II SA/Rz 675/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi L. B., B. B. i F. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących L. B., B. B. i F. B. solidarnie kwotę 4 023 zł /słownie: cztery tysiące dwadzieścia trzy złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ I instancji") utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r., znak : [...], w przedmiocie wymierzenia F. B., L. B. oraz B.B. ( dalej: "skarżący") kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia części pasa drogowego drogi gminnej Nr [...] w miejscowości , poprzez ustawienie na działce nr 203 , stoiska handlowego o powierzchni 33,28 ² od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 27 lutego 2018 r. w wysokości 13.511,68 zł. W podstawie prawnej decyzji organ powołał m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 40 ust.1 w zw. z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 2068 z późn. zm.; dalej: "u.d.p."). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Wójt Gminy wymierzając karę pieniężną miał na uwadze okres udzielonego zezwolenia na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wskazał, że po wyznaczonym tą decyzja okresie skarżący byli zobowiązani usunąć stoisko handlowe. Wysokość wymierzonej kary uzasadnił przepisami ustawy o drogach publicznych oraz uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego na terenie Gminy (Dz. Urz. Woj. P. z 2012 r. poz. 663, 2017 r. poz. 1356 i poz. 2656). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego P. W., zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, 10 § 1, art. 11 i art. 15 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego w sposób uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wskazania w jaki sposób organ I instancji ustalił, iż odwołujący się zajął wspólnie z innymi osobami, bez wymaganego zezwolenia pas drogowy drogi gminnej nr [...] w miejscowości poprzez ustawienie na działce nr 203 stoiska handlowego o pow. 33,28 m2 od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 27 lutego 2018 r., art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i 81 a w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tłumaczenie wątpliwości na niekorzyść stron postępowania, a w konsekwencji brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organu I instancji w sposób wnikliwy oraz niezebranie dowodów w postępowaniu, a przez to naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj., prawdy obiektywnej, informowania stron i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej Nr [...] pod stoisko handlowe na działce nr 203, na okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., podczas gdy rozpatrzenie materiału i wydanie decyzji w niniejszej sprawie zależy od rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia wstępnego, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia z rażącym naruszeniem prawa - to jest przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] w miejscowości . II. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a to art. 40 ust. 12 u.d.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wymierzenie odwołującemu się kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej podczas, gdy : odwołujący się przed upływem poprzednio obowiązującej decyzji w tym zakresie złożyli kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na 2018 rok, a postępowanie administracyjne nie zostało prawomocnie zakończone, co wyklucza możliwość przyjęcia, że do zajęcia pasa drogowego doszło bez zezwolenia, Wójt Gminy w dniu 5 lutego 2018 r. wydał wobec L. B., B. B. i F. B. decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r.(Nr : [...]) w której to wymierzył ww podatek od nieruchomości w kwocie 266 zł, za cały 2018 rok, z tytułu budynków związanych z działalnością gospodarczą na działce nr 203, a adresaci tej decyzji podatek ów w całości zapłacili, L. B., B. B. i F. B. uiścili w całości na rzecz Gminy opłatę za zajęcie pasa drogowego [...] Działka nr 203/stoisko o pow. 33,28 m2 za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., a Wójt powyższą opłatę przyjął, przez co w drodze faktów konkludentnych usankcjonował zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] Działka nr 203 pod stoisko handlowe o pow. 33,28 m2 w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Nie podzielając powyższych zarzutów Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego wymaga uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika, że jest to zgoda czasowa. Oznacza to, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia, właściciel