II OSK 166/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 371/19 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 371/19, oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z 3 lipca 2018 r. Starosta T., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn.zm. - w skrócie "Pr. bud."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn.zm. - w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 16 marca 2017 r., uzupełnionego 30 marca 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. M. obejmującego budowę samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą (miejsce gromadzenia odpadów stałych, dojście, dojazd, instalacja energetyczna wewnętrzna, przyłącze wodociągowe, kanalizacja deszczowa, studnia chłonna, przyłącze kanalizacyjne wraz z separatorem), mur oporowy oraz rozbiórkę istniejącego budynku; inwestycja na działce nr ew. [...] w P. przy ul. T. Od powyższej decyzji odwołała się M. M. podnosząc zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Decyzją z [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 Pr. bud., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. M. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego. Stwierdziła, że myjnia samochodowa będzie generować hałas w godzinach jej funkcjonowania, zanieczyszczenia powietrza w postaci spalin samochodowych i detergentów zawiesiny kropelkowej substancji chemicznych, które będą się przedostawać na nieruchomość skarżącej. Projektowana przez inwestora zieleń wysoka nie jest w stanie całkowicie uchronić nieruchomości skarżącej przed negatywnymi skutkami substancji chemicznych znajdujących się w detergentach, spalin i hałasu związanego nie tylko z pracą maszyn, ale także z ruchem samochodowym. Skarżąca zamierzała przeznaczyć swoją działkę na cele rekreacyjne, turystyczne i mieszkalne. W przypadku realizacji myjni działka skarżącej straci swoje przeznaczenie, jej wartość rynkowa drastycznie spadnie. Przedmiotowa inwestycja narusza interesy skarżącej. W otoczeniu myjni nie istnieje zabudowa o podobnym charakterze. Tereny wokół myjni są terenami mieszkalnymi i turystycznymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części [...] oraz sołectwa S. (Dz.Urz. Województwa [...] z 2013 r., poz. [...]), a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Jest ono spójne i logiczne, obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Jak wynika z art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 Pr. bud. sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego. Organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organu co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Zdaniem Sądu prawidłowe jest ustalenie, że przedmiotowa myjnia jest nieuciążliwym obiektem usługowym w rozumieniu planu miejscowego (§ 32 ust. 3 pkt 1, § 5 pkt 25), a parametry obiektu spełniają wymagania określone w § 32 planu miejscowego. W szczególności powierzchnia zabudowy wynosi 115,8 m2, co daje wskaźnik 0,13 przy dopuszczalnej wartości 0,3 (ust. 4 pkt 2 lit. b); powierzchnia biologicznie czynna wynosi 534,9 m2, co stanowi 60,4% terenu przy wymaganej minimalnej powierzchni 60% (ust. 4 pkt 3 lit. b); powierzchnia zabudowy budynku nie przekracza dopuszczalnych 250 m2 (ust. 5 pkt 2), długość elewacji wynosi 18,75 m (dopuszczalna 25m – ust. 5 pkt 4), szerokość traktu wynosi 6,33 m i tym samym nie przekracza dopuszczalnych 9,0 m (ust. 5 pkt 3 lit. a), a stosunek szerokości traktu do długości kalenicy wynosi 3,0 przy wymaganej wartości min. 1,5 (ust. 5 pkt 1). Dach posiada kąt nachylenia 49 stopni, a wysokość do kalenicy nie przekracza 8,0 m przy dopuszczalnej wartości 11,0 m (ust. 5 pkt 9 i pkt 6 lit. a). W świetle relewantnych ustaleń planu miejscowego (§ 22 ust. 1) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tabela 1, poz. 3) prawidłowe jest przyjęte w zaskarżonej decyzji założenie, że w niniejszym przypadku obowiązuje wskaźnik 55dB. Projekt budowlany wraz z uzupełnieniem i zmianami polegającymi na wygłuszeniu kontenera z urządzeniami za pomocą materiału izolacji akustycznej (2 warstwy mat HDS Premium, drzwi akustyczne) – spełnia odnośny wymóg i sprawia, że planowana inwestycja nie będzie generowała ponadnormatywnego poziomu hałasu na działce inwestycyjnej ani na działkach sąsiednich. Inwestycja jest zatem zgodna z § 22 ust. 1 i § 32 ust. 4 pkt 6 planu miejscowego. Według Sądu nie budzi wątpliwości ocena organów obu instancji co do zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w szczególności § 12 oraz § 271 i 272 ust. 1). W tym kontekście Wojewoda [...] podkreślił, że budynek myjni został zaprojektowany w odległości: 32,45 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]; 13,5 m od budynku gospodarczego na działce nr [...]; 7 m od granicy działki nr [...]; 8,75 m od granicy działki [...]