II SA/Po 154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rzecz A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], na budowę wielorodzinnego (11 mieszkań) budynku mieszkalnego z handlem i usługami w parterze w G., przy ul. [...], na działce o nr ew. [...], ark. [...] Na skutek złożonego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyły strony postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 marca 2016r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Sąd powołując się na § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazał, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Sąd zaakceptował ustalenia organów administracji budowanej, że miejsca postojowe w ilości 1 miejsce na każde jedno mieszkanie zapewnione zostaną w istniejącym garażu usytuowanym przy ul. [...], którego właścicielem jest Inwestor, co wynikało z decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a następnie znalazło odzwierciedlenie w projekcie zagospodarowania terenu. Sąd zwrócił jednak należy uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu nie przewidziano miejsc parkingowych dla lokalów usługowych, ani też miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przedmiotem zatwierdzonego projektu jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i handlem na poziomie parteru. Zaprojektowano 3 sklepy na parterze oraz 11 mieszkań. Autor projektu całkowicie pominął jednak obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla planowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lokali użytkowych. W ocenie Sądu okoliczność ta ma doniosłe znaczenie w niniejszej sprawie, szczególnie jeśli zważy się, że projektowany budynek usytuowany jest w ścisłym centrum miasta. Niewątpliwie powyższa okoliczność powinna zostać przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu bowiem realizacja w projektowanym budynku lokali użytkowych spowoduje, że z tego budynku będzie okresowo korzystała większa liczba osób, co ma wpływ na potrzeby w zakresie parkowania. Przy czym w ocenie Sądu nie ma znaczenia dla tego aspektu sprawy fakt, iż zagadnienia zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali użytkowych nie rozważano na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Obowiązkiem organu zatwierdzającego projekt budowlany była ocena zagospodarowania terenu nie tylko z decyzją ustalającą warunki zabudowy, ale również z przepisami techniczno-budowlanymi. Organy nie dostrzegając wskazanego uchybienia w projekcie zagospodarowania tereny naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. z związku § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., ma podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. 2016r., poz. 290 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z handlem i usługami w parterze przy ul. [...] w G., na działce o nr ew. [...], ark. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano jedynie odwołując się do treści pisma Urzędu Miejskiego w G. z [...] czerwca 2016r., że dla usług projektowanych w parterze organ nie ustalił konieczności urządzania miejsc postojowych z uwagi na fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie tj. wzdłuż ulicy [...], ul [...], ul. [...] funkcjonują ogólnodostępne miejsca postojowe z których użytkownicy lokali użytkowych mogą korzystać czasowo. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołała się Pani M. S. i Pan M. S. wskazując, że nie uwzględniono ich interesu prawnego, uniemożliwiono dostęp do akt sprawy i naruszono przepisy prawa budowanego. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. wezwał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości, w postaci doprowadzenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu do zgodności z §18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej warunki techniczne, w myśl którego zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Pismem z dnia 18 listopada 2016 r. Inwestor wskazał, że nie przedstawiono miejsc postojowych dla planowanych lokali użytkowych, gdyż nie pozwala na to wielkość działki, wskazał również na możliwość korzystania z parkingu publicznego oraz załączył pismo Urzędu Miejskiego w G. z dnia 10 czerwca 2016 r. Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2016r. na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2016r. i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowanego. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Następnie argumentował, że Inwestor nie usunął w terminie, wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości, co jest podstawą, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu. Zaznaczył, że organ odwoławczy nie jest związany zarzutami przedstawionymi w odwołaniu, a sprawę bada całościowo biorąc pod uwagę wszystkie obowiązujące w danej sprawie przepisy prawa. Ponadto, w niniejszej sprawie organ jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 996/15. Organ powołując się na przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, wskazał, że przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organy administracji architektoniczno- budowlanej są związane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę powyższym przepisem i nie mają uprawnień do podejmowania czynności, czy do kierowania żądań do stron postępowania wykraczających poza jego zapisy. Wojewoda przywołał wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie oraz treści przepisu § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków, z którego wynika, że przepis ten nie wyznacza konkretnego sposobu ustalenia ilości miejsc postojowych jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. W wydanej dla przedmiotowej inwestycji decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazano, że miejsca postojowe w ilości 1 miejsce na jedno mieszkanie zapewnione zostaną w istniejącym garażu usytuowanym przy ul. [...], którego właścicielem jest Inwestor. Powyższe postanowienia decyzji ustalającej warunki zabudowy znajdują odzwierciedlenie w projekcie zagospodarowania terenu, w którym wskazuje się, że miejsca postojowe zostały zapewnione w ilości 11 sztuk (1 stanowisko na jedno mieszkanie) w istniejącym garażu przy ul. [...], którego Inwestor jest właścicielem. O ile dopuszczalne w ocenie Sądu było zapewnienie miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji na innej nieruchomości niż teren inwestycji, w sytuacji gdy nieruchomość ta jest jednocześnie własnością Inwestora, to zwrócić jednak należy uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu nie przewidziano miejsc parkingowych dla lokali usługowych, ani też miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przedmiotem zatwierdzonego projektu jest budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i handlem na poziomie parteru. Zaprojektowano 3 sklepy na parterze i całkowicie pominięto obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla planowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lokali użytkowych. Powyższa okoliczność powinna zostać przewidziana w projekcie zagospodarowania terenu. Przy czym nie ma znaczenia dla tego aspektu sprawy fakt, iż zagadnienia zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali użytkowych nie rozważano na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Obowiązkiem organu zatwierdzającego projekt budowlany była ocena zagospodarowania terenu nie tylko z decyzją ustalającą warunki zabudowy, ale również z przepisami techniczno-budowlanymi. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. wezwał Inwestora do "przedłożenia planu zagospodarowania działki z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami, uwzględniający zalecenia i uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 marca 2016 r. Inwestor przedłożył w odpowiedzi na powyższe "aneks do planu zagospodarowania terenu" wskazujący, iż nie przedstawiono miejsc postojowych dla planowanych lokali użytkowych, gdyż nie pozwala na to wielkość działki, wskazano na możliwość korzystania z parkingu publicznego oraz załączono pismo Urzędu Miejskiego w G. z dnia [...] czerwca 2016 r., z którego wynika, iż na etapie ustalania warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji rozważano zagadnienie zapewnienia miejsc postojowych dla projektowanych w parterze budynku lokali użytkowych. Wojewoda zaznaczył, iż nakładając na inwestora obowiązki w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ musi je precyzyjnie wyliczyć i powiązać z konkretnymi przepisami prawa, których wymogów wniosek inwestora nie spełnia. Ogólnikowe sformułowanie postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego stawia inwestora w sytuacji niepewności co do żądania organu, a tym samym podważa zaufanie do organu administracji, czym narusza art. 8 k.p.a. Nie jest do przyjęcia w państwie prawa sytuacja, w której organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazuje bardzo ogólnie, ograniczając się jedynie do przywołania obszernych ustaw czy rozporządzeń, iż wniosek o pozwolenie na budowę zawiera braki, które należy poprawić. Postanowienie w trybie 35 ust. 3 Prawa budowlanego należy szczegółowo wyjaśnić, aby inwestor mógł w prawidłowy sposób zrozumieć jakich poprawek lub uzupełnienia jakich braków należy dokonać. Starosta [...] zbyt ogólnikowo sformułował swoje postanowienie z dnia[...] czerwca 2016 r., stąd Wojewoda ponownie wezwał Inwestora do doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami, w postaci doprowadzenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu do zgodności z §18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Inwestor w odpowiedzi na powyższe ponownie przedstawił pismo Urzędu Miejskiego w G. z dnia 10 czerwca 2016 r. oraz wskazał, iż "miejsca postojowe, w tym dla niepełnosprawnych, dla planowanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lokali użytkowych zapewnia się na przyległych do działki ulicach [...] (...) Dodatkowo wyznacza się miejsce postojowe w garażu inwestora na ul. [...], jak dla mieszkań." "Nie pokazano miejsc postojowych przy ul. [...] ze względu na rozmiar mapy zasadniczej." W załączeniu przedstawiono również mapę przedstawiającą lokalizację miejsc postojowych jako 3 grup stanowisk oraz dokumentację fotograficzną. Wbrew wezwaniu Inwestor nie przedstawił uzupełnionych 4 egzemplarzy projektów budowlanych. Wyżej wymienione dokumenty, stanowią jedynie załącznik do pisma z dnia 18 listopada 2016 r. Nie przedstawiono przy tym dokumentów potwierdzających, iż właściciel działek, na których Inwestor zaplanował miejsca postojowe dla lokali użytkowych udzielił zgody na użytkowanie określonej liczby miejsc parkingowych. Inwestor bowiem wykracza inwestycją poza obszar, co do którego posiada tytuł prawny. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr ewid. [...]. Z przedłożonych wyjaśnień i map nie wynika również na jakich konkretnie działkach zostały zaplanowane miejsca postojowe, nie są one również odpowiednio zwymiarowane. Co prawda decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji nie określa żadnych wymagań zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali użytkowych i ich ilości, niemniej jak wskazano w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r., inwestycja musi być zgodna z § 18 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tym samym Inwestor powinien wskazać konkretną liczbę miejsc parkingowych potrzebną do obsługi całego budynku, wrysować je w plan zagospodarowania przestrzennego oraz przedstawić dokument, który potwierdza stałe użytkowanie ww. miejsc postojowych od właściciela działek, na których zostały zaprojektowane. Tym samym Inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego przez Wojewodę w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. Wyjaśniono, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego obowiązane są do badania zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, to jest do zweryfikowania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi miejsca posadowienia budynku na działce oraz pozostałych elementów projektu budowlanego dotyczących projektowanego zagospodarowania terenu, zapewnienia prawem wymaganych dojść i dojazdów, miejsc gromadzenia odpadów stałych, czy też zapewnienia obszarów zieleni. Odnosząc się do kwestii poruszanych w odwołaniach Wojewoda wyjaśnił, iż Starosta prawidłowo wskazał w piśmie z dnia 12 lipca 2016 r. zasady dostępu do akt sprawy. Kwestię umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy i sporządzania z nich odpisów i notatek oraz ich uwierzytelniania reguluje przepis art. 73 k.p.a. Z przepisu tego w brzmieniu obwiązującym na datę zgłoszonego przez stronę żądania wynika, że strona może sama sporządzać kserokopie dokumentów z akt sprawy, jednakże nie może żądać, aby takie kserokopie wykonywał i dostarczał sam organ administracji (art. 73 § 1 k.p.a.). Organ ten nie ma takiego obowiązku, albowiem sporządzanie notatek czy odpisów z akt postępowania ustawodawca pozostawił stronie, niezależnie od rodzaju użytych do tego środków technicznych. Skargę na decyzję Wojewody z [...] grudnia 2016r. wniósł A. K. domagając się jej uchylenia w całości oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki techniczne i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe stosowanie polegające na uznaniu, że inwestycja skarżącego nie spełnia wymagań wskazanych w ww. przepisach, warunkujących wydanie decyzji pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego, w sytuacji, gdy złożony przez skarżącego jako inwestora projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, projektem zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno - budowlanymi. 2. Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego i uznanie, że inwestor nie przedstawił miejsc postojowych dla planowanych lokali użytkowych, w sytuacji, gdy skarżący w toku niniejszego postępowania administracyjnego wskazał na możliwość korzystania w tym zakresie z parkingu publicznego, a także wyjaśnił, że na etapie ustalania warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji rozważono zagadnienia miejsc postojowych dla projektowanych w parterze budynku lokali użytkowych, co potwierdza także znajdujące się w aktach treść pisma Urzędu Miejskiego w G. z dnia 10 czerwca 2016 r. 3. Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego i uznanie, że inwestor nie przedstawił miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, w sytuacji, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy wynika, że miejsca postojowe, w tym dla osób niepełnosprawnych zapewnia się na przyległych dla przedmiotowej działki ulicach [...], co także wynika z załączonego do akt sprawy pisma Urzędu Miejskiego. Skarżący podnosił, że Wojewoda błędnie przyjął, że skarżący jako inwestor nie wykonał w terminie zaleceń wskazanych w postanowieniu. Otóż, skarżący w sposób szczegółowy odniósł się pismem z dnia 18 listopada 2016r. do wskazanych przez Wojewodę wytycznych, wskazując jednocześnie, że miejsca postojowe w liczbie 1 miejsce na jedno mieszkanie zapewnione zostaną w istniejącym garażu usytuowanym przy ul. [...], którego właścicielem jest inwestor. Skarżący, w terminie wskazanym przez organ administracyjny w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. wyjaśnił, że miejsca postojowe dla zaprojektowanych lokali użytkowych objętych przedmiotową inwestycją przewidziane są na parkingu publicznym, załączając w tym zakresie dla potwierdzenia pismo Urzędu Miejskiego w G. z dnia 10 czerwca 2016 r. Stwierdzić zatem należy, że decyzja o warunkach zabudowy wydana w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, które to postępowanie było prowadzone przez M. G., została wydana zgodnie z przepisami prawa, W szczególności decyzja jest zgodna z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku. W toku postępowania inwestor przedstawił dokumentację, z której wynika że spełnił on wymogi wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Przez dokumentację tę rozumie się zapewnienie miejsc postojowych w należącym do inwestora garażu wielostanowiskowym, położonym w sąsiedztwie inwestycji. Skoro w toku postępowania ustalono, że liczba tych miejsc ma wynosić 11, nadto zaś z treści załączonego przez inwestora pisma wyjaśniającego mogące ewentualnie powstać wątpliwości, liczba ta obejmuje również i miejsca parkingowe dla osób korzystających z lokali użytkowych oraz miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych, wynika że wskazana w decyzji środowiskowej liczba miejsc obejmuje również i miejsca parkingowe zarówno dla osób niepełnosprawnych, jak i dla osób korzystających z lokali użytkowych. Taka ocena dokonana przez M. G. jest słuszna, poza bowiem zapewnieniem miejsc parkingowych przez inwestora w pobliżu inwestycji istnieje możliwość parkowania na ulicach oraz na oddalonym o ok. 100 m parkingu miejskim, położonym przy tej samej ulicy co planowana inwestycja. Zatem organ administracyjny w sposób nieprawidłowy uznał, że inwestor nie przedstawił miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Wskazana liczba miejsc postojowych w istniejącym już garażu zlokalizowanym w G. przy ul. [...], którego właścicielem jest skarżący oraz sposób urządzenia miejsc postojowych dla wnioskowanej inwestycji są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy oraz projektem zagospodarowania terenu. W związku z powyższym skarżący w całości spełnił wymagania wskazane w powołanym powyżej § 18 ust. 2 w. rozporządzenia. Interpretacja tego przepisu w powiązaniu go z przepisem § 18 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że dla organu właściwego w sprawie pozwolenia na budowę istotna jest ocena dokonana przez M. G.. W toku postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę należy jedynie zbadać czy miejsca parkingowe zgodnie z decyzja zostały zapewnione, nie podlega weryfikacji ich liczba, ponieważ jest to zastrzeżone dla kompetencji organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym, rozpoznaniu sprawy zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Zaznaczyć przy tym należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 24 marca 2016r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody i poprzedzającą ją decyzję Starosty. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uwzględnił zatem treść przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu z 24 marca 2016r. wiążą w sprawie nie tylko organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale także ten Sąd. Powołany przepis dotyczy zasadniczo "oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania" formułowanych w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Kontrola sądu administracyjnego – prowadzona, jak to już wyżej wskazano, wyłącznie z punktu widzenia legalności aktów administracyjnych – sprowadza się zatem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności – a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie organ nie uchybił przepisom art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. – oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, i czy po takim rozważeniu dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (11 mieszkań) z handlem i usługami w parterze w G., ul. [...] - dz. nr [...], ark. [...]. Istotne znaczenie ma przy tym uwzględnienie i wykonanie wytycznych wyroku Sądu z 24 marca 2016r. Dokonując zatem ponownej oceny legalności zaskarżonej decyzji i mając na uwadze realizację wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w, w tym w pierwszej kolejności prawidłowości ustaleń stanowiących podstawę faktyczną wydanej decyzji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy, przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Istotą niniejszego postępowania jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, co wynika z treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z [...] lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.), w szczególności treścią przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422), zwanego dalej "warunkami technicznymi". Z treści przepisu rozporządzania wynika, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że odnosi się on do wszelkiego rodzaju inwestycji budowlanych, a więc także do budynków przewidujących handel i usługi w parterze budynku. Jego wykładnia zarówno literalna, jak i celowościowa prowadzi do wniosku, iż miejsca postojowe powinny być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Nie może przy tym budzić żadnych wątpliwości wynikające z przepisów prawa obligatoryjne urządzenie miejsc parkingowych nie tylko dla lokali mieszkalnych, ale i lokali użytkowych, a także miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Odrębną kwestią jest liczba i sposób urządzania tych miejsc, co jest uzależnione od wymagań decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem potrzebnej liczny miejsc dla osób niepełnosprawnych (§18 ust. 2 warunków technicznych). Analizowany przepis wymaga bowiem, aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Mają one ponadto mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca postojowe np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Istotą unormowania § 18 ust. 1 warunków technicznych jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Ugruntowane jest stanowisko, że z przepisu §18 ust. 1 warunków technicznych wynika, że zagospodarowując działkę budowlaną obligatoryjnie należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz dla osób niepełnosprawnych. Projekt budynku zlokalizowanego w centrum miasta, w którym przewidziano obok funkcji mieszkaniowej również funkcję handlową i usługową powinien w szczególności uwzględniać potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Problemy mieszkańców miast ze znalezieniem miejsca do parkowania w śródmieściu są bowiem powszechnie znane (wyr. NSA z 14 listopada 2007r., sygn. akt II OSK 1498/06, wyr. WSA w Kielcach z 6 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Ke 632/10, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl.). Ze znajdującego się aktach sprawy projektu budowlanego oraz załączonego do niego projektu zagospodarowania przedmiotowej działki, wynika jedynie, zgodnie z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy z [...] maja 2014r., że miejsca postojowe w ilości 1 stanowisko na każde mieszkanie inwestor zapewni w istniejącym garażu usytuowanym przy ul. [...], którego jest właścicielem. Powyższe ustalenia dotyczące miejsc postojowych dla mieszkańców projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego zastały zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 24 marca 2016r., czym organy, jak i Sąd w niniejszej sprawie są związani. Ponownego ustalenia wymagała natomiast kwestia urządzenia miejsc postojowych dla lokali użytkowych zaprojektowanych w parterze budynku oraz dla osób niepełnosprawnych. W tym bowiem zakresie na działce inwestora, ani w żaden inny sposób nie przewidziano miejsc parkingowych dla lokali użytkowych oraz dla osób niepełnosprawnych, co stanowiło przyczynę uchylenia przez Sąd poprzedniej decyzji Wojewody i Starosty. Jednocześnie, co należy podkreślić, Sąd wyraźnie wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy nie mogą ograniczać się jedynie do regulacji zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zasłaniać się tym, że w decyzji o warunkach zabudowy nie rozważono kwestii zapewnienia miejsc postojowych dla lokali użytkowych i dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego do projekt zagospodarowania działki ma być zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a te nakładają obowiązek urządzenia takich miejsc (§18 ust. 1 warunków technicznych), o czym była mowa powyżej. W toku ponownego rozpoznania sprawy w powyższym zakresie przed organami administracji, Wojewoda trafnie czyni zarzut Staroście wskazując, że nakładając na inwestora obowiązki w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ wskazał je bardzo ogólnie, ograniczając się jedynie do przywołania obszernych przepisów prawa, iż wniosek o pozwolenie na budowę zawiera braki, które należy poprawić. Organ zaniechał dochowania wymogu precyzyjnego wyliczenia tych obowiązków i powiązania ich z konkretnymi przepisami prawa, w zakresie w którym wniosek inwestora wymogów tych nie spełniał. Inwestor musi być w taki sposób wezwany, aby w prawidłowo zrozumiał jakich poprawek lub uzupełnienia jakich braków należy dokonać. Doprowadziło to do sytuacji, że inwestor przedłożył jedynie pismo wyjaśniające z Urzędu Miasta w 10 czerwca 2016r., ale nie doprowadził planu zagospodarowania działki inwestycyjnej do stanu zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi czego wymaga przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego. Tym samym, organ I instancji nie wykonał także wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z 24 marca 2016r. Sanując powyższe uchybienia organu I instancji Wojewoda ponownie konkretnie wezwał Inwestora do doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami, w postaci doprowadzenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu do zgodności z §18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tymczasem Inwestor w istocie nie wypełnił tego wezwania i ograniczył się do ponownego przestawienia pisma Urzędu Miasta z 10 czerwca 2016r. i aneksu do projektu zagospodarowania działki wyznaczającego trzy grupy stanowisk postojowych przy okolicznych ogólnodostępnych drogach publicznych w ramach publicznej strefy parkowania (k. 109 -110 akt adm. II inst.) oraz dokumentacji zdjęciowej. Pomimo konkretnego wezwania Inwestor nie przedstawił uzupełnionych 4 egzemplarzy projektów budowlanych. Słusznie zauważa Wojewoda, że nie przedstawiono przy tym dokumentów potwierdzających, iż właściciel działek, na których Inwestor zaplanował miejsca postojowe dla lokali użytkowych i dla osób niepełnosprawnych udzielił zgody na użytkowanie określonej liczby miejsc parkingowych. Inwestor bowiem wykracza inwestycją poza obszar, co do którego posiada tytuł prawny. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną o nr ewid. [...]. W aktualnym stanie sprawy w projekcie budowlanym nadal przewiduje się wykorzystanie istniejących ogólnodostępnych miejsc postojowych znajdujących się w centrum miasta dla zaprojektowanych lokali użytkowych i dla osób niepełnosprawnych. Prawidłowo zatem Wojewoda stwierdził, że decyzja organu I instancji obarczona jest brakami uniemożliwiającymi zatwierdzenie projektu budowanego w kształcie, w jakim znajduje się w aktach sprawy nawet uzupełnionego aneksem do planu zagospodarowania dołączonego do pisma z 18 listopada 2016r. i nie może się w tym kształcie ostać. W ocenie Sądu, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji rozwiązanie jakie prezentuje inwestor co do ustalenia dla przedmiotowej inwestycji miejsc postojowych dla lokali użytkowych i osób niepełnosprawnych wyklucza spełnienie przez projekt wymogu określonego w § 18 ust. 1 warunków technicznych. Decyzja organu I instancji w istocie nie reguluje kwestii miejsc parkingowych do obsługi planowanej inwestycji, w uzasadnieniu powołano się jedynie na wskazane wyżej pismo z dnia 10 czerwca 2016r., z którego organ I instancji wywiódł, że projekt budowlany przewiduje sporne miejsca postojowe, choć na działkach nieobjętych decyzją o pozwoleniu na budowę. Takie stanowisko nie zasługuje na aprobatę. Podnieść przy tym należy, że z aneksu do planu zagospodarowania działki wynika, że zaprojektowano budynek w taki sposób, że na jego tyłach pozostaje wolna powierzchnia terenu utwardzonego oznaczona na planie nr 2. Nadto dostęp do tego terenu możliwy jest także od ulicy prostopadłej do ul. [...]. Działka [...] jest narożnikowa i dostęp do drogi publicznej posiada od strony dwóch dróg publicznych. Inwestor może zatem dokonać zmiany w projekcie budowlanym i tak go przeprojektować by uwzględnić możliwość zapewnienia miejsc postojowych dla lokali użytkowych i dla osób niepełnosprawnych na terenie działki inwestycyjnej [...]. Inwestor wprawdzie przedłożył do akt sądowych pismo z 24 i 26 kwietnia 2017r. jakie skierował do Starosty w kwestii zapewnienia miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej na należącym do niego parkingu przy ul. [...], jednak oświadczenie to nie mogło odnieść skutku na tym etapie postępowania sądowego, gdyż dotyczy okoliczności nowej i wymaga uwzględnienia w ewentualnym przyszłym postępowaniu przed organami administracji budowanej dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na działce [...]. Jakkolwiek zauważyć należy, że inwestor nadal nie odniósł się do zapewnienia miejsca postojowego dla projektowanych lokali użytkowych. Przy czym w ocenie Sądu z §18 ust. 1 i 2 warunków zabudowy wynika, że urządzenie miejsc postojowych ma być realne, a nie pozorne. Nadto co do zasady mają one być uwzględnione w planie zagospodarowania działki inwestycyjnej. Trudno bowiem oczekiwać od osób niepełnosprawnych by parkowały na odległym od działki inwestycyjnej parkingu, mimo że należy on do inwestora. W świetle powyższego, organ I instancji w niniejszej sprawie naruszył art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 i 2 warunków technicznych, zatem prawidłowo organ II instancji uchylił decyzję Starosty i orzekł co do istoty sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi uznał, że decyzja Wojewody odpowiada prawu. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organu odwoławczego w postępowaniu w tej sprawie, w szczególności organ ten nie naruszył przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wobec wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skargę należy oddalić. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.