II OSK 573/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Paweł Groński ( spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 705/13 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 705/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R. W. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] orzekającą o nakazie rozbiórki warsztatu mechaniki pojazdowej położonego przy ul. K. [...] w E. (d. ul. P. [...]). Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta E., działając na wniosek A. K. w dniu [...] grudnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia legalizacji budowy opisanego budynku. Na podstawie oględzin spornego budynku i wyjaśnień skarżącego złożonych podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] stycznia 2012 r. organ ustalił, że sporny budynek ma 161 m2 (powierzchnia zabudowy) i kubaturę 670 m3. i został wybudowany w maju 2000 r. bez pozwolenia na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta E. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na skarżącego obowiązki o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Inwestor nie wywiązał się z tych obowiązków w terminie określonym w postanowieniu ([...] maja 2012 r.). Prezydent E. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił bowiem wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 powołanej ustawy nakazał R. W. rozbiórkę spornego budynku. W odwołaniu do tej decyzji R. W. podniósł, że w spornym obiekcie budowlanym od 13 lat prowadzi działalność gospodarczą (warsztat mechaniki samochodowej), a rozbiórka obiektu uniemożliwi mu prowadzanie tej działalności. Podkreślił, że do czasu interwencji sąsiadki, legalność tej inwestycji nie była kwestionowana. Wyjaśnił, że rozbudował garaż o blaszaną wiatę posadowioną na podłożu betonowym. Odwołujący się oświadczył, że odkupił nieruchomość od sąsiadki, która zawiadomiła organ nadzoru budowlanego o spornej samowoli. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 171 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta E. W uzasadnieniu powtórzył argumentację prawną organu I instancji. Podkreślił, że sporny obiekt budowlany ze względu na swą wielkość i trwałe związanie z gruntem jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym jego realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego służy legalizacji obiektów budowlanych, które wybudowano bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, lecz zgodnie z regułami sztuki budowlanej i przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nakaz rozbiórki orzeka się obligatoryjnie, w przypadku gdy inwestycja jest niezgodna z tymi przepisami. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły równocześnie obie przesłanki orzeczenia rozbiórki: budynek został wybudowany bez pozwolenia na budowę i z naruszeniem ustaleń m.p.z.p. obowiązującego na terenie inwestycji, co obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowalnego na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że nie są one uzasadnione, ponieważ legalizacja obiektów budowalnych jest dopuszczalna wyłącznie na podstawie przywołanych przepisów ustawy Prawo budowlane. W związku z tym nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie sytuacja osobista strony, czy okoliczności (przyczyny) dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego. R. W. zaskarżył decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił organowi przede wszystkim nieuzasadnione przyjęcie, że sporny warsztat jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (tj. obiektem trwale związanym z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, posiadający fundamenty i dach). Według skarżącego sporny obiekt budowalny należy zaliczyć do tzw. tymczasowych obiektów budowlanych (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). W ocenie skarżącego warsztat mechaniki pojazdowej nie posiadał cechy trwałego związania z gruntem, gdyż jest połączony z gruntem jedynie za pomocą stalowych kołków i nie posiada fundamentów. Z tego względu należy go uważać za tymczasowy obiekt budowlany. W konsekwencji skarżący, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, nie był zobligowany do uzyskania pozwolenia na budowę warsztatu. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organy budowlane nie miały podstaw prawnych do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, lecz powinny zastosować tryb przewidziany w art. 49b Prawa budowlanego. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że organ I instancji nie zapewnił mu możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, materiałami oraz zgłoszonymi uwagami, nie zawiadomił go o zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dodał, że nie był reprezentowany w toku postępowania administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem w przypadku zastosowania przez organy administracji stosownych pouczeń, który to obowiązek wynika z art. 9 k.p.a., mógłby zdecydować się na złożenie wniosków dowodowych, w szczególności wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy wykonany warsztat jest budynkiem, czy tymczasowym obiektem budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalając skargę R. W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., podzielił stanowisko organów odnośnie kwalifikacji spornego warsztatu samochodowego do kategorii obiektów budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu I instancji organy dostatecznie wyjaśniły, na jakiej podstawie uznały, że sporna inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że sporny budynek o powierzchni 161 m2 i kubaturze 