VII SA/Wa 1673/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta E. (dalej: PINB, organ I instancji) nakazał R. W. (dalej: skarżący, inwestor) wykonanie obowiązku: 1) rozbiórkę budynku warsztatowego mechaniki pojazdowej o powierzchni zabudowy 161 m2 i kubaturze 670 m3, położonego przy ul. K. w E. na działkach nr [...] i [...], 2) uprządkowanie i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego, 3) pisemne zawiadomienie PINB o wykonaniu nałożonego obowiązku. Jednocześnie PINB wskazał warunki realizacji nałożonego obowiązku w postaci: ustanowienia kierownika rozbiórki z uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zabezpieczenia terenu rozbiórki przed dostępem osób trzecich, wywieszenia tablicy rozbiórki i prowadzenia dziennika rozbiórki. Decyzją znak [...] z [...] czerwca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania skarżącego, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 19 listopada 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ol 705/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi inwestora, orzekł o oddaleniu skargi. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 573/14 orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej inwestora. W dniu 11 kwietnia 2016 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] kwietnia 2013 r. Wniosek ten przekazany został Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ centralny) 18 kwietnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Postanowieniem znak [...] z [...] kwietnia 2016 r. GINB, działając na podstawie art. 61a § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o odmowie wszczęcia postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB z [...] czerwca 2013 r., znak [...]. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, iż przedmiotowa decyzja podlegała kontroli sądowoadministracyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku czego stwierdzono jej prawidłowość. Okoliczność ta stanowi przesłankę uniemożliwiającą wszczęcie wnioskowanego przez inwestora postępowania. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wszczęcie postępowania w sprawie wywołanej wnioskiem inwestora w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu administracji architektonicznej. W uzasadnieniu wniosku inwestor podał, iż wskazane przez niego podstawy merytoryczne, przemawiające za stwierdzeniem nieważności decyzji, nie były dotychczas przez niego podnoszone. Co więcej, umknęły one także sądom administracyjnym w toku rozpoznawania skarg oraz skargi kasacyjnej. Z tego też względu - pomimo faktu prawomocnego oddalenia skargi na decyzję WINB przez sąd administracyjny - nie zachodzą podstawy do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Podkreślił dalej, iż podstawę prawną wydania decyzji stanowił przepis art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwana dalej: p.b.). Przepis art. 48 ust. 1 p.b. o charakterze sankcyjnym stosuje się w przypadku budowy obiektu budowlanego bez wypełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W myśl jego literalnej treści: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy niewłaściwe zastosował art. 48 ust. 1 p.b., bowiem nałożył na inwestora w kontekście wykonania obowiązku rozbiórki - obowiązek: ustanowienia kierownika rozbiórki z uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zabezpieczenia terenu rozbiórki przed dostępem osób trzecich, wywieszenia tablicy rozbiórki oraz prowadzenia dziennika rozbiórki. Tak skonstruowany nakaz nie znajduje oparcia w art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., co w realiach niniejszej sprawy uznać należy jako jego rażące naruszenie. Jednocześnie organ odwoławczy nie zauważył, iż na określanie sposobu w jaki należy dokonać rozbiórki obiektu budowlanego, nie pozwala przepis art. 48 ust. 1 p.b. Przepis ten bowiem nie tylko nie zawiera możliwości określania obowiązku administracyjnoprawnego w sposób typowy dla sfery stosunków cywilnoprawnych, ale także nie pozwala na ustalanie metody wykonania tego obowiązku, nie mówiąc już o dodatkowych obowiązkach związanych z zabezpieczeniem terenu budowy, czy powiadomieniem organu o zakończeniu robót. Zdaniem inwestora, ta część rozstrzygnięcia decyzji nie znajduje pokrycia w treści art. 48 ust. 1 p.b. Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowieniem znak [...] z [...] czerwca 2016 r. GINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia własnego. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy, organ centralny podał, iż postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB znak: [...] z [...] czerwca 2013 r., z uwagi na istnienie przeszkody czyniącej niedopuszczalnym rozpoznanie żądania stwierdzenia nieważności. Przeszkodą tą, jak wskazano w uzasadnieniu ww. postanowienia, jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 705/13, oddalający skargę inwestora oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 573/14, oddalający skargę kasacyjną inwestora. GINB podtrzymał to stanowisko i wskazał w tym zakresie, iż prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji tylko wówczas, gdyby sąd nie miał wiedzy o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania, co spowodowałoby, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osadzonej znalazłoby się to, na co powołał się skarżący. Brak wiedzy sądu musi być ponadto uwarunkowany względami obiektywnymi. Według skarżącego, okolicznością istotną dla wyniku postępowania jest sposób (typowy