VIII SAB/Wa 16/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącej B. G. z dnia [...] lutego 2019 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącej B. G. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca B. G. wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. zwróciła się do Burmistrza [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: jaki jest dług Gminy na [...] luty 2019 r. tj. kredyty, obligacje, pożyczki i inne. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Burmistrz [...] poinformował wnioskodawczynię, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wskazał m. in., że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem sa materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawczynię do wykazania, że uzyskanie żądanej przez nią w wymienionym wniosku informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, przy uwzględnieniu faktu, że wysokość zobowiązań Gminy obejmujących kredyty, obligacje, pożyczki jest upubliczniona w uchwałach budżetowych Gminy oraz w sprawozdaniach z wykonania budżetu za poszczególne okresy sprawozdawcze. Pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca wywiodła skargę na bezczynność organu, z powodu nieudzielenia odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2019 r., co stanowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej domagając się zobowiązania strony przeciwnej do udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2019 r. i zasądzenia kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że Burmistrz pismem z dnia [...].02.2019 r. poinformował, że opracowanie wymaga analizy dokumentów i wiąże się ze znacznymi nakładami pracy i jest to informacja przetworzona, dlatego też wezwał do wykazania, że udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podniosła, że Burmistrz nie miał w konsekwencji warunkować udzielenia żądanej informacji wykazaniem interesu prawnego i dlatego też zdaniem skarżącej nie odpowiedział na wniosek, choć ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi minął w dniu [...] marca 2019 r. Ponadto we wniosku wskazano o obowiązku udzielenia odpowiedzi w ustawowym terminie. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.10.2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07 wskazała, ze Burmistrz nie udzielił informacji w terminie ani nie odmówił jej udzielenia, a jest on funkcjonariuszem publicznym, organem władzy publicznej. Jego obowiązkiem jest wykonywanie zadań publicznych i postępowanie na podstawie prawa i w granicach prawa. Wszelkie wnioski, pisma wpływające do kierowanego przez niego urzędu muszą być rozpatrywane, załatwiane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Art. 61 Konstytucji RP uprawnia każdego obywatela do uzyskania informacji na temat działań organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a jednocześnie zobowiązuje owe podmioty do udzielania takich informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Wskazał, że wniosek został wysłany za pomocą poczty elektronicznej w dniu [...] lutego 2019 r. o godz. [...]. Wniosek został odebrany i odczytany w poniedziałek [...] lutego 2019 r. Odpowiedź na wniosek została udzielona w dniu [...] marca 2019 r. z zachowaniem 14 – dniowego terminu. W ocenie Burmistrza żądana informacja miała charakter informacji przetworzonej. Skarżąca została zobowiązana do wykazania, że udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i do dnia złożenia skargi nie wykazała tej okoliczności. Stanowisko skarżącej, że Burmistrz nie był uprawniony do uzależnienia odpowiedzi od wykazania ważnego interesu publicznego jest błędne ponieważ zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych to podmiot udzielający informacji przetworzonej przed udostępnieniem informacji musi ustalić i rozważyć czy jej udostępnienie w zakresie określonym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Twierdzenie skarżącej, że organ nie odpowiedział na wniosek jest nieprawdziwe, ponieważ skarżąca uzyskała odpowiedź w której Burmistrz wezwał do wykazania przesłanki ważnego interesu publicznego. Podniósł, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ odpowiedź została udzielona w terminie. Na dzień [...].03.2019 r. tj. dzień wniesienia skargi wniosek nie był rozpoznany merytorycznie , ponieważ skarżąca nie odniosła się do odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do brzmienia przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. W realiach kontrolowanej sprawy stwierdzić nadto należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz.1330 ze zm.; dalej: "u.d.i.p." ). Powołana ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. - różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy w przypadku bezczynności organu, należy wyjaśnić, czy informacje, o których udostępnienie wystąpiła skarżąca stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Oceniając pod takim kątem żądanie objęte wnioskiem stwierdzić należy, że informacje, o których w nim mowa mają niewątpliwie walor informacji publicznej i są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczą bowiem przedmiotu, o którym mowa w art. 6 ust.1 pkt 3 lit.b) u.d.i.p., a więc informacji o trybie działania organu jednostki samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania przez niego zadań publicznych. Zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęta jest bowiem informacja o faktach i dokumentach wskazujących na tryb procedowania (działania) przez podmioty wymienione w art. 4 ust.1 u.d.i.p., w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym (komunalnym). Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. jednostki samorządu terytorialnego (art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p.). Nie ulega wątpliwości, że takim podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. jest organ wykonawczy gminy (wójt, burmistrz, prezydent miasta). W związku z tym należy zaliczyć go do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje kilka sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 oraz art. 10 i art. 11 ustawy), jak również odmowa udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1). Forma decyzji administracyjnej wymagana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide wyrok NSA z 19 grudnia 2002 r. II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (wyrok NSA w Warszawie w wyroku z 25 marca 2003 r. II SA 4059/02 niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r. II SA/Wa 162/07). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż charakter informacji, o udzielenie której wystąpiła skarżąca, generalnie odpowiada przedstawionej wyżej definicji informacji publicznej, co nie jest sporne i co przyznaje organ w treści odpowiedzi na skargę. Kwestią wszakże odrębną jest ocena, czy żądana informacja stanowi informację przetworzoną, a co za tym idzie – czy została spełniona kolejna przesłanka do jej udostępnienia, a mianowicie – czy udostępnienie żądanej przez skarżącą informacji publicznej (przetworzonej) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. To zagadnienie nie ma rozstrzygającego waloru na gruncie niniejszej sprawy, albowiem samo już uznanie, że sprawa dotyczy informacji publicznej warunkuje sposób jej załatwienia przed organem administracji publicznej i jeśli organ dojdzie do przekonania, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia żądania udostępnienia określonej informacji publicznej, to ustawa wprost stanowi, że w takim przypadku właściwą formą załatwienia wniosku jest wydanie decyzji administracyjnej - odmownej (art. 16 ust. 1 ustawy). Według art. 13 ust. 1 ustawy udzielenie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Wobec powyższego Burmistrz zobowiązany był do rozpatrzenia wniosku nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, ewentualnie organ mógł powiadomić stronę o powodach opóźnienia i wyznaczyć nowy termin do załatwienia sprawy. Po myśli bowiem art. 13 ustęp 2 ustawy - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Bezsprzecznie zatem organ nie dochował terminu ustawowego do zakończenia sprawy. Termin ten upłynął bezskutecznie co powoduje uznanie stanu bezczynności organu jako podmiotu zobowiązanego. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma bowiem miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy). W stanie faktycznym sprawy stwierdzić należy, iż organ pozostaje w bezczynności, albowiem przyjmując, że żądanie skarżącej zawarte we wniosku dotyczy udostępnienia informacji publicznej (abstrahując od oceny, czy miała ona walor prostej informacji, tudzież przetworzonej, albowiem badanie tego zagadnienia przez Sąd wykraczałoby poza ramy przedmiotu zaskarżenia, gdyż rozpatrywana skarga nie dotyczy kontroli ewentualnie wydanej decyzji, lecz bezczynności w tym zakresie) - nie załatwił tego wniosku w prawem przewidzianej formie, to znaczy nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej na dzień złożenia skargi. Jednakże trzeba wskazać, że organ podjął czynności procesowe mające na celu rozpatrzenie wniosku i załatwienie sprawy, kwalifikując żądaną informację jako przetworzoną i w związku z tym wezwał stronę skarżącą pismem z dnia [...] lutego 2019 r. do wykazania przez nią, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego zgodnie z przywołanym art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie organ wadliwie nie zakreślił stronie skarżącej terminu w jakim winna wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu prawnego. Takie zakreślenie przez organ terminu do wypowiedzenia się przez stronę skarżącą w świetle treści art. 13 u.d.i.p. jest niezbędne, bowiem warunkuje późniejsze działanie organu (tzn. poprzez udzielenie informacji w razie wykazania przez wnioskodawczynię istnienia szczególnych przesłanek przemawiających za udostępnieniem informacji publicznej w rozumieniu cytowanego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bądź przez wydanie decyzji odmownej jak stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Uwzględniając art. 10 ust. 1 ustawy wskazać należy, że na wniosek udostępnione są tylko te informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Podkreślić jednak trzeba, że odesłanie do BIP może nastąpić tylko wówczas, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego i ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności. Zakres