II SA/Wa 1836/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi W. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] czerwca 2018 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. B. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt II SA/Wa 1836 /18 UZASADNIENIE Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej także: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] W.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska z dniem [...] czerwca 2018 r. i przeniesienia z dniem [...] czerwca 2018 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przepisy art. 32 ust. 1 i 2, art. 37a pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) zwolnił skarżącego R.K. z dniem [...] czerwca 2018 r. z zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i przeniósł z dniem [...] czerwca 2018 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - bez zmiany wysokości składników uposażenia. Jednocześnie, działając na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że odwołanie skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji miało związek z sytuacją, która miała miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą zaufania do skarżącego policjanta przez przełożonych. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że skarżący, pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym - Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], powinien powstrzymywać się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego. Ponadto, powołując się na art. 108 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji wskazał, że zachodzi podstawa do nadania wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu o to, że: w dniu [...] czerwca 2018 r., pełniąc służbę na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...], nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu [...] czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...]." zatwierdzonym przez [...] J.J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Zaskarżając sporny rozkaz personalny, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzenie postępowania przed organem I instancji, zarzucając organowi pierwszej instancji: 1. naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. - poprzez niezawiadomienie odwołującego się o wszczęciu postępowania administracyjnego; 2. naruszenie art. 77 § 1-3 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów; 3. naruszenie art. 80 k.p.a. - poprzez uznanie, iż udowodnione zostało, że zachodzą podstawy do odwołania skarżącego ze stanowiska, pomimo, iż na dzień wydania spornej decyzji nie został zebrany materiał dowodowy; 4. naruszenie art. 81 k.p.a. - poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że skarżący nie mógł wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów; 5. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezapewnienie odwołującemu się czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do materiałów postępowania oraz uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych, 6. naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nieodniesienie się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 7. naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nierozważenie interesu służby i słusznego interesu odwołującego się; 8. naruszenie art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, nieodniesienie się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 9. naruszenie art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nierozważenie interesu służby i słusznego interesu strony skarżącej; 10. naruszenie art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - poprzez niewskazanie dowodów, dla których na chwilę wydawania spornego rozstrzygnięcia, nie jest możliwe mianowanie skarżącego na inne stanowisko służbowe, a jedyną ewentualnością jest przeniesienie do dyspozycji przełożonego; 11. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. - poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności, uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego - służby, który powodowałby konieczność nadania tego rygoru. Jednocześnie, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów w sprawie, tj. o przesłuchanie w charakterze świadka wskazanych w odwołaniu uczestników szkolenia, na okoliczność jego przebiegu, a także na okoliczność zaistniałego wypadku, odwołania szkolenia i niepoinformowania skarżącego o obowiązku stawienia się w dniu [...] czerwca 2018 r. na godzinę 9:00. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dniem [...] czerwca 2018 r. i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w z dniem [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał na wstępie na treść art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mając na względzie ów przepis, organ odwoławczy stwierdził, że jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Komendant Główny Policji podniósł, iż obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Według organu odwoławczego, osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji, a więc można zatem powiedzieć, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (podobnie: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r., sygn. akt I SAB 8/99). Zdaniem organu odwoławczego, przejawem podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Komendant Główny Policji podniósł, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie z zajmowanego stanowiska może nastąpić w każdym czasie, a zatem uznać należy, że przełożonemu odpowiedzialnemu za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie przyznano uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że ustawa o Policji nie określa żadnych warunków zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta, a także nie wskazuje kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący tej czynności. W konsekwencji, Komendant Główny Policji uznał, iż przepisy omawianej ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do dyspozycji (tak również: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 298/09). Według organu odwoławczego, decyzja podejmowana na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego, w szczególności nie musi określać, czy organ Policji zamierza dokonać powołania lub mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo zwolnienia go ze służby. Jednocześnie, Komendant Główny Policji stwierdził, że wskazany przepis art. 37a pkt 1 cyt. ustawy, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje bezpośredniego przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że przełożony właściwy w sprawach osobowych uprawniony jest do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do jego dyspozycji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt IOSK 1781/10). Organ odwoławczy zastrzegł jednak, że ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych od subiektywnego przekonania policjanta co do przydatności na dotychczas zajmowanym stanowisku. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Komendant Główny Policji podniósł, iż z uwagi na fakt, że Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co wynika wprost z § 1 pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 99 ze zm.), zgodnie z którym jest to stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Powołując się ponadto na przepis § 3 cyt. zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r., organ odwoławczy uznał, że przyjęty model organizacyjny tej formacji wymusza ustanowienie odpowiednich mechanizmów umożliwiających elastyczne kształtowanie stanów kadrowych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych tych jednostek. Zdaniem organu odwoławczego, instrumentem służącym sprawnej realizacji tego zadania jest właśnie możliwość zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, o którym mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, po to, by na to stanowisko mógł być powołany inny funkcjonariusz, który w ocenie tego przełożonego w sposób najbardziej efektywny będzie realizował ustawowe zadania określonej jednostki organizacyjnej Policji, w konsekwencji Policji. Mając na uwadze fakt, iż odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych tych jednostek ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f ustawy o Policji), Komendant Główny Policji podniósł, iż komendant, jako kierownik jednostki organizacyjnej Policji, zobowiązany jest do podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych Policji ustawowo zadań. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że komendant musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Zdaniem organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że w tej konkretnej sytuacji, w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami, interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy stwierdził, że należało zbadać, czy zwolnienie z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było prawnie dopuszczalne, a także, czy podjęta decyzja mieściła się w granicach przyznanych temu przełożonemu kompetencji, a także, czy nie miała ona cech dowolności. W ocenie organu odwoławczego, nie można zgodzić się z podniesionymi zarzutami strony skarżącej, albowiem decyzja podjęta przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została uargumentowana w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy wskazał przede wszystkim, iż nie można było pominąć faktu, iż współpraca między przełożonym, który jest kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji a podwładnym, który jest kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji podległej temu przełożonemu, musi opierać się na wzajemnym zaufaniu, aby możliwe było prawidłowe funkcjonowanie kanału komunikacyjnego pomiędzy tymi podmiotami usytuowanymi na odpowiednich szczeblach struktury organizacyjnej tej formacji. Według organu odwoławczego, sprawne działanie organizacji, jaką jest Policja, uzależnione jest m.in. od szybkiego i zdecydowanego wykonania rozkazów i poleceń przez podwładnych, wydanych im służbowo przez przełożonego. Stąd tak istotne jest zaufanie przełożonego do swojego podwładnego. W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził zatem, że utrata zaufania jest tym czynnikiem, który może determinować przełożonego właściwego w sprawach osobowych do podjęcia decyzji o odwołaniu policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do jego dyspozycji. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, istota zagadnienia zasadza się wyłącznie na ustaleniu przyczyny, która skutkowała jej utratą. Biorąc powyższe pod uwagę, Komendant Główny Policji wskazał, iż bezpośrednia przyczyna utraty zaufania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do skarżącego, miała związek z sytuacją, która miała miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym. Organ odwoławczy zauważył, iż według Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pełnienie służby na stanowisku kierowniczym powinno zobowiązywać do powstrzymania się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego. Organ odwoławczy podniósł, iż okoliczności wskazanego wyżej zdarzenia, jak również ocena zachowania skarżącego znalazła swoje odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym, wszczętym przeciwko skarżącemu w dniu [...] czerwca 2018 r., w którym zarzucono mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, już sam udział skarżącego policjanta w zdarzeniu uzasadniający wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o odwołaniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Komendant Główny Policji zauważył bowiem, iż z art. 134i ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Niemniej, organ odwoławczy podkreślił, że - wbrew sugestiom strony skarżącej - nie można jednak postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych sprowadzać do postępowania dyscyplinarnego, w ramach którego przełożony dyscyplinarny zobligowany jest do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Organ odwoławczy zauważył, że o ile okoliczności te są istotne, jako dowód w postępowaniu dyscyplinarnym, bowiem wpływają na kwalifikację danego czynu, a przede wszystkim na ustalenie, czy w danych okolicznościach można w ogóle mówić o przewinieniu dyscyplinarnym, o tyle w postępowaniu w sprawie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych nie mają natomiast aż tak istotnego znaczenia. Zdaniem organu odwoławczego, kluczowy jest sam fakt uczestnictwa w zdarzeniu skarżącego policjanta, który znajdował się pod wpływem alkoholu, a także niejasne relacje skarżącego co do okoliczności istotnych z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego i ustalenia osoby mającej ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu w sprawie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych organ administracyjny, w przeciwieństwie do postępowania dyscyplinarnego, nie dąży do ustalenia, czy w istocie przewinienie dyscyplinarne miało miejsce, a także nie dokonuje oceny prawno-karnej dowodów stanowiących podstawę do wydania orzeczenia o uniewinnieniu, odstąpieniu od ukarania, ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania, winy lub odpowiedzialności za popełniony czyn. Czynności te zastrzeżone są wyłącznie dla przełożonego dyscyplinarnego, który posiada fachową wiedzę w tym zakresie i to on na podstawie dokonanych ustaleń podejmuje decyzje co do zasadności prowadzenia postępowania dyscyplinarnego albo jego zakończenia na danym etapie. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, organ skupia się wyłącznie na ustaleniu, czy dane okoliczności, w których uczestniczył dany policjant albo które są z nim immanentnie związane, skutkują utratą do niego zaufania przez przełożonego, a tym samym zagrażają dobru, jakim jest interes służby. Jednocześnie, organ odwoławczy stwierdził, że powyższe okoliczności nie muszą być dowiedzione na zasadach i w granicach określonych w postępowaniu dyscyplinarnym, bo nie powodują ukarania sprawcy, tj. nie skutkują wymierzeniem dla niego kary. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, ustalenie prawdy materialnej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji zmierza wyłącznie do odwołania policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Ponadto, organ odwoławczy zaznaczył, że poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego lub postępowania w sprawie o wykroczenie (a także dyscyplinarnego), w tym wynikające z treści art. 5 § 1 k.p.a. i art. 5 § 2 k.p.a. (art. 135g ustawy o Policji), nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy o Policji). O ile bowiem, jak wskazał organ odwoławczy, wątpliwości w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej, czy też winy mogą być rozstrzygane na korzyść obwinionego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, co też nastąpiło w omawianej sprawie. Komendant Główny Policji podkreślił, że postępowanie karne, postępowanie w sprawie o wykroczenie i postępowanie dyscyplinarne są odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, zaś zadania realizowane przez tę formację mają służyć społeczeństwu. Organ podkreślił jednocześnie, że stosunek służbowy ma szczególny charakter, a istotną cechą tego stosunku jest zwiększona dyspozycyjność, zobowiązująca policjanta do pełnienia służby nie na stanowisku i w miejscu gdzie jest to dla niego najbardziej korzystne, ale na stanowisku i w miejscu gdzie wymaga tego dobro służby. Zdaniem organu odwoławczego, każdy policjant winien też pamiętać, że ze swej istoty służba w Policji wiąże się z większą dyspozycyjnością i koniecznością podporządkowania poleceniom przełożonego. Komendant Główny Policji zauważył, że skarżący piastował stanowisko kierownicze, a źródłem odwołania go z tego stanowiska był udział w zdarzeniu uzasadniający wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko niemu i związana z tym utrata zaufania do niego przez przełożonego. Organ odwoławczy uznał, że w przypadku niniejszej sprawy przełożony skarżącego działał w granicach przyznanych mu kompetencji, zaś podjęta przez niego sporna decyzja nie miała cech dowolności, co w konsekwencji oznacza zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji, wydając sporną decyzję, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Decyzja ta, zdaniem organu odwoławczego, mieści się także w granicach nadanego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należy uznać ją za uzasadnioną. Ponadto, Komendant Główny Policji uznał, iż zarzuty podniesione przez stronę skarżącą w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie, organ odwoławczy stwierdził, że nie można także uwzględnić wniosku dowodowego skarżącego zawartego w odwołaniu, bowiem nie ma on znaczenia dla przedmiotu niniejszego postępowania. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzenia jest relewantne z punktu widzenia prowadzonego postępowania dyscyplinarnego zorientowanego właśnie w tym celu, co z kolei umożliwia ustalenie kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej tego funkcjonariusza. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że przesłuchanie świadków zdarzenia, w żaden sposób nie wpływa na przyczynę odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska, którym była utrata zaufania do niego przez przełożonego. Komendant Główny Policji podniósł także, iż sformułowany przez skarżącego w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1-3 k.p.a., a także art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. jest całkowicie niezasadny, albowiem przed wydaniem spornego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji oparł się na materiale dowodowym prawidłowo zgromadzonym w toku postępowania, a także poddał ten materiał odpowiedniej ocenie, odnosząc ją do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie było zatem potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Komendant Główny Policji uznał, iż zgromadzona w sprawie dokumentacja jest bez wątpienia wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji i wykonywanie innych czynności (w tym wnioskowanych przez stronę skarżącą), w sposób oczywisty powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że niezasadne jest traktowanie odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego, jako swoistego rodzaju kary dla niego. Komendant Główny Policji podniósł, iż rozkaz personalny o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie jest ani orzeczeniem w sprawie dyscyplinarnej, ani też nie rozstrzyga o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Dotyczy on wyłącznie kwestii w niej poruczonej, w związku z zaistnieniem faktu prawotwórczego objętego dyspozycją normy prawnej wynikającej z treści art. 6e ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji stwierdził także, iż niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. - poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, albowiem, jak zauważył organ odwoławczy, ze zgromadzonych w przedmiotowej sprawie materiałów wynika, iż prawo to nie było ograniczone przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy dostrzegł natomiast uchybienie proceduralne związane z naruszeniem art. 61 § 4 k.p.a., stwierdził jednakże, iż owo uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Komendant Główny Policji zauważył, iż zdarzenie, w którym uczestniczył skarżący skutkowało utratą zaufania do niego przez przełożonego, a w konsekwencji podjęciem decyzji o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji. Według organu odwoławczego, rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zmieniłyby składane przez skarżącego wnioski dowodowe, albowiem - zdaniem organu odwoławczego - nie miałyby one żadnego znaczenia dla podjętej w stosunku do skarżącego decyzji merytorycznej. Organ odwoławczy zauważył również, iż procedura odwołania skarżącego została przeprowadzona z zachowaniem wymogu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, albowiem Starosta Powiatu S. pozytywnie zaopiniował wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, iż organ pierwszej instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem nadając spornemu rozstrzygnięciu ów rygor, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy uznał, że sporna decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów. W piśmie z dnia [...] września 2018 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania sądowego, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów: 1) prawa procesowego, w tym w szczególności: - naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. - poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 77 § 1-3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez uznanie, iż udowodnione zostało, że zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącego ze stanowiska, pomimo, iż nie został zebrany materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez uznanie okoliczności za udowodnione pomimo, że skarżący nie mógł wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - przez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do materiałów postępowania oraz złożenia wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych, mimo iż wnioski o przesłuchanie w charakterze świadków uczestników, dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. brak obowiązku stawienia się w dniu [...] czerwca 2018 r. o godzinie 9:00 na szkoleniu, a okoliczność ta nie wynikała z innych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego, a także nie odniesienie się przez organy obu instancji do faktów, które organy te uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji, w szczególności lakoniczne przedstawienie uzasadnienia faktycznego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nie rozważenie interesu służby i słusznego interesu strony skarżącej. - naruszenie art. 32a pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez przekroczenie granic uznaniowości przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego co do przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji, w szczególności niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, nie rozważenie interesu służby i słusznego interesu skarżącego; W konsekwencji powyższych naruszeń skarżący uznał, że organ odwoławczy dopuścił się istotnego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez niezasadne zastosowanie tego przepisu i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego powinno polegać na zastosowaniu przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i orzeczeniu co do istoty sprawy o przywróceniu skarżącego na zajmowane stanowisko, ewentualnie na zastosowaniu przepisu art. 138 § 2 k.p.a., tj. na uchyleniu w całości rozkazu personalnego oraz decyzji o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności i przekazaniu organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała na wstępie, że organ odwoławczy przede wszystkim nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a jedynie stworzył swoistego rodzaju nadbudowę prawną zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że w przedmiotowy rozkaz personalny, jak i rozkaz go poprzedzający został wydany z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 61 § 4 k.p.a., z uwagi na niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Skarżący zauważył również, iż postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte po wydaniu spornego rozkazu personalnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, a zatem - zdaniem skarżącego - organ nie mógł bazować na zgromadzonym w toku tego postępowania materiale dowodowym, a także na wiedzy co do okoliczności jego prowadzenia. Skarżący zarzucił, iż w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w rzeczywistości nie zostało przeprowadzone, albowiem - jak zauważył - sporny rozkaz personalny wydany przez organ pierwszej instancji został mu wręczony w nocy z dnia [...] czerwca na [...] czerwca 2018 r., gdy tymczasem dotyczył on wydarzeń z dnia [...] czerwca 2018 r. i dnia [...] czerwca 2018 r. W rzeczywistości, jak uznał skarżący, wobec powyższego i lakonicznej treści przedmiotowego rozkazu personalnego, jawi się wątpliwość, czy zgromadzony materiał w ogóle istniał, zaś organ nie wskazał, na jakich dowodach się oparł wydając ów rozkaz personalny. Tym samym, jak wskazał skarżący, mając na uwadze niedługi czas od daty przywołanych wydarzeń, w jakim został wydany pierwszy rozkaz personalny, a także wobec braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania, braku wiadomości o zebraniu jakichkolwiek dowodów, braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się o dowodach i zawiadomienia o zgromadzonym materiale dowodowym, a także nieprzytoczenie dowodów w treści rozkazu personalnego należy uznać, iż w ogóle nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego przed jego wydaniem. W ocenie skarżącego, sporny rozkaz personalny był wyrazem subiektywnej i dowolnej oceny Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z kolei, jak stwierdził skarżący, Komendant Główny Policji nie uzupełnił postępowania dowodowego, ani w żaden sposób nie naprawił błędów organu pierwszej instancji, w szczególności nie przytoczył dowodów w treści zaskarżonego rozkazu. Innymi słowy, skarżący zarzucił, iż w sprawie nie zostały zgromadzone jakiekolwiek dowody będące wystarczającymi do poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do zastosowania art. 32 ust. 1 w związku z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, powyższe niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało przyjęciem za ustalone okoliczności nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym, a także, pozbawieniem strony możliwości wykazania rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Ponadto, skarżący zauważył, że organy obu instancji wskazały w rozkazach utratę zaufania do skarżącego w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym wydźwiękiem medialnym temu zdarzeniu. Tymczasem, jak wskazał skarżący, z przedmiotowych rozkazów nie wynika, jaki był wydźwięk medialny, w jakim stopniu dotyczył osoby skarżącego, tym bardziej, iż publicznie nie zostało wymienione jego nazwisko. Skarżący wskazał wprawdzie, iż podejrzewa, iż przyczyną pozostaje śmierć funkcjonariusza Policji, niemniej jednak, zauważył, że jego udział w szkoleniu nie przyczynił się do tego tragicznego zdarzenia, zaś przyczyna zgonu i jego okoliczności są przedmiotem prowadzonego przez prokuraturę śledztwa. Zdaniem strony skarżącej, w zaistniałej sytuacji, wobec nieprzedstawienia materiału dowodowego i nieprecyzyjności uzasadnienia spornego rozkazu, skarżący nawet nie ma możliwości precyzyjnego wskazania dowodów świadczących o braku podstaw do wydania przedmiotowego rozkazu, bowiem nie wiadomo, jakie czyny skarżącego były przyczyną utraty zaufania. Skarżący podniósł, iż na podstawie zeznań świadków jest w stanie wykazać, iż nie podejmowałem na szkoleniu żadnych działań, które mogłyby naruszyć do niego zaufanie przez przełożonych, a udział w wydarzeniach towarzyszących szkoleniu odbywał się pod kontrolą i za zgodą oraz wiedzą przełożonych. W konsekwencji, skarżący uznał, że jego zachowanie nie mogło stanowić podstawy do utraty zaufania wobec jego osoby, tym bardziej, że żadne z doniesień medialnych nie wymieniało personalnie jego osoby, jako osoby dopuszczającej się zachowania, które mogłyby skutkować utratą zaufania przełożonych. Ponadto, skarżący zarzucił, że organ odwoławczy pominął również dotychczasowy wzorcowy przebieg jego służby, co winno znaleźć odzwierciedlenie przy rozważaniu słusznego interesu społecznego, służby i obywatela. Zdaniem skarżącego, decyzja wydana w oparciu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie może cechować się dowolnością. Decyzja taka powinna - stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. - zawierać powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych, a także - jako decyzja uznaniowa - powinna uwzględniać słuszny interes społeczny i słuszny interes strony. Tymczasem, zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji, wydając przedmiotowy rozkaz, naruszył wskazane wyżej reguły, pomimo, iż w orzecznictwie wskazuje się, że decyzje uznaniowe wymagają starannego uzasadnienia, opartego na wszystkich okolicznościach faktycznych sprawy. Według skarżącego, ze spornego rozkazu personalnego nie wynikało, jaki związek z istniejącą sytuacją ma osoba skarżącego, a także, w jaki sposób wpłynęło to na utratę zaufania do osoby skarżącego. Nie wiadomo również, jaka była konkretna przyczyna utraty zaufania, gdyż bliżej nieokreślone doniesienia medialne nie mogą być przyczyną utraty zaufania. Ponadto, skarżący zarzucił, że nie wiadomo, które doniesienia medialne zostały zakwalifikowane w poczet materiału dowodowego i dlaczego Komendant Wojewódzki Policji dał im przymiot wiarygodności i mocy dowodowej, a także w oparciu o jakie dowody została ustalona "sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizon [...]" i co kryje się pod tym szerokim pojęciem "sytuacja". Jednocześnie, skarżący zarzucił, że nie wyjaśniono, od jakich zachowań powinien się skarżący powstrzymywać. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie brak jest w rozkazie personalnym jakichkolwiek okoliczności odnoszących się indywidualnie do jego osoby, gdy tymczasem jego sytuacja powinna być rozpatrywana indywidualnie. Wobec tego, skarżący zarzucił, że skoro sporny rozkaz nie zawierał żadnego merytorycznego uzasadnienia, trudno ocenić, dlaczego został on zwolniony ze stanowiska. Według skarżącego, okoliczności tych nie wyjaśnił również organ odwoławczy, który poza twierdzeniami teoretycznymi co do możliwości swobodnego kształtowania sytuacji kadrowej w Policji, nie odniósł się do stanu faktycznego sprawy. Tymczasem, jak zauważył skarżący, skoro ustawodawca kwestie zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska pozostawił uznaniu organu zwalniającego, to organ ten obowiązany jest ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Podjęcie decyzji w tym zakresie nie może bowiem skutkować pełną, niczym nieograniczoną dowolnością przełożonych w kształtowaniu sytuacji prawnej podwładnych, dotyczącej spraw personalnych. Według skarżącego, Komendant Główny Policji w przedmiotowym rozkazie winien rozważyć interes służbowy Policji wyrażający się w zagwarantowaniu sprawności działania w realizacji zadań określonych w art. 1 ustawy o Policji, w tym ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 765/17). Według skarżącego, w niniejszej sprawie organ odwoławczy stawia - jako nadrzędny - interes służby, całkowicie bagatelizując interes skarżącego funkcjonariusza. W szczególności, zdaniem skarżącego, brak w przedmiotowym rozkazie jakichkolwiek okoliczności odnoszących się indywidualnie do jego osoby. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego jest lakoniczne, pominięte zostały rozważania dotyczące kwestii takich, jak doświadczenie, dotychczasowy przebieg służby, nienagnana postawa, czy też prawidłowość funkcjonowania podległej jednostki. Nie zostało również wyjaśnione, z czego wynikała utrata zaufania konkretnie do osoby skarżącego oraz z jakimi jego zachowaniami należy ją powiązać. Zdaniem strony skarżącej, pominięto również, iż skarżący uczestniczył w szkoleniu, w ramach którego wszelkie podejmowane przez niego czynności, zarówno podczas szkolenia jak i w czasie wolnym, odbywały się za wiedzą i zgodą przełożonych, którzy również uczestniczyli w tym szkoleniu. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie uwzględnił wniosków dowodowych, zmierzających do wykazania, iż z uwagi na wypadek mający miejsce w nocy z dnia [...] czerwca na [...] czerwca 2018 r., około godziny 3.00 w nocy Komendant Wojewódzki Policji odwołał szkolenie, a zatem nie odbywało się ono zgodnie z harmonogramem, nieprawidłowo uznając, iż są to okoliczności nieistotne dla sprawy, gdy tymczasem, konsekwencją tego był jednak brak obowiązku stawiennictwa skarżącego o godzinie 9:00 na szkoleniu w dniu [...] czerwca 2018 r. Według skarżącego, jest to istotne, skoro organ odwoławczy zwraca w uzasadnieniu rozkazu personalnego uwagę na obowiązek dyspozycyjności, w kontekście przyczyny zwolnienia. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż doszło do nieuzasadnionej odmowy przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków i dokumentów, co stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 78 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, skarżący zarzucił, iż organy Policji obu instancji, podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji, w sposób istotny naruszyły zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), naruszając jednocześnie obowiązki wynikające z przepisów art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Dokonując szczegółowej analizy zarzutów skargi, organ odwoławczy stwierdził na wstępie, iż - wbrew stanowisku strony skarżącej - w związku z wydarzeniami mającymi miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł uznać, że utracił zaufanie do skarżącego funkcjonariusza. Organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotowe wydarzenia zostały rozpowszechnione nie tylko w lokalnych mediach, ale także w ogólnokrajowych, narażając Policję na utratę zaufania. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku zdarzeń mających miejsce w powyższym terminie w [...] przeciwko skarżącemu funkcjonariuszowi zostało także wszczęte postępowanie dyscyplinarne za to, że w dniu [...] czerwca 2018 r. w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...] nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu [...] czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...]." zatwierdzonym przez [...] J.J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, iż z materiałów sprawy jednoznacznie wynika więc fakt braku możliwości dalszej współpracy pomiędzy skarżącym i kierownictwem Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dotychczas istniejącym układzie osób i stanowisk. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, mogło bowiem rzutować na poziom bezpieczeństwa na terenie województwa [...]. W takiej sytuacji, według organu odwoławczego, niezbędnym było więc podjęcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zdecydowanych działań zmierzających do wyeliminowania utrudnień w realizowaniu zadań na podległym mu terenie, a tym samym zapewnienia optymalnych warunków do prawidłowego funkcjonowania wymienionej jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Główny Policji uznał, że utrata zaufania organu powołującego, o ile wykazane zostaną okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, stanowi samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy za zasadne uznał stwierdzenie, że pomimo uznaniowego charakteru, sporny rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nie jest wynikiem dowolności działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i Komendanta Głównego Policji. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, a także uznał, że - wbrew zarzutom skargi - organ ten wykazał w toku postępowania okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na jego decyzję o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, a także uzasadnił swoje stanowisko. Komendant Główny Policji uznał ponadto, że również postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone prawidłowo, albowiem sprawę rozpatrzono zgodnie z zasadą praworządności i zasadą prawdy obiektywnej, niezależnie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a także odniesiono się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów m. in. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a także art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wskazał, iż z materiałów postępowania wynika, że organy obu instancji procedowały na gruncie przedmiotowej sprawy zgodnie z obowiązującymi w danym zakresie przepisami prawa, a strona miała możliwość w jej toku realizacji uprawnień wynikających z treści art. 10 k.p.a. poprzez m.in. wniesienie odwołania. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, iż zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; podobnie: wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08, a także z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10). Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wskazała w treści skargi żadnych dowodów, których nie mogła przeprowadzić w toku postępowania, a które ewentualnie mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącego związanych z odmową przeprowadzenia zawnioskowanych przez niego dowodów, Komendant Główny Policji - powołując się na normy prawne wynikające z treści przepisów art. 75 § 1 k.p.a. oraz z art. 78 § 1 k.p.a. - wskazał, iż wnioski dowodowe złożone w sprawie przez skarżącego zmierzały wyłącznie do wydłużenia prowadzonego postępowania, a nie wyjaśnienia istoty sprawy, co w konsekwencji oznacza, że brak było podstaw do ich uwzględnienia. Ponadto, Komendant Główny Policji uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - organ pierwszej instancji, wydając sporny rozkaz personalny, w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 108 § 1 k.p.a., albowiem zachodziła "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji w życie, ponieważ zwłoka w jego wykonaniu zagrażała dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że sporny rozkaz personalny spełniał wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jego uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 13 września 2019 r. pełnomocnik Komendanta Głównego Policji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, wskazał dodatkowo, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu zostało zakończone umorzeniem z uwagi na fakt, iż organ dyscyplinarny uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, ustalając m. in., że skarżący nie miał obowiązku stawienia się w spornym dniu [...] czerwca 2018 r. do służby z uwagi na odwołanie szkolenia przez przełożonego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W.B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem [...] czerwca 2018 r. i przeniesienia z dniem [...] czerwca 2018 r. do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - dopuścił się istotnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, dopuściły się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewłaściwą i niepełną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego - art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Tym samym, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej, wydając wspomniane rozkazy personalne - dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związane z tym uchybieniem niewłaściwe - co najmniej przedwczesne - zastosowanie norm prawa materialnego, miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia zarówno zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, należy zauważyć na wstępie, iż materialnoprawną podstawę dla wydania obu spornych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 w związku z art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z art. 32 cyt. ustawy, komendant wojewódzki Policji właściwy jest do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk. Jak stanowi z kolei art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Zdaniem Sądu, należy wskazać, iż nie ulega wątpliwości, że wydając sporne rozkazy personalne, organy Policji obu instancji zobowiązane były prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Warto jednocześnie zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego organy winny stać na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony - art. 7 k.p.a. Są też obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na tej podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto, nie ulega również wątpliwości, że wszystkie powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy Policji obu instancji dopuściły się takiego naruszenia. Analizując ustalony przez nie w obu rozkazach stan faktyczny zauważyć można, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów, a szczególnie akcentowanej utraty zaufania do osoby skarżącego. Analiza powołanych przepisów ustawy o Policji prowadzi do wniosku, co zresztą zauważa również sam organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, że rozkaz personalny w przypadku zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest podejmowany w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony - wydając stosowny rozkaz personalny - jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...], ale z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co oznacza, że miał on charakter dowolny. Co do zasady, Sąd zgadza się z Komendantem Głównym Policji, że policjanta można zwolnić z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji, bowiem funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje w dyspozycji przełożonych, którzy w zależności od potrzeb mogą kształtować warunki służby, z tym zastrzeżeniem, że w sprawie muszą wystąpić rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, a decyzji nie można przypisać cechy dowolności. Niestety, w ocenie Sądu, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Otóż, należy zauważyć, że w bardzo obszernej decyzji, w której organ głównie dokonał analizy przesłanek, jakimi należy się kierować przy zwolnieniu policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji, zabrakło uzasadnienia rzeczywistych i konkretnych przesłanek w odniesieniu do osoby skarżącego. W rozkazie personalnym wydanym przez organ pierwszej instancji podano jedynie, że w związku z zaistniałą sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...] na szkoleniu kadry kierowniczej garnizonu [...] oraz towarzyszącym temu zdarzeniu wydźwiękiem medialnym, skutkującym utratą do skarżącego zaufania przez przełożonych, zachodzi konieczność jego zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego. Wskazano też, że skarżący, pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym, powinien powstrzymywać się od zachowań narażających Policję na utratę zaufania publicznego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wykazano w żaden sposób, jaka sytuacja miała miejsce w trakcie przedmiotowego szkolenia, czy przywołany wydźwięk medialny spowodowany był zachowaniem bądź postawą skarżącego, a co najważniejsze, od jakich zachowań skarżący W.B. powinien się powstrzymywać. Przedmiotowy rozkaz