II SA/Sz 581/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. K. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 49 ust. 1 i 2, art. 59f, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – ustalił dla R. K. opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł z tytułu samowolnej budowy hali o funkcji sportowo-rekreacyjnej – kategoria VIII, wskazując siedmiodniowy termin na jej uiszczenie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w związku z zawiadomieniem z dnia 2 marca 2016 r. informującym o samowolnej budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości Ł., gmina M. przeprowadzona została przez pracowników organu nadzoru budowalnego kontrola nieruchomości, która wykazała, że na terenie ośrodka wypoczynkowego, na betonowej płycie fundamentowej posadowiony jest obiekt o konstrukcji stalowej o powierzchni około 500 m2 ze ścianami typu PW pokrytymi blachą trapezową. Dach jest wsparty na dwóch rzędach słupów stalowych po sześć z każdej strony. Pokrycie dachu stanowi tworzywo PCV. Wewnątrz wydzielone jest pomieszczenie WC (o wymiarach 6,20 x 5,0 m) oddzielnie dla kobiet i mężczyzn. Front jest przeszklony z drzwiami wejściowymi. W tylnej ścianie zamontowano stalowe podnoszone wrota garażowe. Na podłodze ułożona została wykładzina dywanowa. Budynek wyposażony jest w instalację wodno-kanalizacyjną, elektryczną i klimatyzację. Według oświadczenia inwestora, obiekt przeznaczony jest do uprawniania sportu i rekreacji, został wybudowany w 2015 r. samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, że według stanu prawnego obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania, budowa opisanego powyżej obiektu wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor takiej decyzji nie uzyskał. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] r. nałożono na inwestora określone obowiązki, wynikające z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, określając termin realizacji obowiązku na dzień 31 sierpnia 2018 r. Inwestor w dniu 31 sierpnia 2018 r. złożył cztery egzemplarze projektu budowlanego. Analiza dokumentacji wykazała, że projekt obiektu budowlanego przedstawia halę o funkcji rekreacyjnej, przeznaczoną do sezonowego użytkowania w okresie letnim w maksymalnych grupach 30-to osobowych. Do dokumentacji projektowej dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy Burmistrza gminy M. z dnia [...] r. Zdaniem organu, obiekt budowalny został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wobec czego koniecznym stało się zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Opłatę legalizacyjną ustalono w oparciu o przedłożone opracowanie projektowe, w którym autor projektu zakwalifikował go, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, do kategorii VIII – inne budowle. Organ wskazał ponadto sposób wyliczenia opłaty, wyjaśniając, że do jej ustalenia stosuje się odpowiednio przepisy, o których mowa w art. 59f ust. 1 ustawy, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona zarzuciła mu naruszenie art. 49 ust. 1 i ust. 2, art. 59, art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak również art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że przed wydaniem wspomnianego postanowienia strona nie została zawiadomiona o zamiarze wydania postanowienia oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w zakresie określenia wysokości opłaty. W toku postępowania nie miał też możliwości ostatecznego wypowiedzenia się co do tego, czy organ właściwie zakwalifikował obiekt będący przedmiotem postępowania (kategoria obiektu), czy poprawnie ustalił współczynnik jego wielkości, czy prawidłowo wyliczył wysokość opłaty. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie mógł oprzeć dokonanej przez siebie kwalifikacji obiektu na przedłożonym projekcie budowlanym bowiem autor opracowanego dla przedmiotowego obiektu projektu budowlanego nie dokonał jednoznacznej kwalifikacji tego obiektu. W projekcie budowlanym jedynie na stronie tytułowej figuruje zapis "Kategoria obiektu budowlanego: VIII", gdzie kategoria VIII zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane oznacza "inne budowle". W części opisowej projektu zagospodarowania terenu, jako przedmiot inwestycji wskazano: Projekt budowlany budynku hali namiotowej o funkcji sportowo-rekreacyjnej oraz konsekwentnie we wszystkich dalszych częściach projektu budowlanego jako przedmiot inwestycji wymienia się "budynek". Także w zakresie ochrony przeciwpożarowej obiekt zaliczony został do budynków, jako ZL III (budynek użyteczności publicznej, niezakwalifikowany do ZL I i ZL II). Organ wyjaśnił, że przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązanie połączeń słupów hali z płytą betonową o grubości 20 cm oraz stopami betonowymi 60 cm x 60 cm x 80 cm za pomocą kotew chemicznych M 16 kl. 5,8 powoduje, że przedmiotowa hala jest obiektem budowlanym posiadającym fundamenty, a tym samym uznać należy, iż jest trwale związana z gruntem, jako że zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym o trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim cechy konstrukcyjne obiektu, powodujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia, nie decyduje zaś o tym cel inwestora w postaci sezonowego użytkowania. W ocenie organu odwoławczego, brak jest możliwości legalizacji przez organ nadzoru budowlanego budynku hali z sezonowo demontowanym pokryciem dachowym, natomiast zaprojektowanie dachu w ten sposób, że nie posiada on odpowiedniej wytrzymałości na obciążenie śniegiem, stanowi istotną wadę projektu budowlanego, którą w dalszym etapie postępowania legalizacyjnego należy wyeliminować. ZWINB wrócił także uwagę na potrzebę zweryfikowania niejednoznacznego zapisu projektu budowlanego w przedmiocie wymiany gruntów – mogącego świadczyć o tym, że chodzi o posadowienie nowego obiektu hali, nie zaś obiektu istniejącego. Dodał, że w aktach sprawy brak jest decyzji o wyłączeniu gruntu działki nr [...] z produkcji rolniczej, która to decyzja jest wymagana zgodnie z pkt 2 lit. b) tiret szóste ww. decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Organ odwoławczy zauważył, że w projekcie budowlanym obszar oddziaływania inwestycji wskazuje, oprócz działki nr [...] także działkę nr [...], co do której z akt sprawy nie wynika, czyją jest własnością, zatem nie można jednoznacznie zweryfikować kręgu stron niniejszego postępowania. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący podniósł, że wykroczyło ono poza zakres zarzutów zawartych w zażaleniu na to postanowienie. Zawarto w nim zarzut braku w aktach sprawy decyzji o wyłączeniu gruntu działki nr [...] z produkcji rolniczej wymaganej wg decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego strona przedłożyła zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] stwierdzające, że użytek rolny na działce nr [...] oraz nr [...] jest wytworzony z gleb pochodzenia mineralnego i nie wymaga uzyskania zezwolenia na jego wyłączenie. Strona wyjaśniła ponadto, że zgodnie z projektem budowlanym obszar oddziaływania inwestycji obejmuje zarówno działkę nr [...] jak też i działkę nr [...]. R. K. jest właścicielem obu tych działek co wynika z ksiąg wieczystych dla obu tych działek. Skarżący przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek nr [...] Dodatkowo przedłożył także treść upoważnienia, które jest pełnomocnictwem ogólnym i dotyczy całości sprawy związanej z samowolnie zrealizowanymi obiektami budowlanymi na terenie działki nr [...] i nr [...] w miejscowości Ł.. Skarżący zaznaczył, że intencją projektanta było słuszne zakwalifikowanie obiektu objętego inwestycją do VIII kategorii obiektu budowlanego, co zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane oznacza "inne budowle". W jego ocenie, zgodnie z art. 3 pkt 2 tej ustawy elementem koniecznym ustawowo do tego by obiekt budowlany zakwalifikować jako budynek konieczne jest aby posiadał dach. Tymczasem przedmiotowy obiekt nie ma dachu, a jedynie możliwość rozwieszenia poliestrowej powłoki, nie istnieje przegroda budowlana w formie dachu. Poza sezonem letnim, w miejscu gdzie według organu znajduje się dach są jedynie stalowe płatwie w rozstawie co 300 cm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie organu II instancji nie odpowiada prawu. Przedmiotem niniejszej oceny są rozstrzygnięcia organów podjęte w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej "z tytułu samowolnej budowy hali o funkcji sportowo-rekreacyjnej" na działce nr [...] w miejscowości Ł.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustalił wspomnianą opłatę w oparciu o przedłożone opracowanie projektowe, w którym autor projektu zakwalifikował go, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane do kategorii VIII – inne budowle. Natomiast Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. taką kwalifikację uznał za wadliwą, wskazując, że zrealizowany przez skarżącego obiekt jest obiektem budowlanym posiadającym fundamenty, a tym samym trwale związanym z gruntem i stanowi budynek, przy czym brak jest możliwości legalizacji przez organ nadzoru budowlanego budynku hali z sezonowo demontowanym pokryciem dachowym. Zdaniem organu, zaprojektowanie dachu w ten sposób, że nie posiada on odpowiedniej wytrzymałości na obciążenie śniegiem, stanowi istotną wadę projektu budowlanego, którą na dalszym etapie postępowania legalizacyjnego należy wyeliminować. Dodatkowo, organ ten zwrócił uwagę na niejednoznaczne zapisy projektu budowlanego sugerujące, że chodzi o posadowienie nowego obiektu nie zaś obiektu istniejącego, a także na brak w aktach sprawy decyzji o wyłączeniu gruntu działki nr [...] z produkcji rolniczej, która to decyzja – w jego ocenie – jest wymagana zgodnie z pkt 2 lit. b tiret szóste decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. [...]WINB zwrócił ponadto uwagę, że w projekcie budowlanym obszar oddziaływania inwestycji wskazuje, oprócz działki nr [...] także działkę nr [...], co do której z akt sprawy nie wynika, czyją jest własnością, zatem nie można jednoznacznie zweryfikować kręgu stron niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Cytowany