III SA/Gd 489/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na uchwałę Rady Miasta z dnia 2 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie założenia przedszkola samorządowego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej A. R. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu 2 kwietnia 2019 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie założenia Przedszkola A w W. W § 1 uchwały przyjęto, że z dniem 1 września 2019 r. zakłada się Przedszkole A w W. na [...]. Nadto przyjęto, że akt założycielski przedszkola stanowi załącznik nr 1 do uchwały (§ 2 uchwały) oraz że przedszkolu nadaje się statut, stanowiący załącznik nr 2 do uchwały (§ 3 uchwały). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą uchwałę wniosła A. R., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa oraz żądając stwierdzenia nieważności uchwały, ewentualnie orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Skarżąca wyjaśniła, że jest organem prowadzącym Przedszkole B w W., które swą działalność prowadzi w W. przy ul. [...]. Nieruchomość ta stanowi własność Gminy, zaś skarżąca jest w posiadaniu lokalu na podstawie umowy użytkowania obowiązującej do dnia 30 czerwca 2019 r. Uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu ww. uchwały skarżąca wyjaśniła, że uchwała skutkuje zmianą sposobu naliczania i wysokości otrzymywanej przez skarżącą dotacji oświatowej na jednego ucznia w ramach prowadzonego przez skarżącą przedszkola. Ma ona zatem interes prawny w kontroli legalności powołania przedszkola publicznego, w tym także wyposażenia go w majątek, co przekłada się bezpośrednio na koszt funkcjonowania. Nadto przedszkole zostało utworzone w oparciu o lokal, do którego skarżąca w chwili utworzenia przedszkola ma tytuł prawny, co koliduje z jej interesem prawnym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Zdaniem organu skarżąca nie udowodniła swojego interesu prawnego w złożeniu skargi, albowiem nie posiada tytułu prawnego do zajmowania nieruchomości na [...]. Ostatnia umowa użytkowania zawarta w dniu 19 grudnia 2018 r. obowiązywała do dnia 30 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sąd orzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego konieczne jest zatem wykazanie przez stronę skarżącą jej interesu prawnego we wniesieniu skargi i jego naruszenia unormowaniami zaskarżonej uchwały. Kwestionowanie uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie temu, kto wykaże, że zaskarżonym aktem został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, stąd też interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i skonkretyzowany. Wymóg naruszenia interesu prawnego spełniony jest wówczas, gdy zaskarżony akt doprowadził do ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01 oraz z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Ciężar dowodu w zakresie wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego, w przypadku złożenia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, spoczywa na stronie skarżącej. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że w wyniku wydania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Bezsporne jest, że skarżącej nie przysługuje żaden tytuł prawny do nieruchomości, w której Rada Miasta na mocy zaskarżonej uchwały założyła z dniem 1 września 2019 r. przedszkole samorządowe. Jak wynika z twierdzeń skarżącej oraz organu, a także z załączonych do skargi kserokopii umów użytkowania oraz aneksów do tychże umów, Gmina Miasta od dnia 1 września 2008 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. oddawała skarżącej w użytkowanie nieruchomość położoną w W., [...] w celu prowadzenia działalności oświatowej. Zgodnie z umową użytkowania zawartą w dniu 19 grudnia 2018 r. Gmina Miasta oddała omawianą nieruchomość skarżącej w użytkowanie na okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. Z chwilą jej wygaśnięcia skarżącej nie przysługiwał żaden tytuł prawny do nieruchomości, którą do tej daty użytkowała na cele działalności oświatowej. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających przedłużenie użytkowania lub powstanie innego tytułu prawnego przysługującego skarżącej do ww. nieruchomości. Dodać należy, że choć uchwała podjęta została w dniu 2 kwietnia 2019 r., to jej skutki prawne polegające na założeniu przedszkola publicznego nastąpić miały w dniu 1 września 2019 r., a więc po dacie wygaśnięcia umowy użytkowania łączącej skarżącą z Gminą Miasta. Zatem bezzasadnie twierdzi skarżąca, że w chwili utworzenia przedszkola miała ona tytuł prawny do lokalu. Wygaśnięcie umowy użytkowania z dnia 19 grudnia 2018 r. zawartej między skarżącą i Gminą Miasta nie pozbawiało skarżącej możliwości dalszego prowadzenia działalności oświatowej w innym miejscu. Skoro ostatnia z szeregu umów została zawarta na okres sześciu miesięcy, skarżąca miała świadomość konieczności pozyskania innej nieruchomości dla prowadzonej przez siebie działalności. Niewątpliwe wobec powyższego jest, że skarżącej nie przysługują żadne prawa rzeczowe do nieruchomości objętej uchwałą, które podlegałyby ochronie przez prawo materialne, jako prawa skuteczne wobec każdego podmiotu, także wobec właściciela nieruchomości. Faktyczne władanie nieruchomością bez tytułu prawnego nie może dawać skarżącej legitymacji skargowej do zaskarżenia uchwały z dnia 2 kwietnia 2019 r. Źródłem interesu prawnego nie może być stan faktyczny, jakim jest posiadanie nieruchomości. Samego posiadania, a zwłaszcza niepopartego istniejącym tytułem prawnym, nie można uważać za prawo podmiotowe. Również kwestia wyposażenia przedszkola w majątek oraz koszt jego funkcjonowania nie może wpłynąć na uznanie istnienia legitymacji skargowej skarżącej, skoro nie służy jej żaden tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości. Podnoszona przez skarżącą okoliczność zmiany sposobu naliczania i wysokości dotacji dla przedszkola niepublicznego prowadzonego przez skarżącą nie mogła prowadzić do przyznania skarżącej legitymacji skargowej w niniejszej sprawie. Przysługujące skarżącej uprawnienie do otrzymania dotacji świadczy wyłącznie o interesie ekonomicznym skarżącej, będącym przejawem interesu faktycznego, którego występowanie nie stanowi podstawy do kwestionowania uchwały organu gminy w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast wskazywane przez skarżącą przepisy art. 9 i kolejne ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm.) regulują sposób naliczania dotacji i jej wysokość. Nie sposób zatem upatrywać w ww. przepisach źródła interesu prawnego, rozumianego jako interes własny skarżącej. Także ewentualne ustanie finansowania działalności oświatowej prowadzonej przez skarżącą ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego może być uznane jedynie za przejaw istnienia po stronie skarżącej interesu faktycznego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, by zaskarżona uchwała naruszała jej konkretny, aktualny i realny interes prawny lub uprawnienie. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. (pkt 1 postanowienia) O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ( pkt 2 postanowienia).