670 m3, konstrukcji stalowej, obudowanej blachą trapezową jest posadowiony na posadzce betonowej, mocowanej na stalowe kołki. Budynek został pokryty jednospadowym dachem również wykonanym z blachy trapezowej. Obiekt jest ocieplony warstwą styropianu i otynkowany; posiada 3 okna, 3 wrota i drzwi zewnętrzne. Te cechy inwestycji świadczą o tym, że jest on budynkiem o którym mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, nie zaś tymczasowym obiektem budowlanym o którym mowa w art. 3 pkt 5 tej ustawy. Sąd podał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że o tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to, czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego związania (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 323/11; z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10; z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 773/10 dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). Zdaniem Sądu wymiary spornego obiektu, jego stalowa konstrukcja posadowiona na betonowej posadce za pomocą stalowych kołków świadczą o tym, że jest to obiekt stabilny (nieprzenośny) Niezasadny jest więc zarzut skargi, że warsztat nie jest trwale połączony z gruntem. Betonowa posadzka stanowi bowiem fundament tego obiektu, gdyż niewątpliwie obciążenia konstrukcji ścian i dachu warsztatu przenoszone są przez tę posadzkę na grunt. Fundament może być wykonany z różnych materiałów budowlanych a jego parametry i głębokość posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które z kolei są wypadkową wielkości i rodzaju konstrukcji. Wobec tego fakt, że fundament jest płytko albo w ogóle nie jest zgłębiony w ziemi, nie przesądza, że dany obiekt nie jest trwale związane z gruntem (wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1302/10, dostępny na stronie: www.nsa.gov.pl/orzecznictwo). . Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że sposób posadowienia spornego warsztatu zapewnia mu konieczną trwałość i stabilność. Ponadto skoro jest on użytkowany przez skarżącego od 13 lat - nie można kwalifikować go jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy. W konsekwencji zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały tryb likwidacji samowoli budowlanej przewidziany w art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, a następnie z uwagi na niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, orzekły o nakazie jego rozbiórki. . Sąd I instancji nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 10 § 1, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego ustaliły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne. W toku postępowania, organ pierwszej instancji zgromadził dowody z udziałem skarżącego (oględziny spornego budynku dnia [...] grudnia 2011 r. rozprawa administracyjna w dniu [...] stycznia 2012 r.) lub zostały one przedłożone przez skarżącego (postanowienie Prezydenta E. z dnia [...] listopada 2012 r.). W zawiadomieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. organ I instancji poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Organ odwoławczy nie prowadził natomiast postępowania dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, które miałyby istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy. W stanie faktycznym sprawy zbędne bowiem byłoby przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia czy warsztat jest budynkiem, czy obiektem tymczasowym, skoro organy nadzoru budowlanego ustaliły tę okoliczność na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Ustanowiony przez skarżącego w dniu [...] maja 2013 r. profesjonalny pełnomocnik mógł w postępowaniu przed organem odwoławczym podjąć działania procesowe, które uważał za niezbędne w sprawie, w celu obrony praw swojego mocodawcy. R. W. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 705/13 skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. a) art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że warsztat o konstrukcji stalowej pokryty blachą trapezową, bez fundamentów, jest budynkiem, b) art. 29 Prawa budowalnego, poprzez błędne przyjęcie, że obiekt użytkowany przez skarżącego jako warsztat mechaniki pojazdowej wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy obiekt ten będąc tymczasowym obiektem budowlanym, niepołączony trwale z gruntem, takiego pozwolenia nie wymagał. R. W. zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi w sytuacji gdy organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Jego zdaniem nie ma podstaw prawnych do uznania, że sporny obiekt budowany jest budynkiem i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące "związania z gruntem" obiektu budowlanego, wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że sporny warsztat mechaniki samochodowej nie jest trwale związany z gruntem. Połączony jest z gruntem jedynie za pomocą stalowych kołków, nie posiada przy tym fundamentów. Z tego względu należy przyjąć, że jest to tymczasowy obiekt budowlany. W uzasadnieniu zarzutów procesowych postawionych w skardze kasacyjnej skarżący podał, że organ odwoławczy nie powiadomił go o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Warmińsko-Mazurski Inspektor Nadzoru Budowalnego w Olsztynie nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga podlega oddaleniu. Wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje uznanie przez organy administracyjne obu instancji i przez Sąd I instancji używanego przez niego warsztatu mechaniki samochodowej za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowalne, wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Uważa