III SA/Wa 2674/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2016 r. nr AP9.853.126.2016.KZQ.3 w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej DIS) z [...] grudnia 2015 r., którym oddalono skargę A. W. (poprzednio A. C., dalej Skarżąca) na czynność egzekucyjną. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 20 października 2015 r. nr [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r. określonego decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku P. S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczono Skarżącej w dniu 4 listopada 2015 r. a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 27 października 2015 r. W odpowiedzi na to zawiadomienie, pismem z dnia 7 listopada 2015 r. nr [...] Bank P. S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz Skarżącej. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 80 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej u.p.e.a). Skarżąca wskazała, że zawiadomienie należy uznać za nieskuteczne, ponieważ Bank P. S.A. posiada oddziały, więc zawiadomienie powinno być wysłane do odpowiedniego oddziału, nie zaś do centrali banku. Ponadto zdaniem Skarżącej w zawiadomieniu został podany nieprawidłowy termin płatności zobowiązania. DIS postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dokonaną zawiadomieniem z dnia 22 października 2015 r. nr [...]. Zdaniem DIS organ egzekucyjny spełnił wszystkie wymogi zawarte w art. 80 § 1 u.p.e.a. DIS uznał, że skierowanie przedmiotowego zawiadomienia do centrali banku było prawidłowe, gdyż praktyką w bankach jest scentralizowanie obsługi zajęć egzekucyjnych w wyodrębnionej jednostce organizacyjnej. Odnosząc się do zarzutu podania w zawiadomieniu nieprawidłowego terminu płatności zobowiązania DIS wskazał, że podany w przedmiotowym zawiadomieniu termin 09/01/01-09/12/31 oznacza okres, którego dotyczy należność pieniężna dochodzona tytułem wykonawczym. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła w dniu 18 stycznia 2016 roku zażalenie wnosząc o uchylenie ww. postanowienia i umorzenie postępowania. W zażaleniu Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z DIS, aby doręczenie zawiadomienia z dnia 22 października 2015 r. było prawidłowe, ponieważ praktyką w bankach jest scentralizowanie obsługi zajęć egzekucyjnych w wyodrębnionej jednostce. W ocenie Skarżącej nie jest dopuszczalne, aby o wykładni przepisów rangi ustawowej decydowała praktyka podmiotów gospodarczych. Skarżąca podniosła również, że organ egzekucyjny w treści zawiadomienia nie podał terminu płatności. Minister Finansów postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie DIS z [...] grudnia 2015 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wyjaśnił, że podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Minister Finansów wskazał, że w ramach tego środka zaskarżenia można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga w trybie art. 54 u.p.e.a. nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego przedmiotem kontroli jest prawidłowość zakwestionowanych czynności. Dokonując zatem oceny czynności egzekucyjnych organ nadzoru bada, czy w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Minister Finansów nie stwierdził nieprawidłowości w dokonanej czynności egzekucyjnej i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny. Minister Finansów wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., i zastosowany został zgodnie z art. 80 i art. 81 u.p.e.a. Zdaniem Ministra Finansów wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 67 i art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2015 r. nr [...] zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 27 października 2015 r., zaś Skarżącej w dniu 4 listopada 2015 r. Zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiadała wzorowi przewidzianemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655, dalej rozporządzenie). Odnosząc się do zarzutu niewskazania w zawiadomieniu o zajęcie terminu płatności dochodzonych należności Minister Finansów uznał, że nie może stanowić to uchybienia decydującego o nieskuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej. Kwestia braku wypełnienia w zawiadomieniu pozycji "termin płatności", nie ma wpływu na prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej. W druku zawiadomienia organ egzekucyjny wpisuje dane z tytułu wykonawczego, który jest podstawą prowadzenia egzekucji administracyjnej. W druku uwidoczniony jest również stan zaległości na dzień sporządzenia ww. zawiadomienia. Organ egzekucyjny w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego zawarł pouczenie dla banku o sposobie realizacji zajęcia oraz wykazał wysokość odsetek naliczonych na dzień jego sporządzenia, tj. 22 października 2015 r. Bez względu na pominięcie pozycji "termin płatności" w druku zawiadomienia, rozliczenie zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] następuje