żądania sformułowany we wniosku i zakres informacji znajdującej w BIP musi być identyczny (por. wyroki NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2244/12 i z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 290/17). W takim też przypadku, dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o tym, że żądane informacje zostały już udostępnione w sposób, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy. Zawiadomienie takie powinno mieć formę pisemną. Co istotne jednak, nie jest wystarczające samo powiadomienie, że żądane informacje zostały udostępnienie w BIP lub centralnym repozytorium. Organ zobowiązany jest wskazać, gdzie dokładnie zamieszono określone dane tak, aby strona mogła bez problemu je odnaleźć. W tym celu powinien ujawnić nie tylko adres strony BIP, ale także oznaczyć dokładnie zakładki, czy też podać dokładny adres internetowy podstron, na których umieszczono poszczególne informacje, a także ścieżkę dostępu do informacji. Ponadto, dostęp do opublikowanych informacji powinien być realny, a więc musi istnieć możliwość odnalezienia tych informacji pod wskazanym przez organ adresem internetowym. Nie jest skuteczne samo tylko odesłanie do stron BIP, w sytuacji gdy pewne dane były tam umieszczone, ale już aktualnie nie są. Skoro podmiot zobowiązany chce się zwolnić z obowiązku udostępnienia informacji na wniosek, to musi wykazać, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 10 ust. 1 ustawy. W związku z tym ogólne wskazanie, że informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, została już upubliczniona w uchwałach budżetowych Gminy oraz w sprawozdaniach z wykonania budżetu za poszczególne okresy sprawozdawcze, nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 10 ustawy i nie jest skutecznym odesłaniem (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 290/17, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 998/17). Z bezczynności będziemy mieć zatem do czynienia także wówczas, gdy udostępniona informacja nie jest taka sama jak ta, której oczekuje wnioskodawca lub gdy organ udzieli wymijającej lub niepełnej informacji co do miejsca udostępnienia żądanych informacji w BIP. W rozpoznawanej sprawie organ w wystosowanym do skarżącej piśmie z dnia [...].02.2019 r., m. in. poinformował, że wysokość zobowiązań Gminy obejmujących kredyty, obligacje, pożyczki jest upubliczniona w uchwałach budżetowych Gminy oraz sprawozdaniach z wykonania budżetu za poszczególne okresy sprawozdawcze. Nie wskazał jednak wprost, że dotyczy to wszystkich i dokładnie tych samych informacji – tj. na dzień [...].02.2019 r., których udostępnienia żądała skarżąca. Organ zwrócił jedynie uwagę na upublicznienie w uchwałach i sprawozdaniach w/w danych. Nie wyjaśnił jednak w jaki sposób tak upublicznione uchwały i sprawozdania mogą dać odpowiedź na pytania zawarte we wniosku skarżącej. Zauważyć przyjdzie, że żądane informacje zostały precyzyjnie określone i odnoszą się do konkretnej daty. Z treści pisma organu nie wynika natomiast, by wszystkie konkretne dane, identyczne z żądaniem, zostały wprost ogłoszone w BIP. Aby natomiast zwolnić się z obowiązku udostępnienia określonych informacji na wniosek, te opublikowane w BIP powinny być dokładnie takie same o jakie wnosił skarżący. Zdaniem Sądu, informacja organu o opublikowaniu danych powinna być precyzyjna i określać ścieżkę dostępu do każdej z żądanych informacji np.: przez wskazanie konkretnej zakładki na stronie BIP lub dokładnego adresu podstron/linku. Tymczasem, organ ogólnie tylko wskazał, że informacje o udostępnienie których wnosił skarżący upubliczniono w uchwałach budżetowych i sprawozdaniach z wykonania budżetu. W ocenie Sądu, tak sformułowana odpowiedź nie była wystarczająca do prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącej z przyczyn wskazanych wyżej. Stwierdzić trzeba, że skarżąca tylko formalnie otrzymała odpowiedź, która nie korespondowała z jej wnioskiem. Na jej podstawie nie można przyjąć, że informacje tożsame z wnioskiem skarżącej faktycznie zostały opublikowane i są dostępne w BIP. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Burmistrz [...] nie rozpoznał wniosku skarżącej stosownie do uregulowań ustawy, co stanowi o jego bezczynności w tym zakresie. Wobec tego, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 1 P.p.s.a., w pkt 1 sentencji wyroku, zobowiązano Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Jednocześnie w ocenie Sądu podjęcie czynności poinformowania strony skarżącej, że żądane dane mają charakter informacji przetworzonej i w związku z tym niezbędne jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w ich pozyskaniu oraz że żądana informacja została upubliczniona, aczkolwiek ze wskazanymi wyżej mankamentami - nie odbyło się ze zwłoką, a za taką mogłaby zostać uznana znaczna opieszałość organu, przykładowo wielomiesięczna. Stąd też należało uznać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, obejmujące zasądzone na rzecz strony skarżącej koszty poniesionego przez nią wpisu od skargi w kwocie [...] złotych, wynikało z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt III wyroku). ----------------------- 7