art. 138 § 2 k.p.a. pozwala organowi odwoławczemu uchylić zakwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wyłącznie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwóch przesłanek daje organowi drugiej instancji możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcia kasacyjne traktowane są bowiem jako wyjątki od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego (zob. G. Łaszczyca, (w:) G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, s. 208 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania rozstrzygnięcia w omawianym trybie jest zatem stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona w sposób merytoryczny przez organ drugiej instancji. W sytuacji więc, gdy uprawniony podmiot wniósł odwołanie od postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, zadaniem organu odwoławczego było ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Podnieść również należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego sprawy nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem - organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1065/09, CBOSA). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie – z przyczyn, o których będzie mowa poniżej – brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W pierwszym rzędzie należy podkreślić, ze zgodnie z treścią art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186), jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 (tj. m.in. bez wymaganego pozwolenia na budowę), jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 ustawy). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 ustawy). Z kolei w myśl art. 49 ust. 1 cytowanej ustawy, organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 49 ust. 2 ww. ustawy). Zacytowany powyżej przepis art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowalne jednoznacznie określa zakres badania przez organ nadzoru budowlanego projektu budowalnego przed ustaleniem opłaty legalizacyjnej. O ile jest w nim mowa o badaniu zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jego kompletności, bądź posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń czy sprawdzeń, o tyle w żadnym razie nie ma mowy o możliwości badania prawidłowości zastosowanych rozwiązań projektowych. Projektant obowiązany jest do dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o czym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie projektanci dołączyli do projektu budowlanego stosowne oświadczenie i oni ponoszą odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań. Treść wspomnianego przepisu art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz przepisów określających zakres i czynności podejmowane przez organ właściwyw sprawie legalizacji samowoli budowlanej, uprawnia do stwierdzenia, że to projektant jako osoba pełniąca samodzielną funkcję techniczną o kwalifikacjach potwierdzonych zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ponosi odpowiedzialność za zgodność przyjętych w projekcie rozwiązań z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ustawodawca nie upoważnił organu prowadzącego wspomniane postępowanie do zastępowania projektanta w jego ustawowych obowiązkach. Kompetencja właściwego organu w omawianym zakresie została ograniczona do czynności formalnych o charakterze kontrolnym bez możliwości angażowania się w meritum przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Domaganie się przez organ zaprojektowania innego pokrycia dachowego przedmiotowego obiektu niż to, które znalazło się w projekcie nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Powyższe nie mogło zatem stać się podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia powiatowego organu nadzoru budowlanego. Podobnie, organ nie ma możliwości domagania się zmian w projekcie dotyczących ewentualnej wymiany gruntów. Jak już wskazano powyżej, podjęcie rozstrzygnięcia kasacyjnego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie jest też możliwe w sytuacji, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym. O tym, że w niniejszej sprawie zachodziła możliwość uzupełnienia przez organ odwoławczy w niewielkim zakresie postępowania dowodowego świadczy fakt, że skarżący dołączył do swojej skargi niezbędne dokumenty i informacje wymienione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia [...]WINB z dnia [...] r., tj. zaświadczenie z dnia [...] o braku konieczności uzyskania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych położonych na działce nr [...] i nr [...] w obrębie ewidencyjnym Ł., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działki nr [...] obręb Ł.) oraz wypisy z rejestru gruntów dotyczące ww. działek, a także upoważnienie dla K. K. – K. do załatwiania spraw formalno-prawnych związanych z przedmiotową legalizacją. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie – z przyczyn, o których była mowa powyżej – brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Przy ponownym prowadzeniu postępowania organ uwzględni oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.