bowiem, że jest to tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, zwolniony od obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną przepis art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane został błędnie zinterpretowany. W istocie jednak zarzuca on Sądowi jego błędne zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że sporny warsztat jest budynkiem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy. Nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej co do tego, że sporny warsztat nie jest trwale związany z gruntem, ponieważ nie posiada fundamentów a więc błędnie zastosowano do niego art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wnoszący skargę kasacyjną nie wyjaśnia, co rozumie pod pojęciem trwałego związania z gruntem. Niemniej jednak z opisu tego spornego obiektu budowlanego wynika, że jest to samodzielny obiekt o konstrukcji stalowej i powierzchni 161 m2, obudowany blachą trapezową, ocieplony warstwą styropianu, otynkowany, posiada trzy okna, drzwi, dach. Warsztat mechaniki samochodowej jest posadowiony na posadzce betonowej, mocowany na stalowe kołki. Te cechy inwestycji świadczą o tym, że jest ona obiektem budowalnym solidnym, trwale związanym z gruntem. Nie ma bowiem żadnych podstaw prawnych do przyjęcia, że ten obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym. Nie wskazują na to jego rozmiary (161 m2 powierzchni zabudowy i kubatura 670 m3 ) i czas eksploatacji (13 lat). Nie jest to więc obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, niepołączony trwale z gruntem (art. 3 pkt 5 ustawy). Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażano już pogląd, że fundament to element konstrukcyjny obiektu budowlanego, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt i który może być wykonany z różnych materiałów budowalnych (np. wyrok NSA z 25 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 547/10). Należy zauważyć, że pojęcie trwałego związania z gruntem istnieje w języku prawnym i prawniczym od kilkudziesięciu lat (np. art. 46 § 1 k.c.), niezależnie od tego jak w tym czasie zmieniały się rozwiązania techniczne i technologiczne tego związania. W orzecznictwie i w piśmiennictwie wypowiadano się również w kwestii rozumienia trwałego związania urządzenia z gruntem, jednolicie przyjmując, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie np. wskutek działania sił przyrody (por. np. wyroki NSA z 23 czerwca 2006 r. II OSK 923/05, z 25 marca 2011 r. II OSK 547.10, z 29 kwietnia 2011 r. II OSK 773/10, komentarz do Prawa budowlanego, praca zbiorowa pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014 s. 39 i s. 41). Na tej podstawie można więc sformułować konkluzję, że o trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia. Odnosząc się do drugiego z zarzutów sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że został on wadliwie sformułowany. W zarzucie skargi kasacyjnej wymieniono bowiem art. 29 Prawa budowlanego, nie zwracając uwagi na to, że ten przepis ma cztery ustępy. Niemniej jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje ustalenie organów, zaaprobowane przez Sąd I instancji co do tego, że sporny obiekt budowlany wymaga pozwolenia na budowę i w konsekwencji zarzuca wadliwe niezastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Ten zarzut skargi kasacyjnej również jest nieuzasadniony. Jak już powiedziano, wielkość spornego warsztatu i jego konstrukcja powodują, że nie można przesunąć go w inne miejsce, zniszczyć za pomocą sił przyrody, Te cechy inwestycji świadczą o tym, że jest on budynkiem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowalne. Nie ma wiec podstaw prawnych do zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania również nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Akcentowany szczególnie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest o tyle nieistotny, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie prowadziły postępowania dowodowego wymagającego konieczności zapoznania się z aktami sprawy i wywołującego konieczność wniesienia dodatkowych dowodów. Organ I instancji, po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w postępowaniu organ I instancji zgromadził dowody z udziałem skarżącego (oględziny spornego budynku z dnia [...] grudnia 2011 r. rozprawa administracyjna w dniu [...] stycznia 2012 r.) lub zostały one przedłożone przez skarżącego (postanowienie Prezydenta Miasta E. z [...] listopada 2012 r. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami m.p.z.p.). W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano pogląd, że niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i brak możliwości wypowiedzenia się co do tego oraz składania wniosków mogłoby odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2011 r. I OSK 575/10, z dnia 18 maja 2006 r. II OSK 831/05 z 10 września 2014 r. II OSK 574/13). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał w żadnym stopniu, że zachodzi jakiś związek pomiędzy podnoszonym przez niego naruszeniem prawa, a rozstrzygnięciem podjętym w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że organy budowlane dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w celu ustalenia, czy sporny obiekt budowany jest budynkiem, czy też należy zakwalifikować go jako tymczasowy obiekt budowlany. W niebudzących wątpliwości okolicznościach niniejszej sprawy nie było potrzeby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. W związku z tym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną. Dlatego też na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.