po całkowitym wyegzekwowaniu należnej kwoty. Minister Finansów podkreślił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne oceniane są jedynie czynności organu egzekucyjnego o charakterze wykonawczym. W trybie skargi na czynność egzekucyjną nie podlegają zbadaniu inne kwestie wykraczające poza zakres prowadzonego postępowania skargowego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się inne tryby zaskarżenia (m. in. zarzut, zażalenia na postanowienia) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności ani też o prawidłowości jego prowadzenia. Odnosząc się do żądania Skarżącej umorzenia postępowania Minister Finansów wskazał, że w ramach procedury art. 54 u.p.e.a. ocenie w tym trybie podlega czynność egzekucyjna niezależnie od stanu prowadzonej egzekucji. Oznacza to, że nawet wyegzekwowanie należności i zakończenie postępowania egzekucyjnego nie zwalnia organu od wydania postanowienia w tym przedmiocie, więc żądanie umorzenia postępowania w niniejszej sprawie jest bezzasadne. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 80 § 1 - 3, art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.). W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że Minister Finansów ograniczył się jedynie do pobieżnie sformułowanej oceny, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, podczas gdy zdaniem Skarżącej powinien dokonać samodzielnej analizy sprawy i przedstawić jej opis w wydanym orzeczeniu. Na pobieżność sformułowanej oceny w ocenie Skarżącej wskazuje fakt, że Minister Finansów sugeruje, że nie doszło do zajęcia wierzytelności a organ egzekucyjny podjął w tym zakresie jedynie próbę. Skarżąca wskazała, że Minister Finansów nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika. Ponadto w ocenie Skarżącej przedmiotowe zawiadomienie odpowiadało jedynie wzorowi przewidzianemu w rozporządzeniu, zaś jego treść dyspozytywna nie była prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W rozpoznanej sprawie zaskarżone zostało postanowienie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy np. przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. W kontekście stanowiska Skarżącej należy wskazać, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego – ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II FSK 290/13, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutów Skarżącej związanych z zajęciem praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w niniejszej sprawie Banku P. S.A. wskazać należy, że zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. (§ 1). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Stosownie do art. 81 § 1 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest skuteczne w odniesieniu do rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, niezależnie od tego, czy organ egzekucyjny wskazał w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 80 § 1, numery tych rachunków. Obowiązkiem organu jest przesłanie do banku lub też jego oddziału zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Jak stanowi art. 80 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny obowiązany jest zawiadomić zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności przez doręczenie mu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpisu zawiadomienia skierowanego do banku. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącej przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, która została dokonana z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o tym zajęciu. Przyznać należy rację Ministrowi Finansów, że w rozpoznanej sprawie organ egzekucyjny dokonując zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem działał zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.e.a. Zwrócić uwagę należy, że przepisy u.p.e.a. nie uzależniają możliwości dokonania zajęcia rachunku bankowego od wiedzy organu, co do faktu jego prowadzenia przez bank. Dopiero po dokonaniu zajęcia dłużnik zajętej wierzytelności, którym w tym wypadku jest bank, składa oświadczenie czy uznaje zajęcie. Jak wynika z akt sprawy, dokonane przez organ egzekucyjny zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego okazało się nieskuteczne, albowiem Bank P. S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz Skarżącej (k. 9 akt administracyjnych). Odnosząc się do skierowania przez organ egzekucyjny zawiadomienia do centrali banku, zamiast do oddziału banku, wskazać należy, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, do którego skierowano zawiadomienie o zajęciu, jest skuteczne w stosunku do wszystkich rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez dany bank. Na podstawie przepisów art. 80 i art. 81 u.p.e.a., które należy interpretować łącznie - nie jest konieczne, aby zajęcie wierzytelności nastąpiło z rachunku bankowego przez ten oddział banku, w którym zobowiązany ma rachunek bankowy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 983/12, LEX nr 1301031). Centrala banku jest bankiem, o którym mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a. także w tedy, gdy rachunek zobowiązanego prowadzi oddział banku, gdyż oddział banku nie jest odrębnym bankiem lecz wyodrębnionym miejscem prowadzenia części działalności banku. Wniosek taki wynika z art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1988 ze zm.) i art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.176.1). Dlatego zarzut Skarżącej nieprawidłowego wysłania zawiadomienia przez organ egzekucyjny do centrali banku zamiast do oddziału, należało uznać za bezzasadny. Odnosząc się do zakwestionowania przez Skarżącą prawidłowości przedmiotowego zawiadomienia wskazać należy, że według art. 67 § 1 u.p.e.a., podstawę zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wymogi formalne, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności, określa z kolei art. 67 § 2 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego, wierzyciela oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych. Nie ulega wątpliwości, że każdy z wyżej wymienionych elementów musi zostać w treści zawiadomienia wskazany w sposób, który pozwala na właściwe utożsamienie stron postępowania egzekucyjnego oraz ustalenie tożsamości zobowiązania. Występujące w niniejszej sprawie zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego cel ten spełniło. Zgodzić należało się z Ministrem Finansów, że kwestia braku wypełnienia w zawiadomieniu pozycji "termin płatności" należności, nie miała wpływu na prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej. Organ egzekucyjny w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego zawarł pouczenie dla banku o sposobie realizacji zajęcia oraz wykazał wysokość odsetek naliczonych na dzień jego sporządzenia, tj. 22 października 2015 r. Brak wpływu na wynik niniejszej sprawy niezamieszczenia w zawiadomieniu terminu płatności należności wynikał przede wszystkim z tego, że podjęta przez organ próba zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego okazała się bezskuteczna i bank na podstawie tego zawiadomienia nie przekazał do organu żadnych środków pieniężnych. Odnosząc się do zakwestionowania przez Skarżącą prawidłowości podpisu zawiadomienie o zajęciu przez uprawnionego pracownika przywołać należy treść art. 268a k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis art. 268a k.p.a. reguluje tzw. przedstawicielstwo administracyjne, które służy dekoncentracji zadań realizowanych przez organ administracji publicznej. Upoważnienie, o którym mowa w tym przepisie, jest instrumentem dekoncentracji wewnętrznej. Udzielenie takiego upoważnienia jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwienia sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., I OSK 1563/11, LEX nr 1107463). Regulacja ta umożliwia naczelnikowi urzędu skarbowego upoważnianie pracowników urzędu skarbowego obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2015 r. skierowane do Banku P. S.A. zostało podpisane z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W.przez starszego poborcę skarbowego J. S., więc zgodnie z zasadą dekoncentracji czynności podmiot upoważniony działał w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność, więc zawiadomienie należy uznać za podpisane prawidłowo. (k. 2 akt administracyjnych). Konkludując, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 22 października 2015 r. skierowane do Banku P. S.A., w ocenie Sądu, spełniało wymienione wyżej ustawowe wymogi formalnoprawne. Analiza przebiegu i formy zaskarżonej w sprawie czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego wskazuje, że została ona dokonana prawidłowo. Wbrew zarzutom skargi wydając zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji, nie naruszono art. 54 i art. 80 u.p.e.a. Podkreślić należy, że w ramach procedury art. 54 u.p.e.a. ocenie w tym trybie podlega czynność egzekucyjna niezależnie od stanu prowadzonej egzekucji. Oznacza to, że nawet wyegzekwowanie należności i zakończenie postępowania egzekucyjnego nie zwalnia organu od wydania postanowienia w tym przedmiocie, więc żądanie umorzenia postępowania w niniejszej sprawie słusznie Minister Finansów uznał za bezzasadne. Nie można również uznać za zasadne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., ponieważ wbrew zarzutom Skarżącej, zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie a działania organów administracji publicznej były prawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia została wskazana i wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia, rozpoznane zostały zarzuty podniesione w zażaleniu i co najistotniejsze, w sposób wyczerpujący zostały wyjaśnione przyczyny, dla których organ uznał, że skarga na czynności egzekucyjne jest niezasadna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji