II SA/Gl 312/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Protokolant Specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skarg W. G. oraz M. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. A.B. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z instalacjami wewnętrznymi. Pismem z dnia 5 maja 2017 r. Prezydent Miasta B. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a następnie po przeprowadzeniu postępowania, pozytywnie rozpatrując wniosek inwestora, decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych - dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej dla inwestora A.B. Po rozpatrzeniu odwołań W.G., K.S. oraz B.M., Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzją organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, w uzasadnieniu zwracając uwagę na nieprawidłowości postępowania, m.in. z uwagi nie uwzględnianie wszystkich stron postępowania - m.in. M.M. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, powiadomieniu wszystkich stron tego postępowania, uzupełnieniu przedłożonego projektu budowlanego poprzez dołączenie szczegółowej analizy rozwiązania projektu zagospodarowania działki na podstawie postanowienia organu z dnia [...] r., decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta B., przywołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017, poz. 1332), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - dwulokalowych, w zabudowie bliźniaczej z wbudowanym garażem trzystanowiskowym w przyziemiu budynku A oraz wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą techniczną dla inwestora A.B. W decyzji wskazał dane techniczne budynku, w tym m.in: powierzchnia zabudowy 203,00m², po 101,50m² dla każdego budynku, powierzchnia użytkowana - 323,11m², ilość kondygnacji - 3 nadziemne oraz kubatura 1.984,00m³. W uzasadnieniu stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z dyspozycjami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Rozwiązania projektowe inwestycji spełniają charakterystyczne parametry zainwestowania terenu określone w tej decyzji. Zapewniony jest dojazd do inwestycji planowanym i uzgodnionym zjazdem z ulicy [...] . Przedłożony projekt zgodny jest także z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, m.in. w zakresie § 12 - usytuowanie ścian budynków w stosunku do granic działki, § 13 - przesłaniania naturalnego oświetlenie obiektów sąsiednich, § 19 i § 23 - usytuowania miejsc postojowych oraz miejsca gromadzenia odpadów stałych, czy § 28 odprowadzania wód powierzchniowych. Dalej stwierdził, że zbliżenie zabudowy do granicy użytku leśnego na odległość 8,6m i do budynku garażu w granicy działki zostało pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa pożarowego i poparte ekspertyzą techniczną przeciwpożarową. Inwestor uzyskał zgodę na lokalizację budynku w odległości 8,6m od granicy użytku leśnego (postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r.) Przedłożony projekt budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, posiada opinie i uzgodnienia wymagane obowiązującymi przepisami. Wykonany został przez osoby posiadające stosowane uprawnienia projektowe i wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Nadto projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Odwołania od powyższej decyzji złożyli w odrębnych pismach K.S., W.G., M.M., oraz B.M.. K.S. zarzucił, że nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a w szczególności z uzupełnionym projektem budowlanym. Dodał, że sąsiedzi, w tym M.M. nie została powiadomiona o decyzji z dnia [...] r. Podkreślił, że dojazd do planowanej zabudowy drogą wewnętrzną będzie bardzo uciążliwy dla właścicieli sąsiednich działek. Stwierdził też, że tylko trzy miejsca garażowe, to za mało. W.G. w odwołaniu także podkreślił brak powiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami oraz brak powiadomienia o decyzji z dnia [...] r. B.M. i M. (pisownia oryginalna) M. Wskazał, że działka na której ma być posadowiony budynek zmieniła na całej powierzchni ukształtowanie terenu poprzez nawożenie tłuczniem i gruzem. Nie został też rozwiązany problem odwodnienia powierzchni działki. Nie zostały rozpatrzone zarzuty dotyczące usytuowania frontu domu do mającej powstać drogi wewnętrznej a nie ulicy [...], jak wszystkie inne budynki. Podkreślił też zbyt małą liczbę miejsc parkingowych. M.M. w swoim odwołaniu podkreśliła negatywny wpływ planowanej zabudowy na otaczające budynki jednorodzinne. Budowa czterech mieszkań z ośmioma miejscami parkingowymi, wysokość i szerokość budynku znacznie wpłyną na pogorszenie warunków użytkowych domu i ogrodu. Podkreśliła, że skandalem było pomijanie jej na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, co nie pozwoliło jej bronić swoich praw, m.in. nie uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r., co spowodowało budowę na działce sąsiedniej budynku o 11,5m - trzy kondygnacje, podczas gdy dla jej posesji określono maksymalną wysokość na 8,6m i dwie kondygnacje. Nie uczestniczyła też w postępowaniu zakończonym udzieleniem zgody na odstępstwo w zakresie zbliżenia planowanej zabudowy do granicy lasu, nie mogła więc złożyć odwołania. Podniosła też, że wykluczono ją również z postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na lokalizację dwóch studni chłonnych, stąd też istnieje niebezpieczeństwo, że wody opadowe będą zagrożeniem dla jej parceli. W ostatnim odwołaniu B.M. podkreślił, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - dwulokalowych, narusza jego interesy i została wydana z pominięciem obowiązujących przepisów. Głównym problem jest wysokość tego budynku oraz jego zbliżenie do ściany lasu, gdyż powoduje to przesłanianie od strony wschodniej jego domu i ogrodu. Podkreślił, że odstępstwo stosuje się jedynie w uzasadnionych przypadkach, zgodnie z art. 9 ustawy Prawo budowlane i nie powinno ono pogarszać warunków zdrowotno- sanitarnych, użytkowych, a także stanu środowiska. W niniejszej sprawie argumenty przedstawiane przez pełnomocnika inwestora sprowadzone są jedynie do chęci wybudowania dużego - największego budynku, co w jego ocenie nie jest "uzasadnionym przypadkiem" . Powtórzył twierdzenia o braku doręczenia decyzji o warunkach zabudowy żonie – M.M. oraz różnicach w wysokości projektowanego obiektu i budynku na ich posesji. Jako kolejny powód kwestionowania projektowanej zabudowy odwołujący podał zbyt małą liczbę miejsc parkingowych, a nawet stwierdził, że ich lokalizacja jest nierealna i niezgodna z przepisami. Podniósł, iż w praktyce nie ma szans, aby samochody parkowały w wyznaczonych miejscach, gdyż są one za ciasne i z dużą dozą prawdopodobieństwa będą parkowały na ulicy lub na usypanej skarpie. Powtórzył też za żoną, iż jest zaniepokojony sposobem odprowadzania wód opadowych widząc w tym zagrożenie dla swojej działki. Rozpatrując złożone odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania a następnie stwierdził, że analiza złożonej dokumentacji nie wykazała, aby koniecznym było uchylenie skarżonej decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy, stwierdził, że organy administracji architektoniczno- budowlanej w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie mają kompetencji do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięć organu gminy podejmowanych na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej kwestionowanie możliwe było w odrębnym postępowaniu. W zakresie wysokości projektowanego budynku organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę treść przepisów § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, zaprojektowane usytuowanie oraz gabaryty tego obiektu nie naruszają wymienionych przepisów ani uzasadnionych interesów osób trzecich. , Nadto wysokość budynku odpowiada ustaleniom ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. W odniesieniu do zarzutów dotyczących zbliżenia planowanego obiektu do linii lasu oraz procedury związanej z udzieleniem odstępstwa od obowiązujących przepisów organ stwierdził, że działania podjęte w tym zakresie przez organ pierwszej instancji przeprowadzone zostały prawidłowo, zgodnie z art. 9 Prawa budowlanego, a stąd zarzuty odwołania należy uznać za bezzasadne. W zakresie zaprojektowanych miejsc parkingowych organ stwierdził, że ich liczba dostosowana została do wymogów ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy – 2 miejsca na jedno projektowane mieszkanie, a ich usytuowanie i wielkość odpowiada wymogom rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na niepowiadomienie stron o zakończeniu postępowania , organ stwierdził, że jakkolwiek uchybienie takie zaistniało, to jednak nie miało znaczącego wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżący brali udział w postępowaniu i wypowiadali się w kwestiach ich nurtujących. W toku postępowania odwoławczego, pomimo zawiadomienia nie skorzystali z możliwości zapoznania się z uzupełnioną dokumentację projektową i nie wnieśli do niej żadnych uwag. Dalej organ drugiej instancji, odwołując się do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdził przedłożony projekt zgodnie z treścią tego przepisu i nie stwierdzając nieprawidłowości i oraz potwierdzając, iż przedmiotowa decyzja nie narusza ustaleń ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy oraz przepisów szczególnych orzekł jak w sentencji. Organ podkreślił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt ten sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdzają dodatkowo wymagane, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy, oświadczenia projektantów, posiadających wymagane prawem uprawnienia w odpowiednich specjalnościach. Przedmiotowy projekt spełnia też wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 a inwestor złożył stosowne oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została prawidłowo i nie znalazł podstawy do jej uchylenia. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli, reprezentowani przez pełnomocnika, W.G. oraz M.M. W pierwszej skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 42 § 1 w związku z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu poprzez doręczenie decyzji na błędny adres (M.M.), - art. § 4 w związku z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że doręczenie wyżej wymienionej nastąpiło w sposób prawidłowy na zasadach doręczenia zastępczego, - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sprzeniewierzeniu się zasadzie czynnego udziału stron w każdym studium postępowania, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie budynek planowany przez inwestora jest budyniem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej, - 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez orzekania ponad treść ustawy Prawo budowlane, - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinął postawione zarzuty podkreślając, iż organ błędnie przyjęły że zamierzenie wnioskodawcy jest konstrukcją budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej. W jego ocenie jest to budynek wielorodzinny. W drugiej skardze pełnomocnik M.M. powtórzył podniesione w pierwszej skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 42 § 1, art. 44 § 4, art. 10 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, także domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, iż budynek inwestora spowoduje nieodwracalne skutki dla sąsiedniej zabudowy, szczególnie dla nieruchomości skarżącej. W skardze podkreślono, że planowany budynek jest znacznie wyższy i zbudowany od strony południowo - wschodniej spowoduje przesłanianie dostępu do światła dziennego. Może także spowodować zagrożenie zalania jej nieruchomości wodą deszczową. Wskazując na błędne adresowanie przesyłek do niej kierowanych, podkreśliła, iż z tego powodu nie uczestniczyła w poprzednich etapach postępowania inwestycyjnego dotyczących tej zabudowy i nie mogła prezentować własnego stanowiska w sprawie, m.in. zaskarżyć wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skierowania decyzji na błędny adres skarżącej wyjaśnił, iż pod tym adresem skarżąca posiadała stale zameldowanie i takim adresem dysponował organ pierwszej instancji. Wskazał przy tym, iż skarżąca zapoznała się z wydaną w sprawie decyzją adresowaną do jej męża. Wojewoda dodał, że działają oni we wspólnym interesie. Wyjaśnił, iż decyzje wydane zostały po wnikliwym i dogłębnym przeanalizowaniu wszystkich zgłaszanych zastrzeżeń, a podniesione zarzuty nie miały wpływu na podejmowane rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał złożone skargi, akcentując pozbawienie skarżącej udziału w postępowaniu wskutek doręczania pism na błędny adres. Pomimo uchylenia poprzedniej decyzji z tego powodu, organ nadal nie zastosował się do zaleceń organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Okoliczności spełnienia przez inwestora tych wymagań są bezsporne. Inwestor przedłożył organowi projekt budowlany dotyczący budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z wbudowanym garażem trzystanowiskowym w przyziemiu budynku A pawilonu na działce nr 1 w B. przy ulicy [...]. Wobec wyrażanego w toku postępowania niezadowolenia wobec złożonego wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji organ dokonał dokładnej analizy przedłożonego projektu, a wobec podnoszonych zarzutów nieprawidłowości w projekcie budowlanym, postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. wezwał do udzielenia wyjaśnień i uzupełnienia złożonej dokumentacji, m.in. dotyczących przyjętych w projekcie rozwiązań zagospodarowania terenu w zakresie poziomu posadowienia budynku, jego wysokości oraz projektowanych skarp. W dniu 16 lipca 2018 r. przedłożono uzupełnioną dokumentację i dopiero wówczas, po stwierdzeniu kompletności złożonego projektu organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy organ administracji architektoniczno- budowlanej dokonał ponownego sprawdzenia zgodności projektu z uzyskaną wcześniej decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ulicy [...] w B. (działka nr 1). Prezydent Miasta uznał, że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z wymienioną decyzją o warunkach zabudowy, uwzględniając wszystkie zawarte w niej wskaźniki przyszłej zabudowy, a projekt zagospodarowania wymienionej działki zgodny jest z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi - w zakresie usytuowania - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i usytuowanie, w zakresie przesłaniania - § 13 rozporządzenia, § 19 - dotyczącego usytuowania miejsc postojowych względem granic działek sąsiednich oraz okien i pomieszczeń przeznczonych na pobyt ludzi, § 23 - odnoszącym się do miejsc gromadzenia odpadów stałych oraz § 28 - w zakresie rozwiązań przyjętych dla oprowadzania wód powierzchniowych do studni chłonnych z dachów oraz terenów utwardzonych. Podkreślił też, że zbliżenie do granicy użytku leśnego na odległość 8,6m i do budynku garażowego usytuowanego w granicy działki na odległość 4,7m zostało pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa pożarowego i poparte ekspertyzą techniczną przeciwpożarową. Dodatkowo na lokalizację budynku w odległości 8,6m od granicy użytku leśnego inwestor uzyskał zgodę mocą postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Organ wyjaśnił, że przedstawiony projekt i dołączone do niego analizy, w tym analiza przesłaniania przez planowany obiekt naturalnego oświetlenia oraz analiza nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w sąsiedniej zabudowie nie potwierdziły naruszenia przepisów warunków technicznych. W świetle powyższego organ uznał też, że projekt jest kompletny i wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Wobec więc spełnienia niezbędnych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stosownie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Argumentację tę potwierdził organ odwoławczy ponownie przeprowadzając ocenę przełożonego w sprawie projektu budowlanego, m.in. w aspekcie zgłoszonych w odwołaniach zastrzeżeń. Ze stanowiskiem organów należy się zgodzić. Podkreślić trzeba, że orzekające w sprawie organy po wnikliwej analizie przedłożonego projektu budowlanego, po dostrzeżeniu nieprawidłowości zobowiązały inwestora do ich usunięcia. W konsekwencji przedłożony przez inwestora poprawiony projekt wbrew twierdzeniom skargi nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności nie można podzielić twierdzeń skarżących, że nie uwzględnia on interesu osób trzecich w świetle art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy. Organy w sposób prawidłowy oceniły złożony projekt budowlany. Wbrew stwierdzeniom skargi W.G. z projektu budowlanego wprost wynika, że dotyczy on zabudowy bliźniaczej. Budowa nowego obiektu w terenie dotychczas nie zabudowanym zawsze stwarzać może nowe sytuacje, które dotychczasowi mieszkańcy mogą odbierać jako uciążliwości. Trzeba jednak podkreślić, że właściciel nieruchomości ma prawo do jej zabudowania. Z kolei właściciele nieruchomości sąsiednich mogą domagać się poszanowania swoich interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego - w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy, a także możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. (zob. Prawo budowlane, Komentarz pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis 2012, s. 68-69). Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów. Interesy te muszą pozostać stosownie wyważone. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany ma być tak projektowany i budowany, aby zapewnione zostało poszanowanie, występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Zdaniem Sądu organy administracji architektoniczno- budowlane wydając zaskarżone pozwolenie na budowę normy tej nie naruszyły. Dla uznania bowiem, że ochrona interesów osób trzecich nie została należycie zabezpieczona nie wystarcza subiektywne poczucie stron formujących taki pogląd. Musi on mieć oparcie w okolicznościach obiektywnych znajdujących potwierdzenie w przepisach obowiązującego prawa, w szczególności w przepisach techniczno- budowlanych. Jak wskazano powyżej naruszenia tych przepisów w sprawie (tj. §12, §13, §19, § 23, § 28 cytowanego rozporządzenia) organy jednak nie stwierdziły, a stanowisko to w pełni podziela skład orzekający w sprawie. Wbrew zarzutom skarżących, zaplanowana liczba miejsc postojowych zgodna jest z zapisem zawartym w tym przedmiocie w decyzji o warunkach zabudowy, a ich wykonanie (w zakresie wymogów dot. wielkości i usytuowania) odpowiada zapisowi § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nie można zatem mówić o naruszeniu obowiązujących przepisów. Zastosowano także prawidłowe rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z tego terenu (przy uwzględnieniu wymogów zawartych w § 28 rozporządzania), a stąd obawy podnoszone przez skarżącą w zakresie możliwości zalewania jej nieruchomości należy uznać za nieuzasadnione i niczym nie poparte. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych dotyczących doręczenia decyzji skarżącej, podnieść należy, iż korespondencja doręczana była na adres będący stałym miejscem zameldowania skarżącej. Podnieść wszak należy, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z wydanymi w sprawie rozstrzygnięciami z korespondencji kierowanej do jej męża. Z tego powodu nie można potwierdzić by miało to wpływ na możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu i zgłaszaniu w nim swoich zastrzeżeń i uwag, co zresztą tak skarżąca, jak i skarżący i pozostali uczestnicy w toku postępowania czynili. Podzielić też trzeba stanowisko organów, iż w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego nie mogą być rozpatrywane zastrzeżenia i uwagi odnoszące się do decyzji o warunkach zabudowy. W końcu nie podzielił Sąd zarzutu naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet jeśli organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i zatwierdzającej przedłożony projekt budowlany nie powiadomił stron w nim uczestniczących o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, to uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z obowiązującą linią orzeczniczą dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na poźniejszych etapach postępowania, jak również, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2019 r. sygn.. akt VII SA/Wa 1099/18) W tym konkretnym przypadku strony niczego takiego nie wykazały, a nadto, pomimo zawiadomienia, nie skorzystały z możliwości zapoznania się z aktami sprawy na etapie postępowania odwoławczego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargi.