II SA/Wa 1658/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty zawieszonej części uposażenia i innych świadczeń 1. uchyla punkt 1 i 4 zaskarżonej decyzji; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 1930/15 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. o odmowie wypłaty zawieszonego uposażenia za okres od stycznia 2009 r. do sierpnia 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Uchylając decyzje Komendanta Głównego Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że organ nie zastosował w sposób właściwy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sporządzenia uzasadnienia decyzji, przez: 1) niewskazanie zależności pomiędzy ustalonymi faktami i rozstrzygnięciami oraz wpływu na wydanie decyzji o odmowie wypłaty zawieszonego uposażenia; 2) niepodanie konkretnej kwoty będącej przedmiotem sporu; 3) niepodanie sposobu, w jaki organ interpretuje zastosowany - w sentencji decyzji - art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji; 4) brak wyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności; 5) nieustalenie jakich świadczeń i w jakiej wysokości, Skarżący się domaga. W związku z powyższym pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Z. H. został zobowiązany do doprecyzowania złożonego wniosku z dnia [...] maja 2014 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. (data wpływu do Biura Finansów KGP: 07.09.2016), Z. H. poinformował, że złożony przez niego wniosek z dnia [...] maja 2014 r. inicjujący postępowanie dotyczy: 1) wypłaty zawieszonej części uposażenia (50%) - tj. uposażenia zasadniczego we właściwej grupie zaszeregowania, z mnożnikiem kwoty bazowej, dodatku z tytułu wysługi lat, dodatku za stopień, dodatku służbowego, dodatku specjalnego za okres od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r.; 2) wypłaty różnicy pomiędzy należnym w czasie zawieszenia uposażeniem, a faktycznie otrzymaną jego mniejszą kwotą (spowodowaną wstrzymaniem obligatoryjnych podwyżek) w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r.; 3) uwzględnienia, przy wypłacie ww. należności okoliczności wzrostu stałych składników uposażenia, proporcjonalnie ze wzrostem mnożnika, kwoty bazowej, dodatku za stopień i wysługę; 4) wyrównania i wypłaty stanowiącej uposażenie zasadnicze nagrody rocznej za lata: 2008-2014, z wyjątkiem okresów, za jakie nagroda roczna została wypłacona; 5) wypłaty kwoty stanowiącej 100% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od września 2012 r. do sierpnia 2014 r.; 6) wystawienia w przypadku zastosowania wyrównania o nowych naliczeń składników uposażenia, nowego zaświadczenia o uposażeniu wraz z 1/12 nagrody rocznej i przesłanie go do ZER MSWiA; 7) wypłaty równoważnika za umundurowanie, ekwiwalentu za czyszczenie umundurowania, równoważnika za remont mieszkania za okres: [...].12.2008 do [...].08.2015. W związku z doprecyzowaniem żądania, zmianie uległ zakres postępowania. I tak żądanie w zakresie wypłaty równoważnika za umundurowanie, ekwiwalentu za czyszczenie umundurowania, równoważnika za remont mieszkania w okresie od [...] grudnia 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2015 r. (pkt 7) zostało rozstrzygnięte decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., która została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za sygn. akt Il SA/Wa 303/17. Żądanie wypłaty uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okresy od [...] sierpnia 2012 r. do [...] sierpnia 2014 r. (pkt 5) zostało rozstrzygnięte decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., a decyzja ta w późniejszym okresie nie została uchylona lub zmieniona. Żądanie przez Z. H. wyrównania i wypłaty nagrody rocznej za lata 2008 - 2014 (pkt 4) nie mogło stanowić przedmiotu postępowania z uwagi na okoliczność, iż w tym przedmiocie Komendant Główny Policji orzekał n/w decyzjami administracyjnymi, które są ostateczne i pozostają w obrocie prawnym: 1) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. została przyznana nagroda roczna za 2008 r. , która wyniosła [...] zł netto, 2) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. została przyznana nagroda roczna za 2009 r., która wyniosła [...] zł netto, 3) decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. przyznano nagrodę roczną za 2010 r., w kwocie [...] zł netto, 4) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. przyznana została nagroda roczna za 2011 r., której