II OSK 323/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Po 526/10 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. II 0SK 323/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "[...]" Spółki z o. o. w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2010 r., którą to decyzją wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 30 ust. 2, 5 i 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego przy ul. [...] w P. na działce nr [...] przez inwestora "[...]" Sp. z o.o. w P. Powyższa decyzja została poprzedzona postanowieniem Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] marca 2010 r., którym zgłaszający wniosek został zobowiązany do uzupełnienia w terminie 7 dni zamiaru wykonania robót budowlanych i w wymaganym terminie nie uzupełnił o "prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wraz z datą) w oparciu o zgodę bezterminową właściciela nieruchomości na zgłaszaną inwestycję ze wskazaniem pełnej nazwy właściciela, zaznaczenie tytułu, z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością." Niezależnie od powyższego, organ I instancji stwierdził, iż realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zatem budowa wolnostojącego nośnika reklam na przenośnej podstawie nie może być jednocześnie jego "instalowaniem" i nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, stąd w ocenie organu dla wzniesienia przedmiotowej budowli wymagane jest pozwolenie na budowę. Wobec powyższego zgodnie z art. 30 ust. 2 oraz ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenie sprzeciwu, w ocenie organu, jest konieczne i w pełni uzasadnione. Na skutek odwołania wniesionego przez inwestora, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest nośnikiem wolno stojącym o wysokości około 20 m, szerokości około 23,3 m i grubości około 3,6 m wykonanym jako konstrukcja wsporcza, stalowa, kratowa - oparta na kratowych słupach, które z kolei ustawione będą na prefabrykowanych płytach żelbetowych. Z opisu technicznego reklamy wynika, iż jej fundament składa się z zestawu 4 płyt o grubości 40 cm, łączonych śrubami oraz dodatkowymi elementami balastowymi. Płyty fundamentowe według zgłoszenia zostaną ułożone na odpowiednio przygotowanym podłożu gruntowym. Klasyczne fundamentowanie zostało zastąpione fundamentowaniem powierzchniowym działającym na zasadzie docisku do gruntu. Zdaniem organu II instancji przedmiotowy nośnik jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jego realizacja posiada wszelkie cechy budowy z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Z tych względów nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto Wojewoda stwierdził, iż oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane pod rygorem odpowiedzialności karnej, złożone w wyniku uzupełnienia zgłoszenia w odpowiedzi na wydane postanowienie organu, nie zostało prawidłowo uzupełnione. Z przedstawionych wyżej przyczyn organ II instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń i wniosków zawartych w skarżonej decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej Spółki przedmiotowe urządzenie reklamowe nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę, uznał ją za niezasadną. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w niniejszej sprawie zamiar wykonania nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie został zastosowany w sprawie przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgłoszony przez skarżącą obiekt budowlany jest wolno stojącym nośnikiem reklamowym, stanowiskiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Urządzenie to, o szerokości ok. 23 m i wysokości ok. 20 m, składa się z podświetlonej tablicy reklamowej, nośnej wsporczej konstrukcji stalowej, opartej na kratowych słupach, mocowanych do prefabrykowanego fundamentu z bloków żelbetowych. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia całość konstrukcji ma być scalana na miejscu "wbudowania" za pomocą śrub. Płyty żelbetowe stanowiące "fundament demontowany" należy ułożyć na odpowiednio przygotowanym podłożu gruntowym, a posadowienie nośnika wymaga każdorazowego sprawdzenia i dostosowania do występujących warunków gruntowo- wodnych, zaś parametry zagęszczenia podsypek winny być każdorazowo zbadane i udokumentowane. Według treści zgłoszenia nośnik jest "rozbieralny". Opis projektowanego nośnika reklamowego wskazuje zdaniem Sądu jednoznacznie, że jest to budowla, będąca tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 3 i pkt 5 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Z uwagi jednak na wymiary podstaw fundamentowych nośnika i jego ciężar prawidłowe posadowienie w terenie wymaga odpowiedniego przygotowania gruntu. Projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a takie nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak w ocenie Sądu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem projektowany nośnik należy uznać za związany trwale z gruntem. Skarżący nigdy też nie twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120 dni. Z przedstawionych wyżej przyczyn w ocenie Sądu pierwszej instancji do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami z art. 3 pkt 3 tej ustawy. Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 Prawa budowlanego, zgodnie z zasadą wyrażoną w jej art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem skarżącej Spółki poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Organy architektoniczno- budowlane, wydając zaskarżone decyzje, nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Z wymienionych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...]" Spółka z o. o. w P. (zwana dalej skarżącą Spółką), zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego: 1. "art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż wolno stojące urządzenie reklamowe usadowione na płytach żelbetowych niepołączonych w żaden sposób z przygotowanym uprzednio gruntem jest budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego", 2. "art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, wskutek przyjęcia, iż nie odnosi się on do wolno stojących urządzeń reklamowych usadowionych na płytach żelbetowych niepołączonych w żaden sposób z przygotowanym uprzednio gruntem". Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka stwierdziła, że sam fakt, iż urządzenie jest posadowione na ciężkich płytach żelbetowych, które z gruntem nie są powiązane, nie oznacza, iż płyty te są łącznikiem z gruntem. Płyty mogą, bowiem w każdym momencie zostać przesunięte, a sam obiekt przeniesiony w inne miejsce, a tym samym Sąd bezpodstawnie uznał przedmiotowe urządzenie reklamowe za budowlę oraz odmówił zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Spółka wskazała także na treść art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, gdzie wymieniono obiekty nietrwale związane z gruntem, które posadowione są na gruncie w taki sposób, by być odporne na działanie warunków atmosferycznych, w tym podmuchów wiatru, w sposób zapewniający im stabilność, nierzadko przy wykorzystaniu płyt żelbetowych umiejscowionych na gruncie. W istocie sposób ich powiązania z gruntem niczym nie różni się od powiązania przedmiotowego urządzenia reklamowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną w niniejszej sprawie kasację w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Argumentacja obu tych zarzutów sprowadzała się do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji, iż objęte przedmiotowym zgłoszeniem zamierzenie budowlane jest budowlą i przez to błędne uznanie tak przez ten Sąd, jak i organy administracyjne, iż na jego realizację jest wymagane pozwolenie na budowę, a nie jedynie dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 ww. ustawy). Tak sformułowanych twierdzeń nie sposób jednak podzielić. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że będąca przedmiotem niniejszej sprawy wolno stojąca budowla wymaga pozwolenia na budowę, bowiem nie spełnia warunków określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika, że w ust. 1 zwolniono z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. Zgodnie, więc z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: .... 6) instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym;". Stosownie zaś do art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy "rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Z kolei przez budowę zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". W myśl natomiast art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: .... wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe,...". Analizując przedstawione wyżej normy prawne stwierdzić trzeba, iż cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Stwierdzić trzeba, iż o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10; z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08- wszystkie orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Bezpieczeństwo konstrukcji obiektu będącego przedmiotem niniejszej sprawy zapewnia m. in. fundament złożony z zestawu 4 płyt, łączonych śrubami oraz dodatkowymi elementami balastowymi powodujący trwałe związanie z gruntem. O tym, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem w istocie decydują parametry techniczne takiego obiektu. Pojęcie "trwałego związania z gruntem" poza aspektem technicznym zawiera w sobie jeszcze powiązanie z aspektem czasowym. Tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z tej racji, że są przeznaczane do czasowego użytkowania, nie wymagają trwałego połączenia z gruntem w przeciwieństwie do tych obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, których użytkowanie nie zostało ograniczone czasowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1005/10). Z faktu, że planowana inwestycja reklamowa ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych ze sobą w jedną całość, nie wynika jeszcze, że obiekt jest urządzeniem reklamowym, do którego odnosi się art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Stwierdzić też trzeba, iż fakt, że fundament jest płytko, albo i wcale nie jest zgłębiony w ziemi nie przesądza tego, iż dany obiekt nie jest trwale związane z gruntem. Podzielić, bowiem należy pogląd w myśl, którego wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne determinujące trwałość obiektu reklamowego, przesądzają o tym, iż obiekt ten należy traktować jako trwale związany z gruntem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1302/10 publ.G.Prawna FiP 2011/207/8). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyżej cytowane oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 883/10; z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1078/10). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić trzeba, iż strona wnosząca kasację ustaleń organu zaaprobowanych skarżonym wyrokiem nie kwestionowała. W złożonej przez inwestora dokumentacji dotyczącej przedmiotowego nośnika reklamowego zawarto opis projektu oraz zakres przewidywanych do realizacji robót budowlanych, w tym prac obejmujący posadowienie budowli. Wynika z niej, że "Słupy kratowe reklamy ustawione będą na płytach żelbetowych prefabrykowanych- prefabrykaty indywidualne. Płyty prefabrykowane stanowiące fundament dementowany reklamy należy ułożyć na odpowiednio przygotowanym podłożu gruntowym. W celu zabezpieczenia płyt żelbetowych przed przebiciem (znaczne siły skupione) płyty są dozbrojone pod obrysem blachy stropowej. Fundament składa się z zestawu 4 płyt o grubości 40 cm łączonych śrubami oraz dodatkowymi elementami balastowymi na końcach dolnej płyty dla uzyskania założonych wymiarów gabarytowych i uzyskania niezbędnej masy fundamentu zapewniającej jego stateczność. Ustawienie, posadowienie przewidywanego panelu reklamowego wymaga każdorazowego sprawdzenia i dostosowania do występujących warunków gruntowo - wodnych w miejscu zakładanej lokalizacji. Parametry zagęszczenia podsypek zostaną każdorazowo zbadane i udokumentowane". Przedstawiony przez inwestora opis wskazuje na to, że wykonanie przedmiotowego nośnika reklamowego w określonym miejscu na gruncie wymaga nie tylko sprawdzenia, ale i dostosowania gruntu do realizowanych prac, a więc nie jest tak jak wywodzi się to w uzasadnieniu kasacji, iż grunt, na którym posadowione zostanie przedmiotowy nośnik "nie ulegnie jakiejkolwiek zmianie". Opisane przez inwestora fundamenty, na których planowany nośnik ma zostać zamocowany są niewątpliwie z gruntem połączone i to w sposób uniemożliwiający swobodne i dowolne przesunięcie tegoż nośnika, a tym samym kolejny wywód kasacji, iż nośnik reklamowy "nie tylko nie jest trwale połączone z gruntem, ale nie jest z nim połączone w ogóle" nie znajduje oparcia w przyjętych w skarżonym wyroku i niekwestionowanych we wniesionej kasacji ustaleniach faktycznych. W konsekwencji za uzasadnione należy uznać stanowisko zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji, iż będąca przedmiotem rozpoznawanego w niniejszej sprawie zgłoszenia budowla posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, na której realizację wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Planowana reklama płaska kratowa to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno- użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu przedstawione w dokumentacji zgłoszeniowej, a zwłaszcza jego wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwalają na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Konkludując przedstawione wyżej okoliczności za nieuzasadnione uznać należało przedstawione w rozpoznawanej sprawie podstawy skargi kasacyjnej oparte za zarzucie naruszenia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i zarzucie naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. wniesioną kasację oddalił.