I SA/Bk 66/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok po wznowieniu postępowania oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], Burmistrz T. – wyznaczony do załatwienia tej sprawy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. – uchylił decyzje Wójta Gminy Z. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], ustalające G. M. (dalej: jako podatnik, Skarżący) zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2012 i ustalił wysokość zobowiązania w kwocie 38.046 zł. Decyzja powyższa została wydana w wyniku wznowienia postępowania podatkowego z uwagi na wyjście na jaw nowych istotnych w sprawie okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były wtedy znane organowi podatkowemu. Okoliczności te ujawniono w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika w dniach [...] września 2015 r. Kontrola wykazała, że podatnik posiada budowle, budynki oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o znacznie wyższej powierzchni niż zadeklarowana w 2005 r. i następnie w 2011 r. W 2005 r. podatnik zadeklarował do opodatkowania: 138 m2 pow. użytkowej budynków mieszkalnych, 380 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 80 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, 3700 m2 pow. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W informacji złożonej w 2011 r. podatnik wykazał natomiast: 138m2 pow. użytkowej budynków mieszkalnych, 230 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 230 m2 pow. użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, 3700 m2 pow. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustalając w 2012 r. zobowiązania w podatku od nieruchomości Wójt Gminy Z. obciążył podatkiem: 138 m2 pow. użytkowej budynków mieszkalnych, 230 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 230m2 pow. użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, 3.700 m2 pow. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 8.841 m2 gruntów pozostałych. W ww. decyzji z [...] sierpnia 2016 r., wydanej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, Burmistrz T. obciążył podatkiem od nieruchomości: 138 m2 pow. użytkowej budynków mieszkalnych, 1330 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 1330 m2 pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 230 m2 pow. użytkowej budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, 7.963 m2 pow. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 4.578 m2 gruntów pozostałych, 28.000 m2 wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, w sprawie bezsporne jest, że podatnik jest właścicielem działki nr [...] sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako "Bi" - grunt taki, bez względu na sposób wykorzystania, podlega podatkowi od nieruchomości. W toku kontroli przeprowadzonej w 2015 r. organ podatkowy ustalił, że powierzchnia gruntów tej działki związana z prowadzeniem działalności gospodarczej jest inna niż pierwotnie deklarowana przez podatnika. Inna okazała się też powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okazało się więc, że wyżej wymienione okoliczności wyszły na jaw po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. Wyjście na jaw tychże okoliczności uzasadniało więc wznowienie postępowania podatkowego. Okoliczności te wskazują na to, że pierwotnie przyjęto inny (niezgodny z faktycznym) stan nieruchomości - to z kolei oznaczało konieczność uchylenia pierwotnych decyzji wymierzających podatek od nieruchomości za rok 2012 i podjęcie merytorycznego orzeczenia w sprawie. W ocenie Kolegium nie ma racji strona twierdząc, że w postępowaniu "wznowieniowym" prowadzonym przez nowo wyznaczony organ podatkowy (Burmistrza T.) nie można było wykorzystać materiału dowodowego zgromadzonego przez Wójta Gminy Z. Materiał ten zebrano w toku legalnie przeprowadzonej kontroli podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że nie widzi sensu i potrzeby powtarzania czynności dowodowych, tym bardziej, że zastrzeżenia zgłoszone przez podatnika po kontroli zostały uwzględnione przy wymiarze podatku (przyjęto mniejszą powierzchnię jednego z budynków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, doliczono powierzchnię 520 m2 do powierzchni gruntów pozostałych - niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut braku istnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego. Wskazał, że podatnik powołuje się na rzekomo znane organowi podatkowemu okoliczności posiadania dwóch budynków na terenie działki nr [...], w aktach sprawy nie ma jednak żadnej wzmianki o tym, aby organ podatkowy w 2012 r. takie informacje posiadał. Zaznaczył również, że Skarżący nigdy nie ujawnił, ile budynków posiada ani jaka jest ich faktyczna powierzchnia. W ocenie Kolegium, dowodem posiadania budynku nie jest pozwolenie na budowę, czy projekt architektoniczny. Z takiej decyzji organ podatkowy może jedynie czerpać wiedzę o zamiarze wybudowania budynku. Zdaniem Kolegium nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego pogląd dotyczący sposobu definiowania budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom strony, o związku obiektu (gruntu, budynku czy budowli) z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie sam fakt posiadania obiektu przez przedsiębiorcę. W tym zakresie organ odwołał się do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.). Budynki stanowiące własność podatnika (inne niż mieszkalne) potraktowano więc jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, skoro podatnik był przedsiębiorcą. Faktu tego nie zmienia bezpłatne użyczenie jednego z budynków osobie trzeciej. Właściciel nie traci posiadania tylko przez to, że oddaje rzecz w posiadanie zależne. W zakresie dokonanego wymiaru podatku od nieruchomości organ odwoławczy wyjaśnił, że w roku 2011 podatnik zadeklarował grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 3.700m2. Pozostałą powierzchnię (8.841 m2) obciążono wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Zebrane podczas kontroli podatkowej dokumenty świadczą o zupełnie innej powierzchni gruntów "pozostałych". Z mapy sporządzonej w związku z inwentaryzacją w terenie wynika, że powierzchnia gruntów związanych z budynkiem mieszkalnym oraz gruntów zajętych na zieleń i ogród wynosi 4.058 m2. Powierzchnię tę powiększono - zgodnie z zastrzeżeniami podatnika - o 520 m2 terenu pod domem i wokół domu (parking, dojście z drogi publicznej do domu i "swobodne funkcjonowanie rodziny"). Łącznie powierzchnia gruntów pozostałych wyniosła więc 4578 m2. Pozostała powierzchnia działki nr [...], tj. 7.963m2 miała związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie była związana z budynkiem mieszkalnym. Chodzi tu o grunty pod budynkami magazynowo- handlowymi i gospodarczymi, placami, wagą i ogrodzeniem wokół działki. Dalej Kolegium zauważyło, że w 2011r. podatnik zadeklarował jedynie 230 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 230 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Dokonany podczas kontroli podatkowej pomiar powierzchni budynków wskazuje jednak na znacznie większą powierzchnię - łącznie 1.560m2. W tym względzie organ podatkowy również uwzględnił zastrzeżenia podatnika i przyjął do opodatkowania mniejsze powierzchnie niż te wynikające z pomiaru (budynek magazynowy A - 670m2 zamiast 702m2, budynek C - 890m2 zamiast 891,62m2). Budynki te były w posiadaniu przedsiębiorcy. Faktu tego nie zmieniało przechowywanie w jednym z nich artykułów ogrodniczych, kosiarek, samochodu osobowego, rowerów itp. (tym bardziej, że w większej części był on zajmowany na działalność gospodarczą). Również drugi budynek (C)- bez względu na sposób wykorzystania przez użytkownika władającego na podstawie umowy użyczenia - potraktowano jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W toku kontroli, po dwukrotnej odmowie udostępnienia budynku ustalono, że jest to obiekt magazynowy niezwiązany z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych. Organ odwoławczy stwierdził, że powyższy tok rozumowania organów podatkowych podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku orzekając w sprawie dotyczącej ustalenia Skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. (sygn. akt I SA/Bk 241/17). 3. Z decyzją Kolegium nie zgodził się Skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik, w skardze złożonej do Sądu, zaskarżył powyższą decyzję w części w jakiej organ ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości należnym za rok 2012 w kwocie ponad 9.767 zł. W skardze sformułowano zarzuty obrazy: 1) art. 2 ust. 1 pkt. 3, w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszym stanie faktycznym sprawy, budynki i grunty objęte przedmiotową decyzją pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; 2) art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący jest w posiadaniu budynku o pow. 800 m2, oraz poprzez brak określenia czy zdaniem organu posiadanie to ma charakter samoistny czy też zależny; 3) art. 121 § 1 oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. – dalej: "o.p."), poprzez uznanie przez organ II instancji za prawidłowe wyłącznie częściowego przeprowadzenia postępowania przez Burmistrza T., w sytuacji gdy do tej sprawy postanowieniem SKO w B. został wyznaczony ten organ w zastępstwie Wójta Gminy Z., co należy poczytać za naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 oraz zasady praworządności zawartej w art. 120 ww. ustawy; 4) art. 240 § 1 pkt. 5 o.p., poprzez bezzasadne przeprowadzenie postępowania przez organ I i II instancji w trybie nadzwyczajnym, oraz wydanie decyzji merytorycznej, w sytuacji gdy nie zaszły ku temu przesłanki, tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, albowiem Wójt Z., w dacie wydawania decyzji miał pełną wiedzę, o aktualnym stanie budynków, budowli oraz nieruchomości Skarżącego; 5) art. 122 w zw. z art. 132 § 2 pkt 3 o.p., poprzez brak jakiejkolwiek aktywności w zbadaniu możliwości wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., a poczynienie w tym zakresie wszelkich ustaleń, wyłącznie na podstawie okoliczności ustalonych przez wyłączony organ, tj. Wójta Gminy Z. oraz organ I instancji - Burmistrza T., oraz poprzez brak uchylenia decyzji w całości oraz zobowiązana organu I instancji do powtórzenia czynności dokonanych przez ww. wyłączony organ, 6) art. 127 o.p. i brak uchylenia decyzji organu I instancji, w sytuacji braku przeprowadzenia jakichkolwiek czynności przez organ I instancji (Burmistrza T.), w zakresie zbadania dopuszczalności wznowienia, tj. oparcie się w tym zakresie wyłącznie na ustaleniach uprzednio wyłącznego organu (Wójta Gminy Z.), oraz brak powtórzenia czynności dokonanych przez ten wyłączony organ, co skutkowało tym, iż Strona może de facto liczyć na zbadanie sprawy (przez organ nieobarczony stronniczością), w zakresie dopuszczalności wznowienia, wyłącznie w drugiej instancji, albowiem w tym przedmiocie orzekł wyłącznie organ uprzednio wyłączony, a co nie urzeczywistnia zasady dwuinstancyjności, 7) art. 127 o.p., także poprzez pominięcie przez organ odwoławczy oceny czy w ogóle zaistniały przesłanki do wznowienia tego postępowania. 8) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 128 o.p., poprzez wzruszenie decyzji ostatecznej (wznowienie postępowania), w sytuacji gdy tylko pozornie istniały tu temu przesłanki, a w rzeczywistości prawdziwym powodem wznowienia było nabycie przez organ wiedzy prawniczej (uprzednio nieposiadanej), co jest nie do pogodzenia z zasadą, zgodnie z którą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz z zasadą działania organu w granicach prawa i stanowi jego nadużycie, 4. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Należy podnieść, że zaskarżona do Sądu decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania, które jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Instytucja ta należy do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, a przesłanki wznowienia postępowania zostały wskazane w sposób wyczerpujący w art. 240 o.p. W rozpatrywanej sprawie postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. wznowione zostało w oparciu o przesłankę zwartą w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. ze względu na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wbrew stanowisku Skarżącego w sprawie nie naruszono powyższej regulacji, gdyż istniały przesłanki do przeprowadzenia postępowania w trybie wznowienia postępowania. W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika w 2015 r. ustalono bowiem, że posiadane przez podatnika budynki oraz grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą mają wyższą powierzchnię od tej wykazanej w 2005 r. i w 2011 r. Powyższe stanowiło niewątpliwie nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania w 2012 r. decyzji ostatecznych, nieznanych wówczas organowi, który wydał owe decyzje. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie argumenty Skarżącego, który twierdzi, że Wójt Gminy Z. miał co najmniej od 2008 r. wiedzę w przedmiocie stanu budynków i budowli oraz faktu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wiedzy organu w tym zakresie, strona upatruje w dysponowaniu przez wójta pozwoleniami na budowę, co jej zdaniem oznacza, że organ ten z urzędu posiadający wiedzę o budynkach znajdujących się na przedmiotowej działce, nie może skutecznie wskazywać, że w 2012 r. wiedzy takiej nie posiadał. Sąd pragnie podkreślić, że okoliczności, na które powołuje się autor skargi nie świadczą o tym, że organ podatkowy dysponował już w 2012 r. wiedzą o wszystkich budynkach znajdujących się w posiadaniu Skarżącego. Decyzje o pozwoleniu na budowę nie dowodzą, że określony budynek istniał w dacie wydania pierwotnych decyzji wymiarowych. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, z decyzji o pozwoleniu na budowę organ może czerpać wiedzę o zamiarze wybudowania budynku. Dodać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jak zaś stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budynku, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Obowiązek poinformowania organu podatkowego o okolicznościach uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ciąży natomiast na podatniku będącym osobą fizyczną, który powinien to uczynić w terminie 14 dni od dnia wystąpienia takich okoliczności (zob. art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Strona skarżąca przekonuje ponadto, że stan budynków i budowli był znany organowi również z innych źródeł, tj. wielokrotnie przeprowadzanych oględzin nieruchomości, począwszy od 2008 r. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby przed 2015 r. miało dochodzić do przeprowadzania takich czynności. Akta sprawy wskazują, że nieruchomość Skarżącego była - w ramach kontroli podatkowej przeprowadzonej w 2015 r. - przedmiotem oględzin, podczas których dokonano m.in. stosownych pomiarów budynków i powierzchni gruntów. Kontrola owa dała obraz różnic między stanem zastanym przez kontrolujących a danymi wykazanymi przez podatnika przed wydaniem w 2012 r. pierwotnych decyzji wymiarowych. Reasumując, w ocenie Sądu, wznowienie postępowania podatkowego w tej sprawie nie odbyło się z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 o.p. 5. Pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące przeprowadzenia postępowania po jego wznowieniu, głównie w oparciu o ustalenia poczynione przez Wójta Gminy Z., tj. organ wyłączony od rozstrzygnięcia sprawy. Strona wskazuje na konieczność powtórzenia przez Burmistrza T. czynności dokonanych przez organ wyłączony. Jej zdaniem brak powtórzenia tych czynności świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, albowiem w tym przedmiocie orzekł wyłącznie organ uprzednio wyłączony, a strona może liczyć na nieobarczone stronniczością zbadanie sprawy w zakresie dopuszczalności wznowienia jedynie przez organ drugiej instancji (zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. art. 132 § 2 pkt 3, art. 127 o.p.). Zdaniem Sądu okoliczność wyznaczenia do rozpatrzenia sprawy podatkowej innego organu podatkowego niż właściwy w danej sprawie, nie oznacza, że wszelkie czynności przeprowadzone dotychczas przez organ wyłączony tracą rację bytu, a organ wyznaczony powinien w każdym przypadku je powtórzyć. Jeżeli w aktach znajdują się dowody wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia organ powinien je ocenić i sprawę zakończyć wydaniem decyzji. Słusznie podkreśliło Kolegium, że w rozpatrywanym przypadku nie było potrzeby powtarzania czynności dowodowych. Materiał dowodowy, który stanowił podstawę do wzruszenia ostatecznych decyzji wymiarowych z 2012 r. to przede wszystkim dowody pozyskane podczas kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika w 2015 r. Skarżący nie podważył legalności i prawidłowości czynności przeprowadzonych w ramach tej kontroli. Co więcej, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości organ uwzględnił częściowo zastrzeżenia podatnika zgłoszone do ustaleń ww. kontroli. Tym samym nie można uznać, że w sprawie naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Oceny istnienia przesłanek do wznowienia postępowania dokonały organy orzekające w dwóch instancjach prowadzonego postępowania. Kolegium nie pominęło tej kwestii, o czym przekonuje uzasadnienia skarżonej decyzji, gdzie znajduje się akapit dotyczący zasadności uruchomienia w tej sprawie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej z odwołaniem się do przesłanki przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Organ drugiej instancji odniósł się do zarzutów odwołania i wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Podsumowując dotychczasowe rozważania, Sąd nie znalazł umotywowanych argumentów uzasadniających twierdzenie Skarżącego o braku możliwości wznowienia postępowania w tej sprawie. 7. Sąd podziela również stanowisko Kolegium w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości, dokonanego "na nowo", w związku ujawnieniem nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Przede wszystkim w pełni zasadne jest stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że o związku obiektu z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje sam fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zdefiniował w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Do uznania danego obiektu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest zatem konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z określoną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Wystarczający jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę (zob. np. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2014 r. sygn. II FSK 1927/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 1 października 2015 r. sygn. I SA/Bk 287/15, dostępne w CBOSA). Treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że zasadniczym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej, stąd zasadne jest czerpanie z dorobku prawa cywilnego i definicji posiadania funkcjonującej w Kodeksie cywilnym. Zgodnie zatem z art. 336 tego aktu, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Użyczenie spornego budynku o pow. 800m2 nie pozbawiło Skarżącego samoistnego posiadania. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podatnikiem tego przedmiotu opodatkowania jest Skarżący i to według stawek ustanowionych dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż budynek ten znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Sposób, w jaki faktycznie jest wykorzystywana nieruchomość nie ma znaczenia w sytuacji, gdy znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy. Wyjątki przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tzn. budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, nie mają w sprawie zastosowania. W rozpatrywanym przypadku nie stwierdzono również wystąpienia względów technicznych uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej. 8. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. 9. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wymiar podatku od nieruchomości po wznowieniu postępowania był prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. 10. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.