II GSK 88/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządcy przymusowego A Sp. z o.o. w S. (obecnie – Syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości w S.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 941/19 w sprawie ze skargi Zarządcy przymusowego A Sp. z o.o. w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2017 r. nr Sp.283.2016 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną. I Wyrokiem z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 941/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę zarządcy przymusowego A Sp. z o.o. z S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 30 listopada 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Podmiot B s.r.o z siedzibą w P., złożył 18 lipca 2016 r. do Urzędu Patentowego RP wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem 25 września 1995 r. prawa ochronnego na znak towarowy "STARKA KRAKOWSKA" o numerze R.64876 udzielonego na rzecz A Sp. z o.o. z S. (dalej także jako: spółka). We wniosku wskazano, że uprawniony z prawa do spornego znaku nie używał go w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją przez nieprzerwany okres pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Ponadto, w ocenie wnioskodawcy nie zachodziły ważne powody nieużywania tego znaku. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Wyjaśnił, że przyczyną nieużywania znaku towarowego były trudności o charakterze prawnym, polegające na braku jednoznacznego statusu podatkowego całego zakupionego tonażu surowej "Starki" leżakującej w dębowych beczkach, które stanowią majątek spółki, a w stosunku do którego jest prowadzone sądowe postępowanie wyjaśniające. Podniósł, że w latach 2012-2016 miała miejsce sprzedaż produktu "Starka" oraz używania w obrocie nazwy firmowej, której elementem jest zwrot "Starka". W ocenie uprawnionego fakt nieużywania w sposób rzeczywisty, dla bieżącego oznaczania i rozlewu wyrobów marki "Starka" w okresie od maja 2010 r. do lipca 2016 r. nastąpił z ważnych powodów. Decyzją z 30 listopada 2017 r. Urząd Patentowy RP stwierdził wygaśnięcie z dniem 25 września 1995 r. prawa ochronnego na znak towarowy "STARKA KRAKOWSKA" o numerze R.64876 udzielonego na rzecz A Sp. z o.o. z S., podając za podstawę art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 776, dalej: pwp). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: kpa). Organ, według Sądu I instancji prawidłowo ocenił i wyciągnął wnioski z materiału dowodowego, który w przedmiotowej sprawie dostarczyły strony. Sąd I instancji podkreślił, że w aktach sprawy nie znajduje się ani jeden dowód wspierający twierdzenia strony o używaniu spornego znaku towarowego. Z akt sprawy nie wynika także, aby sporny znak w ogóle był realnie wykorzystywany gospodarczo. Co do podniesionych przez uprawnionego okoliczności nieużywania znaku, Sąd I instancji przyjął, że prowadzenie sporów z organami podatkowymi, zwłaszcza w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie stanowi ważnego powodu uzasadniającego nieużywanie znaku. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U z 2024 r., poz. 935, dalej: ppsa). II Skargę kasacyjną wniósł zarządca przymusowy A Sp. z o.o. z S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, skutkujące nieważnością postępowania, tj. przepisu art. 124 § 1 pkt 2 w związku z art. 28 § 1 ppsa poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy toczy się spór, co do tego, kto zasiada w zarządzie A Sp. z o.o. z S., co skutkuje nieważnością postępowania na podstawie art. 183, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, skutkujące nieważnością postępowania, tj. przepisu art. 32 ppsa w związku z art. 160 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 794 ze zm., dalej: prawo upadłościowe) oraz w związku z art. 124 § 1 pkt 4 ppsa, poprzez brak zawieszenia postępowania i wezwania do udziału w postępowaniu Nadzorcy Tymczasowego Sądowego A Sp. z o.o. z S., co skutkuje nieważnością postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ppsa, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji błędnego stanu faktycznego sprawy, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy, doprowadziło do błędnego zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 4 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 pkt 1 pwp, a w konsekwencji – do bezpodstawnego oddalenia skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP, 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 ppsa polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP, co doprowadziło do fragmentarycznej oceny przez Sąd przedmiotu sprawy i pominięciu jej istotnych elementów, a w konsekwencji – do bezpodstawnego oddalenia skargi na decyzję, 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez uzasadnienie wyroku w sposób pobieżny, niejasny i niespójny, zwłaszcza w zakresie stanowiska, co do podjęcia przez skarżącego działań przygotowawczych, które miały zmierzać do zachowania prawa, a także używania znaku towarowego w wersji zredukowanej, tj. "STARKA", co spełnia przesłanki rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp, 6. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa przez jego niezastosowanie oraz art. 151 ppsa poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ nie naruszył przepisów art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 4 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 pkt 1 pwp, poprzez niestwierdzenie uchybienia przez organ przepisów postępowania – w stopniu uzasadniającym uchylenie jego decyzji – chociaż w rzeczywistości do naruszenia tych przepisów doszło, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, że Sąd I instancji bezpodstawnie oddalił skargę na decyzję, podczas gdy powinien ja uwzględnić, 7. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 4 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 pkt 1 pwp poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, że w sprawie nie istniały ważne powody nieużywania spornego znaku towarowego, podczas gdy w rzeczywistości istniały ważne powody jego nieużywania (z zastrzeżeniem, że w każdym przypadku okres jego nieużywania był krótszy, niż pięć lat), skarżący nie używał znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, podczas gdy w rzeczywistości skarżący używał znaku w tym okresie oraz, że przedłożone przez skarżącego faktury nie świadczą o używaniu spornego znaku, 8. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp, poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że spełnione są przesłanki tego przepisu, w szczególności, że skarżący nie używał spornego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, podczas gdy w rzeczywistości skarżący używał znaku w tym okresie. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz na podstawie art. 203 ppsa zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez skarżącego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Kontroli instancyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę Zarządcy przymusowego A Sp. z o.o. z S. na decyzję Urzędu Patentowego RP z 30 listopada 2017 r., stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek jego nieużywania. Zaskarżając orzeczenie skarżący podniósł między innymi zarzut nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 pkt 2 oraz art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. W odniesieniu do tej pierwszej przesłanki skarżący zarzuca naruszenie art. 124 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 § 1 ppsa, skutkujące nieważnością postępowania, poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy toczy się spór, co do tego, kto zasiada w zarządzie A Sp. z o.o. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany. Natomiast zgodnie z art. 124 § 1 pkt 2 ppsa Sąd zawiesza postępowanie z urzędu jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Art. 28 § 1 ppsa stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podnosząc omawiany zarzut skarżący kasacyjnie zdaje się nie zauważać, że wnoszącym skargę w przedmiotowej sprawie był zarządca przymusowy A Sp. z o.o. w S., nie zaś A Sp. z o.o. w S. Zarządca przymusowy ustanowiony został postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie XII Wydziału Gospodarczego z 28 września 2018 r., sygn. [...], które to umocowanie zostało przedłożone przed sądem I instancji i wynikało ze znajdującego się w aktach sprawy odpisie pełnym z Rejestru KRS A Sp. z o.o. w S., załączonym do pisma pełnomocnika skarżącego kasacyjnie z 21 maja 2019 r. Z tego też względu, za irrelewantne dla prawidłowości procedowania postępowania w tej sprawie uznać należy ewentualne braki we władzach spółki, jako że to zarządca przymusowy, działając zgodnie z zakresem i sposobem wykonywania zarządu określonym orzeczeniem właściwego sądu powszechnego (vide art. 40 ust. 2 prawa upadłościowego), był stroną inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne, będąc do tego należycie umocowanym. Wobec tego nie zachodziła w sprawie ani przesłanka zawieszenia postępowania z art. 124 § 1 pkt 2 ppsa, ani przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa. Skarżący kasacyjnie zarzuca również nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 ppsa z uwagi na naruszenie art. 32 ppsa w zw. z art. 160 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 1 prawa upadłościowego poprzez brak zawieszenia postępowania i wezwania do udziału w postępowaniu tymczasowego nadzorcy sądowego spółki. Art. 183 § 2 pkt 5 ppsa stanowi, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Zgodnie natomiast z art. 32 ppsa, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Art. 160 ust. 1 prawa upadłościowego wskazuje, że w sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek upadłego, a zgodnie z art. 38 ust. 1 prawa upadłościowego przepis ten stosuje się odpowiednio do tymczasowego nadzorcy sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że i ten zarzut nieważności postępowania jest niezasadny. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w czasie postępowania tak administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego, równolegle toczyły się liczne postępowania przed sądem gospodarczym, wskutek których ustanawiano dla A Sp. z o.o. w S. organy postępowania restrukturyzacyjnego (tymczasowego zarządcę w postępowaniu sanacyjnym) oraz postępowania upadłościowego (zarządcę przymusowego, tymczasowego nadzorcę sądowego, syndyka). Co jednak istotne, piastunem wszystkich tych organów była ta sama osoba - M. K. Okolicznością bezsporną jest, że przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji (tj. 14 sierpnia 2019 r.), ustanowiony został tymczasowy nadzorca sądowy, zaś postępowanie, w ramach którego został ustanowiony zarządca przymusowy zostało zakończone rozstrzygnięciem formalnym w postaci odrzucenia wniosku o ogłoszenie upadłości (vide postanowienie Sądu Rejonowego dla Szczecina-Centrum w Szczecinie, XII Wydziału Gospodarczego, z 8 kwietnia 2019 r., sygn. [...]). Zauważyć jednakże należy, że o kwestii tej Sąd I instancji nie został poinformowany ani przed rozprawą ani też podczas rozprawy, pomimo osobistego udziału pełnomocnika skarżącego na rozprawie (vide protokół rozprawy z 14 sierpnia 2019 r., k. 73 akt sądowych). W tym miejscu należy przywołać dotychczasowe orzecznictwo dotyczące przesłanki nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie możności ochrony swych praw, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że pozbawienie strony możności obrony swoich praw, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje sytuacje, gdy strona, z powodu wadliwych czynności procesowych sądu i (lub) strony przeciwnej, nie mogła brać i nie brała udziału nie tylko w toku całego postępowania, ale także w jego istotnej części. Analizując w realiach konkretnej sprawy przesłankę nieważności postępowania należy każdorazowo ustalić, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie sprawdzić, czy uchybienie to wpłynęło na prawo strony do działania w postępowaniu, w końcu ocenić, czy pomimo zaistnienia tych okoliczności strona mogła bronić swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W sytuacji kumulatywnego spełnienia wszystkich tych przesłanek przyjąć należy, że strona została pozbawiona możności działania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2010 r., sygn. II GSK 865/10 - treść tego i dalej powoływanych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z tego też względu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet gdyby przyjąć, że tymczasowy nadzorca sądowy powinien brać udział w postępowaniu przed Sądem I instancji, pomijając zarazem niedopuszczalne zachowanie pełnomocnika skarżącego, nie zawiadamiającego o takim fakcie Sądu, to brak jest w realiach tej sprawy przesłanek do przyjęcia, że strona była pozbawiona możności ochrony swych praw, w sytuacji, co ponownie należy podkreślić, tożsamości personalnej zarządcy przymusowego i tymczasowego nadzory sądowego spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wykonując obowiązek nałożony na niego w art. 183 § 1 zdanie pierwsze in fine ppsa stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi również żadna z pozostałych okoliczności wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, którą miałby obowiązek uwzględnić z urzędu. Oceniając zarzuty podniesione w ramach podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa należało odnieść się najpierw do najdalej idącego zarzutu procesowego, to jest naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, w tym także gdy nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 ppsa, musi być na tyle poważne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1821/14; 6 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 985/17). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 ppsa. Zawarte w uzasadnieniu wyroku motywy, jakimi Sąd I instancji kierował się, podejmując orzeczenie, są jasne i pozwalają na kontrolę instancyjną w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 ppsa). Należy podkreślić że, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji odniósł się do podjętych przez spółkę działań przygotowawczych, które miały zmierzać do zachowania prawa, a także używania znaku towarowego w wersji zredukowanej (vide pkt II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej). Sąd I instancji wskazał bowiem, że nie można się zgodzić ze skarżącym, iż "sam trzon słowny "starka" występujący w znaku spornym oraz innych znakach, o odróżniającej się jednak nazwie i formie graficznej pozwala na zastąpienie obowiązku używania znaku spornego używaniem tych innych, podobnych znaków. Nie ma tu miejsce bowiem posługiwanie się utrwaloną nazwą skróconą, czy wręcz skrótem słownym, lecz innymi, posiadającymi własną ochronę prawną znakami. Są to wyodrębnione w procesie rejestracji osobne oznaczenia, których w żadnym wypadku nie można stosować przemiennie" (s. 8 uzasadnienia wyroku). Oceny prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie może zmienić zaniechanie odwołania się w nim bezpośrednio do faktur wymienionych w skardze kasacyjnej, które również nie dotyczą znaku towarowego "STARKA KRAKOWSKA", a jedynie wskazują na sprzedaż innych oferowanych przez spółkę wyrobów alkoholowych, tj. Starki 18-letniej, Starki old 10-letniej oraz Starki 50-letniej. Również załączone zestawienie towarów nie wymienia produktów sygnowanych znakiem towarowym będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że mimo wskazania w petitum skargi kasacyjnej, iż naruszenie stosownych przepisów pwp polegało na ich błędnej wykładni, to z uzasadnienia środka zaskarżenia wynika wprost, że miało ono formę niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów. Żadne ze stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazuje na to, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni prawa materialnego i na czym ten błąd polegał. Oceniając te zarzutu w aspekcie niewłaściwego zastosowania powołanych w nich przepisów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp, prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W zaistniałym stanie faktycznym bezsporną okolicznością jest, że od dnia wydania decyzji, tj. od 24 września 1990 r. do 25 września 1995 r., znak towarowy nie był używany. Z tego też względu ustalenia wymagały dwie kwestie: 1. czy istniały ważne powody nieużywania znaku w okresie od wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego do złożenia wniosku o jego wygaśnięcie, oraz 2. czy przed złożeniem wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego nastąpiło jego rzeczywiste używanie (vide art. 170 pwp). Odnosząc się do pierwszej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały ważne powody nieużywania znaku. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, podnoszone okoliczności faktyczne, takie jak postępowania podatkowe, zajęcie znaku czy historie jego sprzedaży, w okolicznościach sprawy mieszczą się w zakresie zwykłego ryzyka gospodarczego i nie miały wpływu, jak również nie sprawiały, że spółka nie miała możliwości używania znaku. Szerszego wyjaśnienia wymaga natomiast kwestia rozpoczęcia rzeczywistego używania znaku, które, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, nastąpiło przed złożeniem wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że spółka zarejestrowała znak towarowy słowno-graficzny "STARKA", niebędący przedmiotem niniejszego postępowania, oraz dwa znaki towarowe słowno-graficzne "STARKA KRAKOWSKA" - będące przedmiotem niniejszego postępowania oraz postępowania o sygn. akt II GSK 87/20, i każdy z tych znaków różni się szatą graficzną, eksponując różne elementy. Fakt uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy "STARKA" (tożsamego z podnoszonym przez skarżącą kasacyjnie wyrazem "starka" jako skrótem od znaku towarowego "STARKA KRAKOWSKA") w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia za koniecznością odróżnienia używania tych znaków w obrocie handlowym, a przez to i eksponowania ich odrębności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że w okolicznościach sprawy nie ma miejsca posługiwanie się utrwaloną nazwą skróconą, czy wręcz skrótem słownym, lecz innymi, posiadającymi własną ochronę prawną znakami, które to znaki są wyodrębnione w procesie rejestracji i mają osobne oznaczenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z przedłożonych dokumentów, w tym wymienionych w sposób enumeratywny w skardze kasacyjnej faktur, nie wynika, aby znak towarowy "STARKA KRAKOWSKA" był używany, chociażby w formie słownej a to oznacza, że przed złożeniem wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego nie doszło do rozpoczęcia rzeczywistego używania znaku, będącego przedmiotem tego postępowania, a tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Powyższe prowadzi do konkluzji, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.