dla sfery stosunków cywilnoprawnych) sformułowania obowiązków w decyzji PINB z [...] kwietnia 2013 r. Decyzja w zakresie, w jakim określa metodę wykonania rozbiórki budynku, jest wydana bez podstawy prawnej, a w zakresie, w jakim nakłada na inwestora obowiązki: ustanowienia kierownika rozbiórki budowlanej, zabezpieczenia terenu rozbiórki przed dostępem osób trzecich, wywieszenia tablicy rozbiórki, prowadzenia dziennika rozbiórki, rażąco narusza przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. W ocenie GINB, nie jest możliwe, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpoznając skargę na decyzję WINB z [...] czerwca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2013 r., nie miał wiedzy o treści, zakresie i podstawie prawnej obowiązków nałożonych na adresata decyzją PINB. Nie jest również możliwe, aby dokonał oceny zgodności z prawem decyzji administracyjnej bez pogłębionej analizy treści, czy też sposobu sformułowania sentencji rozstrzygnięcia organu I instancji. Brak jest jakichkolwiek obiektywnych okoliczności wskazujących, że podniesione przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji kwestie, nie były przedmiotem kontroli sądowej. W szczególności okolicznością taką nie jest fakt, że skarżący nie powoływał się w toku postępowania przed sądami administracyjnymi obu instancji na podstawy przemawiające w jego przekonaniu za stwierdzeniem nieważności decyzji. Podał, iż zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Ponadto, sąd administracyjny z urzędu poddaje kontroli zaskarżoną decyzję administracyjną także w zakresie ewentualnych przesłanek skutkujących jej nieważnością, wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., czyli również w zakresie wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, iż oddalając skargę na decyzję organu odwoławczego z [...] czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przesądził o jej zgodności z prawem, tzn. o zgodności ustalonego stanu faktycznego i dokonanej do niego subsumpcji stanu prawnego, w tym również w zakresie zastosowania, w okolicznościach faktycznych sprawy, trybu likwidacji samowoli budowlanej przewidzianego w art. 48 p.b. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, tym samym stał się on prawomocny. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego, przesądzający o zgodności z prawem decyzji administracyjnej, stanowi, co do zasady, przeszkodę czyniącą niedopuszczalnym rozpoznanie żądania stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto skarżący nie powołał się na wyłączającą ww. zasadę okoliczność, pozostającą poza zakresem kontroli sądów administracyjnych i nieobjętą powagą rzeczy osądzonej. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 61a § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie w sytuacji wydania przez organ administracji decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. •w zakresie pkt 1 decyzji PINB poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku w postaci: ustanowienia kierownika rozbiórki z uprawnieniami w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zabezpieczenia terenu rozbiórki przed dostępem osób trzecich, wywieszenia tablicy rozbiórki oraz prowadzenia dziennika rozbiórki, podczas gdy tak skonstruowany nakaz nie znajduje oparcia w art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., co w konsekwencji należy uznać jako jego rażące naruszenie (w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.); •w zakresie pkt 2-3 decyzji PINB poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku uporządkowania i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego oraz do pisemnego zawiadomienia organu I instancji o wykonaniu nałożonego obowiązku, podczas gdy żaden przepis prawa nie zezwala na nałożenie wskazanych obowiązków, co w konsekwencji spowodowało wydanie nakazów bez podstawy prawnej (naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in principio); 2. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. poprzez wydanie przez GINB postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z [...] kwietnia 2016 r., podczas gdy zasadnym w realiach niniejszej sprawy było wydanie postanowienie uchylającego ww. postanowienie GINB w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, a więc zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący w przeważającej części powtórzył zarzuty stawiane we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została potwierdzona wyrokami sądów administracyjnych obu instancji. Zatem istota sprawy dotyczy tego, czy organ administracji mógł rozpoznać żądanie co do istoty, zbadać wskazaną przez skarżącego decyzję WINB, czy też wobec prawomocnego oddalenia skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności miał zamkniętą drogę do jej weryfikacji w nadzwyczajnym trybie postępowania. Podstawę prawną podjętego przez organ centralny rozstrzygnięcia stanowił art. 61a k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W tym miejscu podać należy, iż - jak przedstawiono przy omówieniu stanu faktycznego sprawy - decyzja, co do której skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności, była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej; zarówno skarga, jak i skarga kasacyjna skarżącego zostały oddalone. Ponadto, zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja (postanowienie) nie narusza prawa w zakresie określonym w art. 145 p.p.s.a. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że kontrolowany akt administracyjny nie był prawnie wadliwy z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem określonych w art. 145 p.p.s.a. ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 513 i n.). Prawomocność decyzji czy postanowienia utrzymanego w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji oraz stronom drogę do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności tego aktu. Pamiętać należy, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i miał obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności aktu na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Z treści wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 705/13 wynika, iż przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu była prawidłowość podjętych w postępowaniu legalizacyjnym decyzji organów obu instancji. Sąd stwierdził wówczas, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 48 i art. 49 p.b. oraz przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie (wyrok NSA z 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 468/07, publ. Lex 505294), podmioty wymienione w art. 170 p.p.s.a. są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc wobec wszystkich, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Przepis art. 170 p.p.s.a. wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Skoro sąd oddalił skargę na wskazaną decyzję, to każdy kolejny sąd jest związany tym orzeczeniem i orzekanie na temat decyzji zbadanych uprzednio przez inny sąd stanowiłoby o naruszeniu art. 170 p.p.s.a. Należy przyjąć zatem, że skoro decyzja podlegała ocenie sądu i sąd orzekł, iż decyzja ta nie narusza prawa, to nie narusza ona również art. 156 k.p.a. Nadto, co jest najistotniejsze, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny z urzędu poddaje kontroli zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne także i w zakresie ewentualnych przesłanek skutkujących nieważność, wskazanych w art. 156 k.p.a. Zatem wyrok, mocą którego prawomocnie oddalono przez sąd administracyjny skargę, zamyka drogę do stwierdzenia nieważności poddanej uprzednio takiej kontroli sądowej decyzji. Wynika to zarówno z treści wskazanego wyżej przepisu, jak i ze względu na związanie oceną prawną zawartą w takim wyroku, wynikającą z treści art. 170 i art. 171 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 18 grudnia 1992 r., sygn. akt I SAB 63/92, publ. cbosa). Tym samym nie jest dopuszczalne wszczynanie postępowań nadzwyczajnych co do tej decyzji, chyba że ujawniły się nowe okoliczności istniejące w chwili rozstrzygania sprawy przez organ (art. 145 k.p.a.), jednakże z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie można dopatrzyć się, by na takie okoliczności skarżący się powoływał. Wyjaśnić należy, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) w sytuacji, gdy organ jest związany oceną prawną danego rozstrzygnięcia dokonaną już uprzednio przez sąd administracyjny, mieści się w kategoriach przesłanki o charakterze przedmiotowym (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 marca 2004 r., sygn. akt II SA 1628/03, publ. cbosa), tym samym żądanie takie spełnia przesłankę określoną w art. 61a k.p.a. Natomiast zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. (obecnie - postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Jak wyżej wskazano, decyzja PINB i WINB były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 705/13 oddalił skargę inwestora, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 573/14 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Sądy obu instancji zbadały więc w szerokim zakresie (łącznie z ewentualnymi przesłankami nieważnościowymi) kontrolowaną decyzję o nakazie rozbiórki budynku warsztatowego mechaniki pojazdowej, skarżący nie może więc ponownie we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionować zastosowania przez PINB art. 48 ust. 1 p.b. Nakaz rozbiórki może mieć różny zakres przedmiotowy. Rozbiórka obiektu oznacza jego usunięcie z miejsca, w którym został wzniesiony. Niewątpliwie istotą decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 p.b., jest nakaz rozbiórki określonego tam obiektu budowlanego, a nie sposób jego wykonania, który umieszczony w sentencji decyzji nie powoduje nieważności samego nakazu rozbiórki. Takie rozumowanie prowadziłoby do ominięcia zakazu wszczynania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji kontrolowanej już wcześniej przez sąd administracyjny. Sądy kontrolowały zasadność i podstawę prawną orzeczenia nakazu rozbiórki. Zdaniem Sądu, skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności nie powołał okoliczności, które byłyby poza zakresem kontroli sądów i nie byłyby objęte powagą rzeczy osądzonej. Stwierdzić zatem należy, że po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyroku oddalającego skargę na decyzję WINB z [...] czerwca 2013 r. oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną, niedopuszczalnym było prowadzenie przez organy administracji postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego postanowienia i podważanie ustaleń dokonanych przez sądy. Tym samym należy zgodzić się ze stanowiskiem GINB, iż procedowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WINB było niedopuszczalne. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela argumentację organu centralnego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznaje ją za własną. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.