wysokość wyniosła [...] zł netto, 5) decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. została przyznana nagroda roczna za 2014 r., która wyniosła [...] zł netto, 6) decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekł o odmowie przyznania prawa do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. Ww. decyzje administracyjne zostały wykonane przez Komendanta Głównego Policji, bowiem środki pieniężne przyznane na ich podstawie, zostały wypłacone Z. H. Zatem do rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji pozostał wniosek w części dotyczącej: 1) wypłaty zawieszonej części uposażenia (50%) - tj. uposażenia zasadniczego we właściwej grupie zaszeregowania, z mnożnikiem kwoty bazowej, dodatku z tytułu wysługi lat, dodatku za stopień, dodatku służbowego, dodatku specjalnego za okres od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r.; 2) wypłaty różnicy pomiędzy należnym w czasie zawieszenia uposażeniem, a faktycznie otrzymaną jego mniejszą kwotą (spowodowaną wstrzymaniem obligatoiyjnych podwyżek) w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r.; 3) uwzględnienia, przy wypłacie ww. należności okoliczności wzrostu stałych składników uposażenia, proporcjonalnie ze wzrostem mnożnika, kwoty bazowej, dodatku za stopień i wysługę; 4) wystawienia w przypadku zastosowania wyrównania o nowych naliczeń składników uposażenia, nowego zaświadczenia o uposażeniu wraz z 1/12 nagrody rocznej i przesłanie go do ZER MSWiA. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Główny Policji odmówił: 1) wypłaty kwoty 111 737, 43 zł brutto stanowiącej różnicę pomiędzy należnym w czasie zawieszenia 50% uposażenia, a faktycznie otrzymaną mniejszą kwotą (spowodowaną wstrzymaniem obligatoryjnych podwyżek) w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r.; 2) uwzględnienia, przy wypłacie ww. należności okoliczności wzrostu stałych składników uposażenia, proporcjonalnie ze wzrostem mnożnika, kwoty bazowej, dodatku za stopień i wysługę; 3) wystawienia, w przypadku zastosowania wyrównania o nowe naliczenia składników uposażenia, nowego zaświadczenia o uposażeniu wraz z 1/12 nagrody rocznej i przesłanie go do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. Z. H. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniając złożony wniosek wskazał m.in. na nieprawidłowy sposób doręczenia zaskarżonej decyzji oraz błędną w jego ocenie interpretację art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie: 1) wypłaty kwoty [...] zł stanowiącej wysokość 50% zawieszonego uposażenia w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. z uwzględnieniem wstrzymanych w tym okresie obligatoryjnych podwyżek; 2) podwyższenia kwoty dodatku służbowego do kwoty [...] zł miesięcznie za okres od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. (wypłata kwoty [...] zł); 3) podwyższenia kwoty dodatku specjalnego za okres od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. do wysokości 30% miesięcznie ( wypłata kwoty [...] zł); 4) uwzględnienia naliczonych w powyższy sposób należności i ujęcia w zaświadczeniu do celów emerytalno-rentowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Z. H. był zawieszony w czynnościach służbowych w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] sierpnia 2012 r. Powodem zawieszenia policjanta było wszczęcie postępowania przygotowawczego. W dniu [...] lipca 2012 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozkazem personalnym nr [...] zwolnił Z. H. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2012 r. Po wniesieniu przez Z. H. odwołania od ww. rozkazu, Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał rozkaz w mocy na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Z. H. został uniewinniony od zarzucanych mu czynów wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2013 r. o sygn. akt [...], który stal się prawomocny z dniem [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie z treścią art. 42 ust. 7 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji powyższe spowodowało przywrócenie do służby. Zatem w dniu [...] lipca 2014 r. Komendant Główny Policji wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu wygaśnięcia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014. Na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. – Z. H. zostało przyznane i wypłacone świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W związku z uchybieniem przez Z. H. terminu do złożenia oświadczenia o gotowości do służby. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] zwolnił go ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2014 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 i 7 ustawy o Policji. W obiegu prawnym pozostaje także decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. o zwolnieniu Z. H. ze służby. Zwrócono też uwagę na to, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie Policjanta składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia. Przepis art. 101 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, iż wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Kwestię dodatków do uposażenia reguluje art. 104 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 104 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień wysokości zależnej od posiadanego stopnia policyjnego oraz dodatek funkcyjny w przypadku pełnienia służby na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Ponadto, policjant może otrzymać dodatek służbowy za należyte wykonywanie obowiązków służbowych w przypadku pełnienia służby na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Z zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych wystawionego w dniu [...] września 2012 r. wynikało, iż w skład miesięcznego uposażenia Z. H. wchodziły następujące składniki: 1) uposażenie zasadnicze wg 6 grupy zaszeregowania z mnożnikiem 1,65 w wysokości [...] zł; 2) dodatek z tytułu wysługi lat w wysokości [...] zł; 3) dodatek za stopień aspiranta sztabowego w wysokości [...] zł; 4) dodatek służbowy w wysokości [...] zł; 5) dodatek specjalny w wysokości [...] zł. Zatem należne miesięczne uposażenie wyniosło [...] zł brutto. W związku z zawieszeniem Z. H. w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2008 r. do [...] sierpnia 2012 r., w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. Z. H. otrzymywał uposażenie w wysokości [...] zł. brutto, tj. 50% kwoty [...] zł, stanowiącej równowartość ostatniego pełnego uposażenia. Zmniejszenie o 50% wysokości pobieranego uposażenia w okresie zawieszenia, było zgodne z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Ponadto w okresie zawieszenia nie były dokonywane zmiany w uposażeniu uwzględniające jego wzrost w związku z wysługą lat, jak też z tytułu obligatoryjnych podwyżek, będących konsekwencją wejścia w życie poniższych przepisów: 1) art. 15 ust. 2 pkt d ustawy budżetowej na rok 2009 z dnia 9 stycznia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 10, poz. 58) ustalający od dnia 1 stycznia 2009 r. kwotę bazową dla funkcjonariuszy w wysokości 1523,29 zł; 2) § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 30, poz. 201), zgodnie z załącznikiem nr 1 do ww. rozporządzenia - od dnia 1 stycznia 2009 r. mnożnik kwoty bazowej dla 6 grupy zaszeregowania będzie kształtował się na poziomie 1,75; 3) § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2012, poz. 713), zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia od dnia 1 lipca 2012 r. wysokość dodatku za stopień policyjny aspiranta sztabowego została ustalona w wysokości 910 zł. W ocenie organu mylny jest pogląd strony, zawarty w pkt 2, z którego by wynikało iż w okresie zawieszenia wypłacano mu zaniżone uposażenie, a zaniżenie to było wynikiem bezzasadnego naliczania uposażenia, tj. bez obligatoryjnych podwyżek. Instytucja określona w art 124 ust. 1 ustawy o Policji uniemożliwia jakąkolwiek moderację otrzymywanej zawieszonej części uposażenia o należne w tym czasie obligatoryjne podwyżki. Ratio legis tego przepisu sprowadza się bowiem do stwierdzenia, iż przez cały okres zawieszenia policjant otrzymuje 50% ostatnio należnego uposażenia. Zatem to kwota 100% uposażenia pobranego jako ostatnie przed datą zawieszenia w czynnościach służbowych jest wartością miarodajną do obliczania jego uposażenia przez czas zawieszenia. Tym samym organ nie mógłby, bez naruszenia przepisów prawa, wypłacać w trakcie zawieszenia w czynnościach służbowych uposażenia "powiększanego" o obligatoryjne podwyżki. Strona żądała, aby wysokość jej dodatku służbowego i specjalnego została urealniona do kwot otrzymywanych przez "innych policjantów". Przy czym wskazał, iż żąda podwyższenia dodatku służbowego z kwoty 830 zł do 1500 zł miesięcznie w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r., a dodatek specjalny - za ten sam okres- z 10% do 30%. Żądanie to