II SA/Kr 395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 20 stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia skargę oddala. Starosta Krakowski decyzją z dnia 12 października 2016r., Nr [...] odmowił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Scalanie gruntów w miejscowości Czubartowice, gmina Jerzmanowice-Przeginia". W uzasadnieniu wskazano, iż w toku postępowania zwrócono się do RDOS o wydanie opinii odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ewentualnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. RDOS w Krakowie wezwał do uzupełnienia i skorygowania karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia, podnosząc przy tym wątpliwości co do zapisu w art. 2 ust. 1 pkt. 3 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice- Przeginia, gdzie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem M wprowadza się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych...". W dniu 1 września 2016r. pismem Starosty Krakowskiego Wydział przesłał do RDOS uzupełnienie karty informacyjnej sporządzonej przez Krakowskie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Krakowie, w którym stwierdzono, że "w planowanym scaleniu gruntów w Czubrowicach na terenach oznaczonych w mpzp symbolem M nie planuje się żadnych inwestycji, które są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko...", twierdząc, że na obszarach tych zaplanowano np. budowę lub przebudowę kilku odcinków dróg o docelowej nawierzchni tłuczniowej, a pomijając przy tym fakt, że scalanie gruntów samo w sobie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wg. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezależnie od inwestycji, które w ramach scalenia maja zostać zrealizowane. Wraz z powyższym uzupełnieniem przesłano także zgromadzone w czasie trwania postępowania wyjaśniającego opinie prawne dotyczące zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia celem analizy przed wydaniem opinii w przedmiotowej sprawie. W następstwie powyższego RDOS w Krakowie wydał w dniu 6 września 2016r. opinię o braku potrzeby obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia nie odnosząc się przy tym do zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia, pomimo wcześniejszego wezwania do ustosunkowania się wobec powyższych zapisów mpzp. Starosta Krakowski wydał postanowienie z dnia 12 września 2016r. o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Organ I instancji wskazał na treść art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) dalej o.o.ś. tj. konieczność stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podniesiono, iż Gmina Jerzmanowice-Przeginia posiada uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Czubrowice (Uchwała Nr XIII/61/07 z dnia 24 września 2007 r.). W § 2 ust. 1 pkt 3 wyżej przytoczonej uchwały wprowadzono zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem M, tj. terenach mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego. Zakres realizacji przedsięwzięcia polegającego na scalaniu gruntów obejmuje teren całej wsi Czubrowice, w tym również tereny oznaczone symbolem M. Scalanie gruntów według § 3 ust. 1 pkt 85 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. póz. 71) jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym przesądziło to o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wzięto pod uwagę, że teren pod realizację przedsięwzięcia polegającego na scaleniu gruntów w m. Czubrowice oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia symbolem M, czyli terenach mieszkalnictwa zagrodowego l jednorodzinnego jest terenem, na którym obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wg rzeczonego planu czyli nie można na nim zrealizować przedsięwzięcia polegającego na scaleniu gruntów. Stwierdzono, że wykonawca przedłożonych założeń do planowanego przedsięwzięcia scalania gruntów nie uwzględnił zgodności tego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie zadośćuczynił, aby przedsięwzięcie planowane na terenie miejscowości Czubrowice było z tym planem zgodne, poprzez nie ustosunkowanie się do wezwania Starosty Krakowskiego w sprawie wyeliminowania, terenów oznaczonych symbolem M z mpzp. Wskazano także, że zgodnie z art. 22 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów z dnia 26 marca 1982 r. (tj. Dz.U. 2014, poz. 700 ze zm.) projekt scalenia lub wymiany gruntów powinien uwzględniać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo zapisy rozdziału 2, dotyczącego scalania i podziału nieruchomości ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (tj. Dz.U. 2015, poz. 1774 ze zm.) potwierdzają intencje ustawodawcy o konieczności określania warunków scalania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina Jerzmanowice – Przeginia zarzucając naruszenie: a) art. 80 ust. 2 o.o.