. Przegrody budynku zaprojektowano jako nierozprzestrzeniające ogień (NRO). Powyższe rozważania, jak stwierdził Sąd, zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które należy uznać za niezasadne. Zarzuty te wcześniej były już przedmiotem analizy organów obu instancji i jej wyniki, zdaniem Sądu, zasługują na aprobatę. Dotyczy to przede wszystkim kwalifikacji inwestycji jako "nieuciążliwego obiektu usługowego", hipotetycznego naruszenia stosunków wodnych tudzież przewidywanych przez skarżącą immisji w postaci hałasu czy zanieczyszczeń powietrza. Dopuszczalności inwestycji zasadniczo nie determinuje faktyczny sposób zagospodarowania działek sąsiednich, lecz ustalenia planu miejscowego. W odniesieniu do wspomnianych stosunków wodnych oraz planowanego zniwelowania działki, z uwagi na jej zaniżenie w środkowej części, celem nawiązania do zjazdów z dróg już organ I instancji przekonująco wyjaśnił, że lokalizacja muru na granicy posesji raczej ograniczy spływ wód opadowych na sąsiednią nieruchomość niż je spowoduje. Odprowadzenie wód opadowych na posesji zostało zaprojektowane poprzez kanalizację deszczową do studni chłonnych i następnie do gruntu. Studnie te są zlokalizowane z dala od granic działki nr ew. [...], zatem nie ma żadnego zagrożenia zalewania wodami opadowymi tej działki. Inwestor uzyskał wymagane pozwolenie wodnoprawne (ostateczna decyzja Starosty T. z dnia [...] lutego 2017 r.) zarówno na odprowadzenie do kanalizacji sanitarnej ścieków przemysłowych, jak również na odprowadzenie do gruntu wód opadowych i roztopowych z terenu projektowanej myjni (odpis decyzji – k. 141-144 projektu budowlanego). Kwestia hałasu została szczegółowo wyjaśniona i prawidłowo rozstrzygnięta. Prawidłowe jest również stanowisko organów co do twierdzeń skarżącej o potencjalnych immisjach pośrednich w postaci zanieczyszczeń powietrza. W tym kontekście Sąd podkreślił, że prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. M. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego zmianę oraz uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi z uwzględnieniem motywów przedstawionych w skardze, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. przez nieprawidłową wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części [...] oraz sołectwa S. - w zakresie § 32 ust. 1 i 2 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 poprzez błędne przyjęcie, że kolejność realizacji poszczególnych rodzajów przeznaczenia nie jest uregulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czego konsekwencją było uznanie zatwierdzonej inwestycji, jako zgodnej z obowiązującym prawem; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez zaakceptowanie wadliwego postępowania organu II instancji w postaci nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny materiału dowodowego sprawy polegającej na nieprawidłowym przyjęciu przez organ, że utworzenie trzech stanowisk myjni samochodowej nie będzie stwarzało immisji w postaci hałasu i przenoszenia drogą kropelkową substancji chemicznych i zapachowych, podczas gdy okoliczność ta stanowiła podstawę zarzutów przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie; 3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 9 k.p.a., poprzez zaakceptowanie braku należytego odniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów odwołania z 23 lipca 2018 r. w tym zarzutu sporządzenia uzasadnienia decyzji niespełniającego ustawowych wymogów; 4. naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji w całości, pomimo że, jak wynika z wyżej wskazanych zarzutów, istniały podstawy do jej uwzględnienia. Odpowiadając na skargę kasacyjną M. M. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego. Mając na względzie fakt, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów natury procesowej stwierdzić trzeba, że nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Nietrafne są przede wszystkim zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 9 k.p.a. Analiza akt sprawy dowodzi, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem fundamentalnych reguł procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim zasad prawdy obiektywnej, informowania stron oraz swobodnej oceny dowodów. W toku postępowania organy administracyjne zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który poddały wnikliwej, a zarazem wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. organy obu instancji wyjaśniły przesłanki natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o podjętym rozstrzygnięciu, odnosząc się jasno i rzeczowo do podnoszonych przez skarżącą kwestii immisji hałasu, zapachów, przenoszenia drogą kropelkową substancji chemicznych i zapachowych, zwiększonego ruchu samochodowego, wód opadowych czy sprzeczności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części [...] oraz sołectwa S., które to zagadnienie będzie przedmiotem dalszych rozważań. Stanowisko organu w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń, co do jego poprawności. Wskazać w tym miejscu trzeba, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut jakoby organ odwoławczy nie odniósł się należycie do zarzutów odwołania, wobec czego naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz zasadę przekonywania stron postępowania, należy ocenić jako chybiony. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy zweryfikował złożoną przez inwestora dokumentację projektową z punktu widzenia wymagań określonych przepisami art. 32-35 Pr. bud. Przedmiotem analizy uczynił zarówno pierwotne jak i uzupełnione w toku postępowania odwoławczego rozwiązania projektowe w zakresie generowanego przez myjnię hałasu, odnosząc swoje rozważania do obowiązujących w tym zakresie norm rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu oraz regulacji § 22 ust. 1 i § 32 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dochodząc do trafnej konkluzji, że planowana inwestycja nie będzie generowała ponadnormatywnego hałasu na działce inwestycyjnej oraz na działkach sąsiednich. Projekt budowlany na etapie postępowania odwoławczego został uzupełniony w tym zakresie o skorygowaną analizę hałasu. Z wyjaśnień projektanta wynika, że ponadnormatywny hałas na poziomie 93dB będzie generowany jedynie przez urządzenia znajdujące się w zamkniętym kontenerze, takie jak pompy czy agregaty. Z tego też względu kontener, zostanie wygłuszony materiałem izolacji akustycznej (2 warstwy mat HDS Premium – pojedyncza mata posiada zdolność tłumienia dźwięków na poziomie 55dB, przewidziano także montaż drzwi akustycznych), co spowoduje, że poziom hałasu poza kontenerem nie będzie wyższy niż 55 dB. W projekcie przewidziano także zieleń izolacyjną. Nadto, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy, projektowana inwestycja, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Co więcej skarżąca kasacyjnie nie wskazała dotychczas przepisu obowiązującego prawa, w świetle którego projektowana myjnia jest zaliczana do obiektów oddziałujących negatywnie na środowisko. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej o zwiększonym natężeniu ruchu samochodowego czy rozprzestrzenianiu się zapachu detergentów organ drugiej instancji prawidłowo wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych dla dokonania przez organy oceny w tym zakresie. Tego rodzaju immisje mogą wchodzić w rachubę również w trakcie użytkowania obiektu, który został zrealizowany zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku, gdy wielkość immisji przekroczy dopuszczalne normy skarżąca kasacyjnie może dochodzić ochrony w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że teren inwestycji jak i działka skarżącej kasacyjnie położone są bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej – ul. T., która także generuje hałas. Jeśli zaś chodzi o podnoszoną w skardze kasacyjnej kwestię zwiększonego odprowadzania ścieków, to zarzut tej treści nie został podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w związku czym brak jest podstaw ażeby czynić organowi odwoławczemu skuteczny zarzut nieustosunkowania się do zarzutu odwołania. W tym zakresie wskazać trzeba, że inwestor legitymuje się pozwoleniem wodnoprawnym z [...] lutego 2017 r. na odprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością [...] Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. z/s w [...] ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z projektowanej myjni oraz na odprowadzanie do gruntu wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenu myjni. Wobec powyższego skoro w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu rzutującym na wynik sprawy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi, nie naruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Konstrukcja art. 151 p.p.s.a., stanowiącego, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, dowodzi, iż przepis ten ma charakter wynikowy. Jest on formą "instrukcji" dla Sądu jak powinien postąpić (jakie wydać rozstrzygnięcie), gdy stwierdzi, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oddalenie skargi na decyzję lub postanowienie organu jest zawsze wynikiem oceny, że poddany kontroli Sądu wojewódzkiego akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w każdym przypadku jest następstwem uchybienia innym przepisom materialnym bądź procesowym, które autor skargi powinien wyraźnie wskazać w wywiedzionym środku zaskarżenia. Autor skargi kasacyjnej chcąc powołać się na zarzut naruszenia przepisów wynikowych, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jego zdaniem, uchybił Sąd I instancji. Zawsze musi wskazać na przepisy wadliwie stosowane przez organy, bo tylko przy naruszeniu prawa przez organ można trafnie zakładać, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, jako że akceptuje wady postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. nie powołał żadnych innych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji oddalając skargę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest również bliższego rozwinięcia i wyjaśnienia tak sformułowanego zarzutu, co czyni go nieskutecznym. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji skontrolował legalność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez Sąd nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazać wreszcie trzeba, że autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował rzekomo pominiętych istotnych okoliczności sprawy. Nie ma również racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że projekt budowlany narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w czym upatruje on naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Nieruchomość objęta projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym położona jest na terenie oznaczonym w uchwale Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. w części [...] oraz sołectwa S[...] (Dz.Urz. Woj. [...]. 2013.]) symbolem 44MU2, dla którego ustala się podstawowe przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, mieszkaniowo-usługową, pensjonatową, zagrodową (§ 32 ust. 2 pkt 2). Przepis § 32 ust. 3 ustala dopuszczalne przeznaczenie tych terenów pod lokalizację wolnostojących nieuciążliwych obiektów usługowych (w tym stacji wyciągu) i rzemieślniczych (pkt 1), obiekty usług publicznych (pkt 2), nieoznaczone na rysunku planu ciągi piesze i pieszo-jezdne (pkt 3), cieki wodne z obudową biologiczną (pkt 4), budynki gospodarcze, inwentarskie, garaże, parkingi i miejsca postojowe (pkt 5), trasy i urządzenia narciarskie (pkt 6). Uciążliwość wszystkich obiektów i urządzeń związanych z działalnością usługową nie może wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (§ 32 ust. 4 pkt 6 planu). Przez podstawowe przeznaczeniu terenu rozumie się rodzaj przeznaczenia, które zostało ustalone planem, jako jedyne lub przeważające na wyznaczonym terenie, na rzecz którego należy rozstrzygać wszelkie ewentualne konflikty przestrzenne, przy zachowaniu zgodności z obowiązującymi przepisami odrębnymi (§ 5 pkt 1). Natomiast dopuszczalnym przeznaczeniem terenu jest rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który został dopuszczony w terenie wyznaczonym planem, jako uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego (§ 5 pkt 2 planu). Zgodnie zaś z brzmieniem § 5 pkt 25 planu pod pojęciem nieuciążliwych obiektów usługowych i rzemieślniczych należy rozumieć obiekty usługowe i produkcyjne: lit. a - nie zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lit. b - nie zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, lit. c - zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których nie stwierdzono obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, lit. d - zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko a przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko nie wykazała znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko. W świetle przywołanych regulacji prawa miejscowego zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organów obu instancji oraz Sądu pierwszej instancji, że projektowana myjnia jest nieuciążliwym obiektem usługowym w rozumieniu planu miejscowego. Parametry spornego obiektu, szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji spełniają wymagania określone w § 32 ust. 4-6 planu. Nieuprawnione w związku z tym jest stanowisko skarżącej kasacyjnie jakoby realizacja projektowanej inwestycji była dopuszczalna wyłącznie jako uzupełnienie (w ścisłym tego słowa znaczeniu) przeznaczenia podstawowego. Gdyby tak rozumieć postanowienia planu, to w rzeczywistości wyciągi, trasy czy urządzenia narciarskie mogłyby zostać zrealizowane wyłącznie przy jednoczesnej budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy też pensjonatu (przeznaczenia podstawowego). Nie taki był jednak cel lokalnego prawodawcy. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, stwierdzić należy, że pozbawiony jest on podstaw prawnych. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W postępowaniu kasacyjnym takimi szczególnymi unormowaniami są art. 203 i 204 p.p.s.a. Przepisy te przewidują zwrot kosztów postępowania kasacyjnego jedynie dla strony, która wniosła skargę kasacyjną, organu bądź skarżącego, w zależności od wyniku sprawy. Nie normują one zwrotu kosztów dla innych uczestników postępowania.