II SA/Sz 481/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego D. J. kwotę [...]([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Informacją z dnia [...] r. Wójt Gminy K ustalił dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W., nr KW [...], o powierzchni [...] m2 za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji w wysokości [...] zł. W informacji wskazano, że opłata stała została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach zgodnie z art. 272 ust. 8 ustawy Prawo wodne oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502). Nie zgadzając się z ustaleniem opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, D. J., pismem z dnia 15 lutego 2019 r. złożył reklamację, w której zakwestionował obciążanie go obowiązkiem zapłaty za zmniejszenie naturalnej retencji tak co do zasady, jak i co do wysokości. W ocenie strony, brak jest normatywnych podstaw do obciążania jej opłatą za zmniejszenie naturalnej retencji bowiem działka nr [...] obręb W. jest nieruchomością objętą systemem kanalizacji typu otwartego, jak i zamkniętego. Tymczasem przepis art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne przewiduje opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70 % powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Skarżący podniósł, że definiując pojęcie "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy kierować się jego słownikowym znaczeniem. System ten należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej. Otwarte systemy kanalizacji deszczowej to urządzenia takie jak, np. korytka odwadniające, rynsztoki, rynny, rowy, systemy odwodnień i profili dróg, chodników oraz innych powierzchni utwardzonych. Zamknięte systemy kanalizacji deszczowej to rurociągi oraz zamknięte kanały ściekowe wraz ze studzienkami. Obowiązek ponoszenia opłat za zmniejszenie retencji zachodzi w sytuacji, gdy nieruchomość jest nieujęta w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. O zaistnieniu tej przesłanki przesądza rzeczywisty brak wyposażenia danej nieruchomości w system kanalizacyjny, niezależnie od potencjalnej możliwości przyłączenia nieruchomości do systemu kanalizacyjnego albo funkcjonowania takiego systemu w danej miejscowości. Skarżący nie zgodził się także z wysokością ustalonej opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji. Organ wyliczył opłatę za zmniejszenie retencji jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wyrażonej w m2 do wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej, jednak reklamujący zakwestionował wielkość powierzchni czynnej biologicznie przyjętej przez organ na podstawie wyliczenia opłaty za zmniejszenie retencji wody. W ocenie strony, organ bezpodstawnie utożsamia tę powierzchnię z powierzchnią samej nieruchomości, nie czyniąc przy tym żadnych ustaleń w tym zakresie. Organ przyjął, że cała nieruchomość - działka o nr [...] jest pozbawiona powierzchni czynnej biologicznie, co byłoby równoznaczne z tym, że budynek posadowiony na tejże działce zajmuje całą powierzchnię owej działki. Tymczasem powierzchnia zabudowy wynosi [...] m2 i ewentualnie to ta wartość stanowi utraconą powierzchnię czynną biologicznie. Skarżący zaznaczył, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się trawnik o powierzchni ok. kilkuset m2, gdzie nie może być mowy o braku możliwości retencji wody. Skarżący zakwestionował ponadto zastosowanie stawki opłat na poziomie 0,50 zł/m2, wskazując, że organ nie wziął pod uwagę istnienia na działce nr [...] wewnętrznego systemu odprowadzania wody, co ma wpływ na zmniejszenie ww. kwoty – zważywszy na treść § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Za niezrozumiałe uznał, dlaczego organ zastosował stawkę 0,50 zł/m2 skoro na przedmiotowej nieruchomości istnieje system wewnętrznej kanalizacji włączony do rowu melioracyjnego należącego do Gminy K., który winien być rozumiany jako urządzenie do retencjonowania wody. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Wójt Gminy K, na podstawie art. 272 ust. 8 i 22 oraz art. 273 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. poz.1566 i 2180) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096), nie uznał reklamacji złożonej w dniu [...] r. przez D. J. od informacji w sprawie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb W.. Jednocześnie organ określił wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla tej działki – o powierzchni [...] m2 za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości [...] zł. Wójt Gminy K, w uzasadnieniu decyzji wskazał, że "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", którym posługuje się Prawo wodne, należy rozumieć jako zespół urządzeń służących do odprowadzenia z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość stanowiąca działkę nr [...], obręb W. nie jest podłączona do takiego systemu. Z zebranego materiału dowodowego wynika również, że na przedmiotowej nieruchomości nie ma urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych, co wynika z treści pozwolenia wodnoprawnego, a reklamujący nie wskazał, w którym miejscu taki zbiornik miałby się znajdować. Zgodnie ze wskazanym przez stronę pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] r. odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), a nie system kanalizacji deszczowej. Rów melioracyjny służy do odprowadzania nadmiaru wody z terenów rolniczych i zgodnie z art. 195 ustawy Prawo wodne reguluje stosunki wodne w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu błędnego ustalenia przez organ powierzchni czynnej biologicznie Wójt Gminy K, wskazał, że przesłanką do objęcia opłatą za zmniejszenie retencji jest nie tylko wykonanie na nieruchomości obiektów budowlanych, lecz również wykonanie jakiegokolwiek innego przedsięwzięcia budowlanego, które doprowadziło w efekcie do zmniejszenia naturalnej retencji gruntu. Całość działki z wyjątkiem wspomnianego budynku jest wybetonowaną powierzchnią, która niewątpliwie powstała wskutek wykonania szeroko pojętych robót budowlanych, i która ogranicza naturalną retencję wody. D. J. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) przyjęcie, że działka nr [...], obręb W. jest obszarem nieujętym w system kanalizacji, podczas gdy z prawidłowo zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa nieruchomość jest wyposażona w kratki ściekowe i studzienki kanalizacyjne wraz z podziemnym systemem kanalizacyjnym podłączonym do zewnętrznego rowu melioracyjnego należącym do Gminy K., co kwalifikuje ją, jako nieruchomość objętą systemem kanalizacji tak otwartej jak i zamkniętej, b) błędne przyjęcie, że brak podłączenia wybudowanej wewnętrznej instalacji do retencjonowania wody znajdującej się na działce nr [...], obręb W. kwalifikuje przedmiotową nieruchomość jako nieujętą w system kanalizacji otwartej, c) błędne przyjęcie, że zajęta powierzchnia czynna biologicznie stanowi ponad 70 % powierzchni ww. działki podczas gdy na przedmiotowej nieruchomości posadowiony jest budynek o powierzchni [...] m2, co stanowi około 21,27 % powierzchni przedmiotowej nieruchomości, tym samym brak jest spełnionej ww. przesłanki, d) błędne przyjęcie, że zajęta powierzchnia czynna biologicznie na wskazanej wyżej działce to również trawnik o powierzchni kilkuset m2, gdzie nie może być mowy o braku możliwości retencji wody, e) brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia powierzchni czynnej biologicznie, istnienia na działce nr [...] urządzeń retencjonowania wody, faktycznego występowania zjawiska zmniejszenia retencji, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne przez jego błędną wykładnię i uznanie, że: a) istniejący na działce nr [...] system kanalizacji musi być podłączony do systemu kanalizacji zewnętrznej istniejącej na danej nieruchomości, podczas gdy istotnym jest tu sam fakt wybudowania takiego systemu na tej działce i już ta okoliczność eliminuje stronę z grona płatników opłaty za zmniejszenie retencji, b) pojęcie systemu kanalizacji otwartej i zamkniętej należy rozumieć, jako system kanalizacji otwartej i zamkniętej służący wyłącznie do odprowadzania wód opadowych i roztopowych, 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne poprzez jego zastosowanie podczas gdy działka nr [...] posiada urządzenia do retencjonowania wody. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację analogiczną do tej, którą zawarła w swojej reklamacji z dnia [...] r. Dodatkowo skarżący wskazał, że treść decyzji z dnia [...] r. jest lakoniczna i trudno się do niej odnieść. Organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, na jakiej podstawie obliczył opłatę za zmniejszenie retencji. Wprawdzie organ posługuje się ustawowym wzorem matematycznym, jednak nie tłumaczy, skąd wziął wartości podstawione pod ten wzór, w szczególności nie wiadomo, w jaki sposób organ obliczył powierzchnię czynną biologicznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że na terenie Gminy K. istnieje tylko sieć kanalizacji sanitarnej, do której nie są odprowadzane wody deszczowe i roztopowe. Nie istnieje żadna sieć kanalizacji deszczowej. Na terenie nieruchomości skarżącego żadne przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne nie jest w posiadaniu jakichkolwiek urządzeń kanalizacyjnych wchodzących w skład sieci w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. Organ dodał, że ze zdjęć satelitarnych oraz "dostępnej mu urzędowo wiedzy" na terenie działki skarżącego nie stwierdzono istnienia trawnika. Być może skarżący pomylił przedmiotową nieruchomość z innymi swoimi nieruchomościami położonymi w sąsiedztwie. W piśmie z dnia 18 lipca 2019 r., skarżący podniósł dodatkowo, że obliczenie pola powierzchni części nieruchomości nie jest rzeczą łatwą dla osoby zawodowo się tym niezajmującej. Nie potrafi on obliczyć ilości metrów kwadratowych powierzchni czynnej biologicznie na spornej nieruchomości, jednak "bazując na swoim doświadczeniu życiowym", szacuje tę powierzchnię na około [...] m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Wójta Gminy K, określająca D. J. wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla działki nr [...] obręb W. o powierzchni [...] m2 za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości [...] zł. Jako podstawę określenia wspomnianej opłaty organ wskazał w zaskarżonej decyzji art. 272 ust. 8 i 22 oraz art. 273 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268). Zgodnie z pierwszym ze wskazanych powyżej przepisów, wysokość opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wyrażonej w m2 wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach (art. 272 ust. 8 ustawy). Wysokość opłaty za usługi wodne, o której mowa w ust. 8, ustala wójt, burmistrz lub prezydent miasta oraz przekazuje podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne, w formie informacji, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty (art. 272 ust. 22 ustawy). Z kolei w myśl art. 273 ust. 2 cytowanej ustawy, reklamację składa się odpowiednio do Wód Polskich albo właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odpowiednio informacji, o której mowa