personalny w żaden sposób nie wskazuje, dlaczego nastąpiła utrata zaufania przełożonych wobec skarżącego. Nie została wskazana ani jedna rzeczywista i konkretna przyczyna ją powodująca. Natomiast, Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2018 r., utrzymującego w mocy sporny rozkaz personalny wydany na podstawie art. 32 ust. 1 w związku z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wskazał, że [...] czerwca 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne o to, że [...] czerwca 2018 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie odprawy służbowej (szkolenia) kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i jednostek podległych odbywającej się w Domu Wypoczynkowym "[...]" w [...] nie wykonał polecenia służbowego i nie stawił się do służby w dniu [...] czerwca 2018 r. zgodnie z "Harmonogramem Szkolenia [...]" zatwierdzonym przez [...] J.J., ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Wskazana została zatem inna przyczyna utraty zaufania przełożonych wobec skarżącego, niż przyczyna wskazana w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., bowiem w dacie jej wydania postępowanie dyscyplinarne nie było wszczęte. Przyjmując nawet za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że Komendant Główny Policji uprawniony był do rozszerzenia argumentacji przedstawionej w spornym rozkazie personalnym wydanym przez organ pierwszej instancji, to mimo wszystko uznać należy, iż w uzasadnieniu tym brak jest wykazania realnej i konkretnej przyczyny akcentowanej utraty zaufania do osoby skarżącego funkcjonariusza. Zdaniem Sądu, instytucja określona w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Dyspozycja wskazanej normy nie zawiera przesłanki "utraty zaufania". Jednakże, jeżeli organ uznaje, że taka sytuacja zachodzi w przypadku skarżącego, to musi to jasno wynikać z ustalonego przez organ stanu faktycznego i znaleźć konkretyzację w uzasadnieniu decyzji wydanej w tym postępowaniu. Nie może ona sprowadzać się do faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, które co do zasady zmierza dopiero do wykazania, że zarzucane policjantowi przewinienie dyscyplinarne rzeczywiście miało miejsce. Takiej argumentacji zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, że "bezpośrednia przyczyna utraty zaufania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] miała związek z sytuacją mającą miejsce w dniach [...] i [...] czerwca 2018 r. w OSW CUL w [...], a okoliczności tego zdarzenia, jak również ocena zachowania skarżącego znalazła swoje odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym przeciwko odwołującemu w dniu [...] czerwca 2018 r. Stąd też, już sam udział policjanta w zdarzeniu uzasadniającym wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko policjantowi stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych". Sąd stwierdza, że dyspozycja art. 37a ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera przesłanki wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Postępowania dyscyplinarne jest odrębnym postępowaniem i nie ma ono wpływu na postępowanie wszczęte z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. W przeciwnym przypadku, każde wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogłoby powodować konieczność zwolnienia policjanta z zajmowanego dotychczas stanowiska i przeniesienia do dyspozycji. Analizując ustalony przez organy w obu rozkazach personalnych stan faktyczny, Sąd stwierdza, że jest on niepełny i nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów. Organy w ogóle nie odniosły się do sytuacji, jaka miała miejsce w dniach [...]-[...] czerwca 2018 r. na szkoleniu w [...] (nie ustaliły, co się tam wydarzyło), jaki udział miał w niej skarżący oraz jak jego zachowanie lub postawa przyczyniły się do utraty zaufania przez przełożonego, a zatem nie odniosły się do meritum sprawy. Co więcej, z informacji uzyskanej na rozprawie wynika, że orzeczeniem Komendanta Głównego Policji, organ ten - działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, umorzył postępowanie dyscyplinarne wszczęte [...] czerwca 2018 r. wobec W.B., tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, bowiem zachowanie obwinionego nie nosiło znamion przewinienia dyscyplinarnego (organ dyscyplinarny uwzględnił okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, ustalając m. in., że skarżący nie miał obowiązku stawienia się w spornym dniu [...] czerwca 2018 r. do służby z uwagi na odwołanie szkolenia przez przełożonego). W ocenie Sądu, skarżący trafnie podnosił zarówno w odwołaniu jak i skardze, że sporne rozkazy personalne wydane zostały przed zebraniem dowodów w sprawie, na co wskazuje data decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zasadnie uznał także, iż uzasadnienia obu rozkazów personalnych nie odpowiadają wymogom przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że organy muszą pamiętać, że pomimo, iż w ich wyłącznej gestii pozostaje ocena przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i jeżeli zdaniem przełożonego dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1952/15), to jednak wskazane przyczyny zwolnienia muszą mieć przymiot obiektywnie istniejących i muszą być prawidłowo uzasadnione. I chociaż decyzja o zwolnieniu ma charakter uznaniowy, to nie może przybierać postaci dowolności, a w szczególności, jak w sprawie niniejszej, odrywać się od rzeczywistego stanu faktycznego. Oznacza to, że sprawa wymaga rozpoznania od początku i w pełnym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy stosując się do argumentów zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, zobowiązane będą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w szczególności w zakresie wykazania realnych i rzeczywistych podstaw utraty zaufania przez przełożonych wobec skarżącego przez pryzmat sytuacji zaistniałej na szkoleniu w dniach [...]-[...] czerwca 2018 r. w [...]. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku. Zasądzając jednocześnie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.