ś poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, a polegające na przeprowadzeniu oceny zgodności lokalizacji planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice — Przeginia, podczas, gdy w sprawie stwierdzono brak przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w rezultacie czego organ nie był upoważniony do podejmowania czynności określonych w art. 80 ust. 2 o.o.ś, b) art. 84 ust. 1 o.o.ś. poprzez jego niezastosowanie, a polegające na niewydaniu decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji, kiedy w sprawie organ I instancji wydał na podstawie art. 63 ust. 2 o.o.ś. ostateczne postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, wiążące przy wydaniu decyzji. W uzasadnieniu zakwestionowano stanowisko organu I instancji, iż przed wydaniem decyzji organ ten zobligowany był — pomimo braku przeprowadzenia oceny środowiskowej — do weryfikacji zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice — Przeginia. Wskazano, iż na mocy postanowienia z dnia 12 września 2016 r., organ I instancji orzekł o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i to rozstrzygnięcie uznać należy za prawidłowe, kompletne i zgodne ze stanem prawnym, jak również uwarunkowaniami faktycznymi planowanej inwestycji z uwagi na jego lokalizację i skalę nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i zachowana zostanie zasada zrównoważonego rozwoju. Tożsamą argumentację i twierdzenia przedstawił RDOS w Krakowie w swojej opinii z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]. Zdaniem strony odwołującej kolejnym i finalnym etapem postępowania powinno było być wydanie przez organ I instancji na podstawie art. 84 ust. 1 o.o.ś., decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Podkreślono, iż skoro wcześniej Starosta Krakowski — a zatem ten sam organ, w zakresie którego kompetencji pozostaje wydanie decyzji na podstawie art. 84 ust. 1 o.o.ś. - w oparciu o art. 63 ust. 1 o.o.ś. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej, to tym samym uznał, iż przedsięwzięcie polegające na scaleniu gruntów nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozumieniu art. 59 ust. 1 o.o.ś. W konsekwencji uznano , iż organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji, o której mowa w art. 84 ust. 1 o.o.ś., stanowiącej w istocie powtórzenie ustaleń zawartych w postanowieniu z dnia 12 września 2016 r. Niezrozumiałe dla skarżącej jest natomiast zastosowanie art. 80 ust. 2 o.o.ś., który odnosi się do sytuacji, kiedy była przeprowadzona ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem odwołującej strony opierając się na tej normie prawnej, organ I instancji w sposób nieuprawniony podjął się próby oceny zgodności planowanego scalania gruntów z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając brak takiej zgodności. Organ I instancji nie dysponował możliwością zastosowania nie tylko art. 80 ust. 2, ale całego art. 80 o.o.ś. Brak możliwości zastosowania przedmiotowej normy prawnej wynika z faktu, iż nie ziściła się pierwsza i kluczowa przesłanka warunkująca możliwość stosowania niniejszej normy prawnej - przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano na sekwencję działań, gdzie wynik jednego działania warunkuje dopiero możliwość podjęcia kolejnego działania tj. ustalenia rodzaju planowanego przedsięwzięcia tj. czy jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy też jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w dalszej kolejności organ I instancji zobligowany był uzyskać opinię RDOS, zajęcie stanowiska, czy koniecznym jest w drodze indywidualnego aktu nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej, w sprawie taki obowiązek nie został stwierdzony, wobec powyższego nie zaaktywizowała się możliwość stosowania przez organ I instancji regulacji art. 66 o.o.ś. i nast., które regulują zasady przeprowadzania oceny środowiskowej) . Wskazano na pominięcie art. 84 ust. 1 o.o.ś., stanowiący konsekwencję stwierdzonego braku potrzeby oceny oddziaływania planowanego scalania gruntów na środowisko i z naruszeniem procedury i sekwencji działań —zastosował art. 80 ust. 2 o.o.ś., do czego nie posiadał legitymacji. Nadto wskazano, iż zastosowanie powołanej normy prawnej było przedwczesne, gdyż organ I instancji nie dysponował wszystkimi przesłankami określonymi w art. 80 ust. 1, warunkujących możliwość przejścia do kolejnego etapu działania określonego w art. 80 ust. 2 o.o.ś. (brak raportu, uzgodnienia RDOŚ i PPIS, brak wyniku postępowania z udziałem społeczeństwa, bo takie postępowanie nie zostało przeprowadzone). Przywołano w tym względzie stanowisko SKO. Wskazano także, iż dla oceny zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem konieczne jest prawidłowa interpretacja treści ustaleń, w tym nakazów oraz zakazów zawartych w uchwale nr XIII/61/07 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 24 września 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice-Przeginia w obrębie Sołectwa Czubrowice, w zakresie określonym uchwałą nr VIII/63/03 Rady Gminy Jerzmanowice -Przeginia z dnia 17 marca 2003 r. Omawiany akt prawa miejscowego wprowadza dla konkretnie oznaczonych w nim obszarów "zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych". Przepisem odrębnym o pierwszorzędnym znaczeniu, który wskazuje przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko jest art. 59 ust. 1 ustawy o.o.ś. Zgodnie z jego treścią przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jest planowane przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 o.o.ś. Z uwagi na treść postanowienia organu I instancji z dnia 12 września 2016 r. przedsięwzięcie pn.: "Scalanie gruntów we wsi Czubrowice, gmina Jerzmanowice — Przeginia, powiat krakowski" nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 o.o.ś. Z regulacji powyższej wynika, że w przypadku, w którym dane przedsięwzięcie zostało co prawda zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże właściwy organ odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przedsięwzięcie to nie może być klasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Czubrowice. W świetle powyższego, lokalizacja przedsięwzięcia pn.: "Scalanie gruntów we wsi Czubrowice, gmina Jerzmanowice — Przeginia, powiat krakowski" nie może zostać uznana za niezgodną z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Jerzmanowice-Przeginia w obszarze sołectwa Czubrowice. Nadto podniesiono, iż w art. 84 o.o.ś. ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych przesłanek, czy też warunków, jakie organ zobligowany jest ustalić przed wydaniem decyzji stwierdzającej brak potrzeby oceny środowiskowej. Jedyne, do czego zobowiązany jest organ, to określenie charakterystyki przedsięwzięcia w drodze załącznika do decyzji (por. art. 84 ust. 2 o.o.ś.). Przywołano wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Kr 929/12 oraz WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r. o sygn. akt II SA/Gd 698/10 W konkluzji stwierdzono, iż wydana przez organ I instancji decyzja, z uwagi na wydanie jej w oparciu o normę prawną, nie znajdującą zastosowania w niniejszej sprawie, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu właściwej regulacji prawnej, świadczy o rażącej wadliwości wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie przepisów art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 o.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 85 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2015.1936) oraz § 2 ust. 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy Jerzmanowice-Przeginia Nr XIII/61/07 z dnia 24 września 2007 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jerzmanowice -Przeginia w obszarze sołectwa Czubrowice, w zakresie określonym uchwałą Nr XLII/297/06 Rady Gminy Jerzmanowice - Przeginia z dnia 27 marca 2006 r. ( Dz. Urzęd. Woj. Małopol. z 2007r., poz. 865) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zasadny jest pogląd, iż przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało bowiem w § 3 ust. l pkt 85 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rozporządzenia tj. scalanie gruntów, w których obszar użytków rolnych jest większy niż: 10 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Obszar planowanego scalania to 825.6995 ha i częściowo położony jest w obszarze parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej po pierwsze niekoniecznie wiązać się to musi z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej, jak też w pewnych wypadkach może dojść do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Nie można natomiast w powyższym kontekście podzielić argumentacji odwołania, że konsekwencją stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny środowiskowej jest uznanie, iż przedsięwzięcie polegające