IV SA/Wa 2654/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D. J. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 2654/16 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].08.2016 r., nr [...] r., Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania D. J., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].06.2016 r., nr [...], odmawiającą uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania D. J. na pobyt stały w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W.. Stan niniejszej sprawy, ustalony przez Organy obu instancji, przedstawia się następująco. Niniejsza sprawa była już uprzednio przedmiotem rozstrzygnięć administracyjnych. Poprzednia decyzja odmowna I. instancji została uchylona przez Wojewodę, który stwierdził, że nie zostało w sposób dostateczny doprecyzowane żądanie Wnioskodawczyni – D. J.. Należało więc ustalić w sposób jednoznaczny, czy żąda ona uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania D. J. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., czy też jego wymeldowania spod wskazanego adresu. D. J. sprecyzowała swój wniosek, żądając uchylenia czynności zameldowania byłego męża pod wskazanym adresem. Podkreśliła, że Wymieniony nie mieszkał w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego, ani w dniu zameldowania, ani później (k.-165, k.-166 akt administracyjnych). Czynność zameldowania stanowiła więc fikcję meldunkową. Były mąż we wrześniu 2013 r. przyszedł do mieszkania ze ślusarzem, założył zamek w drzwiach pokoju, po czym zamknął go i wyszedł (na mocy wyroku Sądu Okręgowego w W. Wydział Cywilny, sygn. akt [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. D. J. został przyznany do korzystania pokój w przedmiotowym lokalu i do wspólnego korzystania wraz z D. J. - łazienka, WC, kuchnia i przedpokój i Wnioskodawczyni mu ten pokój udostępniła). Poza tym zdarzeniem, wg. Wnioskodawczyni, D. J. w miejscu zameldowania nie przebywa, nie nocuje i nie koncentruje swojego życia od 2011 r. (k-7, k-19, k-70 akt administracyjnych). Wnioskodawczyni wyjaśniła ponadto, że D. J. jest widywany przez sąsiadów w windzie, ponieważ odwiedza adwokata, którego kancelaria mieści się na tej samej klatce schodowej, co przedmiotowy lokal (w lokalu nr [...] – k.134 akt administracyjnych). W piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. pełnomocnik D. J., wskazała zaś, że D. J. nie mieszka w miejscu zameldowania, o czym świadczy brak dokumentacji, tj. przeglądów instalacji elektrycznej lub gazowej, które powinny zostać podpisane przez Wymienionego, gdyby mieszkał w omawianym lokalu (k.-161 akt administracyjnych). Z kolei pełnomocnik D. J. wyjaśnił, że jego mocodawca przebywa i zamieszkuje w miejscu zameldowania. Pod tym adresem odbiera korespondencję i wnosi w części opłaty czynszowe (k.-35, k.-36 akt administracyjnych). W oświadczeniach złożonych do protokołu przed Organem I. instancji D. J. potwierdził, że [...] września 2013 r., zgodnie ze wskazanym wyrokiem, D. J. przekazała mu do użytkowania jeden pokój. Wymieniony nie mógł jednak w nim zamieszkać tego dnia, ponieważ został on opróżniony z mebli (została tylko duża szafa). Dnia [...] września 2013 r. wymieniony wniósł meble do tego pokoju, tj. łóżko, 2 krzesła, stolik, ubrania, kosmetyki. Miał bowiem zamiar stałego w nim zamieszkiwania. Wyjaśnił ponadto, że nie może trzymać kosmetyków w łazience, bo była żona może je wyrzucić. Oświadczył, że od dnia zameldowania stale mieszka w tym lokalu (k.- 250 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonych w dniu [...] września 2015 r. oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W trakcie kontroli stwierdzono, że D. J. posiada klucze zarówno do przedmiotowego lokalu, jak i do pokoju, który zajmuje. W pokoju tym znajduje się łóżko do spania z pościelą, stolik i dwa składane krzesła. Wymieniony okazał w szafie odzież na wszystkie pory roku i kosmetyki. Oświadczył przy tym, że z kuchni korzysta sporadycznie, posiłki jada na mieście. Z mieszkania korzysta w zależności od potrzeb - jest na emeryturze, więc ma możliwość częstych wyjazdów, przybywa również na działce. Oświadczył, że ma swobodny dostęp do mieszkania (k.-127). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia protokołu z przekazania w dniu [...] września 2013 r. przez D. J. D. J. pokoju do korzystania w tym lokalu (k.-49) oraz kopia protokołu zgłoszenia przez D. J. awarii w omawianym lokalu, w dniu [...] października 2013 r. (k.