III SA/Kr 702/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. M. kwotę 2720 (dwa tysiące siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] 2015 r. znak: [...] zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 6 czerwca 2015 r. nałożył na R. M. karę pieniężną w wysokości ośmiu tysięcy złotych, na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm.), dalej "u.t.d.", oraz zał. nr 3 Ip. 1.1 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu 6 czerwca 2015 r. funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji oraz pracownicy Urzędu Skarbowego obserwowali pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...], którym poruszał się R. M., a w miejscowości Z zatrzymał się i pobrał od pasażerów opłatę w wys. 20 zł. Funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji ustalił, iż R. M. wykonywał zarobkowy przewóz drogowy osób m. in. na terenie miasta Z. Kierowca podczas kontroli nie posiadał ani nie okazał do kontroli zezwolenia ani licencji na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Potwierdziły to zarówno zeznania kierującego, jak i informacja Starosty i Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nieudzieleniu R. M. uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. R. M. został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na nie pismem z dnia 21 lipca 2015 r. podniósł, iż wykonywał przewóz osób, ale nie był to przewóz wymagający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji. Zaznaczył również, że od 1991 r. prowadzi firmę budowlaną, która przewozi swoich pracowników do miejsc pracy, natomiast w dniu 6 czerwca 2015 r. transportowane osoby były jego gośćmi, od których nie żądał opłaty za przejazd, a pozostawione przez nich pieniądze nie były zapłatą za usługę. W dniu 17 września 2015 r. wpłynęło do organu pismo Komendanta Komisariatu Policji zawierające notatkę urzędową funkcjonariusza Policji przeprowadzającego kontrolę, z której wynikało, że funkcjonariusz podszedł do kontrolowanego pojazdu w momencie, gdy R. M. pobierał opłatę za przejazd w wys. 20 zł od wysiadających pasażerów. W dniu 18 września 2015 r. wpłynęła do organu notatka służbowa pracownika Urzędu Skarbowego uczestniczącego w kontroli drogowej, w której znajdowała się informacja o nałożonym i przyjętym przez R. M. mandacie karnym w wys. 400 zł za świadczenie usług transportowych bez zgłoszenia do organu rejestracyjnego. Dnia 24 września 2015 r. wpłynęło pismo R. M. wraz z oświadczeniem pasażera pojazdu – B. K., w którym napisał, że w dniu 6 czerwca R. M. podwiózł 6 osób z P do Z, a następnie grupa ta grzecznościowo zrzuciła się "na przysłowiową kawę (20 zł)". Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy – protokół kontroli, zeznania, wyjaśnienia R. M., notatki funkcjonariuszy dokonujących kontroli, oświadczenia pasażera – organ stwierdził, iż R. M. wykonywał zarobkowy przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub wymaganej licencji oraz, że nie może być zwolniony z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. wskazał, że kwestią sporną jest zakwalifikowanie ustaleń faktycznych do przepisów u.t.d., a w szczególności przyjęcia przez organ, że przewóz stwierdzony w kontroli przeprowadzonej w dniu 6 czerwca 2015 r. miał charakter odpłatny. Według odwołującego się był to przewóz prywatny, "grzecznościowy", wykonany przy okazji podróży z miejsca zamieszania do miejsca pracy i miał charakter nieodpłatny, w związku z czym nie było wymagane zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencja. Zdaniem R. M. nie ma żadnego dowodu na to, że oferta przewozu była ustalona za wynagrodzeniem ani też, że została im zaproponowana, a za działalność gospodarczą uznawana jest oferta usługi, która w tym przypadku nie wystąpiła. Podzielił pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie i złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, której wyrazem jest również oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (por. wyroki NSA z 18 września 2012 r., II GSK 1137/11 oraz z 1 marca 2012 r., 11 GSK 1511/10, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podniósł natomiast, że nie doszło do realizacji