II SA/Łd 358/19

Dnia 10 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód podziemnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. na rzecz strony skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. AK. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł., działając na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 2, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 i 2180), powołanej dalej jako: "u.p.w.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), powołanej dalej jako: "k.p.a.", określił A S.A. z siedzibą w W. przy ul. A 74 za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1.825 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, zlokalizowanego w granicy działki gruntowej nr ewid. 4508/1 obrębu geodezyjnego [...] Ż.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 24 stycznia 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ł. na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 1 u.p.w. ustaliło A S.A. z siedzibą w W., w formie informacji rocznej, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 1.825 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, zlokalizowanego w granicy działki gruntowej nr ewid. 4508/1 obrębu geodezyjnego [...] Ż.. Jednocześnie w informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: 1. za I kwartał - w terminie 14 dni od daty doręczenia informacji rocznej (art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 800) w związku z art. 300 ust. 1 ustawy Prawo wodne w wysokości 456,25 zł; 2. za II kwartał - w terminie jak wyżej - w wysokości 456,25 zł; 3. za III kwartał - w terminie jak wyżej - w wysokości 456,25 zł; 4. za IV kwartał - w terminie jak wyżej - w wysokości 456,25 zł. W dniu 27 lutego 2019 r. A S.A. złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, ustaloną w informacji rocznej oraz terminami uiszczenia opłaty określonymi w tejże informacji. Wnosząca reklamację podniosła, że wbrew stanowisku wyrażonemu w informacji rocznej z dnia 24 stycznia 2019 r. brak jest podstaw do zastosowania ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800), powoływanej dalej jako: "Ordynacja podatkowa". Dodała przy tym, że jakkolwiek art. 300 ust. 1 u.p.w. wskazuje na odpowiednie stosowanie do ponoszenia opłat za usługi wodne przepisów działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują m.in. Wodom Polskim, tym niemniej brak jest podstaw do twierdzenia, aby powstało zobowiązanie podatkowe. Dalej Spółka wskazała na treść art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, z którego wynika, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania lub doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa, podatek wskazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano. Powstanie zobowiązania z mocy prawa oznacza, że powstaje ono bez wezwania podatkowego i bez konieczności wydawania decyzji, czyli we właściwej wysokości, w określonym terminie i na rachunek właściwego organu, co wiążę się z techniką somoobliczania (samowymiaru) podatku. Mając na uwadze powyższe, A S.A. stwierdziła, że przepisy Prawa wodnego odstąpiły od mechanizmu "samoopodatkowania" na rzecz ustalenia wysokości opłaty przez Wody Polskie i przekazania jej w formie informacji rocznej podmiotom zobowiązanym. Zdaniem Spółki, zachodzi również brak podstaw do uznania informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne za decyzję administracyjną ustalającą wysokość zobowiązania (o której mowa m.in. w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej). Ustawodawca posługuje się wyraźnym rozróżnieniem, wskazując, że opłatę ustalają w formie informacji Wody Polskie. Dopiero zgodnie z art. 273 ust. 6 u.p.w., w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Jednocześnie A S.A. zakwestionowała przyjęty przez organ sposób obliczenia opłaty stałej, polegający na określeniu maksymalnego sekundowego poboru wód w oparciu o wskazany w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalny godzinowy pobór wód. Przytaczając treść art. 271 ust. 2 u.p.w., który określa sposób ustalania wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych, Spółka wskazała, że podstawą naliczenia opłat za usługi wodne jest pozwolenie wodnoprawne oraz