II OSK 1078/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/09 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2036/09, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego, skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszonego przez [...] Polska Sp. z o.o. zamiaru montażu urządzenia reklamowego na dz. nr [...] obr. [...], przy ul. [...] nr [...] w W. W uzasadnieniu wskazał, że - jak wynika z projektu budowlanego - wnioskowana reklama to kaseton o wymiarach 2,78 x 3,76 m, zainstalowany na konstrukcji nośnej, składającej się z żelbetowego fundamentu, słupa, konstrukcji wsporczej do zamocowania tablicy reklamowej. Całkowita wysokość budowli wynosi 6,20 m. W ocenie organu I instancji zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego ww. urządzenie reklamowe z uwagi na rodzaj zgłoszonych prac, ich skalę i charakter, należy uznać za budowlę, a tego rodzaju inwestycja nie jest wymieniona w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, jako inwestycja podlegająca zgłoszeniu. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe wolno stojące urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale związanym z gruntem. Organ stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja, której całkowita wysokość wynosi około 6 m, składa się z tablicy reklamowej o wymiarach 2,78 x 3,76 m, trzonu nośnego z rury stalowej, osadzonych na fundamencie żelbetowym w planie 2,4 x 1,5 m, to uzasadnione jest uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu (nie doręczenia sprzeciwu pełnomocnikowi) organ I instancji stwierdził, że z treści pełnomocnictwa wynika, iż do reprezentowania inwestora powołana została osoba, którą charakteryzują numer dowodu osobistego oraz adres zamieszkania. W pełnomocnictwie tym nie zostało wyraźnie wskazane, iż adres ten stanowi adres do doręczeń, gdyż pełnomocnictwo upoważniające do odbioru pism skutkuje możliwością zapoznania się z ich treścią oraz ich odbioru w siedzibie organu. Natomiast w samym zgłoszeniu nie został podany odmienny adres do korespondencji. Jedynym wskazanym w zgłoszeniu jest adres siedziby inwestora, zatem w ocenie organu II instancji adres ten jest właściwy do dokonywania doręczeń wszelkich pism oraz rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. W skardze podniesiono, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło instalacji urządzenia reklamowego wolno stojącego, nietrwale związanego z gruntem. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie organ administracyjny nie przeprowadził dowodu, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe powinno być trwale związane z gruntem oraz nie wykazał, że urządzenie reklamowe jest w sposób techniczny powiązane z gruntem. Skarżąca Spółka wskazała, że z przedstawionego projektu budowlanego wynika wprost, iż dla celów bezpieczeństwa zastosowano podstawę fundamentową o określonych parametrach, tak aby urządzenie reklamowe mogło za pomocą siły grawitacji oprzeć się czynnikom atmosferycznym (np. silnym wiatrom). Zdaniem skarżącej Spółki w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, dlatego instalacja urządzenia reklamowego, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, jest dopuszczalna na podstawie zgłoszenia. Z tego względu organ administracyjny dokonał błędnej wykładni art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, rozszerzając pojęcie "trwałego związania z gruntem". Ponadto w skardze podniesiono zarzut nie doręczenia sprzeciwu ustanowionemu przez Spółkę pełnomocnikowi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Skargę oddalił. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe urządzenie reklamowe jako trwale związane z gruntem i uznały, że na podstawie przepisów Prawa budowlanego na tego rodzaju prace wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych posadowionych na gruncie Sąd podkreślił, że koniecznym jest ustalenie przez organ architektoniczno-budowlany, czy zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszone roboty dotyczą "budowli" – do której zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też prace te polegać będą na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W zależność bowiem od ustalenia organu na wykonanie w danym miejscu urządzenia reklamowego wymagane będzie odpowiednio uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia. Jak wynika z akt sprawy, organy obu instancji dokonały zgodnie z ww. procedurą oceny zgłoszenia [...] Sp. z o.o., które dotyczyło zamiaru montażu urządzenia reklamowego posadowionego na gruncie. Wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego (tablica reklamowa o wymiarach 2,78 x 3,76 m, trzon nośnego z rury stalowej, osadzonych na fundamencie żelbetowym w planie 2,4 x 1,5 m, całkowita wysokość wynosi około 6 m), a ponadto sposób jego posadowienia na gruncie (strona skarżąca sama podniosła w skardze, że podstawa fundamentowa posiada takie parametry, aby całe urządzenie reklamowe mogło, za pomocą siły grawitacji, oprzeć się czynnikom atmosferycznym) świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wiatru. Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji przyjęły, że jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, że posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika (słupa posadowionego na podstawie fundamentowej żelbetowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą uniemożliwiającą łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Odnosząc się do zarzutu nie doręczenia sprzeciwu pełnomocnikowi Spółki Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie sprzeciw został nie tylko sporządzony oraz wniesiony w wymienionym 30-dniowym terminie, ale też został w tym terminie doręczony stronie postępowania. Nie jest kwestionowany w sprawie fakt, iż Spółka w dniu [...] kwietnia 2009 r. pokwitowała otrzymanie sprzeciwu. Uwzględniając zatem datę zgłoszenia ([...] marca 2009 r.) i datę doręczenia sprzeciwu Spółce ([...] kwietnia 2009 r.) nie ma wątpliwości, że wiedza o wniesionym sprzeciwie dotarła do strony przed upływem 30-dniowego terminu. Z treści art. 40 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi (§ 1) oraz że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2). W orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, iż pominięcie pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, czy to w zakresie czynności, których strona nie musi dokonywać osobiście, czy to w zakresie doręczeń pism procesowych, rodzi daleko idące skutki procesowe uzasadniające nawet wznowienie postępowania administracyjnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pominięcie pełnomocnika jest zatem niewątpliwą wadą proceduralną, lecz wada ta sama przez się nie wywołuje skutku bezwzględnej nieskuteczności decyzji (sprzeciwu). Doręczenie pisma stronie postępowania z pominięciem jej pełnomocnika wywołuje taki skutek, iż strona jest poinformowana o treści aktu administracyjnego, natomiast terminy procesowe do wykonywania czynności, czy wnoszenia środków odwoławczych przez stronę należy liczyć od daty doręczenia pisma pełnomocnikowi, chociaż strona, której doręczono decyzję, nie jest pozbawiona prawa do złożenia odwołania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1367/06, publ. LEX nr 255811). Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że celem pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest wzmocnienie procesowej ochrony uprawnień strony. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca Spółka skutecznie wniosła odwołanie od sprzeciwu, to należy stwierdzić, że okoliczność niedoręczenia sprzeciwu pełnomocnikowi, choć stanowi uchybienie, to nie ma wpływu na wynik postępowania i nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz uznanie, poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w związku z powyższym konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę; 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 133 § 1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie za prawidłowe ustalenia organu administracji niezgodne ze stanem faktycznym sprawy polegające na ustaleniu, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione jest na nieprzestawnym fundamencie częściowo zagłębionego w ziemi, co mogło mieć znaczenie dla poczynionych przez sąd ustaleń. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości wyżej wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo wniosła o rozważenie możliwości zwrócenia się w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a. o rozstrzygnięcie budzącego poważne wątpliwości zagadnienia prawnego - czy wykonanie robót budowlanych polegających na ustawieniu urządzenia reklamowego bez związania tego urządzenia reklamowego za pomocą środków technicznych z gruntem w sposób trwały wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i czy do przyjęcia trwałości związania z gruntem wystarczy jedynie waga i rozmiar urządzenia reklamowego zapewniająca mu stabilne i bezpieczne posadowienie na gruncie - przez skład siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim odroczeniu rozpoznania sprawy, albo przyjęcie do rozpoznania niniejszej sprawy przez skład siedmiu sędziów w trybie art. 187 § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Skarga kasacyjna podlegająca rozpoznaniu oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zagadnieniem spornym wymagającym rozstrzygnięcia stała się bowiem kwalifikacja objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego, które według projektu składa się z kasetonu o wymiarach 2,78 x 3,76 m, zainstalowanego na konstrukcji nośnej, składającej się z żelbetowego fundamentu, słupa, konstrukcji wsporczej do zamocowania tablicy reklamowej. Całkowita wysokość tej budowli wynosi 6,20 m. Organ architektoniczno-budowlany wnosząc sprzeciw od zgłoszenia przyjął, że projektowana inwestycja ze względu na wielkość urządzenia, masę całkowitą i konstrukcję – stanowi wolno stojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe, a więc budowlę wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Natomiast według stanowiska inwestora, planowane roboty budowlane polegają na instalacji urządzenia reklamowego, co wymaga wyłącznie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że urządzenie reklamowe, będące przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie, jest realizowane przez inwestora na podstawie projektu powtarzalnego. Faktem notoryjnym, ale też wynikającym z wielu postępowań sądowych, jest to, że ten typ wolnostojących tablic reklamowych jest szeroko wykorzystywany przez różne podmioty. Kwestia ich kwalifikacji w świetle unormowań Prawa budowlanego stała się zatem przedmiotem licznych orzeczeń sądowych. W większości orzeczeń sądowych uznano, że ustawiane na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary, a także sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 514/10). Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie. Zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlega wyłączeniu jedynie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 29-31 Prawa budowlanego, co oznacza, że w stosunku do takich wyłączeń niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej (por. R. Dziewiński, P. Ziemski Prawo budowlane Komentarz Dom Wydawniczy ABC Warszawa 2005 str. 141). W orzecznictwie wskazuje się, że z systematyki art. 29 Prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 inne niż budowa obiektu budowlanego roboty budowlane. A zatem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartej w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 11 września 2008 r. II OSK 982/07). Dodać należy, że przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definiując pojęcie budowli stanowi, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a ponadto wskazuje listę przykładowych desygnatów definiowanego pojęcia. Wyliczenie to ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi, przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych (por. Prawo budowlane Komentarz pod red. Zygmunta Niewiadomskiego Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007 r. str. 46-51). Podkreślenia wymaga fakt, że w dokumentacji projektowej zawarto opis obiektu oraz zakres przewidywanych robót budowlanych, obejmujących: przygotowanie podłoża pod podstawę fundamentową, wykonanie podstawy fundamentowej lub osadzenie prefabrykatu, osadzenie słupa na fundamencie, osadzenie tablicy wraz z jej konstrukcją na słupie wsporczym oraz wykonanie przyłączy instalacji elektrycznej i roboty wykończeniowe. Przewidziano, że ustawienie fundamentu na gruncie może być dokonane na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach – o wskazanym minimalnym stopniu zagęszczenia. Nie bez znaczenia jest przy tym zastrzeżenie projektanta, że wszystkie prace budowlano-montażowe powinny być prowadzone pod nadzorem osób posiadających uprawnienia budowlane. Niewątpliwie wskazany wymóg ma związek z wielkością, ale zasadniczo z masą (ciężarem) fundamentu i konstrukcji wsporczej. Odnosząc się do kwestii "związania obiektu budowlanego z gruntem" podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Zwracał również uwagę, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10 i inne w nich powołane). Należy uznać, iż w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite i utrwalone w związku z tym brak jest podstaw do kierowania zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego są odosobnione i nie uzasadniają stanowiska o powstaniu budzącego poważne wątpliwości zagadnienia prawnego. Zauważyć należy, że już w wyroku z 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 754/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 133 § 1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie za prawidłowe ustalenia organu administracji niezgodne ze stanem faktycznym sprawy polegające na ustaleniu, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione jest na nieprzestawnym fundamencie częściowo zagłębionego w ziemi, co mogło mieć znaczenie dla poczynionych przez sąd ustaleń wskazać należy, że nawet w sytuacji uznania, że Sąd wadliwie przyjął za prawidłowe ustalenia organu w ww. zakresie, to i tak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji uznał, uznał bowiem iż przedmiotowe urządzenie reklamowe winno być uznane za trwale związane z gruntem już przez sam fakt, iż posadowienie go na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wiatru, czemu jak twierdzi strona skarżąca służyć ma podstawa fundamentowa o takich parametrach, aby całe urządzenie reklamowe mogło, za pomocą siły grawitacji, oprzeć się czynnikom atmosferycznym. Nawet zatem gdyby uznać, że fundament ten może być przestawiany a ponadto nie musi być częściowo zagłębiony w ziemi, to nie zmienia to oceny wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji dotyczącej charakteru ww. obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.