II SA/Po 526/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I. O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; oddala skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz II SA/Po 526/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].04.2010 r. Prezydent Miasta P., na podstawie art. 30 ust. 2, ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego przy ul. K. M. w P., na działce nr [...], dokonanego przez inwestora I. O. sp. z o.o. w P. W uzasadnieniu podano, że zgłoszenie nośnika reklamowego o wysokości około 20 m, szerokości około 23,3 m i grubości około 3,6 m, postawionego na gruncie na płytach żelbetowych. Przedmiotowy nośnik jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Organ wskazał, iż tego typu obiekt jest budowlą, jego wykonanie wymaga geodezyjnego wytyczenia w terenie, odpowiedniego przygotowania gruntu. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonej lokalizacji jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Obiektu tego nie dotyczy wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, bowiem odnosi się on wyłącznie do tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych. Decyzją z dnia [...].06.2010 r. Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest nośnikiem wolnostojącym, wykonanym jako konstrukcja wsporcza stalowa kratowa, oparta na kratowych słupach, które z kolei ustawione będą na prefabrykowanych płytach żelbetowych. Z opisu technicznego reklamy wynika, iż jej fundament składa się z zestawu 4 płyt o grubości 40 cm, łączonych śrubami oraz dodatkowymi elementami balastowymi. Płyty fundamentowe należy ułożyć na odpowiednio przygotowanym podłożu gruntowym. Klasyczne fundamentowanie zostało zastąpione fundamentowaniem powierzchniowym działającym na zasadzie docisku do gruntu. Przedmiotowy nośnik jest więc budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a jego realizacja posiada wszelkie cechy budowy z art. 3 pkt 6 wymienionej ustawy. Z tych względów nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał również na wadliwe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało prawidłowo uzupełnione. Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor I. O. sp. z o.o. w P., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że nośnik nie posiada jakichkolwiek fundamentów, bowiem istotą fundamentu jest zagłębienie konstrukcji w ziemi, nie jest także związany trwale z gruntem. Z powyższych względów przedmiotowe urządzenie reklamowe nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżącego zamiar wykonania nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Zgłoszony przez skarżącego obiekt budowlany jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym – stanowiskiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Urządzenie to – o szerokości ok. 23 m i wysokości ok. 20 m – składa się z podświetlonej tablicy reklamowej, nośnej wsporczej konstrukcji stalowej opartej na kratowych słupach, mocowanych do prefabrykowanego fundamentu z bloków żelbetowych. Jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia całość konstrukcji ma być scalana na miejscu "wbudowania" za pomocą śrub, płyty żelbetowe stanowiące "fundament demontowany" należy ułożyć na odpowiednio przygotowanym podłożu gruntowym – posadowienie nośnika wymaga każdorazowego sprawdzenia i dostosowania do występujących warunków gruntowo-wodnych, a parametry zagęszczenia podsypek winny być każdorazowo zbadane i udokumentowane. Według treści zgłoszenia nośnik jest "rozbieralny". Opis projektowanego nośnika reklamowego jednoznacznie wskazuje, że jest to budowla i jednocześnie tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 5 ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Tak więc klasyczne fundamentowanie zastąpione zostało fundamentowaniem powierzchniowym przy pomocy docisku do gruntu fundamentowych płyt żelbetowych, będących podstawą obiektu. Z uwagi na wymiary podstaw fundamentowych nośnika i ich ciężar prawidłowe posadowienie ich w terenie wymaga odpowiedniego przygotowania gruntu. Konieczność taka wynika z zasad sztuki budowlanej, została też wprost wskazana w dołączonej do zgłoszenia dokumentacji. Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przypomnieć należy, iż według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dodatkowo można wskazać, iż wymieniona ustawa także w przepisie art. 29 uznaje wykonywanie tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą się do tego typu obiektów w ustępie 1 tego przepisu (art. 29 ust. 1 pkt 12). Jednocześnie projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto w zgłoszeniu skarżący nie określił terminu przeniesienia lub rozbiórki nośnika. Podkreślić należy, iż skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120 dni. Podkreślić także należy, iż zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd podziela w niniejszej sprawie, do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08, z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09). Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem I. O. sp. z o.o. w P. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało oddalić skargę. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak