II SA/Rz 881/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.Ł. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wójt Gminy [...] zatwierdził ustalone na podstawie istniejących dokumentów granice pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie N. oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr 1163, stanowiąca własność A. i R.Ł. a działkami sąsiednimi nr 1162 - we władaniu Gminy [...], nr 1161/2 - własność W.H., 782/2 - własność Powiatu [...] w trwałym Zarządzie Dróg Powiatowych w [...]. W dniu 29 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga (nazwana odwołaniem) R.Ł., którego przedmiotem uczyniono ww. decyzję, złożona za pośrednictwem Wójta Gminy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie skutkowałoby nieważnością postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w tym przepisie, w tym m.in. skarg na decyzje administracyjne. Z przepisów tych wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje zatem orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. Przepisy ustaw szczególnych przewidują bowiem odstępstwa od zasady, że od decyzji organu I instancji służy odwołanie, jak również wyłączają kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Taki przypadek występuje m.in. w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 3 powoływanej ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi. Z regulacji tej wynika więc, że stronie niezadowolonej z decyzji podjętej przez organ nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji, lecz żądanie przekazania sprawy sądowi. Decyzja wydana na podstawie art. 33 ust. 1 p.g.i.k. załatwia sprawę merytorycznie i kończy postępowanie administracyjne. Kolejnym zaś etapem jest rozpoznanie sprawy przez sąd powszechny na podstawie wniesionego żądania strony. Nie jest natomiast dopuszczalne zaskarżenie takiej decyzji do sądu administracyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 3 p.g.i.k. (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPK 31/02, wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 423/09, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 879/12, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt. III SA/Łd 131/16). Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie strona została prawidłowo pouczona o wskazanym wyżej trybie wynikającym z treści ar. 33 ust. 3 p.g.i k. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd postanowił odrzucić wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 3 P.p.s.a., jako wniesioną w sprawie nieobjętej kognicją Sądu.