II FSK 333/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala Sędziowie Sędzia NSA Marek Olejnik Sędzia NSA Jerzy Płusa (spr.) Protokolant Konrad Kapiński po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2595/18 w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.416.2018.1.MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2595/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Spółka"), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (treść uzasadnienia ww. wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 42a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy otrzymany od Spółki zwrot wydatków ponoszonych w związku ze zużywaniem energii elektrycznej do zasilania przydomowych przepompowni ścieków nie skutkuje osiągnięciem przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. przez właścicieli nieruchomości, a w związku z tym Spółka nie będzie zobowiązana przesyłać im imiennych informacji na formularzu PIT -8C, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z przysporzeniem majątkowym, które należy zakwalifikować jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., a w związku z tym na Spółce winien ciążyć obowiązek sporządzenia imiennych informacji PIT-8C, zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f. i przesłania ich podatnikom. W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Jedyny zarzut tej skargi, dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 42a u.p.d.o.f. opiera się, m.in. na stwierdzeniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z przysporzeniem majątkowym, które należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 w zw. art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Rzecz jest jednak w tym, iż sądząc ze stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jakie zajął w interpretacji indywidualnej i które powiela w skardze kasacyjnej, organ ten nie przyjmuje do wiadomości, nie uwzględnia w swoim stanowisku oraz nie odnosi się w nim do tychże "okoliczności niniejszej sprawy" przedstawionych we wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. Z wniosku tego wynika, że ustytuowane na działkach gruntu należących do odbiorców usług Spółki przepompownie ścieków w ramach ustanowionej na rzecz Spółki służebności gruntowej, jako urządzenia kanalizacyjne stanowią jeden z elementów systemu kanalizacji ciśnieniowej i są własnością Spółki. To po stronie Spółki jako przedsiębiorcy świadczącego usługi w tym zakresie i zarazem właściciela sieci kanalizacyjnej, leży obowiązek ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją przepompowni, w szczególności serwisu, napraw oraz ponosznia kosztów zakupu energii elektrycznej, która umożliwia działanie tego urządzenia. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej okoliczności tych w żaden sposób nie kwestionuje. Tylko ze względów technicznych przyjęto rozwiązanie, że to nie Spółka bezpośrednio dostarcza energię elektryczną napędzającą te urządzenia, lecz zasilane są one poprzez intalacje elektryczne odbiorów usług Spółki, a następnie według dwóch możliwych formuł rozliczania tych kosztów (ryczałtowo, bądź według wskazań podlicznika) dokonywany jest przez Spółkę zwrot poniesionych przez tychże odbiorców kosztów energii służącej do zasilania tego urządzenia - jak już wspomniano - stanowiącego element sieci kanalizacyjnej, której utrzymanie należy do obowiązków Spółki. Skoro zatem jest to tylko w istocie rzeczy zwrot kosztów na rzecz odbiorców, którzy koszty te przejściowo ponieśli, a do ponoszenia których prawnie zobowiązana jest jest Spółka, to nie ma podstaw do twierdzenia, że ów zwrot stanowi dla odbiorców usług Spółki - jak twierdzi Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - przysporzenie majątkowe. W opisanych wyżej okolicznoścach, a więc w sytuacji, gdy to najpierw odbiorcy usług Spółki ponieśli koszty, do których ponoszenia zobowiązana jest Spółka, a następnie otrzymali ich zwrot, nie ma również podstaw do dowodzenia - co czyni w skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że zwrot kosztów zużycia energii jest dla nich korzyścią majątkową, przysporzeniem w majątku, gdyż inny podmiot ponosić będzie za nich koszt finansowy energii elektrycznej, a tym samym nie będą oni musieli uszczuplać swojego majątku. Twierdzenia takie zupełnie abstrahują od stanu faktycznego sprawy i byłyby prawidłowe, gdyby to na odbiorcach usług Spółki ciążył prawny obowiązek ponoszenia kosztów eksploatacji przepompowni ścieków. Tak jednak w opisanym we wniosku stanie faktycznym nie jest. Tym samym za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Spółka z racji dokonywanego na rzecz odbiorców jej usług zwrotu kosztów energii elektrycznej, nie będzie obowiązana do wystawiania im imiennych informacji na formularzu PIT-8C o wysokości osiągniętego przychodu. Mając powyższe na uwadze, zarzut skargi kasacyjnej jest bezpodstawny. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a.