obiektu będzie zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Możliwość pozostawania w pasie drogowym urządzenia lub obiektu, na który udzielone zostało już zezwolenie, uzależniona jest od wydania kolejnego zezwolenia. Przesłankami wymierzenia kary administracyjnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 i 2 u.d.p są: zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c oraz z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Istotny jest zatem sam fakt niezgodnego z prawem zajęcia pasa drogowego, bez względu na to, czy strona miała świadomość bezprawności działania. Organ ustalił, że na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia [...].08.2017, znak : [...]L. B., B.B. i F. B. posiadali zezwolenie do zajmowania pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości , poprzez ustawienie na działce nr 203, stoiska handlowego do dnia 31.12.2017 r. Działania odwołujących się zmierzające do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości pod stoisko handlowe na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. nie doprowadziły do jego wydania, co uzasadniało wymierzenie kary. W ocenie organu również wysokość kary została ustalona prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok znak: [...] oraz potwierdzenia uiszczenia przez odwołujących się opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...]/Działka nr 203/stoisko o pow. 33,28 m.kw od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku, organ II instancji stwierdził, że nie mają one znaczenia w przedmiotowym postępowania. Zdaniem Kolegium również wbrew podniesionym zarzutom odwołania, w zaskarżonej decyzji wskazano wszystkie okoliczności mające wpływ na zasadność określenia kary pieniężnej. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że do momentu wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. L. B., B. B. i F. B. nie byli uprawnieni do zajęcia pasa bez obawy uiszczenia kary pieniężnej. W celu uniknięcia kary pieniężnej powinni zdemontować stoisko handlowe, a następnie oczekiwać na uzyskanie właściwego zezwolenia. W skardze do Sądu skarżący zarzucili: Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności: naruszenie art. 81 K.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji za udowodnione okoliczności faktycznych polegających na: fakcie zajęcia przez każdego ze skarżących to jest L. B., F. B. i B. B. części pasa drogowego drogi gminnej [...], w miejscowości stanowiącej działkę nr 203, nieprzerwanie przez 58 dni począwszy od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 27 lutego 2018 roku, - bez przeprowadzenia na powyższą okoliczność koniecznych dowodów, powierzchni zajętego przez skarżących części pasa drogowego (33,28 m2 ) w okresie wskazanym powyżej - w sytuacji, w której organ I instancji z obrazą art. 10 § 1 K.p.a. w zw. art. 79 § 1 K.p.a. nie zapewnił skarżącym udziału w każdym stadium postępowania. art. 7 K.p.a poprzez brak podjęcia przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego, by uznać za zasadną decyzję o nałożeniu kary finansowej w takiej wysokości, a oparcie się w większości na domniemaniach i jedynie na argumentach Wójta Gminy , pomimo braku ku temu przez prawo wymaganych dowodów, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak dokonania przez organ administracji właściwej i rzetelnej analizy materiału dowodowego, czego konsekwencją było wydanie wadliwej decyzji poprzez uznanie, że: skarżący nielegalnie i nieprzerwanie, zajmowali część pasa drogowego drogi gminnej w okresie od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 27 lutego 2018 roku, pomimo iż skarżący uiścili należną opłatę roczną za zajęcie tej części pasa drogowego, za cały 2018 rok, a Wójt Gminy powyższą opłatę przyjął, jak również pomimo, iż Wójt Gminy jeszcze w lutym 2018 roku wydał wobec Skarżących decyzję wymiarową w zakresie podatku od nieruchomości za zajęcie części pasa drogi gminnej nr 118416R, uznając, iż przez cały 2018 roku L. B., F. B. i B. B. będą posiadali tytuł do zajmowania tej części pasa drogowego drogi gminnej pod prowadzenie działalności handlowej. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia decyzji i nie wykazanie dowodów, na podstawie, których zrekonstruowano stan faktyczny sprawy; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez błędne jego zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że w ramach kontroli instancyjnej-powinna ona zostać uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia; art. 189d K.p.a., przez zaniechanie rozważenia ustawowych dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; II. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: -art. 40 ust. 12 u.d.p., w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wymierzenie odwołującym się kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej, podczas, gdy: odwołujący się przed upływem poprzednio obowiązującej decyzji w tym zakresie złożyli kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na 2018 rok, a postępowanie administracyjne w tym zakresie do dnia wydania decyzji przez Wójta nie zostało prawomocnie zakończone, co wyklucza możliwość przyjęcia, że do zajęcia pasa drogowego doszło bez zezwolenia, Wójt Gminy w dniu [...] lutego 2018 roku, wydał wobec F.L., oraz B. B. decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok (decyzja nr: [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 rok, w treści której na podstawie art. 21, art. 207 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia 28 września 2017 roku w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, wymierzył F., L. i B. B. podatek od nieruchomości w kwocie 266 zł, za cały 2018 rok, z tytułu budynków związanych z działalnością gospodarczą na działce nr 203, a adresaci tej decyzji ów podatek w całości zapłacili, Państwo F., L. i B. B. mścili w całości na rzecz Gminy opłatę za zajęcie pasa drogowego [...] Działka nr 203/stoisko o pow. 33,28 m2 za okres od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku, a Wójt powyższą opłatę przyjął, przez co w drodze faktów konkludentnych usankcjonował zajęcie pasa drogowego drogi gminnej [...] Działka nr 203 pod stoisko handlowe o pow. 33,28 m2 w okresie od dnia 1 stycznia 2018 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku Na tych podstawach wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania ( art 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie zaś do art 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wymierzenia skarżącym kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej nr [...] R w miejscowości , poprzez ustawienie na działce nr 203 stosika handlowego o powierzchni 33,28 m2 za okres od 1 stycznia 2018 r. do 27 lutego 2018 r. Jak ustalił organ I instancji, a za nim organ odwoławczy skarżący decyzją Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] uzyskali zgodę na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej publicznej nr [...] w miejscowości do dnia 31 grudnia 2017 r. Po tym terminie zobowiązani byli do usunięcia stoiska handlowego. W związku z niewykonaniem obowiązku w dniu 27 lutego 2018 r. wszczęto postępowanie o wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10-o krotności opłaty, czego konsekwencją jest zaskarżona do Sądu decyzja. W ocenie Sądu wydana decyzja jest co najmniej przedwczesna. Zgodnie z art 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.: Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Na podstawie ust. 8 powyższego przepisu wysokość opłaty ustalana jest na podstawie uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Z powyższego wynika, że podstawą wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego jest brak zgody na zajęcie tego pasa. W sprawie bezsporne jest, że skarżący korzystali z takiego zezwolenia za poprzedni okres tj. od dnia 1 sierpnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.- decyzja Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...]uchylającej decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2019 r., nr [...]w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, za sporny okres wynika, że skarżący przed upływem terminu określonego w wyżej wskazanym zezwoleniu, tj. w dniu 20 grudnia 2017 r. zwrócili się do organu o udzielenie zgody na zajmowanie w/w pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., której nie wyjaśnienie stanowiło podstawę kasacyjnej decyzji organu II instancji. Nie wyjaśniając powyższej kwestii organ I instancji ponownie wymierzył karę pieniężną za wskazany okres. W piśmie przekazującym odwołanie od tej decyzji zaznaczył, że wbrew podniesionym w odwołaniu zarzutom, że decyzja w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. nie będzie miała znaczenia dla sprawy, bowiem "wygasła wskutek upływu czasu, na jaki zezwolenie zostało wydane". Stanowisko organu jest całkowicie chybione. W drodze przypomnienia Sąd wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli- art 7 K.p.a. W świetle art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Postępowanie organu I instancji i akceptująca je decyzja organu II instancji urąga tym zasadom. Organ I instancji, a za nim organ odwoławczy