że postanowienie organu pierwszej instancji było niezgodne z prawem jako zbyt lakoniczne, pobieżne i nieprawidłowo uzasadnione. Równocześnie postanowienie wydane przez organ odwoławczy w odniesieniu do przepisów prawa należało uznać za odpowiadające przepisom prawa. Organ drugiej instancji bronił dwóch wartości: interesów skarżącej, aby nie była obciążana zbytecznym, a przynajmniej nieuzasadnionym obowiązkiem, a także bronił zasady państwa prawnego, aby wykorzystanie kompetencji przyznanych organom administracji było w pełni praworządne i mogło budzić zaufanie obywatela do władz publicznych. Zasadne było zatem uchylenie przez GINB postanowienia organu pierwszej instancji – [...] WINB. Sąd podziela przy tym pogląd organu odwoławczego, że dopuszczalne i prawidłowe jest zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające jedynie na uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji bez jednoczesnego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych powtarza się stanowisko, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 pr.bud. ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie w którym jest ono podejmowane stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania. Niezasadne byłoby zatem umorzenie postępowania prowadzonego np. na podstawie art. 66 pr.bud. Rozstrzygnięcie co do części nie może kończyć postępowania co do całości, bez względu na to czy zostało utrzymane w mocy, czy tez uchylone (vide np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 353/11, LEX nr 1219138 i z 22 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 192/12). 9. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę przyjął tę samą ocenę co do zarzutów zawartych w skardze co organ drugiej instancji. Zdaniem Sądu pozostają one bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia przez organ odwoławczy uzasadnienia postanowienia spełniającego warunki norm prawnych wynikających z przytaczanych przepisów. Jak wynika ze wskazanych w punkcie 9 argumentów charakter art. 81c ust. 2 pr.bud. został w pełni prawidłowo wyjaśniony, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego koncentrowało się na błędnym zastosowaniu wskazanego przepisu prawa materialnego. Nie było zatem potrzeby szczegółowego wyliczania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. W przypadku rozstrzygnięcia o charakterze negatywnym, tj. opartego na schemacie: "uchylam akt, gdyż nie znalazłem w nim określonych wyjaśnień", doszukiwanie się dalszych dowodów nie jest uzasadnione. W opinii Sądu w sprawie nie miało też miejsca naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie przed organem pierwszej instancji czynnego udziału w postępowaniu zwłaszcza poprzez brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także niezawiadomienie pełnomocnika. Zgodnie z brzmieniem art. 10 § 1 k.p.a. - organy administracji publicznej obowiązane są m.in. przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten odnosi się jednak do decyzji bądź postanowienia kończącego postępowanie i załatwiającego sprawę administracyjną. Takiego obowiązku nie można rozciągać na kwestię wydania postanowienia dowodowego, które nie kończy postępowania w sprawie - a takim postanowieniem jest postanowienie wydawane na podstawie art. 81c ust. 2 pr.bud. Przesądził o tym całkowicie jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w jednym z niedawnych orzeczeń (vide: wyrok z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1260/17, LEX nr 2648433. Z tych samych względów nie doszło również do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 65 § 1 kodeksu cywilnego poprzez uznanie, że zgłoszona przez skarżącą osoba nie jest niezbędna jako pełnomocnik strony w postępowaniu kontrolnym. Godzi się też przypomnieć, że naruszenie przepisów postępowania administracyjnego powinno być przesłanka uchylenia aktu tylko wówczas, gdy stwierdzone jednoznaczne wady postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli treść wydanego rozstrzygnięcia (argument z art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nawet udział pełnomocnika skarżącej bądź rozbudowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. 10. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. ----------------------- 7