II SA/Wa 688/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z [...] lutego 2019 r. (nr [...]), zaskarżoną przez J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2018 r. (nr [...]) o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] września 2017 r. w związku z uzyskaniem informacji o objęciu rodziny skarżącego procedurą "Niebieskiej Karty", którą wszczęto z powodu podejrzenia stosowania przez J. W. przemocy w rodzinie, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2019 r., poz. 284), zobowiązał skarżącego (posiadającego pozwolenie na posiadanie pięciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich) do niezwłocznego poddania się badaniom: lekarskiemu i psychologicznemu, potwierdzających zdolność do dysponowania bronią i przedstawienia wydanych orzeczeń. W odpowiedzi na to zobowiązanie, skarżący przedłożył organowi : orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] października 2017 r. wydane przez upoważnionego psychologa A. G., z którego wynika, że J. W. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy (nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego) oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] listopada 2017 r. podpisane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich D. O. potwierdzające, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy tj. nie wykazuje zaburzeń psychicznych o których mowa w ustawie z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1878) lub znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej oraz w pkt 4 (nie jest uzależniony od alkoholu lub substancji psychoaktywnych). Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] listopada 2017 r. wniósł odwołania od tych orzeczeń. Po ponownym badaniu skarżącego (w trybie odwołania), upoważniony psycholog B. K. stwierdziła, że J. W. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią (zaświadczenie nr [...] z [...] grudnia 2017 r.). E. R. (lekarz upoważniony do badań lekarskich) w orzeczeniu lekarskim nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. stwierdziła, że J.W. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W dniu 3 września 2018 r., w toku postepowania odwoławczego w tej sprawie, przedłożył do akt sprawy dwa orzeczenia z [...] lipca 2018 r. wystawione przez uprawnionego psychologa mgr R. A. oraz dr n. med. K. Z., których wynika, że może dysponować bronią. Komendant Główny Policji decyzją z [...] października 2018 r. (znak: [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił tę decyzję, zarzucając organowi I instancji niedostateczne ustalenie i ocenę okoliczności rozpatrywanej sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] ponownie orzekając w tej sprawie, decyzją z [...] grudnia 2018 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnął J. W. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ podkreślił, że w dniu [...] września 2017 r. wezwał skarżącego do ponownego poddania się badaniom, ponieważ ujawniły się nowe okoliczności dostatecznie ujawniające podejrzenie, że należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w toku postępowania w tej sprawie został przeprowadzony wywiad środowiskowy na podstawie którego Zastępca Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] sporządził w dniu [...] stycznia 2018 r. opinię środowiskową. Z opinii wynika, że w miejscu zamieszkania skarżący posiada pozytywną opinię, że dwukrotnie interweniowała Policja, dwukrotnie zatrzymano go do wytrzeźwienia. Rodzina skarżącego jest objęta procedurą "Niebieskiej Karty". Komendant Wojewódzki Policji w [...] dodał, że z informacji z KRK wynika, że skarżący nie figuruje w rejestrze jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem. W aktach sprawy znajduje się ponadto pozytywna opinia o skarżącym, sporządzona przez sekretarza Koła Łowieckiego [...] oraz oświadczenie jego żony B. W. z [...] marca 2018 r. że jej mąż nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a Niebieska Karta została założona "pod wpływem emocji" oraz zaświadczenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] o zakończeniu tej procedury w dniu [...] lutego 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że w przypadku skarżącego zostało wydane ostateczne (w rozumieniu art. 15h ust. 7 ustawy) orzeczenie psychologiczne (nr [...]) z [...] grudnia 2017 r., potwierdzające, że wykazuje on istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy) i w związku z tym nie może dysponować bronią. Organ wyjaśnił, że przeprowadzona przez Wojewodę w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy kontrola prawidłowości wykonywania i udokumentowania badania psychologicznego skarżącego oraz wydanego przez lekarza psychologa B.K. orzeczenia lekarskiego (na podstawie art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji) nie wykazała nieprawidłowości. W związku z tym nie ma podstaw do zakwestionowania tego orzeczenia. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 9 w zw. z art. 77, art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 15h ust. 1 i ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie uwzględnił orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnionych lekarzy i psychologów, stwierdzających brak przeciwskazań do dysponowania bronią przez skarżącego. Skarżący powołał się na (nieostateczne) orzeczenia : lekarskie wystawione przez lek. med. D. O. (z [...] listopada 2017 r.) oraz psychologiczne sporządzone przez A.G. (z [...] października 2017 r.). a także na orzeczenia (lekarskie i psychologiczne) z [...] lipca 2018 r. W konsekwencji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji nie miał podstaw do uznania, że orzeczenie psychologiczne z [...] grudnia 2017 r. wydane w trybie odwołania, ma decydujące znaczenie w niniejszej sprawie. Komendant Główny Policji zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2018 r. Organ odwoławczy podniósł, że nie jest uzasadnione powoływanie się przez skarżącego na orzeczenie lekarskie z [...] listopada 2017 r. i psychologiczne z [...] października 2017 r., ponieważ zostały one zaskarżone odwołaniem przez organ. W konsekwencji podzielił stanowisko organu I instancji, że wynik badania skarżącego opisany w wydanym w trybie odwołania orzeczeniu psychologicznym z [...] grudnia 2017 r. w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy, stanowi dostateczną podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. J.W. zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 7, art. 9 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i konsekwencji art. 15h ust. 1 i ust. 7 ustawy o broni i amunicji i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2018 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że organ I instancji nie miał podstaw do zobowiązania go do poddania się badaniom. Jego zdaniem, nie wystąpiły bowiem okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Z opinii środowiskowej wynika, że nie stanowi aktualnie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, procedura "niebieskiej Karty" została zakończona, nie figuruje w KRK jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem. J. W. powołał się na oświadczenie jego żony w którym stwierdziła, że nie stanowi zagrożenia dla siebie i porządku publicznego oraz pozytywną opinię Koła Łowieckiego [...]. Zdaniem skarżącego organ niezasadnie "uznał wyższość badań negatywnych nad pozytywnymi", nie przeprowadził wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oparł się na wybiorczym materiale dowodowym. Nie wziął pod uwagę, orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2017 r. i psychologicznego z [...] października 2017 r., ale również pominął, że w toku postępowania w tej sprawie skarżący przedłożył organowi orzeczenie lekarskie wystawione w dniu [...] lipca 2018 r. przez dr. n. med. K. Z. i orzeczenie psychologiczne sporządzone przez psychologa R. A. z których jednoznacznie wynika, że może dysponować bronią. Skarżący stwierdził, że "wobec sprzeczności orzeczeń lekarskich" organ powinien przeprowadzić dowód z dodatkowej opinii biegłego psychologa i nie miał podstaw do przyjęcia, że orzeczenie psychologiczne z [...]grudnia 2017 r. wydane w trybie odwoławczym jest orzeczeniem ostatecznym. Skarżący zarzucił, że w aktach sprawy brak jest dokumentacji medycznej na podstawie której lekarz psycholog B. K. wystawiła w dniu [...] grudnia 2017 r. orzeczenie psychologiczne, co prowadzi do wniosku że organ wydający decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, nie dysponował tą dokumentacją, a skarżący został pobawiony prawa zapoznania się (i wypowiedzenia się) co do tych dowodów. J.W. dodał, że nie uzyskał żadnej informacji o wynikach kontroli Wojewody. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie może dysponować bronią, ponieważ z orzeczenia lekarskiego nr [...] wystawionego przez psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń w dniu [...] grudnia 2017 r. wynika, że należy do osób o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego). Orzeczenie to, wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne (art. 15 h ust. 7 ustawy) i wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia. Skarżący w skardze do Sądu zarzucał natomiast, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w tej sprawie z naruszeniem zasad określonych w k.p.a. Dysponując sprzecznymi orzeczeniami obowiązane były przeprowadzić dowód z opinii biegłego. J. W. podniósł