określona w pozwoleniu maksymalna ilość wody podziemnej, która może być pobrana, wyrażona w m3/s. Dalej Spółka stwierdziła, że zgodnie z uzyskanym pozwoleniem wodnoprawnym z dnia 29 grudnia 2014 r. maksymalna ilość wód, jaka może być pobrana wynosi 457 m3/rok i właśnie ta wartość powinna być uwzględniona w procesie naliczenia opłaty za usługi wodne. Spółka zwróciła także uwagę, że pozwolenie wodnoprawne dotyczy potrzeb socjalno-bytowych, porządkowych i przeciwpożarowych, co jej zdaniem oznacza, że wielkość dopuszczalnego poboru uzależniona jest głównie celami przeciwpożarowymi i jeśli w danym roku nie jest na ten cel wykorzystywane, to zużycie zależy od celów socjalno-bytowych, które jest zdecydowanie niższe od maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Spółka wskazała także, iż przyjęta przez Wody Polskie maksymalna ilość godzinowa poboru prowadzi do wniosku, że z przedmiotowej studni następuje pobór w wysokości 315 360 m3/rok i podkreśliła, że jest to wielkość, która z uwagi na warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym nie może być pobrana. Zdaniem Spółki, przedstawiona okoliczność może wskazywać na to, że Wody Polskie poprzez maksymalizację opłaty za usługi wodne akceptują ewentualne przekraczanie uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. nie uznał powyższej reklamacji i wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazał, że z treści przepisu art. 271 ust. 2 u.p.w. jednoznacznie wynika, że obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych dokonuje się przez pomnożenie trzech czynników, tj. jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Treść wszystkich czynników składających się na wzór służący ustaleniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, w tym również w odniesieniu do czynnika "maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego". Zdaniem organu, w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne ustala maksymalną ilość pobieranej wody w m3 na godzinę, a nie na sekundę, to z uwagi na dyspozycję przepisu art. 271 ust. 2 u.p.w. należy dokonać jego przeliczenia na sekundę, a także, iż charakter opłaty stałej wyklucza możliwość przyjęcia do obliczenia opłaty stałej maksymalnej ilości możliwej do pobrania wody na rok, która wynika z pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ opłata stała stanowi rekompensatę za rezerwację zasobów wód w ilości, która umożliwia korzystanie z nich w dowolnym momencie w maksymalnym rozmiarze, a nie za dopuszczalną (maksymalną) ilość możliwej do pobrania wody na rok. Nadto organ dodał, że opłata stała za pobór wód stanowi skutek finansowy za tę rezerwację, która umożliwia korzystanie z zasobów wód w dowolnym momencie roku, w maksymalnym rozmiarze. Jej istotą jest uzyskanie zwrotu kosztów związanych z dostępnością i utrzymaniem zasobów wodnych, a także rozpoznawaniem, bilansowaniem i ochroną wód podziemnych w celu ich racjonalnego wykorzystywania. Organ zauważył również, że ustalona w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna ilość możliwej do pobrania wody w roku stanowi zasadniczo sumę średniej ilości pobieranej wody na dobę w ciągu roku. Zatem dopuszczalna (maksymalna) ilość możliwej do pobrania wody na rok jest ściśle skorelowana ze średnią ilością dobową możliwej do pobrania wody, a w konsekwencji zbliżona do rzeczywistego poboru wód. Zdaniem organu, nie może być zatem podstawą do ustalenia opłaty stałej, która powiązana jest z maksymalnym chwilowym poborem wód, o którym mowa w art. 271 ust. 2 u.p.w. To opłata zmienna za pobór wód zależna jest od rzeczywistej ilości wód pobranych, co wprost wynika z art. 270 ust. 1 oraz art. 272 ust. 1 u.p.w. Odnosząc się do pozostałych zarzutów reklamacji organ zauważył, że treść art. 273 ust. 1 u.p.w. wskazuje, że podmiot zobowiązany po ponoszenia opłat za usługi wodne, któremu przekazano informację, może złożyć reklamację, jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty. Tym samym, podniesiony przez reklamującą zarzut dotyczący braku podstaw do zastosowania Ordynacji podatkowej nie mogły być przedmiotem złożonej reklamacji. Następnie odwołując się do treści art. 273 ust. 6 u.p.w., organ wskazał, że A S.A. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], udzielonego przez Starostę [...] na pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, w ilości 36 m3/h, co zadaniem organu oznacza, że zgodnie z art.298 pkt 1 u.p.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. W ocenie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. w sprawie zaistniała przesłanka do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., która wynosi 1.825 zł, albowiem reklamacja nie została uwzględniona. Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 u.p.w. oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Przedmiotowa opłata za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 36 m3/h i wynoszącego po przeliczeniu 0,010 m3/s. Organ wskazał przy tym, że art. 300 ust. 1 u.p.w. zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej, do ponoszenia opłat za usługi wodne uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. W myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Organ podkreślił, że niewniesiona w terminie do 27 lutego 2019 r. I, II,I II i IV rata kwartalna przedmiotowej opłaty stałej za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, naliczane są odsetki za zwłokę i która podlega obowiązkowi niezwłocznego jej uiszczenia na rachunek bankowy Wód Polskich, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Nadto organ podniósł, że odsetki za zwłokę nalicza podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne (art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej), od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności I, II, III i IV raty kwartalnej przedmiotowej opłaty stałej za pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, (art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej), które wpłacane są bez wezwania Wód Polskich (art. 55 § 1 Ordynacji podatkowej). Bez wpływu na datę powstania wskazanej zaległości oraz datę, od której naliczane są odsetki za zwłokę, pozostaje podany wyżej termin zapłaty wymienionej raty. Na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Spółka A S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając naruszenie: 1. art. 21 § 3 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art.300 ust. 1 u.p.w. polegające na błędnym przyjęciu, że nieuiszczone raty kwartalne opłaty stałej stanowią zaległość podatkową, w sytuacji kiedy informacja roczna nie stanowi źródła powstania zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie, że podatek nie został zapłacony w terminie płatności, 2. art. 271 ust. 2 u.p.w. polegające na błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że do ustalenia opłaty nie należy stosować wskaźnika poboru rocznego, 3. art. 7a § 1 k.p.a. polegające na nierozstrzygnięciu wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 2 u.p.w. na korzyść podmiotu zobowiązanego do wniesienia opłaty poprzez wykorzystanie do ustalenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych maksymalnego godzinowego wskaźnika poboru i przyjęcie wyniku nieodzwierciedlającego kosztów rzeczywistego, dopuszczalnego dla A S.A. legalnie poboru wód w skali roku. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu wskazanego w punkcie 1 skargi powtórzył argumenty wskazane we wniesionej reklamacji. W konkluzji stwierdził, że błędne jest twierdzenie organu jakoby nieuiszczone raty kwartalne opłaty stałej stanowiły zaległość podatkową, albowiem jej ustalenie nastąpiło dopiero w chwili doręczenia zaskarżonej decyzji. W przekonaniu pełnomocnika skarżącej wadliwe jest również ustalenie wysokości opłaty stałej za rok 2018 w roku kolejnym, albowiem pozbawia to podmiot obowiązany do ponoszenia opłat możliwości uiszczenia opłat w terminie. Jednocześnie pełnomocnik podniósł, że opłata stała jest opłatą roczną, powinna być ustalana w danym roku kalendarzowym i w tym samym roku kalendarzowym w formie informacji powinna zostać przekazana do podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat. Opłata dotycząca okresu od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. powinna być zatem wystawiona w 2018 r. i wysłana do podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat najpóźniej w terminie do 31 marca 2018 r., aby podmiot ten mógł wywiązać się z obowiązku wynikającego z art. 271 ust. 6 u.p.w. Następnie odnosząc się do sposobu obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych, pełnomocnik wskazał, że prawidłowy sposób ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych, która jest opłatą roczną, powinien opierać się o wynikający z pozwolenia wodnoprawnego wskaźnik maksymalnej rocznej ilości poboru wód, która w sprawie wynosi Qmax.a = 457m3/rok, a nie jak to przyjął organ o wskaźnik godzinowy. Pełnomocnik dodał przy tym, że przyjęcie do opłat stałych wskaźnika godzinowego, a nie rocznego, nie jest uzasadnione merytorycznie. Wskaźnik godzinowy jest określany w pozwoleniu wodnoprawnym na potrzeby określenia wydajności urządzeń do poboru wód oraz na potrzeby ustalania maksymalnych poborów chwilowych, który jest istotny podczas największego poboru wody w ciągu doby. Natomiast wskaźnik roczny określa maksymalną ilość wody, jaka może być pobrana z danego ujęcia wody w ciągu roku. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, że w sytuacji w której jednym z zasadniczych elementów wpływających na wysokość opłaty jest maksymalna ilość wody podziemnej dozwolonej do pobrania na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa trzy wskaźniki poboru wód podziemnych, w tym maksymalny pobór godzinowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym - za cały rok 2018 r., to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 2 u.p.w., według której do ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik poboru rocznego. To wskaźnik poboru rocznego odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną w skali roku ilość wód podziemnych, którą może pobrać skarżąca. Przekroczenie tego warunku określonego w pozwoleniu wodnoprawnym zgodnie z art. 280 pkt 2 lit a) u.p.w. skutkuje opłatą podwyższoną. Zadniem pełnomocnika, stanowisko organu utożsamiające opłatę stałą za "rekompensatę za rezerwację zasobów wód w ilości" jest błędne. Pogląd ten nie znajduje odzwierciedlenia w Prawie wodnym, które nie odnosi się do zasady rekompensaty, rezerwacji zasobów tylko do dopuszczalnych wielkości poboru wody. Powyższe sprzeczne jest z ideą opłat za usługi wodne z Ramowej Dyrektywy Wodnej, która opiera się na zasadzie "zanieczyszczający płaci". W ocenie pełnomocnika skarżącej, opłata stała powinna zostać naliczona jako iloczyn stawki opłaty wynoszącej 500 zł/dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 365 dni oraz maksymalnego poboru rocznego określonego w pozwoleniu wodnoprawnym wynoszącego Qmax.a = 457 m3/a wynoszącego w przeliczeniu 0,000014 m3/s i powinna wynieść 2,55 zł/rok. Przyjęty sposób naliczania opłat stałych za usługi wodne przez organ powoduje zwielokrotnienie tej opłaty o ponad 70 000%. W dalszej kolejności uzasadniając zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. pełnomocnik podniósł, że zasada przyjaznej interpretacji przepisów (in dubio pro libértate), wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, z dniem 1 czerwca 2017 r., ma na celu urzeczywistnienie tych samych wartości co zasada konstytucyjna poprawnej legislacji. Kwestionując przy tym zaprezentowną przez organ wykładnię art. 271 ust. 2 Prawa wodnego pełnomocnik podkreślił, że pomija ona całkowicie kontekst celowościowy i funkcjonalny opłat za usługi wodne oraz ich charakter, prowadząc do rozstrzygnięcia, które istotnie podważa zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Ochronie zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa służy konstytucyjna zasada poprawnej legislacji. Te same wartości powinny być w pogłębiony sposób chronione także na płaszczyźnie stosowania prawa. W ocenie pełnomocnika skarżącej, zastosowanie parametru poboru godzinowego i rocznego prowadzi do uzyskania dwóch różnych wysokości opłaty stałej. Przy zastosowaniu wskaźnika godzinowego wynik ten jest wyższy, profiskalny, mniej korzystny dla skarżącej niż przy użyciu wskaźnika rocznego, który odzwierciedla maksymalny roczny pobór wód podziemnych, dopuszczone pozwoleniem wodnoprawnym. Z uwagi zatem na fakt, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było nałożenie wskazanego obowiązku, obowiązkiem organu było przyjęcie takiej wykładni, która jest korzystna dla strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane uprzednio w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. przedstawiciel i pełnomocnik skarżącej Spółki poparli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdził, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w sposób określony w powołanych przepisach. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) powołanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.w.". Zgodnie z art. 267 pkt 1 u.p.w. jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 u.p.w.). Stosownie do art. 270 ust. 1 u.p.w. opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty (art. 271 ust. 1 pkt 1 u.p.w.). W myśl art. 271 ust. 2 p.w. wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. Zgodnie zaś z § 15 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502), jednostkowa stawka opłaty stałej za pobór wód podziemnych wynosi 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. W załączonym do akt kontrolowanej sprawy pozwoleniu wodnoprawnym, tj. decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] r. określono dopuszczalne wskaźniki ilościowe na pobór wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego w Ż., dla potrzeb socjalno-bytowych i celów przeciwpożarowych, zlokalizowanego w granicy działki gruntowej nr ewid. 4508/1 obrębu geodezyjnego [...] Ż. w ilości Q max.h = 36,0 m3/h (maksymalny pobór godzinowy), Q max.d = 73,8 m3/d (maksymalny pobór dobowy), Q max.a = 457,0 m3/a (maksymalny pobór roczny). Opierając się na zapisie maksymalnej godzinowej ilości wód organ określił wysokość spornej opłaty. Podkreślić jednak należy, że ustawodawca nie wskazał wprost w art. 271 ust. 2 u.p.w., który z ww. wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym (dobowy, czy roczny) winien zostać użyty w celu wyliczenia spornej opłaty. W związku z tym, na gruncie powołanego przepisu rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do różnych metod ustalenia wysokości opłaty stałej. Biorąc pod uwagę dotychczas prezentowane stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawach przedmiotowych opłat (por. m.in. wyroki WSA w Łodzi z dnia: 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 195/19; 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 646/18; 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 716/18; 16 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 651/18 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl) należy stwierdzić, że zastosowanie wskaźnika maksymalnego godzinowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, nie jest prawidłowe, gdyż tego rodzaju pobór wody nie ma i nie może mieć charakteru stałego. W pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna roczna ilość poboru wód podziemnych jest faktyczną dopuszczalną wielkością wydobycia, a maksymalna godzinowa ilość poboru jest wielkością czasowo dopuszczalną wynikającą z potrzeb incydentalnych. Skorzystanie w takich przypadkach ze zwiększonego poboru wody nie może natomiast w żadnym wypadku prowadzić do przekroczenia maksymalnych limitów poboru w rozliczeniu rocznym. Ponadto przekroczenie poboru rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 u.p.w. Innymi słowy, dopuszczalny pobór godzinowy ogranicza się do stosunkowo krótkiego okresu, a więc nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Przyjęcie zaś maksymalnego wskaźnika godzinowego doprowadziłoby do ustalenia, że strona skarżąca dokonuje w skali roku poboru wody w ilości 315360 m3 (36 m3/h x 24 h x 365 dni), co nie wątpliwie przekracza maksymalny dopuszczalny pobór wody w ciągu roku określony w pozwoleniu wodnoprawnym na poziomie 457,0m3. Należy zatem przyjąć, że w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna roczna ilość poboru wód podziemnych jest faktyczną dopuszczalną wielkością wydobycia, a maksymalna godzinowa czasowo dopuszczalną wynikającą z potrzeb incydentalnych, np. konieczności zapewnienia ciągłości dostaw wody w innej strefie zasilania, której przyporządkowane ujęcie wody uległo awarii, czy konieczności zaspokojenia zapotrzebowania na cele przeciwpożarowe. Wprawdzie ta ostatnia sytuacja objęta jest owym pozwoleniem, niemniej jednak nie oznacza to, że skorzystanie w takich przypadkach ze zwiększonego poboru wody może prowadzić do przekroczenia maksymalnych limitów poboru w rozliczeniu rocznym. Wychodząc z powyższych przesłanek należy więc przyjąć, że w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość poboru wód podziemnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny pobór godzinowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 2 u.p.w., zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik poboru rocznego. Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla bowiem rzeczywistą, dopuszczalną, a zatem legalną, ilość pobieranych w skali roku wód podziemnych, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji maksymalnego wskaźnika godzinowego doprowadziło do wymierzenia opłaty w wysokości nieodzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego poboru wód podziemnych, a przyjęty sposób obliczania opłaty- jak trafnie podniósł w skardze pełnomocnik skarżącej – powoduje zwielokrotnienie owej opłaty o ponad 70 000%. Zdaniem Sądu, mając na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, co do metody ustalenia opłaty stałej za pobór wód organ, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 2 u.p.w. na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Zgodnie bowiem z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie powołanego wyżej art. 7a § 1 k.p.a. Obok wskazanych powyżej zastrzeżeń i nieprawidłowości dotyczących ustalenia wysokości spornej opłaty w kontrolowanej sprawie, jak wynika z treści skargi, zasadnicze zastrzeżenia budzi także kwestia przyjęcia przez organ, że nieuiszczone raty kwartalne opłaty stałej stanowią zaległość podatkową, gdyż jej ustalenie nastąpiło dopiero w chwili doręczenia zaskarżnej decyzji. Ponadto w tym aspekcie pełnomocnik skarżącej jako wadliwe ocenia ustalanie wysokości opłaty stałej za rok 2018 w roku kolejnym, albowiem pozbawia to podmiot obowiązany do ponoszenia opłat możliwości ich uiszczenia w terminie. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii kluczowe znaczenie ma art. 300 ust. 1 u.p.w., zgodnie z którym do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Dział III ustawy Ordynacja podatkowa normuje problematykę zobowiązań podatkowych. W myśl art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, który ma zatem zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zobowiązania podatkowe powstają w dwojaki sposób: 1. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, 2. z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Wskazać przy tym należy, że decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego wydana w podatkowo-prawnym stanie faktycznym odpowiadającym zdarzeniu z punktu 1 cytowanego przepisu ma charakter deklaratoryjny. Potwierdza ona jedynie istnienie zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa (vide: np. art. 45 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509). Charakterystyczny dla tego typu zobowiązań podatkowych jest obowiązek samoobliczenia podatku przez podatników. Z kolei decyzja wydana w warunkach przedstawionych w punkcie 2 jest zgoła odmienna. Przyjmuje się, że ma ona charakter konstytutywny, gdyż kreuje powstanie zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie takie powstaje na skutek jej doręczenia, a nie na skutek zajścia określonego zdarzenia przewidzianego ustawą podatkową (vide: np. decyzje ustalające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla podatników będących osobami fizycznymi). W ocenie Sądu, przedstawienie powyższego mechanizmu w niniejszych motywach jest o tyle ważne, że pozwala zaakcentować szereg różnic istotnych przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. Wskazane wyżej odpowiednie zastosowanie Ordynacji podatkowej oznacza, że reguły w niej wyrażone powinny być przestrzegane przez organy rozpatrujące kwestie opłat za usługi wodne. Z tego względu organ orzekający w niniejszej sprawie powinien w pierwszej kolejności ustalić, jaki charakter ma decyzja ustalająca wysokość spornej opłaty. Jeśliby bowiem przyjąć, że ma ona charakter deklaratoryjny, zasadnym byłoby naliczanie odsetek od dnia następującego po dniu wymagalności roszczenia. Przykładowo w przypadku decyzji w sprawie przywołanego wyżej podatku dochodowego od osób fizycznych roszczenie staje się wymagalne z dniem 30 kwietnia roku następnego po roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, co wprost wynika z art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, zaś odsetki stają się należne od dnia następnego. Jeśliby zaś uznać, że decyzja ma charakter konstytutywny, trafne byłoby naliczanie odsetek po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji generującej zobowiązanie, co z kolei wprost wynika z art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie organ, zapewne mając na względzie art. 271 ust.1 u.p.w., uznał, że zobowiązanie powstało na skutek doręczenia informacji o wysokości opłat zawierając sposób obliczenia opłaty, aczkolwiek nie przeprowadził w tym zakresie żadnych rozważań. Zasadnicze wątpliwości budzi przyznanie informacji będącej przecież czynnością materialno-techniczną charakteru aktu władczego, na podstawie, którego nakłada się na strony obowiązki daninowe. Gdyby jednak nawet podzielić powyższe zapatrywanie organu, które zdaje się wynikać z treści ustawy Prawo wodne, nie sposób zgodzić się ze sposobem naliczania odsetek przyjętym przez organ. Następujące kwestie budzą bowiem zasadnicze zastrzeżenia. Po pierwsze, jeśli odpowiednie zastosowanie w sprawie ma Ordynacja podatkowa, to należy zastanowić się, czy doręczenie informacji ustalającej wysokość opłaty powoduje powstanie zobowiązania, po upływie wymagalności którego należne stają się odsetki, o których mowa w art. 47 Ordynacji podatkowej. Jak bowiem wyżej wskazano, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jedynie doręczenie decyzji, a nie jakiegokolwiek innego aktu, powoduje powstanie zobowiązania podatkowego, co ma zasadnicze znaczenie dla bytu odsetek i terminu płatności. Po drugie, w przypadku gdyby organ, w toku ponowionego postępowania, uznał, że informacja taka ma charakter decyzji konstytuującej powstanie zobowiązania, definiując kwestię odsetek powinien postąpić w zgodzie z art. 47 § 2 Ordynacji podatowej, w myśl którego, jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Przepis ten wskazuje termin płatności pierwszej, a w konsekwencji sposób liczenia odsetek w przypadku, gdy decyzja konstytuująca zobowiązanie została doręczona po upływie terminu płatności pierwszej raty. Zgodnie z art. 271 ust. 6 u.p.w. podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. Zważywszy na datę wydania zarówno informacji jak i zaskarżonej decyzji dotyczących opłaty za rok 2018 (odpowiednio: 24 stycznia 2019 r. i 11 marca 2019 r.) przyjąć należy, że do opłaty stałej w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie cytowany wyżej art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej. Jednak zważyć także należy, że jak wskazano wyżej, cytowany art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie jedynie do pierwszej raty opłaty. Zachodzi zatem pytanie, jaki jest termin płatności kolejnych rat oraz od jakiej daty należy liczyć odsetki należne od pozostałych rat opłaty, skoro zarówno informacja, jak i decyzja zostały wydane po upływie terminu płatności ostatniej z nich. W rozważanym kontekście uwagę zwraca także trafnie podniesiony w skardze zarzut, iż ustalanie wysokości opłaty stałej za rok 2018 w roku kolejnym pozbawia podmiot obowiązany do ponoszenia opłat możliwości uiszczenia opłat w terminie. Organ nie dostrzegł żadnego z tych zagadnień, przyjmując bezpodstawnie (i powołując się błędnie na art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej) i zarazem wykorzystując swą niewątpliwie dominującą pozycję w rozważanym postępowaniu bez podania jakichkolwiek argumentów na poparcie takiej praktyki administracyjnej, że odsetki należą się (w zakresie wszystkich 4 rat) po upływie 14 dni od daty doręczenia informacji ("niewniesiona w terminie do 27.02.2019 r. I, II, II i IV rata kwartalna opłaty stałej za pobór wód (...) stanowi zaległość podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, od której, stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, naliczane są odsetki za zwłokę..." - vide: rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Wprawdzie nie zostało to wyrażone wprost, lecz jednoznacznie wynika, że niezapłacenie każdej z rat w terminie 14 dni od doręczenia informacji powoduje naliczanie odsetek. Przypomnieć zatem należy, że odsetki, zgodnie z art.53 § 1 Ordynacji podatkowej naliczane są od zaległości podatkowych. Z kolei w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Jeśli więc art. 271 ust. 6 u.p.w. przewiduje płatność opłaty stałej w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału, to wydając informację i decyzję za rok 2018 w dniach 24 stycznia 2019 r. i 11 marca 2019 r. nie można zasadnie żądać od podmiotu zobowiązanego zapłacenia drugiej i kolejnych rat w terminie 14 dni od doręczenia informacji. W tej dacie bowiem podmiot zobowiązany nie pozostaje w zwłoce w zapłacie drugiej i kolejnych rat opłaty, skoro wysokość opłaty (zasadnie kwestionowaną) podmiot ten poznał dopiero z dniem otrzymania informacji, to jest w styczniu roku następującego po roku, którego dotyczy opłata. W tym zakresie co najwyżej może mieć zastosowanie reguła wyrażona w powołanym wyżej art. 271 ust. 6 u.p.w., zgodnie z którym płatność ta winna nastąpić nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału jednak roku 2019. Powyższa wykładnia wynika wprost z zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony wyrażonej w art. 7a § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennej wykładni powołanej normy prowadzi do sytuacji, w której podmiot zobowiązany do ponoszenia przedmiotowych opłat pozbawiony jest możliwości ich uiszczenia w terminie z przyczyn leżących po stronie organu, gdyż to brak stosownego działania tego organu we właściwym czasie pozbawia go tej możliwości. Sąd przy tym krytycznie ocenia zaprezentowną w sprawie praktykę administracyjną niedającą podmiotowi ponoszącemu przedmiotową opłatę możliwości jej uiszczenia we właściwym terminie i konsekwencji obciążającą go koniecznością ponoszenia odsetek z tytułu zaległości. Takie działanie organu z pewnością nie służy pogłębianiu zaufania jednostki do organów państwa, w tym zwłaszcza organu prowadzącego postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 8 § 1 k.p.a., i jako takie nie może być akceptowane z punktu widzenia przyjętej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. W konsekwencji uznać więc należy, że wydając kontrolowaną obecnie przez Sąd decyzję organ dopuścił się również naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik analizowanej sprawy. Mając na uwadze zasygnalizowaną wyżej złożoność problematyki odpowiedniego stosowania przepisów Działu III Ordynacji podatkowej w kwestiach dotyczących opłat z tytułu usług wodnych uregulowanych w ustawie Prawo wodne należy zauważyć, że nie jest wykluczona i taka interpretacja przepisów ustawy Prawo wodne, z której wynika, że odsetki będą naliczane wyłącznie w sytuacji, gdy zobowiązanie do zapłaty opłaty stałej będzie wynikało z decyzji. Ustawa przewiduje dwa przypadki wydawania decyzji. Jeden z nich dotyczy sytuacji, w której podmiot zobowiązany nie zapłacił opłaty stałej ustalonej na podstawie informacji (art. 271 ust. 7). Drugi występuje, gdy podmiot zobowiązany kwestionuje w drodze reklamacji wysokość opłaty wskazanej w informacji (art. 273 ust. 6). Powyższe stanowisko doznaje wzmocnienia w treści zaskarżonej decyzji, z sentencji której w istocie nie wiadomo, czy organ podzielił stanowisko wyrażone w informacji o terminach płatności rat, a w konsekwencji odsetkach od zaległości, czy też poprzestał na wymierzeniu jednej opłaty rocznej za rok 2018 bez określania terminów płatności. Analogiczny pogląd w rozważanej materii zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 393/19. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podzielił, dając temu wyraz w niniejszym uzasadnieniu. Reasumując, należało stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego - art. 7a § 1 i art. 8 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia przepisu art.271 ust. 2 u.p.w. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z regulacją art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie poniesionych przez skarżącą kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota obejmuje wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego (900 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł). dc