oferowanej odpłatnie usługi przewozu pasażera, bo takowej nie oferował. Był to jednorazowy przewóz, nie miał charakteru zorganizowanych, ciągłych i odpłatnych usług. R. M. zaznaczył, iż nie umawiał się z przewożonymi osobami o wykonanie usługi ani nie dostał za nią wynagrodzenia. Kwota 20 zł jaką B. K. pozostawił była kwotą zebraną w celu kupna kawy i wspólnego z nim jej wypicia wieczorem. Banknot nie został odwołującemu się wręczony, a pozostał w miejscu, którym pozostawił go B. K. R. M. wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka B. K., gdyż oświadczenie z dnia 3 września 2015 r. nie ma waloru zeznania złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz wobec niejasności, co do przeznaczenia kwoty 20 zł. Zdaniem odwołującego się zabrakło wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, organ nie wykazał inicjatywy w zakresie zweryfikowania przedstawionej przez niego wersji przebiegu wydarzeń oraz pominął dowody przez niego przedstawione. Wskazał, że organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, 10 i 77 § 1 kpa i nie przeprowadził postępowania w kierunku zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ani art. 9 kpa, w związku z czym nie udzielił wyczerpujących informacji. Zdaniem R. M. przedmiotowa decyzja w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji narusza art. 92a ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, jak również art. 6 oraz art. 7 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Jego zdaniem nakładając na niego karę pieniężną w wysokości 8000 zł organ dopuścił się niezgodnego z prawem uznania, że dopuszczalne jest ukaranie przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy karą pieniężną oderwaną od ustaleń dotyczących wykonywania konkretnego przewozu osób, który skontrolowany został w dniu 6 czerwca 2015 r. W związku z powyższym zaznaczył, że w tej sytuacji należało przyjąć, iż nie można było go ukarać za brak zezwolenia na wykonywanie przewozu osób, skoro takowego na warunkach wynikających z ustawy nie wykonywał. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 10 marca 2016 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w protokole nr [...] zostało zapisane, iż R. M. pobrał opłatę za przejazd i pod tym protokołem podpisał się nie zgłaszając zastrzeżeń, do czego miał prawo, jak również mógł odmówić jego podpisania. Taki protokół stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 240/09). Jak wynika z notatki służbowej funkcjonariusza policji W. G. sporządzonej w dniu kontroli, R. M. był znany kontrolowanym z wcześniejszych kontroli, a także z tytułu licznych skarg dotyczących wykonywania przez stronę przewozów bez posiadania ku temu uprawnień, w związku z czym przewóz z dnia kontroli nie mógł być jednorazowym, grzecznościowym przewozem osób, za który strona nie pobrała wynagrodzenia. Organ uznał, że strona z przewozów osób uczyniła swoje dodatkowe źródło uzyskiwania dochodów. Wśród przewożonych przez stronę osób znajdował się pracownik Urzędu Skarbowego B. R., która ukarała kierującego mandatem karnym za brak aktualizacji danych w zakresie prowadzonej działalności. Organ odwoławczy zważył, że stan faktyczny przedstawiony przez stronę w odwołaniu znacznie odbiega od stanu faktycznego ustalonego podczas kontroli na podstawie zeznań kierowcy oraz w oparciu o informacje posiadane przez przeprowadzających kontrolę funkcjonariuszy policji i pracownika Urzędu Skarbowego. Zdaniem organu bardziej wiarygodne są zeznania strony złożone pod rygorem konsekwencji wynikających z kodeksu karnego, aniżeli jej wyjaśnienia złożone po przemyśleniu konsekwencji ustaleń kontrolnych celem uniknięcia odpowiedzialności z tytułu popełnienia naruszenia. Treść notatek służbowych kontrolujących jest spójna, nie zawierają one żadnych sprzeczności, a nadto znajdują potwierdzenie w treści zeznań złożonych przez R. M. W ocenie organu oświadczenie złożone przez B. K. było niewiarygodne, gdyż w sposób oczywisty stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym potwierdzonym zeznaniem strony i protokołem kontroli podpisanym przez stronę bez wniesienia do niego zastrzeżeń. Przesłuchanie B. K. w charakterze świadka organ odwoławczy uznał za niezasadne, gdyż nie wniosłoby do sprawy żadnych nowych, wiarygodnych informacji o stanie faktycznym z dnia kontroli. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie daje wiary argumentowi strony, że kwota 20 zł zapłacona mu za wykonanie usługi przewozu miała zostać przeznaczona na zakup kawy. Organ wskazał, że przeznaczenie kwoty uiszczonej za wykonaną usługę przewozu osób nie ma znaczenia, a istotne jest, że skarżący wykonywał przewóz osób, który nie mógł być zakwalifikowany jako przewóz prywatny i niezwiązany z uzyskaniem wynagrodzenia za usługę. Organ odwoławczy poinformował, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, a jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kolei uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego i/lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym, do których należy m.in. dysponowanie odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy, które zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, a odwołujący się w toku prowadzonego postępowania administracyjnego był powiadamiany o przeprowadzanych dowodach i miał prawo do wypowiedzenia się w sprawie. W omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., gdyż R. M. nie przedłożył żadnych dowodów uzasadniających zastosowanie powyższego przepisu ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Skargę do WSA w Krakowie na powyższą decyzję wniósł R. M. wskazując, że organ odwoławczy błędnie przyjął, iż przewóz drogowy dokonany przez niego w dniu 6 czerwca 2015 r. miał charakter przewozu odpłatnego, przez co niewłaściwie zastosował do sytuacji faktycznej przepisy dotyczące przewozu zawodowego (odpłatnego, licencjonowanego), w szczególności przepisy art. 87 ust. 1 pkt 1, 5b ust. 1 pkt 2 i art. 92a u.t.d. Wniósł o uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący uzasadnił skargę tym, iż prowadzi firmę budowlaną, w związku czym nie ma ani potrzeby finansowej ani czasu na dokonywanie jakiejkolwiek innej aktywności zawodowej, w tym zarzucanego mu przewozu drogowego. Bezzasadne według skarżącego jest uzasadnienie organu, który wysoką wartość przypisuje kwestii, iż skarżący był znany kontrolowanym (policjantom) z wcześniejszych kontroli, a także z tytułu licznych skarg dotyczących wykonywania przez stronę przewozów bez posiadania ku temu uprawnień. Według skarżącego były to kontrole rutynowe, które nie zakończyły się konsekwencjami. Skarżący podniósł, że nie zostało w sposób wyczerpujący przeprowadzone postępowanie dowodowe, w szczególności organ II instancji nie dopuścił w poczet dowodów wnioskowanego przez niego dowodu z przesłuchania w charakterze świadka B. K., na okoliczność faktycznego celu, na który miało być przekazane owe 20 zł, czym naruszył, jego zdaniem, art. 77 § 1 i 78 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stawisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadnym bowiem okazał się zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Brak ustalenia stanu faktycznego nie pozwala natomiast na zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Należy wyraźnie podkreślić to, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ), zwanej dalej "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zawarta w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania zgodnej z prawem decyzji. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma ustalenie charakteru przewozu drogowego świadczonego w dniu kontroli przez skarżącego. Zdaniem skarżącego przewóz osób w dniu 6 czerwca 2015 r. (co podniósł w piśmie z dnia 21 lipca 2015 r., w odwołaniu oraz skardze) był przewozem grzecznościowym, wykonanym przy okazji podróży z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, a przy tym był przejazdem nieodpłatnym, gdyż opłata za przywóz ani nie została ustalona ani nie została pobrana, a kwota 20 zł, jak wskazał skarżący, była kwotą zebraną przez te osoby z przeznaczeniem na zakup kawy. W celu potwierdzenia tej okoliczności skarżący przedłożył oświadczenie B. K. i wniósł o jego przesłuchanie w charakterze świadka. Dokonując ustaleń w tym przedmiocie, organ uznał, że skarżący wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji, co, jego zdaniem, potwierdza, przesłuchanie skarżącego oraz podpisany przez niego, bez wniesienia zastrzeżeń protokół kontroli. Zauważyć jednak należy, że skarżący już do protokołu oświadczył, że owszem pobrał opłatę, ale "opłata ta była za paliwo, w formie grzecznościowej" (k. nr 6 akt adm.). Ponadto organ wskazał na słuszność swoich twierdzeń, powołując się w decyzji na treść notatek służbowych - pracownika Urzędu Skarbowego B. R. (która w dniu kontroli wykonywała czynności służbowe wraz z funkcjonariuszami policji) oraz funkcjonariusza policji W. G. - która w jego ocenie jest spójna, nie zawiera żadnych sprzeczności, a nadto znajduje potwierdzenie w zeznaniach skarżącego. Organ podkreślił też, że z notatki służbowej funkcjonariusza policji wynika, że skarżący był znany kontrolowanym z wcześniejszych kontroli, a także z tytułu licznych skarg dotyczących wykonywania przez stronę przewozów bez posiadania ku temu uprawnień. W aktach administracyjnych oprócz tej notatki brak jednak jakichkolwiek dowodów na wykonywanie ww. przewozów, natomiast wyniki dotychczasowego postępowania dowodowego, w tym zeznania skarżącego, nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie charakteru przewozu. Nie wynika z niego zasadnicza okoliczność, a mianowicie, że kontrolowany w dniu 6 czerwca 2015 r. przewóz osób był przewozem zarobkowym. Organy bowiem nie przesłuchały na ww. okoliczność pasażerów przedmiotowego przewozu, czy też innych osób mogących mieć informacje na temat zarobkowych przewozów wykonywanych przez skarżącego. Wskazując, że wniosek skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka B. K. jest niezasadny, gdyż nie wnosiłby on do sprawy żadnych nowych dowodów, wiarygodnych informacji o stanie faktycznym z dnia kontroli jest co najmniej niezrozumiały. W piśmie z dnia 3 września 2015 r. B. K. oświadczył, że skarżący "podwoził nas (6 osób) busem do miejscowości Z" i "grzecznościowo zrzuciliśmy się na przysłowiową kawę (20 złotych)". Przesłuchanie tego świadka pozwoliłoby na ustalenie charakteru i okoliczności przewozu. Wskazać bowiem należy, że ustalenia co do ilości przewożonych osób również nie zostały wyjaśnione gdyż w decyzji I instancji, wskazano, że "w pojeździe oprócz kierującego znajdowały się 3 osoby, a z oświadczenia B. K. wynika, że było 6 osób. Ponadto w sprzeczności pozostaje kwestia, czy B. R. pracownik Urzędu Skarbowego była faktycznie wśród osób przewożonych przez skarżącego, jak podano w zaskarżonej decyzji, gdyż okoliczność taka nie wynika z materiału dowodowego sprawy (chociaż protokół kontroli k. 7 a.a. jest nieczytelny, a w uzasadnieniu decyzji I instancji tej okoliczności nie podano). W notatkach urzędowych (k. 17 i 18) odnotowano, że pracownik US uczestniczył w kontroli i nałożył mandat karny. Tą okoliczność wskazano w uzasadnieniu decyzji i instancji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że przy rozpoznawaniu nin. sprawy w fazie postępowania dowodowego i na etapie jego oceny, doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 7, 77 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obowiązane są przeprowadzić postępowanie administracyjne z poszanowaniem jego zasad, w szczególności zadbać o należyte wyjaśnienie sprawy, tak aby poczynione ustalenia w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy sprawy, pozwoliły na prawidłową subsumcję, czyli właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W tym celu winny zostać przesłuchane (po pouczeniu o odpowiedzialności karnej) wszystkie te osoby, które mogły mieć wiedzę co do charakteru wykonanego przez skarżącego w dniu 6 czerwca 2015 r. przewozu. Zgodnie z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uchylenie decyzji obydwu instancji przez sąd administracyjny jest niezbędne do końcowego załatwienia niniejszej sprawy, gdyż postępowanie w sprawie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie determinującym zakres kolejnych czynności organów, które nie mogą być przeprowadzane po raz pierwszy w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ II instancyjny, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.