stanowi de facto żądanie podwyższenia kwot w/w dodatków, co w konsekwencji łączy się z żądaniem wypłaty określonych sum pieniężnych. Jednakże jak podkreślił organ, należy mieć na względzie, iż zmiana dodatku służbowego i specjalnego poprzez ich podwyższenie wymaga wydania rozstrzygnięcia administracyjnego przyznającego prawo do tych dodatków w nowej wysokości. Z tego względy żądanie to należało rozpoznać jako wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie podwyższenia tych dodatków. Zgodnie z treścią § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (ust. 2). Strona domaga się podwyższenia tego dodatku za okres zawiedzenia w czynnościach służbowych. Zawieszenie w czynnościach oznacza w ocenie organu, iż policjant w ogóle nie podejmuje czynności służbowych. Zatem w żądanym okresie nie spełniły się przesłanki uzasadniające podwyższenie tego dodatku. Podniesiono również, iż oparcie się na przesłance "wyrównania do innych" nie mieści się w normatywie ww. przepisu. Komendant Główny Policji jest organem administracji publicznej i jako taki ma obowiązek działać wyłącznie w oparciu o przepisy prawa, co wynika z treścią art. 6 i 7 Kpa. Bez wątpienia decyzja o podwyższeniu dodatku służbowego jest podejmowana w granicach uznania administracyjnego. Jednakże powyższe nie oznacza całkowitej dowolności w podwyższaniu takiego dodatku. Organ jest bowiem związany granicami przepisów. Jakkolwiek podejmuje on swobodna decyzję co do oceny pracy, uznając ją za uzasadniającą - lub nie - podwyższenie dodatku, to nie może abstrahować od wytycznych wskazanych mu przez ustawodawcę. Skoro ustawodawca wskazał, iż podwyższenie dodatku służbowego jest możliwe tylko i wyłącznie w wyniku zwiększenia obciążenia pracą, zmiany stanowiska, a zatem i nowych zadań lub wzorowej służby, to brak ziszczenia się tych przesłanek w okresie, o którego strona żąda podwyższenia dodatku wyklucza taką możliwość. Natomiast jak wynika z treści § 15 ust. w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia, wysokość przyznawanego dodatku specjalnego uzależnia się w szczególności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu, rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką. Ponieważ w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. Z. H. był zwieszony w czynnościach służbowych nie realizował swoich zdań, to w ocenie organu stoi to na przeszkodzie podwyższeniu za ten okres dodatku specjalnego. Odnosząc się natomiast do żądania wypłaty zawieszonej części uposażenia wraz z uwzględnieniem obligatoryjnych podwyżek jego składników, to organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie braku podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z art. art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji gwarantuje zawieszonemu w czynnościach służbowych policjantowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, zostanie mu wypłacona zawieszona część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w tym okresie, pod warunkiem, że w postępowaniach tych nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jednakże według organu, dla zastosowania tego przepisu koniecznym jest, aby przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie. Bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych,, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Stanowi o tym § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.) wskazując, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Rozporządzenie to jest wypełnieniem delegacji ustawowej zawartej w art. 39 ust. 4 ustawy o Policji, w myśl którego minister właściwy do spraw wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego. Przepis ten wprost wskazuje, że wolą ustawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania karnego, czego wyrazem jest przywołany § 6 pkt. 3 ww. rozporządzenia. Użycie przez racjonalnego ustawodawcę w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, pojęcia "policjant" sugeruje, że przepis ten dotyczy wyłącznie policjantów, a nie policjantów w stanie spoczynku lub byłych policjantów. Z odmienną sytuacją mamy do czynienia w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji, który wprowadza zasadę, że uprawnienie to przysługuje także policjantom po zwolnieniu ze służby. Semantyka używana w ustawie o Policji wskazuje wyraźnie na rozróżnienie przez ustawodawcę dwóch sytuacji policjantów - policjantów w służbie czynnej oraz policjantów