na scalaniu gruntów nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takie rozumienie prowadzić musiałoby bądź do odmowy wszczęcia postępowania względnie w sytuacji wszczęcia do konieczności umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, a nie wydania czy odmowy wydania decyzji środowiskowej a więc rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym. Dalej podkreślono, iż podstawowym kryterium, wbrew twierdzeniom odwołania, w każdym przypadku o którym mowa wyżej dotyczącym wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, a więc z oceną oddziaływania i bez niej jest kwestia oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium nie podzieliło wykładni dokonanej przez odwołującą, iż art. 80 ust. 2 ustawy ze względu na systematykę aktu odnosi się wyłącznie do postępowania środowiskowego w którym przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji w sposób nieuzasadniony zastosowano go w przedmiotowej sprawie. Przepis art.. 80 ust. 2 ustawy znajduje się bowiem w rozdziale 3 nazwanym "Decyzje środowiskowe" w którym to rozdziale znajduje się także art. 84 mówiący o jednej z typów takich decyzji tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w której właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W art. 80 ust. 2 ustawy ( który nie uległ zmianie) stwierdzono natomiast w sposób generalny, iż właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W powyższym przepisie odniesiono się więc do generalnej kategorii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach którymi są decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i bez niej. Potwierdza to jeszcze brzmienie art. 85 ust. 2 ustawy w którym wprost odniesiono się do wymogów uzasadnienia decyzji środowiskowych obydwu powyższych typów ( z oceną i bez niej) traktując je jako decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Następnie podkreślono, iż w § 2 ust. 1 pkt 1 zmiany Planu wskazano, iż w obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie, w tym szczególnie w zakresie zagospodarowania terenu, zakazuje się: a) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902) (pkt a) . Zakaz wynikający z § 2 ust. 1 pkt 1a Planu nie dotyczy przedmiotowego przedsięwzięcia, bowiem stanowi ono przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę Parku (postanowienie o odstąpieniu od przeprowadzania oceny). Jednakże zmiana Planu zawiera równocześnie zapis szczegółowy odnoszący się wyłącznie do terenów oznaczonych symbolem "M" - tereny mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego zawarty w § 2 ust. 1 pkt 3 zmiany Planu, które to tereny objęte są także wnioskiem. Co istotne, jak wynika z § 2 ust. 1 w paragrafie tym określono zasady zagospodarowania terenu obowiązujące na całym obszarze objętym Planem w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, a więc wskazano na konkretne cele, które mają być dotrzymane. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 wyżej przytoczonej uchwały zmieniającej wprowadzono ogólny zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem M, tj. terenach mieszkalnictwa zagrodowego i jednorodzinnego z wyłączeniem ( a) przedsięwzięć związanych z zaopatrzeniem w energię, gaz czy inne nośniki energii, b) przedsięwzięć związanych z zaopatrzeniem w wodę, odprowadzeniem ścieków oraz oczyszczeniem ścieków, c) przedsięwzięć związanych z komunikowaniem się społeczeństwa, d) przedsięwzięć służących bezpieczeństwu publicznemu, e) przedsięwzięć związanych z transportem publicznym, f) przedsięwzięć związanych z budową dróg). Ten przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący na terenie Planu w jednostce "M" bowiem wprowadza zakaz (oprócz wymienionych wyjątków) lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w przepisach odrębnych. Powyższe stanowisko potwierdza m. in. opinia prawna z 15 kwietnia 2016r. (k 218), Zgodnie natomiast z definicją pojęcia "przepisy odrębne" zawartej w § 4 pkt 4 Planu w zw. z § 4 ust. 1 zmiany Planu ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o przepisach odrębnych należy przez to rozumieć obowiązujące przepisy ustaw wraz z aktami wykonawczymi. Więc przytoczone odesłanie nie jest odesłaniem pustym bowiem odsyła do przepisów obowiązujących w danym momencie ( tj. w dacie orzekania), identyczne stanowisko wyrażono w opinii prawnej wydanej z up. Wojewody Małopolskiego (k 224 ab initio) Natomiast w ustawie obowiązującej dokonano natomiast podziału przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na te przedsięwzięcia, które