III SA/Wa 2688/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi J.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 września 2018 r. nr 0114-KDIP4.4012.375.2018.1.AS w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z 6 września 2018 r. dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia z podatku dla świadczonych usług doradczych na rzecz zarządzających alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi (dalej: Zarządzający ASI). 1.2. We wniosku o interpretację J.K. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący) wskazał, że zamierza świadczyć usługi doradcze na rzecz zarządzających Alternatywnymi Spółkami Inwestycyjnymi dla celów zarządzania portfelem inwestycyjnym i ryzykiem inwestycyjnym. Zgodnie z ustawą z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi Zarządzający ASI zarządza alternatywną spółką inwestycyjną, w tym co najmniej portfelem inwestycyjnym tej spółki oraz ryzykiem. Wyłącznym przedmiotem działalności alternatywnej spółki inwestycyjnej, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie, jest zbieranie aktywów od wielu inwestorów w celu ich lokowania w interesie tych inwestorów, zgodnie z określoną polityką inwestycyjną. Zgodnie z art. 8a ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnym ASI jest alternatywnym funduszem inwestycyjnym, innym niż specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty albo fundusz inwestycyjny zamknięty. Usługi doradcze Wnioskodawcy będą dotyczyć oceny oferty inwestycyjnej konkretnych spółek lub podmiotów będących emitentami papierów wartościowych pozostających w obrębie zainteresowania inwestycyjnego alternatywnej spółki inwestycyjnej. Usługi dla zarządzającego mogą przybrać postać ekspertyz pomocnych przy podjęciu decyzji inwestycyjnej między innymi w zakresie: analizy potencjału rynkowego, kompleksowego badania technologicznego, weryfikacji w obszarze ochrony patentowej, wyceny technologii, wyceny wartości przedsiębiorstwa, analizy ryzyka technologicznego, oceny kompetencji założycieli, oceny innowacyjności, analizy konkurencji. Wnioskodawca może też przy pomocy podwykonawców przeprowadzić badania jakości i sprawności technologii, z którą wiązane są oczekiwania inwestycyjne. Zważywszy na prowspólnotową wykładnię pojęcia zarządzania funduszami inwestycyjnymi Wnioskodawca chciałby się upewnić, że usługom doradczym dotyczącym zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi przysługuje zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 dalej: "ustawa o VAT"). 1.3. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym usługi doradcze na potrzeby decyzji inwestycyjnych, a więc dla celów zarządzania portfelem inwestycyjnym i ryzykiem inwestycyjnym powinno korzystać ze zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT? Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zarządzanie alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi korzysta ze zwolnienia z podatku VAT. W jego ocenie, usługi te wiążą się z procesem decyzyjnym dotyczącym inwestowania w walory poszczególnych spółek, które mają tworzyć portfel inwestycyjny ASI oraz przyczyniać się do diagnozowania ewentualnego ryzyka inwestycyjnego związanego z papierami wartościowymi tych podmiotów. W konsekwencji świadczenia te mieszczą się w pojęciu "zarządzania" nakreślonym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wobec tego usługi doradcze związane z decyzjami inwestycyjnymi ASI winny korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT. 1.4. W interpretacji indywidualnej z 6 września 2018 r. DKIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Zdaniem DKIS, wskazane przez Wnioskodawcę usługi nie mieszczą się w zakresie czynności wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie będzie – w ocenie DKIS – świadczył usług zarządzania ASI, ponieważ zakres wykonywanych przez niego czynności nie będzie obejmował zarządzania portfelami inwestycyjnymi oraz zarządzania ryzykiem, kluczowych do zdefiniowania czynności zarządzania. Usługi świadczone na zlecenie kontrahenta będą miały charakter informacyjny, pomocniczy, konsultacyjny, gdyż będą polegały na dostarczaniu eksperckiej wiedzy, tj. m.in. w formie informacji, ekspertyz, czy analiz, w oparciu o które to kontrahent Wnioskodawcy będzie świadczył usługi zarządzania ASI. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie zawierają zatem elementu zarządzania portfelami inwestycyjnymi oraz zarządzania ryzykiem, usługi te mają charakter jedynie doradczy, konsultacyjny. Wymienione we wniosku czynności nie tworzą też odrębnej całości, o której mowa w orzecznictwie TSUE, lecz mają charakter czynności doraźnych i pojedynczych. Tym samym DKIS uznał, że Wnioskodawca nie jest podmiotem, któremu zlecono zarządzanie ASI. Skoro zatem czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie obejmują zarządzania portfelem inwestycyjnym lub zarządzania ryzykiem, nie mogą być uznane za usługi zarządzania ASI. Ze względu zaś na fakt, że wymienione czynności Wnioskodawcy mają charakter usług doradczych, jako wymienione w treści przepisu art. 43 ust. 15 pkt 2 ustawy o VAT, podlegają wyłączeniu ze zwolnienia i są opodatkowane stawką 23% VAT. 2. Nie zgadzając się ze stanowiskiem DKIS, Wnioskodawca wywiódł skargę do tutejszego Sądu, zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie: - art. 135 ust. 1 lit. g Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z błędną wykładnią art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT, tj. nieuwzględniającą prowspólnotowej interpretacji prawa w opisanym we wniosku stanie (zdarzeniu przyszłym); - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej: "O.p.") zważywszy na wydanie interpretacji indywidualnej wbrew duchowi regulacji unijnej, odmawiającej zastosowania zwolnienia z podatku VAT w odniesieniu do świadczeń Skarżącego. Zdaniem Skarżącego, stanowisko DKIS całkowicie odbiega od dokonanej przez TSUE wykładni pojęcia zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi zaprezentowanej w wyroku TSUE z 7 marca 2013 r. w sprawie C-275/11. Trybunał uznał, że najważniejszym wyznacznikiem zastosowania zwolnienia z podatku jest powiązanie świadczenia z zarządzaniem działalnością funduszu. Skarżący natomiast zamierza doradzać, czyli będzie wpływał na decyzje inwestycyjne Zarządzających ASI, a więc na kształt portfela inwestycyjnego funduszu oraz poziom ryzyka inwestycyjnego. Ekspertyzy Skarżącego będą determinować decyzje zarządzających dotyczące kupna bądź sprzedaży walorów. Wobec tego czynności te będą istotne dla procesu zarządzania funduszem. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. 3. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny w przypadku tego rodzaju skargi jest związany jej zarzutami oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu, granice rozpoznania przez sąd sprawy zainicjowanej skargą na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wyznaczają zarzuty skargi. Dokonując kontroli legalności interpretacji indywidualnej, w zakresie wyznaczonym skargą, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniłby jego eliminację z obrotu prawnego. 4.2. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy usługi doradcze, takie jak opisane we wniosku o interpretację, świadczone przez Skarżącego rzecz Zarządzających ASI należy uznać za usługi zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. Za prawidłowe Sąd uznaje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym czynności wykonywane przez Skarżącego nie mogą być uznane za usługi zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i w konsekwencji nie będą podlegały zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT. 4.3. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi zarządzania: a) funduszami inwestycyjnymi, alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych – w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, b) portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych i alternatywnych funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią, c) ubezpieczeniowymi funduszami kapitałowymi w rozumieniu przepisów o działalności ubezpieczeniowej, d) otwartymi funduszami emerytalnymi oraz dobrowolnymi funduszami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, a także Funduszem Gwarancyjnym utworzonym na podstawie tych przepisów, e) pracowniczymi programami emerytalnymi w rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych, f) obowiązkowym systemem rekompensat oraz funduszem rozliczeniowym utworzonymi na podstawie przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi, a także innymi środkami i funduszami, które są gromadzone lub tworzone w celu zabezpieczenia prawidłowego rozliczenia transakcji zawartych w obrocie na rynku regulowanym w rozumieniu tych przepisów albo w obrocie na giełdach towarowych w rozumieniu przepisów o giełdach towarowych, przez partnera centralnego, agenta rozrachunkowego lub izbę rozliczeniową w rozumieniu przepisów o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami. Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy o VAT zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do: 1) czynności ściągania długów, w tym factoringu; 2) usług doradztwa; 3) usług w zakresie leasingu. Zgodnie z kolei z art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112, państwa członkowskie zwalniają transakcje zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie. 4.4. Nie ulega wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu, że pojęcie "zarządzanie" użyte w ww. przepisie należy interpretować zgodnie z jego wspólnotowym znaczeniem wypracowanym przez orzecznictwo TSUE. W świetle bowiem orzecznictwa TSUE pojęcie "zarządzania" specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, użyte w art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112, stanowi autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego, a zatem jego treść nie może być zmieniana przepisami prawa krajowego poszczególnych państw członkowskich. TSUE stwierdził to wprost w wyroku z 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National plc, Inscape Investment Fund przeciwko Commissioners of Customs & Excise. Takie też stanowisko zajmują sądy administracyjne (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 17 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1466/12 i WSA we Wrocławiu z 21 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1370/11). Tym samym pojęcie "zarządzania" funduszami nie może być rozumiane inaczej niż w sposób wynikający z postanowień Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz. Urz. UE L Nr 302, s. 32, z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 tej Dyrektywy, działalność związana z zarządzaniem przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) obejmuje obowiązki, o których mowa w załączniku II. Zgodnie z treścią załącznika II – funkcje wchodzące w skład zbiorowego zarządzania portfelem to funkcje obejmujące: 1) zarządzanie inwestycjami, 2) administrację: a) obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem; b) zapytania klientów; c) wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe); d) monitorowanie przestrzegania uregulowań; e) prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa; f) wypłata zysków; g) emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa; h) rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń); i) prowadzenie ksiąg, 3) wprowadzanie do obrotu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 lit w) Dyrektywy ZAFI, (tj. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61 /UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 oraz ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi Dz. U. z 2018 r.poz. 1335): zarządzanie AFI (rozumiane jako alternatywne fundusze inwestycyjne) oznacza wykonywanie przynajmniej funkcji w zakresie zarządzania portfelem, o których mowa w pkt 1 lit. a) lub b) załącznika I, na rzecz jednego lub większej liczby AFI. Minimalny zakres funkcji zarządzania to: - zarządzanie portfelem inwestycyjnym – pkt 1 lit. a) ww. załącznika. - zarządzanie ryzykiem – pkt 1 lit. b) ww. załącznika. W oparciu o pkt 2 ww. załącznika I do Dyrektywy ZAFI – inne funkcje, które ZAFI może dodatkowo wykonywać w trakcie wspólnego zarządzania to: a) administrowanie: (i) obsługa prawna i usługi w zakresie rachunkowości w zarządzaniu funduszami; (ii) zapytania klientów; (iii) wycena i wyznaczanie ceny w tym zeznania podatkowe; (iv) monitorowanie przestrzegania uregulowań; (v) prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa i udziałów; (vi) podział dochodu; (vii) emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa i udziałów; (viii) ustalenia umowne, w tym wysyłanie świadectw; (ix) przechowywania ksiąg; b) wprowadzaniu do obrotu; c) działalność związana z aktywami AFI, a mianowicie usługi niezbędne do wypełniania funkcji powierniczej ZAFI, zarządzanie infrastrukturą, działalność w zakresie administrowania nieruchomościami, porady dla przedsiębiorstw w zakresie struktury kapitałowej, strategii inwestycyjnej i spraw związanych, porady i usługi związane z łączeniem i nabywaniem przedsiębiorstw i inne usługi związane z zarządzaniem AFI i innymi aktywami w które zainwestowali. 4.5. W ocenie Sądu, mając na uwadze, że Skarżący będzie świadczył usługi doradcze na rzecz Zarządzających ASI, czynności świadczone przez Skarżącego należy rozpatrywać w kontekście uregulowań dotyczących zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. W tym należy uwzględnić przepisy Dyrektywy ZAFI oraz ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1335). 4.6. Zdaniem Sądu, w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym Skarżący nie będzie świadczył usług zarządzania alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi. Jak słusznie wskazał organ interpretacyjny zakres wskazanych czynności nie będzie obejmował ani zarządzania portfelami inwestycyjnymi ani zarządzania ryzykiem, czyli nie będzie obejmował tych czynności, które są zdefiniowane jako czynności zarządzania tymi funduszami w art. 4 ust. 1 lit. w Dyrektywy ZAFI. Nie są to również czynność wymienione w załączniku nr I pkt 2 do tej Dyrektywy, które to czynności dodatkowo może wykonywać zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w trakcie wspólnego zarządzania, czyli administrowanie, wprowadzanie do obrotu, czy działalność związana z aktywami funduszy. 4.7. Jednocześnie co już było wskazywane, w sprawie nie jest sporne, że pojęcie "zarządzania" funduszami jest to autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego, którego treść nie może być zmieniana przez państwa członkowskie oraz to, że wskazówki interpretacyjne co do zakresu pojęcia zarządzania funduszami inwestycyjnymi wykształciły się na gruncie orzecznictwa TSUE. Z orzecznictwa tego wynika, że usługi zarządzania świadczone przez podmioty trzecie, mogą dotyczyć również czynności innych niż wymienione w załączniku II do Dyrektywy UCITS takich jak zarzadzanie inwestycjami, administracja, wprowadzanie do obrotu, o ile w globalnej ocenie stanowią odrębną całość oraz spełniają szczególne istotne funkcje z zakresu zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi. Z dorobku orzeczniczego TSUE wynika, że pojęcie "zarządzania" może obejmować różne odrębne usługi np. usługi w zakresie administracyjnego zarządzania i prowadzenia rachunkowości funduszy (wyrok C-169/04), czy też usługi doradztwa inwestycyjnego (wyrok C-275/11), które będą korzystały ze zwolnienia, nawet jeżeli będą świadczone przez zarządzających będących osobami trzecimi. Jedynym warunkiem jest, aby usługi te spełniały szczególne i istotne funkcje zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi. Przy czym zauważyć trzeba, że dotychczasowe orzeczenia TSUE, w tym powoływany przez Skarżącego wyrok w sprawie C-275/11, nie dotyczyły zarzadzania alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi, ale zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, czyli orzeczenia te były wydane na gruncie innej dyrektywy, tj. dyrektywy UCITS, a nie Dyrektywy ZAFI. Dyrektywa ZAFI odnosi się natomiast do zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, tj. zarządzających wszelkimi typami funduszy, które nie są objęte Dyrektywą UCITS. Niemniej jednak bez wątpienia wskazówki płynące z orzecznictwa TSUE są pomocne również na gruncie spraw dotyczących alternatywnych funduszy inwestycyjnych. Przy czym odnosząc się do tego orzecznictwa zawsze należy wziąć pod uwagę kontekst normatywny, w którym wyrok został wydany oraz przepisy na podstawie jakich funkcjonują podmioty, o których mowa w tym wyroku. 4.8. Odnosząc się do powoływanego przez Skarżącego orzeczenia TSUE z 7 marca 2013 r. w sprawie C-275/11 (GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH przeciwko Finanzant Bayreuth) zauważyć należy, że w wyroku tym TSUE dopuścił możliwość uznania za usługi w zakresie zarządzania funduszami inwestycyjnymi – usługi doradztwa inwestycyjnego na rzecz tych funduszy. Przy czym, w ocenie Sądu, orzeczenie to nie przekłada się na zdarzenie przyszłe opisane we wniosku o interpretację. Należy bowiem zwrócić uwagę na zasadnicze różnice w stanie faktycznym będącym przedmiotem orzeczenia TSUE, a zdarzeniem przyszłym opisanym we wniosku. W sprawie niemieckiej usługi świadczone przez podmiot trzeci dotyczyły : - doradztwa w zarządzaniu majątkiem, - monitoringu majątku funduszu, - udzielania zaleceń odnośnie kupna lub sprzedaży aktywów. Przy czym, jak wynika z orzeczenia TSUE, przedsiębiorstwo niemieckie udzielało towarzystwu funduszy inwestycyjnych zaleceń w zakresie sprzedaży i kupna papierów wartościowych. Zalecenia te były przez towarzystwo wprowadzane do systemu i po zbadaniu jedynie tego, czy nie naruszają one ustawowych ograniczeń, zalecenia były realizowane. I właśnie z uwagi na charakter tych zaleceń, które co do zasady niemal automatycznie były uwzględniane przez towarzystwo, można było przyjąć, że usługi tę pełnią istotną funkcję, mają istotny wpływ na zarządzanie funduszami inwestycyjnymi. Natomiast, tak jak słusznie zauważył organ interpretacyjny, usługi, które zostały wskazane przez Skarżącego we wniosku o interpretację mają charakter stricte doradczy. Mają polegać na sporządzaniu ekspertyz, oceny oferty inwestycyjnej, które mają być tylko pomocne przy podejmowaniu jakieś decyzji inwestycyjnej. Nie mają charakteru zaleceń, o którym mowa w powołanym wyroku TSUE. W ocenie Sądu, trudno przyjąć, że spełniają one na tyle szczególne istotne funkcje dla zarzadzania funduszami, aby zrównać je z usługami zarządzania tymi funduszami. Zdaniem Sądu, przyjęcie stanowiska Skarżącego prowadziłby do trudnych do zaakceptowania wniosków, że każdy rodzaj usługi, który ma jakiekolwiek znaczenie dla zarzadzania alternatywnymi spółkami inwestycyjnymi należałoby uznać za istotny i specyficzny dla tego typu sektora działalności - dając zwolnienie z opodatkowania. 4.9. Podsumowując, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Skarżący nie będzie świadczył usług Zarządzania ASI, ponieważ zakres wykonywanych przez niego czynności nie będzie obejmował zarządzania portfelami inwestycyjnymi lub zarządzania ryzykiem, kluczowych do zdefiniowania czynności zarządzania. Dodatkowo usługi wykonywane przez Skarżącego nie będą obejmowały podejmowania żadnych wiążących decyzji w imieniu, czy też na rzecz ASI lub ZASI. Świadczone na rzecz ZASI usługi nie zawierają elementu zarządzania portfelami inwestycyjnymi oraz zarządzania ryzykiem i będą miały raczej charakter informacyjny, pomocniczy, konsultacyjny, gdyż będą polegały na dostarczaniu eksperckiej wiedzy m.in. w formie informacji, ekspertyz, analiz. Wymienione we wniosku czynności nie tworzą też odrębnej całości, o której mowa w orzeczeniach TSUE lecz mają charakter czynności doraźnych i pojedynczych. Przede wszystkim jednak opisane we wniosku usługi doradcze nie są na tyle istotne dla zarzadzania funduszami, aby zrównać je z usługami zarządzania tymi funduszami. 4.10. Tym samym za niezasadny uznać należało zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT oraz art. 135 ust. 1 lit. g Dyrektywy 112. W kontekście powyższego nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej interpretacji DKIS dokonał prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa. Wbrew stanowisku Skarżącego, wykładnia ta nie jest sprzecza, ani z prawem wspólnotowym, ani z orzecznictwem TSUE. 4.11. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.