III SA/Wr 93/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Protokolant: starszy specjalista Katarzyna Jastrzębska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na akt Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w L. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest opinia Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] r. (l.dz. [...]), wydana na podstawie art. 19 pkt 5 oraz art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 283 ze zm., dalej: ustawa o materiałach wybuchowych), na wniosek skarżącego R. K. (dalej: skarżący, opiniowany, strona). Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Policji w L. o wydanie opinii dotyczącej jego osoby w trybie przepisów ustawy o materiałach wybuchowych. Wskazał, że jest [...], z czym wiąże się dostęp do materiałów wybuchowych w ramach obowiązków służbowych. Ze sporządzonej notatki urzędowej z dnia 22 stycznia 2019 r. wynika, że w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania wnioskodawcy ustalono, że wnioskodawca zamieszkuje z żoną i dwójką dzieci. W miejscu zamieszkania posiada opinię pozytywną, przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego i społecznego. W toku wywiadu środowiskowego nie stwierdzono uzależnienia od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych. Na podstawie informacji z systemu informatycznego Policji ustalono, że wnioskodawca był notowany z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1600, dalej: k.k.) oraz za wykroczenia w ruchu drogowym. Działając na podstawie art. 19 pkt 5 i art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy o materiałach wybuchowych, Komendant Powiatowy Policji w L. w dniu [...] r. wydał opinię, w której wniósł zastrzeżenia do osoby opiniowanego. W uzasadnieniu tej opinii organ powołał się na uzyskane informacje, że opiniowany w ostatnich latach był skazywany za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]r., sygn. akt [...] oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]r., sygn. akt [...]). W latach 2015-2017 opiniowany popełnił także łącznie dwa wykroczenia w ruchu drogowym. Powyższe okoliczności wskazywały, zdaniem organu, na naganną opinię osoby opiniowanej, wobec czego organ wniósł zastrzeżenia co do tej osoby. Wnosząc skargę na tę opinię do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wskazał na naruszenie – art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: k.p.a.), art. 7 k.p.a, art. 77 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 k.p.a. oraz art. 19 ustawy o materiałach wybuchowych. Zdaniem strony, w sprawie nie było podstaw do wydania negatywnej opinii o skarżącym albowiem powołane przez Komendanta Powiatowego Policji w L. wyroki uległy już zatarciu skazania, a dodatkowo, dotyczyły one przestępstw innych niż te wymienione w art. 19 pkt 4 ustawy o materiałach wybuchowych. Dodatkowo skarżący podniósł, że w sprawie nie rozważono wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, albowiem zaskarżona opinia nie uwzględnia wyników wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, oraz, że nie odnotowano żadnych interwencji policyjnych związanych z jego osobą. Skarżący odwołał się również do poprzedniej opinii wydanej w trybie przepisów ustawy o materiałach wybuchowych, tj. opinii z 16 stycznia 2016 r. podkreślając, że większość okoliczności (poza jednym wykroczeniem drogowym) przywołanych w uzasadnieniu opinii objętej skargą (z dnia [...] r.) była znana Komendantowi Powiatowemu Policji w L. wydającemu opinię z dnia 16 stycznia 2016 r., która była jednak opinią pozytywną dla strony. Wskazał również na uzyskanie pozytywnej opinii w miejscu pracy, akcentując znaczenie tej opinii ze względu na ponad [...]letni okres zatrudnienia u tego samego pracodawcy. Skarżący podniósł również, że na dzień wniesienia skargi uległy zatarciu także wymienione w opinii wykroczenia drogowe. Na poparcie twierdzeń skargi skarżący przedłożył – wyciąg z Krajowego Rejestru Karnego (datowany na dzień 14 lutego 2019 r.), opinię z zakładu pracy z dnia 25 lutego 2019 r., opinię Komendanta Powiatowego Policji w Lubinie z dnia 16 stycznia 2016 r. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej opinii i stwierdzenie braku przeciwskazań do wykonywania pracy z dostępem do materiałów wybuchowych, względnie, o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji; 2) o dopuszczenie dowodów zawartych w uzasadnieniu skargi; 3) o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji w L. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Zwrócił uwagę, że wymóg posiadania nienagannej opinii należy rozumieć bardziej rygorystycznie aniżeli posiadanie opinii pozytywnej. Wyraził pogląd, że w pojęciu nienagannej opinii zawiera się przesłanka zagwarantowania przez daną osobę pełni zaufania publicznego. W ocenie organu, fakt dwukrotnego prowadzenia przez skarżącego pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu takiej gwarancji nie daje. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także, prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podstawą wyeliminowania aktu z obrotu prawnego jest m.in. stwierdzenie, że akt ten narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 438/19, CBOSA). Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest opinia Komendanta Powiatowego Policji w L. z [...] r wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażony w wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 152/18 (CBOSA), że opinia wydawana na podstawie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, jako akt kwalifikacyjny, bez którego podmiot wnioskujący o taką opinię nie uzyska możliwości dostępu do materiałów wybuchowych, podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 83/15 (CBOSA). Przechodząc do istoty sporu należy przypomnieć, że skarżący jest [...], posiadającym dostęp do materiałów wybuchowych. Stosownie do art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy wystąpił on do właściwego komendanta Policji o wydanie opinii w trybie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych. W objętej zarzutami skargi opinii z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w L. wniósł zastrzeżenia do osoby opiniowanego. Oceniając nagannie skarżącego organ wyjaśnił, iż w ostatnich latach był on skazywany za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i orzeczono wobec niego dwukrotnie zakaz prowadzenia pojazdów. Opiniowany karany był również w postępowaniu mandatowym, popełnił bowiem dwa wykroczenia w ruchu drogowym, w latach 2015-2017. Wskazując na te wszystkie okoliczności organ wydający opinię w podsumowaniu stwierdził, że skarżący jako osoba ubiegająca się o dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego powinna posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego. Zdaniem skarżącego, kwestionowana opinia bazuje jedynie na częściowych ustaleniach faktycznych, albowiem nie uwzględnia pozytywnej oceny przeprowadzonego na potrzeby jej wydania wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania, faktu zatarcia skazania powołanych w tej opinii przestępstw, a także, pozytywnej opinii skarżącego w miejscu pracy. W zaistniałym sporze, Sąd podziela stanowisko skargi w zakresie naruszenia przez kontrolowany akt przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Uchybienie to, jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy, uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej opinii z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że z treści art. 19a ustawy o materiałach wybuchowych wynika, że osoba mająca dostęp do materiałów wybuchowych (a taką osobą jest skarżący) zobowiązana jest co trzy lata przedkładać: 1) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności; 2) nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca zamieszkania. Wprowadzając wymóg legitymowania się nienaganną opinią w rozumieniu art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, ustawodawca nie wskazał jednocześnie kryteriów, które należałoby brać pod uwagę przy sporządzaniu takiej opinii. Odwołując się do potocznego słowa "nienaganny" należy wskazać, że oznacza ono mniej więcej tyle co – "wzorowy", "doskonały", "bez zarzutu", "nieskazitelny" (por. https://wiktionary.org.). Niewątpliwie, nienaganną opinią w rozumieniu art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych powinna wyróżniać się osoba przestrzegająca porządku prawnego, a jednocześnie, posiadająca pozytywną opinia w miejscu zamieszkania, a także, w miejscu pracy. Nienaganna opinia w rozumieniu art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych to zatem nie tylko przestrzeganie norm prawnych, ale również, i tych społecznych, czy obyczajowych. W kontekście szczególnych obostrzeń wynikających z regulacji ustawy o materiałach wybuchowych oraz biorąc pod uwagę fakt powierzenia opinii komendantowi Policji właściwemu wedle miejsca zamieszkania wnioskodawcy nie ulega kwestii, że weryfikacja nienagannej postawy osoby ubiegającej się o dostęp do materiałów wybuchowych powinna odbywać się nie tylko z punktu widzenia przestrzegania przez nią zasad porządku prawnego, ale w równym stopniu, także w odniesieniu do okoliczności związanych z codziennym funkcjonowaniem opiniowanego, a więc przede wszystkim w kontekście rodzinnym, sąsiedzkim i zawodowym opiniowanego. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie także w tym, że ustawodawca formułując kryteria na podstawie których następuje weryfikacja osób z dostępem do materiałów wybuchowych wyraźnie odróżnia w treści art. 19a ustawy o materiałach wybuchowych dwa elementy tej weryfikacji, tj. zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności (art. 19a ust. 1 pkt 1 ustawy o materiałach wybuchowych) oraz opinię o której mowa w art. 19 pkt 5 ww. ustawy (art. 19a ust. 1 pkt 2 ustawy o materiałach wybuchowych). Opinię z art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych należy zatem postrzegać w kategorii całościowej oceny opiniowanego. Odnosząc powyższe uwagi do treści kontrolowanej opinii nie ulega wątpliwości, że organ wydający tę opinię skoncentrował się jedynie na aspektach odnotowanej karalności strony, nie odnosząc się w ogóle do wyników przeprowadzonego wywiadu środowiskowego w miejscu jej zamieszkania. Tymczasem, powinnością organu wydającego opinię była wszechstronna analiza wszystkich zebranych dowodów jakim ten organ dysponował oraz przeprowadzenie na tym tle końcowej oceny opiniowanego, z wyczerpującym uzasadnieniem stanowiska organu. Powinnością organu wydającego opinię było w szczególności wyjaśnienie stronie, dlaczego w danych okolicznościach faktycznych sprawy, pomimo korzystnych dla skarżącego wyników wywiadu środowiskowego, organ ten doszedł do przekonania, że skarżący nie zasługuje na wydanie pozytywnej opinii. Obowiązek organu w tym zakresie należy wyprowadzić z treści - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ale także, z treści – art. 11 i art. 8 § 1 k.p.a. Tak wszechstronnej argumentacji należałoby oczekiwać od organu w sprawie także przez wzgląd na to, że w dniu 16 stycznia 2016 r. skarżący otrzymał pozytywną opinią w trybie art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych. Ogólną argumentację opinii, że osoba ubiegająca się o dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego powinna posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego Sąd na tle okoliczności tej konkretnej sprawy uznaje za niewystarczającą. Dodatkowo należy podnieść, mając w szczególności na uwadze treść skargi, że czyniąc za wyłączną podstawę oceny skarżącego dotychczasową jego karalność organ nie przeprowadził ustaleń w zakresie tego, czy skazania na jakie powołuje się organ uległy zatarciu, na co z kolei powołuje się strona w skardze przedstawiając informację z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 14 lutego 2019 r., z której wynika, że nie figuruje w kartotece tego rejestru. Zważywszy na to, że wedle danych powołanych w uzasadnieniu opinii i wynikających z wydruku z bazy KSIP wnioskodawca był karany za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w 2012 i 2015 r., można z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać, iż w jego wypadku doszło do prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wniosek taki wydaje się niewykluczony z tej przyczyny, że zgodnie z art. 76 § 1 k.k. zatarcie skazania w wypadku kary orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania następuje z upływem sześciu miesięcy od zakończenia okresu próby. Mając zatem na uwadze powołane przez organ daty wydania wyroków skazujących, podstawę prawną skazania oraz treść zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego nie można wykluczyć, iż w wypadku skarżącego doszło do zatarcia skazania jeszcze przed dniem sporządzenia zaskarżonej opinii. W takich okolicznościach natomiast fakt wydania względem skarżącego wyroków skazujących za przestępstwa z art.178a § 1 k.k. w ogóle nie może być brany pod uwagę przez organ prowadzący postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 106 k.k., z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe i wykreśla się z rejestru wpis dotyczący tego skazania. W piśmiennictwie podkreśla się natomiast, że "Uznanie skazania za niebyłe oznacza przyjęcie swoistej fikcji niekaralności skazanego; ustają nie tylko prawne konsekwencje skazania, ale wręcz odrzuca się samą świadomość faktu, że do niego doszło. Sprawca, którego skazanie uległo zatarciu, jest uprawniony do pomijania faktu skazania we wszelkich składanych publicznie deklaracjach, w tym noszących charakter urzędowy." (Z. Wróbel [red.], Kodeks Karny. Część ogólna. Komentarz, SIP Lex). Oczywiście na obecnym etapie sprawy, wobec niekompletnego materiału dowodowego, nie sposób jednoznacznie stwierdzić, iż do zatarcia skazania z 2012 r. i 2015 r. istotnie doszło, niemniej, dołączona do skargi treść zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego zdaje się przypuszczenie to potwierdzać, zaś organ zagadnienia ewentualnego zatarcia skazania nie dostrzegł, a w każdym razie nie rozważył go w kwestionowanej opinii, poprzestając na powołaniu wyroków skazujących sprzed kilku lat. W tym miejscu należy również zauważyć, że 16 stycznia 2016 r. skarżący uzyskał pozytywną opinię Komendanta Powiatowego Policji w L. i opinia ta wydana została już po skazaniu go wyrokiem z dnia [...] r. i [...] r. Nawet zatem zakładając, że skazanie na mocy tych orzeczeń nie uległo jeszcze (wbrew treści zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego) zatarciu, powinnością organu było wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej opinii przyczyny, dla której owe wyroki nie stanowiły przeszkody dla wydania pozytywnej opinii w roku 2016, wpłynęły natomiast na niekorzystne dla skarżącego załatwienie sprawy trzy lata później. Wprawdzie w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia podniesiono dodatkowo, że w latach 2015-2017 skarżący popełnił dwa wykroczenia w ruchu drogowym (za co został ukarany mandatem), nie wyjaśniono jednak jakiego rodzaju czyny objęto postępowaniem mandatowym, zaś przede wszystkim z jakiej przyczyny kwestia ta rzutuje na treść opinii wydanej w trybie art. 19a pkt 2 ustawy o materiałach wybuchowych. Godzi się natomiast w tym miejscu przypomnieć, że jednym z warunków uzyskania dostępu do materiałów wybuchowych jest brak karalności za przestępstwo (zatem nie za wykrocznie) umyślne przeciwko bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu (art. 19 pkt 4 ustawy o materiałach wybuchowych). O ile więc – zdaniem organu – karalność za wykroczenie w ruchu drogowym rzutuje na możliwość wydania opinii stwierdzającej nienaganną postawę skarżącego (czego nie można wykluczyć), kwestia ta powinna zostać należycie wyjaśniona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Reasumując, kwestionowana opinia nie odwołuje się do innych okoliczności aniżeli ogólnie pojęte zagadnienia karalności (czy to za przestępstwa, czy też za wykroczenia). Pominięto tym samym całkowicie ocenę związku poruszonych zagadnień penalnych z możliwością wydania opinii pozytywnej dla skarżącego. Co więcej, Komendant Policji nie rozważył zagadnienia ewentualnego zatarcia skazań z 2012 i 2015 r., co może stanowić istotne uchybienie procesowe, skoro ze skazania, które uległo zatarciu niepodobna wywodzić jakichkolwiek skutków prawnych. Ponadto, uznając odwołanie się do przestępstw i wykroczeń popełnionych przez skarżącego za wystarczające, organ odstąpił od zgromadzenia danych na temat jego funkcjonowania w rodzinie, lokalnym środowisku i zakładzie pracy. Wreszcie nie sposób nie zauważyć, że zaskarżona opinia nie tłumaczy z jakiego powodu skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. stanowi obecnie przeszkodę dla wydania skarżącemu nienagannej opinii podczas gdy opinia sporządzona w roku 2016 r. zagadnienie to pomijała. Sąd nie podzielił natomiast zasadności zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 61 k.p.a. Należy wskazać, że procedura wydawania opinii z art. 19 pkt 5 o materiałach wybuchowych nie stanowi postępowania administracyjnego w znaczeniu procesowym, albowiem procedura ta jest jedynie pewnym etapem w postępowaniu weryfikacyjnym osoby, która ma uzyskać dostęp do materiałów wybuchowych. Stąd też, nie znajdą w tym przypadku zastosowania przepisy art. 10 k.p.a. oraz art. 61 k.p.a. Należy dodać, że opinia z art. 19 pkt 5 o materiałach wybuchowych nie jest decyzją, albowiem nie spełnia definicji decyzji rozumianej jako władcze rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, dotyczącej uprawnień bądź obowiązków jednostki, wynikających z normy prawa materialnego administracyjnego. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną opinię, o czym orzekł w punkcie I wyroku. Zawarte w punkcie II wyroku orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł składa się wpis od skargi w tej wysokości, wyznaczony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić, czy dane z Krajowego Rejestru Karnego przedstawione przez skarżącego świadczą o zatarciu skazania za przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W takim wypadku bowiem dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie wyroków skazujących będzie wykluczone. W przypadku gdyby okazało się jednak, że skazania nie uległy zatarciu, niezbędne będzie wyjaśnienie, z jakiej przyczyny karalność za wymienione czyny organ uznaje za przeszkodę do wydania skarżącemu pozytywnej opinii z art. 19 pkt 5 ustawy o materiałach wybuchowych, skoro kwestia karalności strony w tym zakresie nie stała na przeszkodzie wydaniu pozytywnej opinii w dniu 16 stycznia 2016 r. Ponadto, niezbędne będzie dokonanie oceny funkcjonowania skarżącego w rodzinie, środowisku lokalnym i zawodowym oraz weryfikacja stanowiska przełożonego wnioskodawcy wyrażonego w opinii z 25 lutego 2019 r. Dopiero ocena całokształtu omówionych okoliczności pozwoli organowi na pełną realizację celów postępowania administracyjnego i kompleksowe załatwienie sprawy w zgodzie z kodeksową zasadą zaufania i prawdy obiektywnej.