w sposób całkowicie arbitralny wymierzają skarżącym karę pieniężną za zajmowanie pasa drogowego za okres, na który wystąpili oni o uzyskanie zgody. Bez żadnych wyjaśnień w zakresie tego zezwolenia, pomimo wcześniejszych wytycznych organu II instancji, organ wymierza tą karę, kwitując jednym zdaniem w piśmie przekazującym odwołanie, że z uwagi na upływ okresu, na który wystąpili o uzyskanie zgody tj. od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. "decyzja wygasła". Nie jest natomiast wiadome o jaką decyzję chodzi. Niewątpliwe jest jednak to, że bez zakończenia postępowania o udzielenie zezwolenia, przyjmowanie przez organ, że została spełniona przesłanka z art 40 ust. 12 u.d.p. tj. zajmowanie pasa bez zezwolenia, jest bezpodstawne. Nie ma racji organ twierdząc, że upływ okresu na jaki wnioskodawca występuje o uzyskanie zezwolenia powoduje "wygaśniecie decyzji". Najprawdopodobniej użyte przez organ sformułowanie wygaśnięcia decyzji dotyczyło bezprzedmiotowości postępowania. W tym miejscu Sąd postanowił przytoczyć fragment uzasadnienia do wyroków wydanych w tożsamych rodzajowo sprawach, które zapadły przed tutejszym Sądem ( sygn. akt II SA/Rz 457/19-463/19), zgodnie z którym w teorii prawa administracyjnego oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje zapatrywanie, że decyzje konstytutywne ( niewątpliwie taki charakter posiada decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego) mogą być skuteczne ex nunc lub ex tunc. Podkreśla się, że skuteczność temporalna decyzji konstytutywnej jest uzależniona od treści hipotezy lub dyspozycji konkretyzowanej normy materialnej lub treści powiązanej z nią normy kompetencyjnej. Powyższe normy ostatecznie przesądzają, czy i w jakim zakresie decyzje administracyjne wydane na ich podstawie wywołują skutki z mocą wsteczną ( ex tunc), a więc od określonego, poprzedzającego dzień doręczenia ( ogłoszenia) decyzji moment, w którym doszło do realizacji danego elementu lub całego ustawowego stanu faktycznego ( tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1540/17 ). W sprawie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego tymi przepisami są przepisy u.d.p. Zgodnie z art 40 ust. 1 tej ustawy zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia wydanego przez zarządcę drogi w formie decyzji. Przepisy te nie przewidują, aby upływ okresu, na który wnioskodawca ubiega się o udzielenie zezwolenia stanowić miały o bezprzedmiotowości postępowania. Zwłaszcza w sytuacji gdy wniosek o zajęcie pasa drogowego został złożony przed rozpoczęciem okresu na jaki skarżąca ubiegała się o zezwolenie, a brak ostatecznej decyzji był wynikiem wadliwego działania organu. Zatem możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia z mocą wsteczną ( ex tunc), a więc obejmującą okres sprzed wydania decyzji. Zatem za skarżącymi powtórzyć należy, że wyjaśnienie kwestii uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, na objęty decyzją wymierzającą karę okres, ma niejako prejudycjalny charakter dla decyzji wymierzającej karę i dopóki nie zostanie ostatecznie wyjaśniona kwestia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, wymierzenie kary należy uznać za przedwczesne. Z urzędu Sąd stwierdza również, że w dniu 9 lipca 2019 r. zapadł przed tutejszym Sądem wyrok w sprawie ze skargi tych samych skarżących sygn. akt II SA/Rz 531/19 uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]oraz decyzje Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]wymierzającą skarżącym karę pieniężną za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości , poprzez ustawienie na działce nr 203 stoiska handlowego o pow. 33,28 m 2 od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 30 października 2018 r. Podstawą uchylenia decyzji było między innymi nie wyjaśnienie kwestii okresu, za który została wymierzona kara pieniężna. Sąd uznał, że uchylenie decyzji wymierzającej karę pieniężną za okres następujący bezpośrednio po okresie objętym zaskarżoną decyzją nie może pozostawać bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, Z tych przyczyn i na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie, a kierując się treścią art 135 P.p.s.a. z obrotu prawnego wyeliminował również decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art 200 i 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ). Z uwagi na to, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji było naruszenie przepisów postępowania Sąd, za przedwczesną uznał ocenę naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym dotyczących wysokości kary.