- 115). Przeprowadzono też przesłuchania świadków zgłoszonych przez Wnioskodawczynię na okoliczność niezamieszkiwania D. J. pod tym adresem. Jednakże D. J. podniósł, że przesłuchani w sprawie świadkowie, tj.: K. S., E. M., D. S. i E. C., nie zamieszkują w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., wobec czego ich zeznania nie mogą zostać uznane za wiarygodne (k.- 98 akt administracyjnych). Z kolei K. W. (zamieszkująca w budynku przy ul. [...] w W.) zeznała, że widuje D. J. w tym budynku o różnych porach dnia na klatce schodowej, czasami w windzie lub wychodzącego z mieszkania i na tej podstawie stwierdziła, że wymieniony mieszka w miejscu zameldowania. We wrześniu 2013 r. D. J. pokazał jej pusty pokój w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W.. Otworzył go kluczem, w którego był posiadaniu, jednak świadek nie jest w stanie stwierdzić, czy wymieniony mieszkał w miejscu zameldowania w 2013 r., czy też nie (k.-112, k.-243 akt administracyjnych). W. D. - administrator budynku przy ul. [...] w W. stwierdziła, że sporadycznie widuje D. J., przy czym wydaje jej się, że mieszka on w miejscu zameldowania. Wymieniona kontaktuje się z nim w sprawie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ponieważ interesuje się nim również D. J.. Dwa razy w tygodniu świadek odbywa dyżury w budynku przy ul. [...] w W., wówczas czasami D. J. przychodzi, aby porozmawiać. W godzinach swojego dyżuru W. D. widuje D. J. z taką częstotliwością, jak i innych lokatorów. Ponadto świadek zeznała, że D. J. nie zgłaszała awarii w lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. (k.-113, k.-246). T. R. - sąsiadka D. J. zeznała, że wymieniony zamieszkuje w miejscu zameldowania i pod tym adresem mieszkał również w 2013 r. Świadek widywała wymienionego w windzie, pożyczała od niego klucz do suszarni, która znajduje się w przedmiotowym budynku (k.-244). D. J. od sześciu lat jest gospodarzem budynku przy ul. [...] w W.. Świadek zeznała, że w 2013 r. widziała D. J. w pobliżu budynku przy ul. [...] w W., ale nie jest w stanie stwierdzić, jaki to był miesiąc. D. J. bywa na tej posesji w różnych godzinach (widuje wówczas sporadycznie D. J. oraz innych lokatorów – k.-245 akt administracyjnych). W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie Wojewoda podzielił stanowisko Organu I. instancji, że D. J. zamieszkuje pod przedmiotowym adresem. Nie zaszła przesłanka niezbędna do wydania decyzji o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania D. J.. W ocenie Wojewody [...], nie można uznać, aby działania Wymienionego we wrześniu 2013 r. (tj. uzyskanie dostępu do pokoju oraz do całego lokalu, zameldowanie się w nim na pobyt stały i umeblowanie pokoju, który został mu przyznany wyrokiem sądu) były tylko pozorne. Zdaniem Organu odwoławczego, D. J. dokonał w dniu [...] września 2013 r. zameldowania na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ponieważ miał zamiar stale w nim przebywać. Do tego wniosku prowadzą zeznania T. R., która jako sąsiadka (zamieszkująca w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.) stwierdziła do protokołu, że wymieniony zamieszkiwał w 2013 r. w lokalu, w którym dokonał zameldowania. Natomiast z zeznań K. W., W. D. oraz D. J. wynika, że D. J. jest widywany w pobliżu miejsca zameldowania, interesuje się lokalem nr [...] przy ul. [...] w W. i był osobą, która zgłosiła awarię w tym lokalu w październiku 2013 r. Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków – jak ocenił Wojewoda - są zgodne, spójne, wzajemnie się uzupełniają, w związku z czym, zdaniem Wojewody [...], tworzą wiary godny materiał dowodowy. Organ II. instancji nie dał natomiast wiary zeznaniom K. S., E. M., D. S. i E. C., z których obserwacji wynika, że D. J. nie zamieszkiwał w 2013 r. i nadal nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Po pierwsze, osoby te nie zamieszkują w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., wobec czego nie posiadają aktualnych, a przez to wiarygodnych informacji odnośnie zamieszkiwania wymienionego w przedmiotowym lokalu. Po drugie, osoby te są świadkami wskazanymi przez D. J. i jej znajomymi, którzy, jak sami przyznali, do omawianego lokalu przychodzili sporadycznie i w celach towarzyskich. Odnosząc się natomiast do stwierdzeń tych świadków, że nigdy nie widzieli, aby D. J. korzystał z kuchni czy łazienki w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., Wojewoda wyjaśnił, że to D. J. przyznał, że z kuchni korzysta sporadycznie, a posiłki jada na mieście. Natomiast z mieszkania korzysta w zależności od potrzeb (jest na emeryturze, więc ma możliwość częstych wyjazdów, przybywa również na działce). Dołączone do akt sprawy przez D. J. kopie rachunków za media (gaz i energię elektryczną) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie mogą zdaniem Wojewody - wobec reszty dowodów - potwierdzać, że D. J. w dniu zameldowania, jak i później nie mieszkał w miejscu stałego zameldowania. Reasumując Wojewoda podał, że materiał zgromadzony w niniejszej sprawie pozwala na stwierdzenie, iż D. J. w dniu [...] września 2013 r. dokonał zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. z zamiarem zamieszkiwania w nim, choć w dniu zameldowania w lokalu tym nie mieszkał. Jak natomiast wskazują oświadczenia tak Wymienionego jak i przesłuchanych w sprawie świadków, D. J. zamieszkał w miejscu zameldowania w kilka dni po zameldowaniu i od tej pory lokal ten stanowi miejsce jego pobytu stałego. We wniesionej skardze pełnomocnik D. J. wniósł o 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W., 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: obrazę przepisu art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności poprzez zaniechanie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania D. J. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., pomimo, że D. J. w dacie składania wniosku o zameldowanie, nie zamieszkiwał pod tym adresem, ani obecnie pod nim nie zamieszkuje. Pełnomocnik upatruje istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj. • art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i rzetelny całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności niezapoznanie się z aktami sprawy [...] Sądu Rejonowego dla W. w W., a zwłaszcza nagraniem rozprawy z dnia [...] maja 2016 roku, na której D. J. przyznał, że nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu; • art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie poinformowania strony – D. J. o planowanym wydaniu decyzji i uniemożliwienia jej tym samym wypowiedzenia się bezpośrednio przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, a zwłaszcza złożenia nagrania rozprawy Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] maja 2016 roku w sprawie [...]. Pełnomocnik podkreślił, że Organ nie podjął próby wyjaśnienia przyczyn braku zwiększenia kosztów wykazanych w rachunkach za przedmiotowy lokal mieszkalny, w stosunku do tych jakie ponosiła D. J. przed udostępnieniem byłemu mężowi jednego z pokoi. Zaznaczył, że zgodne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego jest przyjęcie, że w przypadku zamieszkiwania w lokalu przez dwie osoby, rachunki są zawsze wyższe, niż przez jedną. W tym wypadku jednak oscylują na tym samym poziomie. Pełnomocnik zaznaczył także, iż w odwołaniu podniesiono, że D. J. na rozprawie w dniu [...] maja 2016 roku przed Sądem Rejonowym dla W. w W. w sprawie o podział majątku wspólnego (sygn. akt [...]) przyznał w trakcie składania zeznań, że nie uczestniczy w kosztach zużycia energii czy gazu w przedmiotowym lokalu, bowiem w tymże lokalu jedynie bywa. Pełnomocnik wyprowadził z tego stwierdzenia wniosek, że wobec tego D. J. przyznał, że nie zamieszkuje w lokalu na stałe. Pełnomocnik wskazał zatem, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji należało zapoznać się z nagraniem z tego terminu rozprawy o podział majątku wspólnego oraz z zeznaniami złożonymi tam przez D. J.. Zdaniem pełnomocnika, po zapoznaniu się z zeznaniami D. J. z rozprawy sądowej, zasadnym byłoby wyjaśnienie rozbieżnych jego stanowisk i przeprowadzenie przesłuchania strony. Zgodnie bowiem z art. 86 k.p.a., jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Pełnomocnik zarzucił następnie, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Organ I. instancji przed wydaniem decyzji obowiązany był umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszym przypadku, D. J. nie został wyznaczony odpowiedni termin przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się i zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. Skarżąca chciała złożyć nagranie z rozprawy Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] maja 2016 roku. Uprzednio nie było to możliwe, z uwagi na przesianie akt sprawy do biegłego z zakresu wyceny ruchomości. D. J. w terminie do złożenia odwołania przez pełnomocnika starała się o wgląd w akta sprawy, aczkolwiek było to niemożliwe z powodu ich przesłania do biegłego. Skarżąca została więc pozbawiona możliwości złożenia oświadczenia końcowego przed wydaniem decyzji oraz owego wniosku dowodowego, albowiem nie był świadoma, że postępowanie odwoławcze znajduje się już na końcowym etapie. Pełnomocnik zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem przepisy k.p.a. nie precyzują obowiązków organów administracji poprzez wskazanie, że stronie należy wyznaczyć termin, w którym może ona zrealizować swoje prawo, jednakże z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w związku z tym co do okoliczności wskazanych w art. 10 § 1 k.p.a., a są to przecież okoliczności, które stanowić będą podstawę, faktyczną decyzji. Udzielenie stronie terminu na wypowiedzenie się, oznacza czas, przez jaki organ administracji powinien oczekiwać na jej stanowisko w tym względzie. To, czy strona skorzystała z przysługującego jej prawa zależy wyłącznie od jej woli. Obowiązkiem Organu jest umożliwienie jej skorzystania z tego prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2007 roku, III SA/Wa 2737/06, LEX nr 302417). Pełnomocnik podkreślił, że niewątpliwie zawarte w art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi o ten etap postępowania, w którym organ administracji, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Czym innym jest przy tym zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, wyrażające się umożliwieniu jej składnia wyjaśnień, zgłaszania dowodów oraz uczestniczenia w ich przeprowadzaniu, a czym innym stworzenie jej możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, będące dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie to takie, w którym uwzględniono oba te elementy, zaś w niniejszym zaniechano zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy (właściwy ze względu na położenie nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 (dysponujących tytułem prawnym do lokalu), decyzję w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania obywatela polskiego, który złożył nieprawidłowo wypełniony druk zameldowania na pobyt stały, tj. nie zamieszkiwał pod wskazanym w tym wniosku adresem w dacie dokonania tej czynności. Wyjaśnić przy tym trzeba, że miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. W świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności, ewidencja ta stanowi tylko zbiór danych o miejscu pobytu i zamieszkania osób znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na których ciąży obowiązek meldunkowy. Zbiór ten służy gromadzeniu informacji wyłącznie o rzeczywistym stanie faktycznym, a nie prawnym lokalu. Niemniej jednak dla ustalenia tych okoliczności, na Organach obu instancji spoczywa obowiązek wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w myśl art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a., przez rozpatrzenie w sposób wyczerpujący i rzetelny całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych do rozstrzygnięcia danej sprawy, w tym przeprowadzenie sygnalizowanych dowodów, o ile mogą mieć one wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, podkreślenia wymaga, że w rozpatrywanej sprawie - już w odwołaniu - pełnomocnik Skarżącej powołał się na odmiennej treści niż obecnie złożone oświadczenia przez D. J. w postępowaniu sądowym, dotyczącym podziału majątku wspólnego byłych małżonków – Skarżącej oraz D. J., co do okoliczności zamieszkiwania przez niego pod przedmiotowym adresem. Pełnomocnik D.J. wskazał w skardze, że wnosząc odwołanie nie dysponował jeszcze nagraniem z przebiegu tej rozprawy sądowej przed Sądem powszechnym. Jednakże okoliczność złożenia przez D. J. w postępowaniu dotyczącym podziału majątku wspólnego byłych małżonków, odmiennej treści zeznań - co do zamieszkiwania pod tym adresem - niż w tym postępowaniu administracyjnym, podniósł już we wniesionym odwołaniu. Stwierdził przy tym, że oświadczenie to, jako pochodzące od Zainteresowanego, winno mieć zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania. W związku z tym, położył nacisk na to, że bywanie w przedmiotowym lokalu przez D. J., nie świadczy o tym, że w nim koncentruje swą aktywność życiową, a więc nie było podstaw do twierdzenia, że lokal ten stanowi jego centrum życiowe. Z tego względu wywiódł, że miała i ma nadal miejsce fikcja meldunkowa. To stanowisko pełnomocnika D. J., w realiach rozpatrywanej sprawy, należało uznać za trafne. Niewątpliwie zeznania Zainteresowanego, tyczące zamieszkiwania, złożone w postępowaniu o podział majątku wspólnego byłych małżonków, mają istotne znaczenie dla