ponadto, że organ nie miał podstaw do skierowania go na badania kontrolne. Sąd nie podziela tego zapatrywania skarżącego, ponieważ nie znajduje ono potwierdzenia w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Z przepisu art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji wynika, że w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychofizycznego (ust. 1 pkt 3), właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Zdaniem Sądu organ I instancji dysponując informacjami o agresywnym zachowaniu skarżącego w stosunku do członków rodziny, o nadużywaniu przez niego alkoholu, znajdującymi potwierdzenie w notatkach i raportach funkcjonariuszy Policji, miał podstawy podejrzewać, że J. W. może należeć do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy i w tej sytuacji zobowiązać go do poddania się badaniom i przedstawienia wydanych orzeczeń. Sąd zauważa, że całkowicie nieuzasadnione jest powoływanie się przez stronę na opinię środowiskową, jako dowód ma to, że nie wystąpiły okoliczności świadczące o potrzebie skierowania go na badania oraz jako dowód na to okoliczność, że nie ma podstaw do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Jedynie na marginesie można zauważyć, że opinia środowiskowa nie została sporządzona przez organ na okoliczność zbadania, czy zachodzą okoliczności o których mowa w art. 15 ust. 5 ustawy (a w konsekwencji czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń), ale już po jego wszczęciu, m. in. na okoliczność ustalenia czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy). W związku z tym ponoszona w skardze okoliczność, że skarżący nie stanowi zagrożenia o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz że nie został skazany prawomocnym wyrokiem, nie ma znaczenia w tej sprawie, dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przechodząc do meritum sprawy należy przypomnieć, że na skutek odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od orzeczenia psychologicznego z [...] października 2017 r., w którym upoważniony psycholog A.G. stwierdziła, że J. W. nie wykazuje istotnych zaburzeń funkcjonowania psychofizycznego (art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy) i może dysponować bronią, zostało wystawione przez lekarza psychologa B. K. orzeczenie, z którego wynika, że J.W. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 i nie może dysponować bronią. Wbrew zapatrywaniu skarżącego, to wydane w trybie odwołania, "negatywne" dla niego orzeczenie psychologiczne ma decydujące znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to bowiem orzeczenie ostateczne (art. 15h ust. 7 ustawy). Ostateczność orzeczenia wydanego w trybie postępowania odwoławczego należy rozumieć jako niedopuszczalność dalszego jego kwestionowania (niedopuszczalność kolejnego zaskarżenia). Prowadzi to do wniosku, że powoływanie kolejnych psychologów do wydania kolejnych opinii nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę. Ta kolejna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie (por. np. wyrok NSA z 4 lutego 2014 r. II OSK 298/13, LEX nr 1450925). W konsekwencji nie mają żadnego znaczenia dla wyniku postępowania nie tylko "wcześniejsze", pozytywne dla skarżącego orzeczenia (w tym orzeczenie psychologiczne z [...] października 2017 r.) ale również złożone przez niego orzeczenia z [...] lipca 2018 r. Okoliczność, że zawierają one inne "rozpoznanie" i w tym sensie są "sprzeczne" z wydanym w trybie odwołania orzeczeniem psychologicznym z [...] grudnia 2017 r., nie oznacza, jak wywodzi skarżący w skardze, że organ nie ustalił dostateczne istotnych okoliczności sprawy lub że oparł się na wybiorczym materiale dowodowym. Organy obu instancji zgodnie z powołanym art. 15h ust. 7 ustawy przyjęły, że są związane tym orzeczeniem. Należy dodać, że organy Policji nie są uprawnione nie tylko do weryfikowania zasadności wydanego orzeczenia, ale także do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy (psychologów) w pierwszej i w drugiej instancji. Wszelka dokumentacja badań na podstawie których lekarz (psycholog) wydał orzeczenie, pozostaje w dyspozycji tych orzeczników i podlega kontroli i nadzorowi właściwego Wojewody, zgodnie z art. 15i ustawy o broni i amunicji (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2018 r. II SA/Wa 1448/17, LEX nr 2469185). Jak już wspomniano, kontrola dotycząca prawidłowości badania skarżącego (i wydanego orzeczenia) nie wykazała nieprawidłowości. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ I instancji był obowiązany wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, natomiast organ odwoławczy zaskarżoną decyzją zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.