zwolnionych ze służby (jako przykład wskazać można art. 53 ust. 2, w którym ustawodawca wskazuje, iż policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art. 47, z dodaniem określenia "w stanie spoczynku", art. 114, w którym ustawodawca wprowadził kategorię policjanta zwalnianego ze służby, tj. takiego, który już został zwolniony lub jest w trakcie zwolnienia, art. 46 ust. 1, w którym ustawodawca stwierdza, iż policjant zwolniony ze służby otrzymuje świadectwo służby). Powyższe argumenty pozwalają na stwierdzenie, iż jeśli ustawodawca posługuje się pojęciem "policjant", to oznacza policjanta czynnego w służbie, a jeżeli wolą ustawodawcy byłoby wyrównanie zawieszonej części uposażenia (wraz z podwyżkami) policjantom zwalnianym lub zwolnionym ze służby, to przy redakcji art. 124 ust. 2 ustawy o Policji użyto by stylistyki art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Wyjaśniono także, że Z. H. - na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. - otrzymał świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Świadczenie to zostało przyznane na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku z reaktywacją - przywróceniem do służby. Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Tym samym Z. H. zostały zrekompensowane finansowe niedogodności związane z faktem wszczęcia i prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego. Reaktywowanie stosunku służbowego w związku z prawomocnym wyrokiem uniewinniającym od zarzucanych mu czynów, nie stanowi natomiast w ocenie organu przesłanki do uznania, że możliwa jest wypłata zawieszonej części uposażenia na podstawie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z uwagi na brak możliwości uznania, że moment powstania roszczenia o wypłatę zawieszonej części uposażenia jest tożsamy z momentem przywrócenia do służby. Takie rozwiązanie, w ocenie organu mogłoby mieć wyłącznie zastosowanie tylko w odniesieniu do policjantów zwolnionych pierwotnie w oparciu o art. 42 ust. 2 pkt 8 i 9 ustawy o Policji, bo tylko oni zostają przywróceni do służby w związku z uniewinnieniem w postępowaniu karnym lub umorzeniem tego postępowania. Jednak regulacja art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie wskazuje, że ma ona wyłącznie zastosowanie do zwolnienia ze służby w trybie art. 42 ust. 2 pkt 8 i 9 ustawy o Policji lub sytuacji, o której mowa w art. 42 ust. 7. Regulacja art. 124 ust. 2 ustawy o Policji w ogóle nie odnosi się do okoliczności zwolnienia ze służby, a jedynie do faktu określonego sposobu zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego z powodu, którego policjant był zawieszony w czynnościach służbowych. Przepis ten stanowi wyraźnie, że m.in. w razie zakończenia postępowania dyscyplinarnego uniewinnieniem wypłaca się zawieszoną część uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami co oznacza, że jest to możliwe wyłącznie wobec policjanta pozostającego w służbie czynnej, a nie zwolnionego ze służby, bowiem wobec ustania stosunku służbowego postępowanie dyscyplinarne umarza się, a nie uniewinnia obwinionego. Jednocześnie, jeśli taki mechanizm ma zastosowanie w przypadku postępowań dyscyplinarnych, to musi też on mieć zastosowanie w przypadkach postępowań karnych. Przepis art. 124 ustawy reguluje bowiem obydwie sytuacje bez różnicowania ich. Zatem jak podaje organ, jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego) będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Podkreślono, że nie można także abstrahować od sytuacji, iż zwolnienie policjanta ze służby miało miejsce z dniem [...] sierpnia 2012 r., a zatem jeszcze przed uniewinnieniem, które nastąpiło z dniem [...] kwietnia 2014 r. Z tym też dniem nastąpiła reaktywacja stosunku służbowego, który jednakże uległ rozwiązaniu w związku z zaistnieniem fikcji prawnej dobrowolnego raportu o wystąpienie ze służby. Datą rozwiązania stosunku służbowego był [...] sierpnia 2014 r. Przywrócenie do służby było wynikiem dwóch okoliczności: zastosowania jako pierwotnej podstawy zwolnienia art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz wyroku uniewinniającego. Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje z chwilą zwolnienia policjanta ze służby, o ile wcześniej nie zostanie uchylone. Przed datą zwolnienia ze służby nie uchylono tego zawieszenia. Zatem w chwili, gdy zapadł prawomocny wyrok uniewinniający Z. H. znajdował się już poza służbą, będąc emerytem policyjnym (pobierał emeryturę z ZER MSWiA). Reaktywacja stosunku służbowego nastąpiła wyłącznie na czas zwolnienia go ze służby w oparciu o fikcję prawną pisemnego wystąpienia ze służby. Nie można zgodzić się z poglądem, iż przywrócenie do służby wywołuje takie skutki jakby policjant w ogóle jej nie zaprzestawał. Odmienność tego stanu, okresu wyraża się w fakcie braku uprawnień do uposażenia (decyzja nr [...]). Policjant za służbę i wykonywanie czynności służbowych otrzymuje uposażenie. Skoro w tym okresie policjant miał status emeryta policyjnego, to nie może ten okres być okresem służby. Nie dopowiada także dyscyplinarnie za wszelkie czyny popełnione w tym okresie, a o których przełożony dyscyplinarny dowiedziałby się już po reaktywacji stosunku służbowego. W świetle powyższego podkreślono, iż pomimo dokonania właściwych ustaleń faktycznych oraz prawidłowej interpretacji art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wskazana w sentencji decyzji wysokość dochodzonych świadczeń przez Skarżącego została błędnie oszacowana. Bowiem kwota [...] zł stanowi wysokość 50% zawieszonego uposażenia w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. z uwzględnieniem wstrzymanych w tym okresie obligatoryjnych podwyżek. A więc kwota ta zawiera: 50% zawieszonego uposażenia oraz niewypłacony w tym czasie wzrost stałych składników uposażenia spowodowany wstrzymaniem obligatoryjnych podwyżek dot. takich składników uposażenia jak: uposażenie zasadnicze (wzrost kwoty bazowej oraz mnożnika), dodatek za stopień oraz dodatek za wysługę lat. Wskazana w sentencji kwota nie uwzględnia roszczeń Z. H. dot. wzrostu dodatku służbowego oraz dodatku specjalnego. Wysokość obu dodatków z uwagi na ich uznaniowy charakter została wyliczona hipotetycznie dla potrzeb niniejszego postępowania, zgodnie z założeniami przyjętymi przez Stronę za cały okres od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. Zatem wysokość tych dodatków stałych została oszacowana odpowiednio: na kwotę [...] zł stanowiącą wysokość dodatku służbowego, przy założeniu, iż miesięcznie wynosiłby [...] zł oraz na kwotę [...] zł dla dodatku specjalnego, przy założeniu, iż jego wysokość wynosiłby [...] zł miesięcznie (30%). Odmowa uwzględnienia wypłaty świadczeń pieniężnych we wskazanej przez Z. H. wysokości, skutkuje odmową dokonania zmiany wysokości poszczególnych składników uposażenia w żądanej wysokości w wystawianym zaświadczeniu o uposażeniu wystawianym dla Zakładu Emerytalno - Rentowego MSWiA. W związku z powyższym oraz z uwagi na przedmiot postępowania zasadnym było przeredagowanie treści sentencji w tym zakresie. Od powyższej decyzji Z. H. wywiódł skargę do tutejszego Sądu zarzucając organowi dokonanie błędnych i wybiórczych ustaleń faktycznych (wadliwej ich chronologii) oraz przede wszystkim wadliwej interpretacji zastosowanych przepisów prawa materialnego, tj. art. 125 § 2 ustawy o Policji, względnie art. 124 ust. 2, art. ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W zw. z art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9 i ust. 3, 42 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 7 o Policji i art. 42 ust. 7 ustawy o Policji). Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie wypłaty świadczeń względnie jej zmianę i ich przyznanie, o ile to możliwe (bo postępowanie trwa już tyle lat). W uzasadnieniu strona podkreśliła, że istotnym i bezspornym elementem w sprawie, który notorycznie pomijany jest przez Komendanta Policji, jest to, że skarżący został przed zwolnieniem jego osoby ze służby rozkazem nr [...] dnia [...] 2014 r. - uznany przez resortową komisję lekarską za całkowicie niezdolnego do dalszego pełnienia służby z przyczyn medycznych (w tym z przyczyn związanych z wykonywaniem służby) i w konsekwencji przeszedł na policyjną rentę zdrowotną - tj. uznany został za rencistę. Otrzymał w związku z tym stosowne branżowe świadczenia, a później skorzystał z możliwości zamiany tego świadczenia na wyższe świadczenie emerytalne (policyjne). Zdaniem skarżącego, ustawodawca traktowany, jako racjonalny nie może na obywatela nakładać nieracjonalnych, a wręcz kuriozalnych obowiązków, tj. aby jako "inwalida" zgłaszał się ponownie do służby oraz aby sam we własnym zakresie (jako obywatel) ustalał datę prawomocności orzeczeń sądowych. Taką interpretację ww. przepisów prawa zaprezentował organ administracji. Rozwijając ww. myśl wskazał, iż nie można oczekiwać od podsądnego w procesie karnym (inwalidy), aby po wydaniu wyroku uniewinniającego sprawdzał codziennie w sekretariacie sądu to, czy Prokurator, (który wcześniej złożył zapowiedź apelacji od wyroku karnego) wywiódł środek odwoławczy oraz kiedy otrzymał odpis uzasadnienia orzeczenia. W tej sprawie czas sporządzenia uzasadnienia sięgał wielu miesięcy (około 7 miesięcy). Aby takie fakty w ogóle ustalić, należałoby znać datę doręczenia Prokuratorowi uzasadnienia orzeczenia, datę nadania lub złożenia środka odwoławczego lub datę, z jaką mu ten termin upływał. Nadto skarżący nie miał uprawnienia do samodzielnego ustalenia faktu prawomocności orzeczenia, albowiem takie uprawnienie ma wyłącznie sąd, który uczynił to (co naturalne) dopiero "post fatum", tj. z datą późniejszą niż termin do złożenia wniosku o ponowne przyjęcie do służby. Reasumując stwierdził, że praktycznie żądanie realizacji obowiązku z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji - poczynając (upływ 7 dniowego terminu do złożenia stosownego oświadczenia) od daty uprawomocnienia się orzeczenia karnego - było całkowicie niemożliwe (jeśli chodzi o osobę oskarżonego), albowiem tzw. zwrotne poświadczenia odbioru przesyłek docierają do akt sprawy sądowej (i są do nich wszywane) już po terminach do złożenia środków odwoławczych, a tak zapewne było w okresie, kiedy zdarzenia te miały miejsca w niniejszej sprawie karnej (wskazują na to dowody w sprawie oraz zasady doświadczenia życiowego i fakty notoryjnie znane sądom). Stwierdzenie prawomocności orzeczenia następuje, jak to już wskazano "post fatum", a nie w dniu, kiedy upływa termin do złożenia środka zaskarżenia, albowiem w tym czasie sąd ani nikt inny nigdy nie dysponuje dokumentami pozwalającymi tę datę ustalić. Reasumując skarżący wskazał, że przysługuje mu na zasadzie art. 125 § 2 ("W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby...") albo art. 124 § 2 ustawy o Policji - prawo do wszystkich żądanych świadczeń, albowiem zaszły w międzyczasie inne przyczyny niezawinione po stronie skarżącego - niepozwalające mu na powrót do służby. Z ostrożności zaś procesowej skarżący zakwestionował interpretację wzajemnych powiązań art. 124 i 125 w zakresie stosowanych tam terminologii, albowiem odrywa się ona całkowicie od podstawowego kryterium, tj. racjonalności, funkcjonalności i komplementarności wykładania norm prawnych, w duchu konstytucyjnego równouprawnienia obywateli, w tym "inwalidów mundurowych". Takie rozróżnienie interpretacyjne byłoby wszak rażącym pogwałceniem podstawowych zasad konstytucji, tj. zasady niedyskryminacji. Trzeba wszak pamiętać, że przedmiotowe świadczenia dotyczą okresów, w których niezależnie od tego czy policjant był zdrowy czy też nie - i tak nie pełnił służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób poprawny rozpoznał wniosek strony inicjujący przedmiotowe postępowanie. W pierwszej kolejności, należało odnieść się do materii żądania strony, wypłacenia zawieszonej części uposażenia z uwzględnieniem obligatoryjnych podwyżek. Przedmiotowa problematyka została uregulowana w art. 124 ust. 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych gwarantuje otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Warunkiem realizacji takich uprawnień jest to, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, funkcjonariusz nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Oznacza to, że wypłatę zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w czasie zawieszenia determinuje jedynie sposób zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego a nie fakt pozostawania policjanta w tym czasie w służbie. W sytuacji, gdyby ustawodawca rzeczywiście zamierzał uwarunkować otrzymanie przedmiotowych świadczeń od nieprzerwanego pozostawania przez policjanta w służbie, to wyraźnie musiałby to stwierdzić, przewidując konieczność spełnienia takiej przesłanki. Tego rodzaju wymogu w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji jednak nie wprowadzono. (Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził między innymi w wyrokach z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3232/14; I OSK 93/25 - dostępnych Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, których tezy tutejszy Sąd w pełni podziela i traktuje jak własne). Zauważyć również należy, że w art. 124 ust. 2 nie zawarto żadnego odesłania do regulacji zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto oba wskazane przepisy, jakkolwiek normują kwestie uprawnień do zawieszonej części uposażenia, to jednak odnoszą się one do innego kręgu osób uprawnionych. Art. 124 ust. 2 ustawy o Policji dotyczy bowiem policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych a art. 125 ust. 2 odnosi się do funkcjonariuszy, którzy zostali tymczasowo aresztowani. Zatem całkowicie nieuprawniona byłaby próba dokonywania zmiany rzeczywistej treści art. 124 ust. 2 ustawy o Policji i uzupełnianie zawartej tam regulacji przez elementy wynikające z treści normatywnej zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. Zastrzeżenie "chociażby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby" zostało zawarte tylko w art. 125 ust. 2 ustawy o Policji. W art. 124 ust. 2 takiego zastrzeżenia nie wprowadzono, ale też ani wprost ani w sposób pośredni nie przewidziano żadnych ram czasowych mogących ograniczać możliwość realizacji zagwarantowanych przez ustawodawcę uprawnień płacowych. Z powyższych względów jako uprawniona jawiła się teza, że organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Na marginesie dodać należało, iż dokonując wykładni ww. przepisu, zasadnym jest nawiązanie do generalnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa - sformułowanej w art. 8 K.p.a., jak też do wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Nie można więc zapominać o tym, że omawiany przepis art. 124 ust. 2 ustawy o policji dotyczy sytuacji szeroko rozumianego pokrzywdzenia funkcjonariusza. Nie wymaga zaś dowodu okoliczność, iż prowadzenie postępowania karnego przeciwko policjantowi i wynikający z tego faktu skutek w postaci zawieszenia wypłacania mu 50% uposażenia, stanowiło dla funkcjonariusza swoistą krzywdę, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że w końcowym efekcie policjant został uniewinniony przez Sąd. W takiej sytuacji organy Państwa winny uczynić wszystko, aby choćby spróbować zrekompensować swojemu funkcjonariuszowi ową krzywdę, jakiej doznał ze strony Państwa. Organy administracji publicznej winny więc dokonywać wykładni przepisów regulujących następstwa uniewinnienia policjanta, ze szczególnym uwzględnieniem istotnego interesu owego policjanta, a więc z poszanowaniem normy art. 8 K.p.a. i art. 2 Konstytucji RP. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja w uchylonym zakresie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Konsekwencją zaś uchylenia punktu 1 skarżonej decyzji było uchylenie także jej punktu 4, którego przedmiot pozostawał w bezpośredni związku z materią treści zaświadczenia dla celów emerytalno-rentowych. W ocenie tutejszego Sądu organ prawidłowo odmówił zaś stronie podwyższenia dodatku służbowego i specjalnego za okres pozostawania przez funkcjonariusza w zawieszeniu. Zgodnie z treścią § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (ust. 2). Natomiast jak wynika z treści § 15 ust. w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia, wysokość przyznawanego dodatku specjalnego uzależnia się w szczególności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu, rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych oraz liczby dni wykonywania ich poza macierzystą jednostką. Zestawiając treść wyżej powołanych przepisem z faktem, że w okresie od lutego 2009 r. do sierpnia 2012 r. Z. H. był zwieszony w czynnościach służbowych a więc - co oczywiste i logiczne - nie realizował swoich zdań, jak też nie miało miejsca zwiększenie obciążenia funkcjonariusza obowiązkami służbowymi ani nie nastąpiła zmiana piastowanego stanowiska - to w ocenie tutejszego Sądu organ poprawnie wywiódł, iż okoliczności te stoją na przeszkodzie podwyższeniu za ten okres obydwu wskazanych wyżej dodatków. Co zaś się tyczyło argumentów skarżącego, a dotyczących materii zgłoszenia przez niego gotowości do podjęcia służby w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego, to nie mogły one być przedmiotem oceny tutejszego Sądu. Wykraczały bowiem poza zakres sprawy administracyjnej będącej przedmiotem skarżonej decyzji. Powyższą problematykę skarżący mógłby skutecznie podnosić lecz w postępowaniu wywołanym skargą na rozkaz personalny zwalniający go ze służby wskutek niezłożenia w przepisanym prawem terminie oświadczenia o gotowości do podjęcia służby. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był oddalić skargę w pozostałym zakresie działając w oparciu o normę art. 151 P.p.s.a.