mogą oddziaływać na środowisko : 1) zawsze znacząco i 2) potencjalnie znacząco, niemniej ciągle pozostają one równocześnie przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Poza tym również z aktu wykonawczego do ustawy tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, iż planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w jego § 3 ust. 1 pkt 85 lit. a tj. scalanie gruntów, w których obszar użytków rolnych jest większy niż: 10 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. l pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. l pkt 1-3 tej ustawy. Zatem organ I instancji prawidłowo przyjął, będąc przy tym związany zakresem podania, iż przedsięwzięcie pozostaje niezgodne z zakazem wynikającym z § 2 ust. l pkt 3 zmiany Planu. Zakres realizacji przedsięwzięcia polegającego na scalaniu gruntów obejmuje bowiem teren całej wsi Czubrowice (k 98), w więc w tym również całość terenów oznaczonych symbolem M (a więc te znajdujące się na terenie Jurajskiego Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie jak i poza tym terenem, na co wskazuje np. treść § 3 ust. 4 pkt 1 czy § 3 ust. 4 pkt 3 tiret drugie zmiany Planu ) . Nie można przy tym przyjąć, jak wskazuje to autor Planu, iż ideą zapisu z § 2 ust. 1 pkt 3 wyżej przytoczonej uchwały zmieniającej był zakaz lokalizacji w terenach mieszkaniowych wyłącznie obiektów kubaturowych, urządzeń, itp. mogących znacząco oddziaływać na środowisko podczas, gdy scalanie jest wyłącznie zabiegiem formalno prawnym polegającym na realizacji geodezyjnej i formalno-prawnej, a nie na lokalizacji. W treści zmiany Planu mowa bowiem o lokalizacji przedsięwzięcia (o danym charakterze), a nie konkretnych obiektów czy urządzeń. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko ujęte w przywołanym wyżej rozporządzeniu opisano jako: - obiekty, - procesy, - w sposób łączny (obiekt i proces) i zostały zaszeregowane do danego sektora gospodarki (branży) do jednej z ww. grup i można je przypisać do następujących kategorii: - gospodarka wodna, w tym w rolnictwie, -leśnictwo i rolnictwo, w tym hodowla zwierząt, - magazynowanie, - odpady i ścieki, -przemysł chemiczny, - przemysł drzewno-papierniczy, - przemysł energetyczny, w tym energetyka jądrowa, - przemysł lekki, - przemysł mechaniczny, - przemysł metalurgiczny, - przemysł mineralny, - przemysł spożywczy, - przemysł wydobywczy, - rekreacja i turystyka, - systemy transportowe, - zabudowa, - inne. Nadto ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez przedsięwzięcie - rozumie zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Scalenie o ile w swojej warstwie podstawowej jest zabiegiem formalno-prawny potencjalnie może stanowić źródło zagrożeń dla środowiska przyrodniczego, krajobrazu i walorów kulturowych bowiem scalenie gruntów staje się bazą do realizacji różnych zadań o różnym charakterze (np. budowy rowów, ingerencji w stosunki wodne, budowy sieci drogowej itp.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Gmina Jerzmanowice – Przeginia zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję środowiskową nie naruszył ani przepisów materialnych ani procesowych, konsekwencją czego organ odwoławczy nie mógł uchylić decyzji pierwsze instancyjnej i orzec co do istoty na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 80 ust. 2 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest wyraźne, a z uwagi na fakt, iż stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości i nie wymagał tym samym przeprowadzenia dodatkowego i postępowania, organ mógł wydać orzeczenie reformatoryjne, czego wadliwie nie uczynił. - art. 84 o.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji, w sytuacji, gdy ww. przepis stanowi jedyną podstawę prawną decyzji środowiskowej warunkującą jej zakres i treść w razie uprzedniego wydania postanowienia w trybie art. 63 ust. 1 o.o.ś. o braku konieczności oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. - art. 80 ust. 1 i 2 o.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na a) przyjęciu, iż przepis art. 80 ust. 2 o.o.ś stanowi samodzielną normę prawną, niezależną od art. 80 ust. 1 o.o.ś., a także nadrzędną wobec art. 80 ust. 1 i art. 84 o.o.ś., co warunkuje konieczność każdorazowego uprzedniego badania, przed wydaniem decyzji środowiskowej, zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez względu na istnienie lub brak konieczności przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji b) przyjęciu, iż przepis art. 80 ust. 2 o.o.ś. w zakresie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wchodzi na gruncie tej ustawy w zakres normy prawna materialnego stanowiącej podstawę wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia, co do którego uprzednio organ wydał postanowienie w trybie art. 63 ust. 2 o.o.ś. o braku konieczności przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, co doprowadziło do jego zastosowania w niniejszym stanie faktycznym i skutkowało, po pierwsze, wykonaniem czynności badania zgodności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez podstawy prawnej, po drugie, niezastosowaniem art. 84 o.o.ś. i wydaniem błędnej decyzji, bo odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą "Scalenie gruntów w miejscowości Czubrowice, gmina Jerzmanowice - Przeginia" w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia art. 82 ust 2 o.o.ś. pozwala na stwierdzenie jego językowych, systemowych i funkcjonalnych powiązań wyłącznie z art. 80 ust. 1 o.o.ś. W obszernym uzasadnieniu podkreślono, iż skoro organ I instancji nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny środowiskowej to uznał, iż scalanie gruntów nie jest przedsięwzięciem ani mogącym znacząco ani potencjalnie oddziaływać (art. 59 ust. 1 o.o.ś.), więc był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o art. 84 ust. 1 o.o.ś., jeśli jednak to nie nastąpiło to w oparciu o art. 80 ust. 2 i art. 84 o.o.ś. organ odwoławczy winien uchylić tę decyzję i orzec o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań. Podkreślono, iż nietrafne jest rozumowanie Kolegium zakładające istnienie regulacji wspólnych z punktu widzenia wykładni językowej. Wskazano z punktu widzenia teoretycznego na założenia interpretacyjne każdego aktu prawnego (racjonalność prawodawcy, zgodność aktu z systemem, kompleksowość ustawy). Przywołano zapisy rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej, mające wskazywać, iż na ustawodawcy ciąży obowiązek redagowania w sposób właściwy aktu normatywnego. Następnie wskazano na zasady wykładni prawa i etapy postępowania środowiskowego, rozróżnienie typów przedsięwzięć (znacząco zawsze i inne w pewnych okolicznościach). Przedmiotowe przedsięwzięcie zdaniem skarżącej nie jest ani przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym ani też potencjalnie oddziałującym wobec wydania postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzania oceny środowiskowej. Wskazano dalej, iż koncepcja przedstawiana w doktrynie (K. Gruszecki) jak również podzielana przez organ II instancji zakłada istnienie luki prawnej spowodowanej niedoregulowaniem przez ustawodawcę zasad wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 84 o.o.ś., założenie jest błędne, gdyż art. 84 o.o.ś. nie wprowadził celowo szczegółowych wymogów dla wydania decyzji bez przeprowadzania oceny. W konkluzji stwierdzono, iż w art. 80 ust. 2 o.o.ś. w którym posłużono się liczbą pojedynczą ("decyzję") brak odesłań do art. 84 o.o.ś. W oparciu o to wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co prowadzi do oddalenia skargi. Zarzuty skargi koncentrują się na wykazaniu, że nie istniała podstawa do badania zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym i zarzut ten jest powtórzeniem zarzutu sformułowanego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kolegium w ocenie Sądu, w kwestionowanej decyzji odniosło się w sposób wyczerpujący do nich przywołując stosowne przepisy prawne, wskazując na jednolite stanowisko doktryny i orzecznictwa i dokonało także samodzielnej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie, które Sąd uznaje za prawidłowe - por. m.in. pogląd w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2011 r. II SA/G1 190/11 w stosunku do którego skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 kwietnia 2013r., II OSK 2628/11, obydwa publ. el. CBOSA), iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 o..o.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Procedowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmowa ustalania środowiskowych uwarunkowania z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego, określonego w art. 61-65 ustawy, ani tym bardziej sporządzania raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77-79 ustawy. Wyjątek od powyższej zasady wynika z art. 80 ust 2 zd. drugie o.o.ś., które stanowi, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Zwrócić należy uwagę, że nawet gdy we wstępnym etapie postępowania doszło do wydania postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, to i tak postępowanie kończy się decyzją, o której mowa w art. 84 ust 1 o.o.ś. Taka decyzja mogłaby być wydana jedynie po uprzednim stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu w trybie art. 80 ust 2 ustawy. Podobnie wypowiedział się WSA w Krakowie stwierdzając, że postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 1 lub ust. 2 jak również sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, muszą zostać należycie uzasadnione, a ich wydanie musi zostać poprzedzone wnikliwą analizą wszystkich postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok WSA w Krakowie z 6 lutego 2015 r. , II SA/Kr 1121/14). Nadto w ocenie Sądu rozumowania strony skarżącej nie potwierdza systematyka aktu (o.o.ś) zawierającego przepisy dotyczące obydwu trybów wydawania decyzji środowiskowej (z oceną środowiskową i bez niej). Przepisy nie są ułożone w sposób odrębny w stosunku do obydwu typów decyzji środowiskowej. Przepisy te pomimo przemieszania, ciągle wskazują jednakże na decyzję środowiskową z tym, że różnica jakościowa uwzględniona jest w konkretnych przepisach poprzez brak lub określenie warunków przedsięwzięcia jak i przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko (w tym sporządzania raportu). Wobec tego niezasadna jest argumentacja, że konsekwencją stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny środowiskowej jest uznanie, iż przedsięwzięcie polegające na scalaniu gruntów nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takie rozumienie prowadzić musiałoby bądź do odmowy wszczęcia postępowania względnie w sytuacji wszczęcia do konieczności umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, a nie wydania czy odmowy wydania decyzji środowiskowej, a więc ciągle rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze podstawowym kryterium, w każdym przypadku o którym mowa wyżej dotyczącym wydania "decyzji" środowiskowej, a więc z oceną oddziaływania i bez niej jest kwestia oceny zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Nie znajduje uzasadnienia argumentacja skargi, iż tylko do decyzji z oceną środowiskową stosuje się przepis art. 80 ust. 2 o.o.ś.. Sąd podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sygn. II OSK 1036/07, że skoro z treści przepisu wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe, a więc zasadniczo w ogóle nie musi dojść do stwierdzania, czy ocena oddziaływania jest konieczna czy też nie, bowiem ocena zgodności z planem wyprzedza każdą inna ocenę. Wprost wskazał także WSA w Łodzi w wyroku z 27 stycznia 2017r., II SA/Łd 761/16, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 o..o.ś.) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 o..o.ś., od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli takowy został uchwalony. Zatem stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Nadto sama treść normy wyrażonej w art. 80 ust. 2 o.o.ś. wskazuje, iż z jej zakresu wyłączono pewne typy przedsięwzięć w tym te które stanowią także przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko np. dotyczące wydobywania kopalin ze złoża. Przepis art. 80 ust. 2 o..o.ś. znajduje się w rozdziale 3 nazwanym, "Decyzje środowiskowe" w którym to rozdziale znajduje się także art. 84 o..o.ś. mówiący o jednej z typów takich decyzji tj. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w której właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W powyższym przepisie odniesiono się więc do generalnej kategorii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którymi są decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i bez niej. Potwierdza to także brzmienie art. 85 ust. 2 o..o.ś. w którym wprost odniesiono się do wymogów uzasadnienia decyzji środowiskowych obydwu powyższych typów (z oceną i bez niej) traktując je jako decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na to niezasadne są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 80 ust. 1 i 2 i art. 84 o.o.ś., a także art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Stanowisko zawarte w skardze stanowi zatem jedynie próbę polemiki i podważenia niekorzystnej dla strony decyzji nie znajdując jednakże, jak wyżej wskazano, uzasadnienia w powołanych przepisach. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ szczegółowo dokonał analizy prawnej wykazując niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami planu miejscowego, co było istotną i decydującą okolicznością do wydania skarżonej decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedzie wzięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.