II SA/Wa 123/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów oddala skargę Pan B.M., reprezentowany przez adwokata J.K., wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu: [...] kwietnia 2017 r.), wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówcześnie obowiązujący Dz. U. z 2016 r. poz. 708, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku pełnomocnik strony szczegółowo opisał przebieg służby Pana B.M., wskazując przy tym, że nabyte doświadczenie radiotelegrafisty i przygotowanie zawodowe umożliwiły stronie podjęcie pracy w dniu [...] sierpnia 1984 r. w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K. w Wydziale [...] na stanowisku [...]. Następnie z powodu zmian etatowych w ww. Wydziale, jak poinformował pełnomocnik strony, zaproponowano wnioskodawcy przeniesienie do Wydziału [...], w którym po około 1 roku pełnionej służby został przyjęty do Sekcji [...]. Ponadto, jak wskazał pełnomocnik, po przebytej pozytywnie w 1990 r. weryfikacji pozwolono Panu B.M. kontynuować służbę w Urzędzie Ochrony Państwa, gdzie ww. doświadczenie spowodowało, że został on oddelegowany do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w charakterze eksperta łączności w Konsulacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej przy [...]. Pełnomocnik przedmiotowym wniosku dodał również, że zainteresowany, pełniąc służbę od 1982 r. oraz w Stałym Przedstawicielstwie strony w do dnia 31 lipca 1990 r., nie sprawował funkcji związanej z przestępczą działalnością przeciwko obywatelom i przeciwko Państwu Polskiemu. Służba ta wiązała się wyłącznie z wykonywaniem zadań mających na celu ochronę granicy państwa Polskiego. Co więcej, pełnomocnik wnioskodawcy zaznaczył, że strona nie podziela do dnia dzisiejszego idei działań, utrwalanej w ówczesnych czasach przez Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą dyktatury, nigdy nie należała do partii, a odrzucenie oferty wstąpienia do PZPR wywołało skutek w postaci wydania decyzji odmownej dotyczącej raportu o zgodę na podjęcie studiów. Dodatkowo stwierdzono, że skarżący został odznaczony Srebrnym Medalem "Za Długoletnią Służbę". Analizując niniejszą sprawę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] października 2018r. negatywnie rozpoznał wniosek strony. Podał w uzasadnieniu, że B.M. został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Delegaturze w K. w dniu [...] marca 2012 r. oraz ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c i 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym nie wypłaca się renty inwalidzkiej z uwagi na posiadanie prawa do korzystniejszej emerytury. Z pisma z dnia [...] marca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. Informacji o przebiegu służby Nr [...] wynika, że wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. I3b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie służby od dnia [...] listopada 1984 r. do dnia [...] lipca 1990 r. czyli przez 5 lat i 9 miesięcy. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby ww. wynosi 27 lat i 8 miesięcy, tj. od dnia [...] sierpnia 1984 r. do dnia [...]marca 2012 r. (do służby zaliczono także okres zasadniczej służby wojskowej od dnia [...]kwietnia 1982 r. do dnia [...]kwietnia 1984 r. tj. 1 rok, 11 miesięcy i 28 dni). Z kopii akt osobowych o sygn. IPN [...], przekazanych za pismem z dnia [...] listopada 2017 r., (znak; [...]) przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby Pan B.M. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w piśmie z dnia [...]lipca 2018 r., (znak: [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Odnosząc się do sposobu wykonywania zadań służbowych i obowiązków przez Pana B.M. w okresie służby w Urzędzie Ochrony Państwa/Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, należy stwierdzić, że z opisanego przebiegu służby funkcjonariusza, ustalonego na podstawie akt osobowych nie wynika, aby uchylał się on od wykonywania zadań służbowych i obowiązków, bądź wykonywał je w sposób niewłaściwy. Ponadto, w zgromadzonych materiałach dotyczących służby Pana B.M., brak jest zaświadczeń wskazujących na podejmowanie czynności służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, uzasadniających podwyższenie emerytury funkcjonariusza. Brak jest również informacji dotyczących wszczynania i prowadzenia w stosunku do wnioskodawcy postępowań karnych oraz karno-skarbowych, a także informacji o wyrokach w sprawach karnych lub karno - skarbowych za czyny popełnione w trakcie trwania stosunku służbowego. Na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie. Należy podkreślić, że przy rozstrzyganiu spraw z zakresu art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, znaczenie fundamentalne ma fakt, że zawiera on w istocie dwie przesłanki formalne, których spełnienie otwiera możliwość zastosowania go względem konkretnej osoby, jednakże nakłada także na organ obowiązek weryfikacji, czy rozpatrywana sprawa stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Wyłącznie w takiej sytuacji ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Przedmiotowy art. 8a ustawy zaopatrzeniowej w pierwszym rzędzie nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego Analizując pierwszą z przesłanek formalnych, wskazać należy, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak oparłszy się na wykładni językowej należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" {Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). W tym miejscu należy podkreślić, że pierwszeństwo wykładni językowej Jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie i piśmiennictwie (np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie o sygn. akt 11 CSK 518/14). Analizując drugą z przesłanek formalnych wskazać należy, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Analogicznie, w oparciu o wykładnię językową należy wskazać, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" {Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Zaznaczenia wymaga, że postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza W służbie i poza mą, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych. Zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy Jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważyć Jednak należy, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Podsumowując, zadaniem organu jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Odnosząc się do przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, uzasadniającego wyłączenie względem wnioskującego stosowania przepisów ogólnych, to jest art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, wskazano, że w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji spełnienie tego warunku trzeba postrzegać przez pryzmat całkowitego braku jakichkolwiek faktów mogących stawiać rzetelność służby osoby zainteresowanej pod znakiem zapytania. Prawidłowość powyższego wywodu wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. "Szczególnie uzasadniony przypadek", w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych, legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jak wynika z powyższego, uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" Jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy wskazano, że całkowity okres służby Pana B.M. wynosi 27 lat i 8 miesięcy. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 5 lat i 9 miesięcy, czyli 20% całego okresu służby, to zdaniem organu nie można tutaj mówić o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do pełnego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Co znamienne, okresu prawie 6 lat pozostawania w służbie na rzecz totalitarnego państwa nie można uznać za krótkotrwały, mając na uwadze powyżej przytoczone znaczenie tego słowa. Kilkuletni okres realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego i z całą pewnością strona przez ten okres dokładnie zaznajomiła się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez Pana B.M. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z informacji przekazanych przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wynika, że Ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Urzędzie Ochrony Państwa/Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Strona, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno charakter, jak i warunki pełnienia służby, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł B.M.. Decyzji tej zarzucił: I. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego to jest art. 8a Ustawy z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie iż: 1. krótkotrwała służba obejmuje okres wyłącznie do kilku miesięcy, podczas gdy w rzeczywistości przesłanka krótkotrwałości, może obejmować okres kilku lat w zależności od okoliczności sprawy oraz należy rozpatrywać ją indywidualnie, mając na uwadze okres całej służby Skarżącej, ale również okres życia Skarżącej i przyczyny odejścia Skarżącej ze służby. 2. rzetelnie wykonywanie zadań i obowiązków, w szczególności z narażeniem zdrowia i życia oznacza wykonywanie ich w sposób wzorowy, ponad przeciętny, związany z wykazywaniem inicjatywy w realizowaniu obowiązków dodatkowych, zaś zwrot w szczególności z narażeniem zdrowia i życia określa kolejny warunek spełnienia tej przesłanki, podczas gdy prawidłowa wykładania systemowa definiuje pojęcie rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, jako wykonywanie ich w sposób odpowiadający wymaganiom, sumiennie, zaś określenie w szczególności oznacza najistotniejszy lub jeden z najistotniejszych przykładów, które nie determinuje, a jedynie może wpływać na wypełnienie przesłanki z art. 8a par.l ust. 2 Ustawy emerytalnej. II. Obrazę prawa postępowania administracyjnego a mianowicie art. 7 i art. 77 kpa przez niewłaściwe zastosowanie tj. 1. nie przeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego, w tym dokonanie nie prawidłowej oceny informacji Komendanta Głównego Policji dot. przebiegu służby, z której to wynika, iż Skarżąca wykonywała służbę rzetelnie, z wielkim zaangażowaniem; 2. nie uwzględnienie okoliczności otrzymania przez Skarżącego licznych nagród pieniężnych, uzasadniających spełnienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego warunku"; 3. nie uwzględnienie utraty zdrowia przez Skarżącego wskutek służby, wskazującej, iż Skarżący wykonywał zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r. z narażeniem zdrowia i życia; 4. ustalenie, iż okres 5 lat i 9 miesięcy pełnienia służy na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu ustawy przez Skarżącego jest okresem długotrwałym, podczas gdy w skali całego życia Skarżącego, jak i w skali okresu całej Jego służby, okres ten jest krótkotrwały. Z uwagi na powyższe wniósł, na podstawie art. 50 § 1, art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. rozpatrzenie sprawy bez przeprowadzania rozprawy. W uzasadnieniu podniesiono, że organ błędnie pojmuje pojęcie krótkotrwałości. Wprawdzie organ stwierdził, iż krótkotrwałość musi być oceniania każdorazowo indywidualnie, jednak wskazał, iż jest ona tożsama z nietrwałością, przelotnością i winna być rozumiana jako czasookres obejmujący tygodnie, ostatecznie miesiące. Z całą pewnością nie należy zgodzić się z powyższą argumentacją. Skarżący B.M. pracę rozpoczął w sierpniu 1981 r. w Fabryce [...] w T.(woj. [...]) po ukończeniu miejscowego pięcioletniego Technikum [...]. W kwietniu 1982 roku Skarżący, zgodnie z obowiązkiem konstytucyjnym, został powołany do pełnienia Zasadniczej Służby Wojskowej. Skarżący ukończył Ośrodek Szkolenia [...] w K. a następnie otrzymał awans do stopnia kaprala. Służbę wojskową Skarżący zakończył, jako dowódca drużyny i radiotelegrafista radiostacji stacjonarnej w [...] Brygadzie WOP w N. w kwietniu 1984 roku Po odbyciu służby Skarżący powrócił do macierzystego zakładu pracy. Nabyte doświadczenie radiotelegrafisty i otrzymane przygotowanie zawodowe umożliwiło Skarżącemu podjęcie pracy w dniu [...] sierpnia 1984 r w Komendzie Wojewódzkiej MO w K.w Wydziale [...] na stanowisku radiotelegrafisty (technika). Na stanowisku technika radiostacji stacjonarnej Skarżący pracował do listopada 1984 roku. Z powodu zmian etatowych w wydziale łączności, zaproponowano Skarżącemu przeniesienie do wydziału paszportów. W Wydziale tym Skarżący pracował około 1 roku, po czym został przyjęty do sekcji szyfrów i telegramów (samodzielna sekcja A). Przeniesienie to pozwoliło Skarżącemu kontynuować pracę zgodnie z pierwotnym wykształceniem związanym z łącznością poszerzonym o wiedzę z dziedziny szyfrów. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 1985 roku, Skarżący został mianowany na stopień Starszego Kaprala MO z dniem [...]października 1985 roku. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 1986 roku. Skarżący został mianowany na stopień Plutonowego MO z dniem [...]października 1986 roku Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 1988 roku, Skarżący został mianowany na stopień Sierżanta MO z dniem [...]października 1988 roku. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]stycznia 1990 roku, Skarżący został mianowany na stopień Młodszego Chorążego MO z dniem [...]stycznia 1990 roku. Po przebytej pozytywnie w 1990 roku weryfikacji pozwolono Skarżącemu kontynuować pracę w UOP, gdzie wykonywał pracę przetwarzania i przesyłania danych. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 1993 roku. Skarżący został mianowany na stopień Chorążego z dniem [...]listopada 1993 roku. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 1997 roku. Skarżący został mianowany na stopień Starszego Chorążego z dniem [...]listopada 1997 roku. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...]października 2002, Skarżący został mianowany na stopień Młodszego Chorążego Sztabowego z dniem [...]listopada 2002 r. Nabyte doświadczenie Skarżącego spowodowało, iż został oddelegowany do pracy w MSZ, gdzie pełnił obowiązki eksperta łączności w Konsulacie Generalnym RP oraz w Stałym Przedstawicielstwie RP przy [...]. Skarżący swoją funkcję wykonywał w szczególnie ciężkim okresie-zarówno dla placówek dyplomatycznych, jak i dla całego miasta, kiedy to [...] września 2001 roku, miejsce miał [...]. W strefie stałego zagrożenia zdrowia pracował aż do 2003 roku. Pismem z dnia [...] lipca 2003 roku. Skarżący uzyskał od Konsula Generalnego A.M. pozytywną opinię, w której wskazano, że podczas wykonywania funkcji wyróżniał się dobrym przygotowaniem merytorycznym, obowiązkowością, sumiennością a także gotowością do wypełniania innych zadań powierzonych przez Kierownika Placówki. Dodatkowo Skarżący cieszył się dużym uznaniem i sympatią wśród współpracowników. Wyróżniała go duża kultura osobista i koleżeńska postawa. Pismem z dnia [...] lipca 2003 roku, Skarżący uzyskał również od Stałego Przedstawiciela RP przy [...] Ambasadora J.S. pozytywną opinię, w której to wskazano, że podczas wykonywania funkcji na stanowisku eksperta łączności w okresie od [...] listopada 1998 roku do [...] lipca 2003 roku wykazał się profesjonalizmem, dyspozycyjnością, wysokim poczuciem dyscypliny, komunikatywnością oraz ogólną życzliwością. Prócz tego została dodana informacja, że ze względu na specyfikę pracy dla Przedstawiciela RP przy [...], Skarżący został pozytywnie zarekomendowany potencjalnym pracodawcom. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] października 2005 roku, Skarżący został mianowany na stopień Chorążego Sztabowego z dniem [...] listopada 2005 roku. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] października 2009 roku. Skarżący został mianowany na stopień Starszego Chorążego Sztabowego z dniem [...] listopada 2009 roku. [...] czerwca 2010 roku, Skarżący uzyskał Świadectwo Ukończenia Studiów Podyplomowych w zakresie "[...]". [...] września 2010 roku Dyrektor [...] potwierdził, iż Skarżący w ramach studiów podyplomowych uzyskał certyfikat nr [...] na kierunku Zarządzanie systemem jakości i bezpieczeństwa informacji w biznesie i administracji na Uniwersytecie [...], szkolenie Audytor Wewnętrzny. Dnia [...]listopada 2010 r., Skarżący został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej srebrnym Medalem za długoletnią służbę. Po powrocie do Polski Skarżący do [...] marca 2012 roku kontynuował pracę [...] w delegaturze ABW w K.. Poważnym skutkiem, powstałym w wyniku przeżywanego stresu była konieczność rezygnacji Skarżącego z pracy w resorcie. Do chwili obecnej Skarżący odczuwa silne negatywne efekty fizyczne, jak i psychiczne wykonywanej pracy. Posiada orzeczoną III grupę inwalidzką- w związku ze służbą Skarżący, a także jego rodzina do dnia dzisiejszego odczuwają skutki powstałe w wyniku przebywania w rejonie zagrożonym podczas wypełniania przez niego obowiązków służbowych. Jego żona zmarła w 2013 r. [...]. Skarżący odszedł ze służby w wieku 50 lat ze względu na stan zdrowia. Wydaje się więc, iż osoby schorowane, które często poświęciły swoje życie służbie Rzeczypospolitej będą w sytuacji diametralnie gorszej, niż osoby, które właściwie nie działały z narażeniem zdrowia i życia i po prostu pracowały dłużej. Można śmiało rzec, iż prowadzi to do dyskryminacji. Jednocześnie z ostrożności procesowej wskazuję, iż służba Skarżącego, nawet w tych warunkach winna zostać uznana za krótkotrwałą. Z uwagi na powyższe wyliczenie okresu działania na rzecz totalitarnego państwa w aspekcie proporcjonalnym tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości służby byłego funkcjonariusza. Każdorazowo okres ten powinien być rozpatrywany indywidualnie. W przedmiotowej sprawie, z całą pewnością uznać należy, iż spełniona została przesłanka krótkoterminowości. Służba na rzecz Państwa totalitarnego wykonywana była przez okres 5 lat 9 miesiące, w skali więc całego życia Skarżącego, a także całej służby, okres ten jest krótkotrwały. Organ wskazał, iż niespełniona została również druga przesłanka tj. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Uznano, iż rzetelne wykonywanie obowiązków polega na ich realizacji na najwyższym poziomie, a postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych. Według Słownika PWN słowo "rzetelny" oznacza wypełniający należycie swe obowiązki, taki, jaki powinien być, odpowiadający wymaganiom, godny z prawdą, wiarygodny. Zaznaczyć jednocześnie należy, iż "wzorowy" oznacza- robiący coś lub zrobiony w sposób doskonały (por. L. Drabik, E. Sobol, Słownik języka polskiego PWISI, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, 2018). Zdaje się więc, iż organ błędnie zinterpretował pojęcie rzetelności, przypisujące mu znamiona właściwie wzorcowości. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, z kopii akt osobowych o syg. IPN [...], nie wynika, aby Pan [...]nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w piśmie z dnia [...]lipca 2018 r. (znak [...]) wskazał, iż były funkcjonariusz po dniu 12 września 1989r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki. Wielokrotnie przyznawano mu zwiększony dodatek służbowy do uposażenia. Co do określenia "w szczególności" najczęściej oznacza to najistotniejszy lub jeden z najistotniejszych przykładów. Wskazać więc należy, iż wbrew stanowisku organu, zwrot "w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" nie należy traktować jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Bardziej trafne wydaje się wskazanie, iż określnie to ma na celu jedynie wyróżnienie, zaprezentowanie przykładowej okoliczności, która może wpływać na wypełnienie przesłanki z art. 8a § 1 ust. 2 Ustawy emerytalnej. Niezależnie jednak od powyższego, Skarżący z całą pewnością rzetelne wykonywał swoje zadania i obowiązki z narażeniem zdrowia i życia. Jak wskazano wyżej B.M. jest człowiekiem schorowanym, służba ojczyźnie i co oczywiste stres z tym związany, spowodował u niego wystąpienie szeregu dolegliwości i chorób, z którymi do dziś musi się borykać. Zaznaczyć należy, iż w przedmiotowej sprawie z całą pewnością zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Wypada zgodzić się z stanowiskiem organu, który wskazuje, iż zachodzi on, w przypadku osoby, która legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, wyróżniającymi ją na de innych funkcjonariuszy. Organ jednak niezasadnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie taki przypadek nie zachodzi. Uzasadnione było wskazanie przez organ, na czym miałyby polegać owe wybitne osiągnięcia. Wydaje się bowiem, iż Skarżący jest wręcz idealnym przykładem, ilustrującym przykładną, wręcz wybitną służbę, o czym świadczy utrata zdrowia Skarżący wywiązywał się z powierzonych zadań i poleceń służbowych w sposób nienaganny podczas pełnienia służby osiągał nienaganne wyniki, cieszył się dobrą opinią wśród współpracowników i przełożonych. Skarżący podczas całej służby dążył do podwyższania kwalifikacji poprzez branie udziału w różnego rodzaju szkoleniach. Był funkcjonariuszem sumiennym, w pełni zaangażowany w pełnione obowiązki. Pełniona przez Skarżącego służba w organach policji cechowała się ponadnormowanym czasem pracy, ciężkimi warunkami które miały znaczny wpływ na jego stan zdrowia. Jak podkreślono powyżej. Wnioskodawca zajmował szereg odpowiedzialnych i samodzielnych stanowisk uzyskując wysokie efekty w zakresie realizowania zadań służbowych. W tym miejscu należy ponownie podkreślić iż przez cały okres służby w Policji przyświecały Wnioskodawcy słowa roty ślubowania, "Ja obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, a nawet z narażeniem życia". Wnioskodawca pełniąc długoletnią służbę dochował wierności złożonemu ślubowaniu, czego wyrazem były awanse na kolejne wyższe stopnie, powoływanie na coraz wyższe stanowiska służbowe, jak również liczne nagrody i wyróżnienia. Zgodnie z art. 7 oraz 77 § 1 kpa organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach kpa. Zasada prawdy obiektywnej ustanowiona w art. 7 kpa, zobowiązuje bowiem organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zasadę tę rozwija następnie art. 77 § 1 kpa, nakładając na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W treści tych przepisów zawarta jest podstawowa cecha postępowania administracyjnego, wskazująca obowiązek organu administracji zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Aktywność ta winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Z tego też względu w trakcie postępowania dowodowego fundamentalne znaczenie ma także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, udzielania informacji stronom, przekonywania, pisemności, a także szybkości i prostoty. Z przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika zatem jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W przedmiotowej sprawie organ wybiórczo rozpatrzył materiał dowodowy. Należy zauważyć, iż jedynym dokumentem na podstawie którego zastosowano art. 15c, Ustawy emerytalnej było pismo z dnia 24 maja 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. informacja o przebiegu służby .Jak wskazano, Skarżący nigdy nie pełnił funkcji związanej z przestępczą działalnością przeciwko obywatelom, nie podziela do dziś utrwalonej przez PZPR wówczas dyktatury, a w 1990 r. przeszedł pozytywną weryfikację i ocenę przydatności do służby. Co oczywiste Minister z niezwykłą starannością powinien badać wszelkie dowody, każdy przypadek traktując indywidualnie. Nie można bowiem traktować wszystkich "jedną miarą", co też w skutek zastosowania Ustawy emerytalnej się stało. Organ zobowiązany jest opierać się na wszelkich dokumentach zgromadzonych w sprawie. Organ wręcz całkowicie pominął w swojej ocenie informację Szefa Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...]stycznia 2018 r., która to wskazuje, jak przykładnie i rzetelnie Skarżący pełnił swoją służbę. Podkreślono w niej, iż Skarżący wielokrotnie wyróżniony został dodatkami służbowymi do uposażenia. Dodatkowo Skarżący podejmował interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, podejmowane w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury, czyli takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w sytuacjach szczególnego - innego niż normalne następstwo pełnienia służby - zagrożenia życia lub zdrowia danego funkcjonariusza. Zgromadzony materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, iż B.M. wykonywał służbę rzetelnie z narażeniem zdrowia i życia. Skarżący zakończył służbę w wieku 50 lat, charakter pracy powodował pozostawanie w stanie ciągłego napięcia psychicznego wywołanego sytuacjami stresowymi co w dużej mierze miało wpływ na jego kondycję psychiczną jak i samopoczucie. Powyższe świadczy, z jakim zaangażowaniem Skarżący wykonywał swoją pracę. Można śmiało wskazać, iż nie tylko narażał swoje zdrowie, ale on je wręcz utracił. Organ całkowicie pominął powyższe okoliczności. Skoro zaś organ wskazał, iż warunek "narażenia zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowa, zasadne byłoby celem przykładu podanie przykładowych sytuacji, które w ocenie organu spełniają tą przesłankę. Podsumowując, wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki art. 8a Ustawy emerytalnej. Zaznaczyć należy, iż decyzja o obniżeniu emerytury wydana została wyłącznie w oparciu o Informację o przebiegu służby, która co należy podkreślić, nie zawiera informacji, iż Skarżący wspierał reżim, bądź służba związana była z przestępczą działalnością przeciwko obywatelom. [...] nigdy nie propagował, ani nie podzielał idei totalitaryzmu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien wyjątkowo wnikliwe badać każdą sprawę, nie każdy bowiem kto według ustawowych przesłanek "pracował dla służb państwa totalitarnego" rzeczywiście służył państwu totalitarnemu. Nie zostało udowodnione na podstawie zebranego materiału, że Skarżący pełnił służbę "na rzecz" totalitarnego państwa. Wykładnia językowa sformułowania "działanie na rzecz... " sugeruje świadome, dobrowolne działanie podejmowane z zamiarze osiągnięcia określonego celu. Postawa i motywacja Skarżącego absolutnie nie wskazują ewentualnie "w warunkach" państwa, jakim była PRL. w zw. z powyższym bezpodstawnym i bezprawnym zarazem wydaje się być obarczanie go winą za realia wskazanego okresu. Ustawa emerytalna wprowadza domniemanie winy, które skutkuje automatycznym ograniczeniem praw byłym funkcjonariuszom organów bezpieczeństwa państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek wiele z jej twierdzeń znalazło akceptację tut. Sądu. Przed przystąpieniem do meritum sprawy, dla lepszego zobrazowania tematyki której dotyczy należało wyjaśnić, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) (Dz.U. z 2016 r., poz. 2270), przewiduje obniżenie emerytur i rent inwalidzkich wszystkim funkcjonariuszom, którzy pozostawali w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r. i którzy w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. pełnili służbę w wymienionych w ustawie instytucjach i formacjach (tzw. służba na rzecz państwa totalitarnego). Obniżeniu podlegają także renty rodzinne, pobierane po funkcjonariuszach, którzy taką służbę pełnili. Zgodnie z art. 15c ust. 1 ww. ustawy, w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi: (1) 0% podstawy wymiaru - za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b; (2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz 2-4. Przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1-3a, 5 i 6 stosuje się odpowiednio. Emerytury nie podwyższa się zgodnie z art. 15 ust. 2 i 3, jeżeli okoliczności uzasadniające podwyższenie wystąpiły w związku z pełnieniem służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b (ust. 2). Wysokość emerytury ustalonej zgodnie z ust. 1 i 2 nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej emerytury wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości emerytury, zgodnie z ust. 1-3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 (ust. 4). Przepisów ust. 1 - 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5). Zgodnie natomiast z art. 22a ust. 1 omawianej ustawy w przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, rentę inwalidzką ustaloną zgodnie z art. 22 zmniejsza się o 10% podstawy wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b. Przy zmniejszaniu renty inwalidzkiej okresy służby, o której mowa w art. 13b, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy. W przypadku osoby, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b, i została zwolniona ze służby przed dniem 1 sierpnia 1990 r. rentę inwalidzką wypłaca się w kwocie minimalnej według orzeczonej grupy inwalidzkiej (ust. 2). Wysokość renty inwalidzkiej, ustalonej zgodnie z ust. 1, nie może być wyższa niż miesięczna kwota przeciętnej renty z tytułu niezdolności do pracy wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ogłoszonej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). W celu ustalenia wysokości renty inwalidzkiej, zgodnie z ust. 1 i 3, organ emerytalny występuje do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o sporządzenie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1. Przepisy art. 13a stosuje się odpowiednio (ust. 4). Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli osoba, o której mowa w tych przepisach, udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego (ust. 5). Stosownie natomiast do treści art. 8a ust. 1 powołanej ustawy, (w oparciu o który to przepis została wydana skarżona decyzja) minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Sposób sformułowania powołanej normy prawnej wskazuje na to, że przesłanki wymienione w art. 8a w pkt. 1 i 2 ww. ustawy powinny być spełnione łącznie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w cytowanym wyżej przepisie ustawodawca w drodze koniunkcji (przez użycie spójnika "oraz") połączył ze sobą dwa wymogi dla skutecznego ubiegania się o wyłączenie stosowania art. 15c, art. 22a oraz art. 24a ustawy w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b ustawy. Takie rozumienie art. 8a ust. 1 ustawy wynika z wykładni językowej. Zgodnie z jej regułami, czyli regułami języka polskiego (tzw. znaczeniem słownikowym), techniką legislacyjną (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej - Dz. U. z 2016 r., poz. 283), logiką formalną (znajdującą zastosowanie do rachunku zdań) oraz utrwaloną praktyką orzeczniczą - użycie spójników: "i", "oraz", lub "łącznie" reprezentuje koniunkcję łączną, czyli taki rodzaj relacji między zdaniami, w których zdania (wyrażenia) poprzedzające i następujące po spójniku muszą być zastosowane kumulatywnie (łącznie). Wskazać także należy, że decyzja wydana na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, jakkolwiek ma ograniczony zakres, to jednak wymaga przede wszystkim zbadania, czy organ administracji dokonał prawidłowej wykładni stosowanego przepisu prawa, czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zgodnie z celem danej ustawy, oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu istotnych dla sprawy okoliczności. Kontroli sądowej podlega w szczególności uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do wydania decyzji uznaniowej. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, tj. czy rozstrzygnięcie nie nosi charakteru dowolnego, a przede wszystkim czy uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2009, s. 404-405). W sprawach uznania administracyjnego sąd bada zatem, czy decyzja organu nie jest arbitralna (dowolna) lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Uznaniowość w doktrynie i orzecznictwie ujmowana jest jako szczególny rodzaj dyskrecjonalnej kompetencji organu, której granice wyznacza - wyrażona w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - zasada związania administracji publicznej prawem (por. M. Jaśkowska [w:] System Prawa Administracyjnego. Tom 1. Instytucje prawa administracyjnego, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski i A. Wróbel, Warszawa 2010, s. 222 i nast.). Stopień dyskrecjonalności działania organu konkretyzują normy prawa materialnego - w analizowanym przypadku art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) zawierający wymienione wyżej przesłanki oparte na pojęciach niedookreślonych (nieostrych), a więc zawierających elementy ocenne. Dokonanie przez organ w uzasadnieniu decyzji interpretacji tych pojęć, a następnie odniesienie się do wskazanych przesłanek oraz ich rozważenie (wyważenie) na tle okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy jest obligatoryjne. W tym miejscu warto powołać pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 622/08 (publ. CBOSA), który w pełni podziela Sąd orzekający, iż "użycie w tekście przepisu pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ administracji publicznej do "doprecyzowania" (skonkretyzowania) tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy i kontekstu normatywnego, w którym to pojęcie funkcjonuje. (...) Uznanie administracyjne, a więc upoważnienie organu administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa administracyjnego, może być zrealizowane dopiero po dokonaniu interpretacji, a więc nie dotyczy ani wykładni tekstu prawnego, ani oceny występujących faktów, ani nawet wykładni pojęć nieostrych. A zatem w sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. (...) Organ stosujący prawo jest zobowiązany do udowodnienia poprawności przyjętego przez siebie rozumienia danego pojęcia i przedstawienia argumentów przemawiających za przyjęciem określonego sposobu rozumowania". Przechodząc już do analizy podstawy prawnej skarżonego rozstrzygnięcia podkreślić należało, iż przepis art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) zawiera dwa pojęcia niedookreślone: "krótkotrwała służba" i "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" które to pojęcia definiują "szczególnie uzasadniony przypadek" w którym Minister może wyłączyć stosowanie wobec funkcjonariusza przepisów art.15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. Wbrew twierdzeniom organu przepis art.8a omawianej ustawy, oprócz przesłanek opisanych w pkt.1 i 2, nie przewiduje kolejnej "superprzesłanki" w postaci "szczególnie uzasadnionych przypadków". Sformułowanie omawianej regulacji, a zwłaszcza bezpośrednie połączenie owych "szczególnie uzasadnionych przypadków" z pkt.1 i 2 [Minister może wyłączyć (...) w szczególnie uzasadnionych przypadkach (...) ze względu na : pkt.1 i 2 (...)] świadczy niezbicie o tym, że o istnieniu analizowanego szczególnie uzasadnionego przypadku przesądza (ze względu na) krótkotrwałe pełnienie służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989r. Dekodując normę art.8a ustawy zaopatrzeniowej należy pamiętać, że stanowi ona wyjątek od reguły obniżania świadczeń emerytalnych i rentowych określonej grupie funkcjonariuszy. Jak każdy wyjątek od reguły, winien więc być interpretowany w sposób wąski – nigdy zaś w sposób rozszerzający. Dopatrywanie się więc przez organ w spornym przepisie istnienia owej "superprzesłanki", stanowi nieuprawnioną ingerencję w stosowany akt prany. Organy administracji są zaś obowiązane wyłącznie do stosowania prawa wprost, a nie do dopowiadania niewyartykułowanej woli ustawodawcy. Reasumując, skoro prawodawca w sposób czytelny nie wskazał tego, że dla możliwości zastosowania dobrodziejstwa art.8a konieczne jest, obok zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, spełnienie wymogów z pkt.1 i 2 ustawy, to doszukiwanie się w badanym przepisie omawianej "superprzesłanki" nie znajduje żadnego uzasadnienia i jawi się jako niedopuszczalna nadinterpretacja prawa. Na marginesie dodać należało, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ ani jednym słowem nie wyjaśnił swojego stanowiska o istnieniu w/w superprzesłanki. Odkodowując natomiast pojęcie "krótkotrwałości służby" w ocenie tut. Sądu przychylić należało się do stanowiska organu, iż zasadnym było odniesienie się do definicji ze Słownika Języka Polskiego, który posługuje się synonimami w postaci : "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, szybki, epizodyczny". Nadto, odkodowując zwrot "krótkotrwałość pełnienia służby", który to zwrot w sposób oczywisty wymusza dokonanie zestawienia (porównania) ze sobą co najmniej dwóch okresów, trafnym co do zasady będzie odnoszenie się do całej długości służby pełnionej przez funkcjonariusza. Skoro bowiem ustawodawca formułując przesłankę "krótkotrwałości", nawiązał do materii służby, to zasadnym i uprawnionym jest badanie problematyki długości służby pełnionej przed 31 lipca 1990r. na tle całego okresu służby jaką pełnił dany funkcjonariusz. Przechodząc do wykładni przesłanki opisanej w art.8a ust.1 w pkt.2 ustawy zaopatrzeniowej, to w ocenie tut. Sądu nieuprawnionym jest wywodzenie przez organ, iż o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy funkcjonariusz pełnił służbę w policji z narażeniem zdrowia lub życia. Twórca przepisu art.8a omawianej ustawy nie sformułował bowiem takiej przesłanki dla uzasadnienia możliwości wyłączenia stosowania przepisów obniżających pobierane świadczenie. Użyte w pkt 2 sformułowanie w szczególności "nie statuuje bowiem kolejnej, odrębnej przesłanki. Tego typu wtręt stylistyczny jest jedynie podkreśleniem, ze jednym z wyjątkowych rodzajów rzetelnego wykonywania zadań, jest ich wykonywanie z narażeniem zdrowia lub życia. Wbrew twierdzeniom organu nie stanowi natomiast ograniczenia kryterium rzetelności jedynie do przypadków narażania życia czy zdrowia. Zgodnie z literalnym brzmieniem zwrot "w szczególności" podkreśla tylko pewną wyjątkową (czyli właśnie szczególną) okoliczność, nie zamykając jednak katalogu sytuacji do których się odnosi. Reasumując, powyższe sformułowanie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" o jakim mowa w art. 8a ust.1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, nie dotyczy tylko sytuacji związanych z narażeniem zdrowia i życia funkcjonariuszy. Jest bowiem znaczeniowo pojęciem o wiele szerszym. Dodatkowym argumentem przemawiającym za poprawnością w/zaprezentowanej konkluzji jest to, że zgodnie z zasadami poprawnej legislacji, gdyby racjonalny ustawodawca chciał zrównać pojęcie rzetelności pełnienia służby z faktem narażania zdrowia czy życia, to dokonałby tego wprost, rezygnując z użycia zwrotu "w szczególności", lub zastępując go np. sformułowaniem "wyłącznie w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia". Skoro jednak ustawodawca tego nie uczynił, to wykładnia sprowadzająca się do twierdzenia, że o rzetelności wykonywania zadań i obowiązków można mówić tylko wtedy, gdy osoba pełniąca służbę narażała życie lub zdrowie, jest nielogiczna, sprzeczna z językowym rozumieniem odkodowywanego zwrotu i w konsekwencji jawi się jako wykładnia dokonana wprost contra legem. Przenosząc powyższe wnioski na realia faktyczne badanej sprawy, za trafną należało uznać badaną decyzję. Skoro bowiem strona pełniła służbę przed 31 lipca 1990 r. w wymiarze 5 lat i 9 miesięcy, zaś cała pełniona przez stronę służba wynosiła 27 lat i 8 miesięcy, to już samo zestawienie powyższych okresów świadczy o tym, że służba na rzecz tzw. totalitarnego Państwa miała znaczną długość. W świetle powyższego, nieuprawnionym będzie określenie przedmiotowej służby pełnionej przez skarżącego przed 31 lipca 1990 r. mianem krótkotrwałej. Co zaś się tyczy przesłanki opisanej w art. 8a ust.1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, to w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ przywołując informację udzieloną o skarżącym przez Szefa ABW, z której wynika, ze strona w sposób rzetelny wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. – nie zakwestionował owej rzetelności. Takie działanie organu, równoznaczne jest zaś z przyznaniem faktu, że skarżący po dniu 12 września 1989 r. w sposób rzetelny wykonywał swoje zadania i obowiązki. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też wyjaśnioną we wcześniejszej części uzasadnienia okoliczność, iż narażenie zdrowia i życia nie jest elementem niezbędnym dla istnienia omawianej rzetelności, przesłankę oznaczoną w art. 8a ust. 1 pkt 2 również uznać należało za spełnioną przez stronę. Uwzględniając powyższe, jak też zawarte na wstępie do niniejszych rozważań wyjaśnienie, iż sposób sformułowania omawianej normy prawnej wskazuje na to, że przesłanki wymienione w art. 8a w pkt 1 i 2 ww. ustawy powinny być spełnione łącznie, brak spełnienia jednej z nich, (w tym przypadku przesłanki krótkotrwałości) uniemożliwiał pozytywne rozpatrzenie wniosku inicjującego postępowanie i to mimo błędnie dokonanej przez organ wykładni art. 8a. w zakresie szczególnie uzasadnionego przypadku i narażenia życia i zdrowia. W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja odpowiada prawu, mimo częściowo błędnej wykładni art. 8a dokonanej przez organ - Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie winien był orzec na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).