oceny, czy D. J. zamieszkuje pod przedmiotowym adresem od 2013 r. Należy przy tym zauważyć, że faktu złożenia przez D. J. zeznań w tym przedmiocie, nie podważył jego pełnomocnik, czemu dał wyraz w załączniku do protokołu rozprawy, przeprowadzonej przez WSA w dniu 10.03.2017 r. Pełnomocnik wyjaśnił jednak, że jego mocodawca nie zeznał przed Sądem powszechnym, iż w lokalu nr [...] przy [...] w W. "bywa", a użył słowa "przebywa". To zaś sformułowanie, zdaniem pełnomocnika, ma zupełnie inne znaczenie i wydźwięk. Wobec tego, zważywszy, że kwestia ta ma zasadnicze znaczenie w tej sprawie (istotny wpływ na wynik sprawy), a pełnomocnik Skarżącej dotąd tego dowodu nie złożył (także w postępowaniu przed WSA), stwierdzić należy, iż w realiach rozpatrywanej sprawy, na Organie odwoławczym spoczywał obowiązek jej wyjaśnienia. Organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. winien był więc uzupełniająco przeprowadzić ten dowód, jako służący właściwemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Jakkolwiek w niniejszej sprawie zostało już przeprowadzone obszerne postępowanie dowodowe, to z zeznań świadków - uwzględnionych przez I. instancję oraz Organ odwoławczy - można było jedynie domniemywać, że fakt zamieszkiwania D. J. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. - miał miejsce i stawał się uprawdopodobniony. W tych okolicznościach, zasadnicze i rozstrzygające znaczenie miało wyjaśnienie podniesionej w odwołaniu kwestii, złożenia przez D. J. przeciwnej treści zeznań co do owego zamieszkiwania (zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika D. J.), w postępowaniu dotyczącym podziału majątku wspólnego byłych małżonków. Wydanie przez Wojewodę rozstrzygnięcia bez zbadania tej okoliczności i brak odniesienia się do tego zarzutu w zaskarżonej decyzji, czyniło wydane rozstrzygnięcie przedwczesnym. Należy mieć na względzie, że sam fakt urządzenia przez D. J. przydzielonego mu pokoju, nie oznacza jeszcze, iż w danym lokalu stale realizuje on swoje podstawowe funkcje życiowe i lokal ten stanowi jego centrum życiowe, począwszy od 2013 r. Sąd dostrzega, że to profesjonalny pełnomocnik Skarżącej winien jak najszybciej dostarczyć Wojewodzie nagranie ze wskazanej rozprawy, prowadzonej przed Sądem powszechnym, zwłaszcza, gdy wyprowadzał z tego dowodu określone skutki prawne i już w odwołaniu powoływał się na tę okoliczność. Niedopełnienie jednak tego obowiązku przez pełnomocnika, w sytuacji, gdy mogło to szkodzić reprezentowanej przez niego Stronie, nie mogło, skutkować uznaniem zbędności tego dowodu. W tym kontekście, wobec wskazanego zaniechania, nie jest trafny zarzut skargi, braku powiadomienia pełnomocnika Skarżącej przez Wojewodę o zamierzonej dacie wydania decyzji. W sprawach, w których Organ odwoławczy w zasadzie nie przeprowadza żadnego postępowania uzupełniającego, nie jest zobowiązany do informowania stron w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Zaniechanie to w tych okolicznościach – co do zasady - nie wywołuje bowiem dla Stron negatywnych skutków prawnych. Należy też mieć na względzie, że to profesjonalny pełnomocnik D. J. powinien przedłożyć Wojewodzie wskazany dowód zaraz na początku prowadzonego postępowania odwoławczego (czego do tej pory nie uczynił). Wobec tego, z uwagi na to zaniechanie, nie mógł skutecznie powoływać się na zarzut uniemożliwienia złożenie mu tego dowodu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jako na uchybienie przez Wojewodę art. 10 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, wskazanie w odwołaniu, że w postepowaniu prowadzonym przez Sądem powszechnym D. J. oświadczył, iż w przedmiotowym lokalu jedynie "bywa", wymagało od Wojewody dogłębnego wyjaśnienia tej okoliczności, jako mającej zasadnicze znaczenie w sprawie, skoro w dniu zameldowania D. J. w przedmiotowym lokalu nie zamieszkiwał, a miał w nim zamieszkać później, co dopiero w razie zaistnienia tej okoliczności, czyniło niecelowym uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania D. J. na pobyt stały w lokalu nr [...], położonym przy ul. [...] w W.. Brak wyjaśnienia wskazanej okoliczności, jako mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, prowadził do uwzględnienia skargi. Z przytoczonych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania - w punkcie 2 sentencji - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku należy zastosować się do wskazań oraz oceny prawnej Sądu, wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku.