I OSK 96/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 207/19 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Lokalnej Grupy Działania "B." w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 207/19, oddalił skargę M. P. na bezczynność Lokalnej Grupy Działania "B." w przedmiocie informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. P. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") 19 lutego 2019 r. wystąpił do Lokalnej Grupy Działania "B." w O. (dalej jako: "LGD") o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 61 Konstytucji RP w trybie art. 10 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782; dalej jako: "u.d.i.p."), dotyczącej łącznej kwoty wypłaconych w 2018 r. diet, wskazania imienia i nazwiska oraz wypłaconej kwoty, wskazanie z imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska osób, które otrzymały w LGD nagrody, premie wraz z uzasadnieniem przyznania tej gratyfikacji. Pismem z 5 marca 2019 r. LGD udzieliła częściowej odpowiedzi w zakresie wskazania łącznej kwoty wypłaconych w 2018 r. diet, odwołując się przy tym do strony internetowej, a w pozostałym zakresie nie udzieliła odpowiedzi, albowiem w zakresie punktu drugiego wniosku wnioskodawca nie sprecyzował jakie lub czyje imiona i nazwiska miał na myśli oraz jaka wypłacona kwota ma być przedmiotem informacji, a w zakresie punktu trzeciego wnioskodawca nie sprecyzował jakiego okresu ma dotyczyć udostępniona informacja. W dniu 5 marca 2019 r. wnioskodawca uściślił swoje żądanie w zakresie pkt 2 i 3 wniosku, i wystąpił o poprawne udzielenie informacji. Pismem z 19 marca 2019 r. LDG w zakresie pkt 3 wniosku poinformowała, że w LDG nie ma osób, którym wypłacono nagrody lub premie. W odniesieniu do pkt 2 wniosku LGD powołała art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazując, że żądana informacja ma charter przetworzony i wezwała do wykazania że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji odmownej. Na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. LGD określiła termin załatwienia sprawy na dwa miesiące, czyli do 19 maja 2019 r. Pismem z 23 kwietnia 2019 r. wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność LGD, domagając się zobowiązania Przewodniczącego Zarządu LGD do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia LGD akt, orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia grzywny. W odpowiedzi na skargę LGD wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła, że kompletny wniosek wpłynął 5 marca 2019 r. i od tej daty należy liczyć bieg terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wskazał, że wniosek z 19 lutego 2019 r. w zakresie punktu 1 został załatwiony w terminie ustawowym, tj. 5 marca 2019 r., zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W tym samym dniu, tj. 5 marca 2019 r., skarżący ponownie domagał się dostępu do informacji publicznej, przy czym wniosek ten w swej treści był rozbudowany i uzupełniony w stosunku do pierwotnego żądania. W odpowiedzi na powyższe LGD pismem z 19 marca 2019 r. poinformowała w odpowiedzi na pkt 2 wniosku, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie wezwano wnioskodawcę o wykazanie tej okoliczności, stwierdzając, że gdy nie zostanie ona wykazana to wydana zostanie decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej a termin do jej wydania wynika z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i wynosi 2 miesiące tj. do 19 maja 2019 r. W odpowiedzi na punkt trzeci wniosku wskazano, że nie ma osób, które otrzymały nagrody lub premie. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji podkreślił, że skarga na bezczynność została sporządzona i złożona 23 kwietnia 2019 r., a zatem przed upływem ww. terminu, a skarga w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał również, że bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.d.i.p. nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej. Z opisanego wyżej uprawnienia zobowiązany może skorzystać także wówczas, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest nieprecyzyjny i zachodzi potrzeba wyjaśnienia jego zakresu z wnioskodawcą. Należy jednak pamiętać, że wątpliwości co do zakresu informacji publicznej objętej wnioskiem, muszą być uzasadnione. Powyższe warunki zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie, gdyż wnioskodawca nie sprecyzował w punkcie drugim jakich osób i jakich kwot dotyczy żądanie informacji, zaś LGD w informacji z 5 marca 2019 r. domagała się uzupełnienia tych danych. Podobnie uczyniono w punkcie trzecim wniosku, jednakże w piśmie z 19 marca 2019 r. LGD udzieliła informacji przez stwierdzenie, że nie ma osób spełniających wskazane przez skarżącego kryterium. Wobec powyższego zdaniem Sądu I instancji LGD nie naruszyła wskazanych w skardze przepisów u.d.i.p. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący kasacyjnie zrzekł się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 i 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. polegające na niezasadnym oddaleniu skargi na bezczynność zamiast jej uwzględnienia i zobowiązania do udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie pytania nr 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy LGD dopuściła się bezczynności przez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ani niepowiadomienie o powodach opóźnienia, a dwumiesięczny termin załatwienia wniosku, tj. 19 maja 2019 r., wskazany w piśmie z 19 marca 2019 r., jest terminem dłuższym niż okres dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co w sposób istotny wpłynęło na wynik postępowania; 2. art. 151 i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez oddalenie skargi na bezczynność zamiast jej uwzględniania i stwierdzenia, że LGD dopuściła się bezczynności w zakresie pytania nr 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji gdy LGD dopuściła się bezczynności przez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku i udostępniła ją dopiero po upływie ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; 3. art. 151 i art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wykroczenie przez Sąd poza materiał dowodowy i dokonanie oceny prawnej na gruncie faktów niewynikających z akt sprawy, a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że wnioskodawca złożył nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznych w dniu 5 marca 2019 r., co wpłynęło na ustalenie, że LGD nie pozostawała w bezczynności i w konsekwencji na oddalenie skargi; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, że jest ono wewnętrznie niespójne oraz zawiera niedające się wyjaśnić sprzeczności; II. prawa materialnego, tj.: 1. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że LGD prawidłowo przedłużyła termin do wydania informacji w zakresie pytania nr 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. do 19 maja 2019 r.; 2. art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin na udostępnienie informacji publicznej może ulec wydłużeniu bez zastosowania przez zobowiązanego stosownego powiadomienia na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a w konsekwencji uznanie, że LGD nie dopuściła się bezczynności w zakresie pytania nr 3 wniosku z 19 lutego 2019 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 19 lutego 2019 r. drogą mailową. Pismo z 5 marca 2019 r. stanowiło jedynie doprecyzowanie wniosku z 19 lutego 2019 r. Bezzasadne jest zatem uznanie pisma z 5 marca 2019 r. za oddzielny wniosek, od którego liczony jest termin na udostępnienie informacji publicznej. Ponadto w u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek wymagań formalnych dotyczących wniosku o udostępnienie informacji publicznej (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Przyjmuje się, że za pisemny wniosek należy uznać także przesłane zapytanie pocztą elektroniczną, i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie użyto podpisu elektronicznego. Wniosek w tej formie, jeżeli wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem, wszczyna postępowanie w sprawie (wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Z załączonych do skargi wydruków korespondencji z 5 marca 2019 r. wynika jednoznacznie, że wolą wnioskodawcy było uszczegółowienie wniosku z 19 lutego 2019 r.: "(...) zakres wniosku jest nad wyraz precyzyjny, niemniej jednak chcąc ułatwić żądanie informuję raz jeszcze (...)". W związku z powyższym zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. przez dokonanie prawnej analizy na gruncie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy oraz tym samym wykroczenie poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji przyjęcie, że pismo z 5 marca 2019 r. stanowiło nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie zarzucił również, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniając zaskarżony wyrok w sposób lakoniczny, niespójny i nielogiczny. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala jednoznacznie określić, którą datę (19 lutego 2019 r. czy 5 marca 2019 r.) Sąd I instancji brał pod uwagę, orzekając o bezczynności LGD. Ponadto, zaskarżony wyrok zawiera tezy wzajemnie się wykluczające – skoro bowiem Sąd I instancji uznał, że wniosek o udostępnienie informacji został złożony w dniu 19 lutego 2019 r., to nie powinno budzić wątpliwości, iż LGD dopuściła się bezczynności. Bezczynność sprowadza się, w zakresie pytania nr 2 wniosku, do wezwania wnioskodawcy do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wskazując, po upływie ustawowego czternastodniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej, termin dwumiesięczny do załatwienia wniosku. Natomiast w zakresie pytania nr 3 wniosku LGD dopuściła się bezczynności przez udostępnienie informacji po upływie ustawowego czternastodniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji wadliwie oddalił skargę, ponieważ czynności podjęte w wyniku wniosku o udostępnienie informacji publicznej były niezgodne z przepisami u.d.i.p., w szczególności z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i stanowiły bezczynność. Termin do załatwienia sprawy określony w u.d.i.p. jest stosunkowo krótki, tj. 14 dni od dnia złożenia wniosku. Natomiast skorzystanie z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia informacji publicznej, wymaga spełniania przesłanek określonych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust 1 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Istota bezczynności sprowadza się zaś do niezałatwienia sprawy w ustawowo określonym terminie. W przedmiotowej sprawie termin na udostępnienie wnioskodawcy informacji publicznej upływał 5 marca 2019 r. Z akt sprawy wynika, że w tym dniu LGD wysłała do wnioskodawcy pismo, w którym przekazała żądaną informację publiczną w części, tj. w zakresie pytania nr 1. Wnioskodawca w tym samym dniu doprecyzował wniosek. Następnie LGD 19 marca 2019 r. w zakresie pkt 2 wniosku wezwała wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wskazując dwumiesięczny termin załatwienia wniosku, tj. 19 maja 2019 r., a w zakresie pkt 3 wniosku wskazała, że nie ma osób, który otrzymały premie czy nagrody. W związku z tym błędne jest uznanie przez Sąd I instancji, że LGD nie dopuściła się bezczynności. W zakresie pytania nr 2 LGD wydłużyła termin na udostępnienie informacji publicznej z naruszeniem normy przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W zakresie pkt 3 wniosku odpowiedź miała miejsce po upływie terminów wskazanych w art. 13 u.d.i.p. LGD w zakresie pkt 3 wprawdzie udzieliła informacji wnioskodawcy, jednakże nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 13 u.d.i.p., czynność ta została dokonana po upływie ustawowego czternastodniowego terminu, przy jednoczesnym nieskorzystaniu przez LGD z możliwości przedłużenia ww. terminu zgodnie z ust. 2 ww. przepisu. W piśmie z 20 stycznia 2020 r. określonym jako odpowiedź na skargę kasacyjną reprezentowany przez pełnomocnika Lokalna Grupa Działania wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Jednym z trybów udostępniania informacji publicznej jest udzielanie jej na wniosek, o czym stanowi art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Terminy do załatwienia wniosku zostały określone w art. 13 u.d.i.p. Co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Jakkolwiek ustawa nie określa szczególnych wymagań dla wniosku, to nie budzi wątpliwości, że minimalną, a zarazem konieczną treść wniosku stanowi określenie przedmiotu żądanej informacji. Wniosek musi pozwalać adresatowi na precyzyjne określenie, jakich danych dotyczy, ich charakter i zakres może mieć wpływ na kwalifikację informacji lub treść udzielanej odpowiedzi. W niniejszej sprawie wniosek dotyczył trzech kwestii i wpłynął 19 lutego 2019 r. W terminie 14 dni została udzielona odpowiedź na pytanie z pkt 1 wniosku, a w pozostałym zakresie wskazano na nieprecyzyjność pytań. Pismo wnioskodawcy z 5 marca 2019 r. zawierało sprecyzowanie pytań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bieg terminu do załatwienia wniosku w takim przypadku, gdy doszło do uzasadnionego wezwania o jego sprecyzowanie, należy liczyć od tej daty, w przeciwnym razie opieszałość wnioskodawcy w udzieleniu żądanych wyjaśnień mogłaby negatywnie wpłynąć na możliwość zachowania terminów ustawowych przez podmiot zobowiązany. W skardze kasacyjnej wprost przy tym przyznano, że pismo wnioskodawcy z 5 marca 2019 r. stanowiło doprecyzowanie wniosku z 19 lutego 2019 r. W terminie 14 dniowym, liczonym od otrzymania sprecyzowanego wniosku, LGD udzieliła odpowiedzi na pytanie trzecie. Na podstawie sprecyzowanego wniosku przyjęła także, że pytanie z pkt 2 dotyczy informacji przetworzonej i wezwała do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. szczególnej istotności dla interesu publicznego, wyznaczając termin do załatwienia sprawy 2 miesięcy. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie został objęty zarzutami skargi kasacyjnej, a kwalifikacja informacji z pkt 2 wniosku jako informacji przetworzonej nie została zakwestionowana. Skarga kasacyjna koncentruje się na kwestiach związanych z zachowaniem ustawowych terminów do udzielenia informacji bądź wskazania terminu jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę Lokalna Grupa Działania przyznała, że wadliwie oznaczyła datę dzienną wyznaczonego dwumiesięcznego okresu, prawidłowe jest jednak stanowisko Sądu I instancji, że okres ten w dacie wniesienia skargi nie upłynął, powinien być bowiem liczony do daty wpływu skonkretyzowanego wniosku, czyli od dnia 5 marca 2019 r. Wobec powyższego nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 151 i 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jak też zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Sąd I instancji badał stan sprawy na datę wniesienia skargi i nie miał podstaw do stwierdzenia, że w zakresie pytania trzeciego LGD dopuściła się bezczynności oraz do zobowiązania LGD do rozpoznania wniosku w zakresie pytania drugiego, albowiem skargę wniesiono w terminie otwartym do załatwienia wniosku w tym zakresie. Nie jest też trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Żaden fragment uzasadnienia nie wskazuje, aby Sąd I instancji ustalał stan faktyczny na podstawie informacji uzyskanych z innego źródła, niż akta sprawy. Sąd I instancji w opisie stanu sprawy jako wniosek zidentyfikował pismo z 19 lutego 2019 r., zaś w odniesieniu do pisma wnioskodawcy z 5 marca 2019 r. odnotował jego wpływ jako reakcję na pismo LGD i przyjął, że zawierał ono żądanie udostępnienia informacji oraz treść rozbudowaną i uzupełnioną w stosunku do pierwotnego żądania. Oznaczenie żądania z 19 lutego 2019 r. jako "pierwotnego" nie oznacza, że Sąd I instancji przyjął w stanie faktycznym złożenie dwóch wniosków, przeczą temu dalsze rozważania Sądu I instancji, uznające żądanie sprecyzowania pytań za uprawnione. Uzasadnienie Sądu I instancji nie narusza także art. 141 § 4 p.p.s.a., zawiera konieczne elementy przewidziane w tym przepisie, a przedstawione rozumowanie pozwala na poznanie stanowiska Sądu i poddanie go kontroli, zarówno w zakresie trafności poczynionych ustaleń faktycznych, jaki również ich prawnej kwalifikacji. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Mimo oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, wniosek LGD "B." o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa nie mógł skutkować ich przyznaniem, albowiem strona nie poniosła kosztów podlegających zwrotowi. Zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a., zwrotowi podlegają niezbędne koszty postępowania kasacyjnego. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określonych w odrębnych przepisach (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), wynagrodzenie przysługuje adwokatowi w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przypadku sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Odpowiedź na skargę kasacyjną, zgodnie z art. 179 p.p.s.a., może być wniesiona w terminie 14 dni od doręczenia stronie skargi kasacyjnej, co w sprawie miało miejsce 5 grudnia 2019 r. Zwrot pełnomocnikowi pierwotnie wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną na podstawie art. 66 § 1 p.p.s.a. powoduje, że pismo nadane za pośrednictwem poczty 21 stycznia 2020 r. nie może zostać zakwalifikowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną, wobec czego za jego sporządzenie nie przysługuje wynagrodzenie. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.