w art. 271 ust. 1 oraz w art. 272 ust. 17 albo 22 (art. 273 ust. 23 ustawy). W razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji (art. 273 ust. 6 ustawy). Jednocześnie z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że do wyliczenia opłaty zastosowano stawkę 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok – zgodnie z treścią § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502), w myśl którego to przepisu, jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłącznie więcej niż 70 % powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej, lub zamkniętej wynoszą – bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok. Skarżący kwestionuje w swojej skardze zarówno możliwość samego określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej dla spornej działki, jak i sposób jej wyliczenia. W jego ocenie wspomniana opłata w ogóle nie powinna być wyliczana skoro, zgodnie z treścią art. 269 ust. 1 ustawy Prawo wodne, opłatę za usługi wodne uiszcza się także za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Powyższe wskazuje, że ww. oplata dotyczy zmniejszenia retencji na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, tymczasem na działce nr [...] system takiej kanalizacji istnieje. Jest ona nieruchomością objętą systemem kanalizacji typu otwartego, jak i zamkniętego. Wyposażona jest w system kanalizacji do retencjonowania wody. Zgodnie z pozwoleniem wodno-prawnym z dnia [...] odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia (rów melioracyjny), której właścicielem jest Gmina K.. Działka posiada kratki ściekowe, jak i studzienki kanalizacyjne wraz z wbudowanym pod powierzchnią systemem kanalizacyjnym. Wody opadowe są więc odprowadzane przez wewnętrzny podziemny system kanalizacyjny do wspomnianego rowu melioracyjnego. W tym miejscu należy wskazać, że kwestie te nie były badane przez organ, który nie dokonując w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń, jednoznacznie stwierdził, że teren znajdujący się na działce skarżącego nie jest podłączony do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Odbiornikiem wód opadowych i roztopowych jest ziemia – rów melioracyjny – a nie system kanalizacji deszczowej. W ocenie Sądu, powyższy pogląd wyrażony bez dokonania szczegółowych ustaleń co do tego, w jaki sposób, jakimi urządzeniami odprowadzane są wody opadowe i roztopowe z terenu spornej nieruchomości, należy uznać za przedwczesny. Sam fakt, że wody te odprowadzane są do rowu melioracyjnego, nie przesądza jeszcze, że mamy tu do czynienia z obszarem nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Jak słusznie wskazał organ, przez "system kanalizacji otwartej lub zamkniętej" należy rozumieć układ elementów, urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych i roztopowych, którymi mogą być zarówno urządzenia kanalizacji deszczowej, jak i ogólnospławnej. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że w myśl art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne, przez urządzenia wodne rozumie się budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, przy czym zalicza się nich m.in. rowy oraz kanały. Za takim właśnie rozumieniem pojęcia systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Łd 355/19), wskazując, że rów melioracyjny należy uznać za otwarty system kanalizacji deszczowej, o której mowa w art. 272 ust. 5 ustawy Prawo wodne, skoro umożliwia on odprowadzanie wód opadowych do zalewu, a zatem w świetle pozwolenia wodnoprawnego, jest elementem tego systemu. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 1049/18) jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2019 r. (sygn. akt II SA/Kr 1574/18). W niniejszej sprawie organ nie poczynił dostatecznych ustaleń w omawianym zakresie wobec czego nie sposób stwierdzić, jakimi konkretnie urządzeniami i dokąd odprowadzane są wody opadowe i roztopowe z terenu nieruchomości skarżącego, w tym także, dokąd jest odprowadzana woda opisanym wyżej rowem melioracyjnym. Niezależnie od tego, że nie ustalono należycie, czy sporny obszar został ujęty w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, to należy stwierdzić, że nawet gdyby okazało się iż w taki system nie został on ujęty, nie sposób nie zgodzić się z kolejnym zarzutem podnoszonym przez skarżącego, dotyczącym braku niezbędnych ustaleń w zakresie wyliczenia wysokości przedmiotowej opłaty. W szczególności brak jest należytych ustaleń co do wielkości powierzchni czynnej biologicznie na terenie spornej działki skarżącego. Organ przyjął, że cała powierzchnia spornej działki zajęta jest przez obiekty budowlane oraz wybetonowaną powierzchnię, ograniczające naturalną retencję wody. Tymczasem z oświadczeń skarżącego wynika, że na terenie spornej działki znajduje się trawnik, który z pewnością retencji tej nie ogranicza. Organ nie weryfikując tych danych, przyjął że skarżący "być może pomylił przedmiotową nieruchomość z innymi swoimi nieruchomościami położonymi w sąsiedztwie". Nie sposób przy tym stwierdzić co należy rozumieć przez "dostępną organowi urzędowo wiedzę", wobec czego nie wiadomo na czym konkretnie (oprócz wypisów z ewidencji gruntów i budynków czy zdjęć satelitarnych) organ ten oparł swoje ustalenia. W konsekwencji w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 ww. ustawy. Ponownie rozpoznając reklamację wniesioną przez skarżącą Spółkę od informacji rocznej organu z dnia [...] r., organ stosownie do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, winien kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.