II SAB/Wa 341/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność [...] w Warszawie w przedmiocie sprzeciwu od oferty warunków udostępnienia informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystania 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza [...] w Warszawie na rzecz skarżącego [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. II SAB/Wa 228/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał (...) S.A. z siedzibą w W. do rozpoznania wniosku S. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia (...) lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oddalił skargę w pozostałym zakresie. Wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie została mu nadana sygnatura I OSK 883/19. (...) lutego 2019r. w siedzibie I. doszło do spotkania w siedzibie (...) S.A., dotyczącego udostępnienia skarżącej danych o rozkładzie pociągów (...). Dnia [...].02.2019r. skarżąca otrzymała e-mailem projekt "umowy o współpracy przy prezentacji danych rozkładowych pociągów (...)". [...] marca 2019r. skarżąca wniosła sprzeciw od przedłożonej oferty, wskazując klauzule umowne, których brzmienie (jej zdaniem) było nieuzasadnione z punktu widzenia przedsięwzięcia lub nie mieściło się w katalogu dopuszczalnych warunków ponownego wykorzystywania. W dniu 29.04.2019r. S. C. Sp. z o.o., powołując się na art.45 ust.1, art. 20 w zw. z art.61 ust.1 Konstytucji RP, art.50 i 54 § 1 p.p.s.a. oraz art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1243 ze zm.; dalej jako "u.p.w.i.s.p."), wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność (...) S.A., będącego podmiotem wymienionym w art.3 punkt 3 u.p.w.i.s.p. Bezczynność, zdaniem skarżącej polega na: - bezpodstawnym przerwaniu postępowania wnioskowego, określonego przepisami art.21 i nast. u.p.w.i.s.p. oraz zaniechaniu rozpatrzenia sprzeciwu od warunków ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, wniesionego przez skarżącą; -nieudzieleniu informacji publicznych, stanowiących informację sektora publicznego w rozumieniu art.2 ust.1 u.p.w.i.s.p., wnioskowanych pismem skarżącej z dnia (...).02.2017r. Na tej podstawie wniosła o zobowiązanie (...) S.A. do rozpoznania sprzeciwu Skarżącej od oferty warunków ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego; o zastosowanie środka przewidzianego w art.149 § 2 p.p.s.a. w oparciu o dowody, okoliczności faktyczne i prawne, powołane w niniejszym piśmie, tj. o przyznanie od PKP sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty, określonej w art.154 § 6 p.p.s.a. ze względu na ponaddwuletnią zwłokę w rozpoznaniu wniosku, uniemożliwiającą skarżącej względnie precyzyjne określenie swych kierunków rozwoju. W odpowiedzi na skargę (...) S.A. wniosła o odrzucenie skargi w całości z uwagi na zawisłość sprawy ze sprawą II SAB 228/18 (obecnie pod sygnaturą I OSK 883/19); a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się w w.w. sprawie postępowanie sądowoadministracyjne; ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano szczegółową argumentację powyższych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich przyczyn określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności konieczne jest natomiast ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie z art. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3 u.p.w.i.s.p. Przepis art. 3 u.p.w.i.s.p. stanowi, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, zwanymi dalej "podmiotami zobowiązanymi", są: 1) jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62 i 1000); 2) inne niż określone w pkt 1 państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej; 3) inne niż określone w pkt 1 osoby prawne, utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, jeżeli podmioty, o których mowa w tym przepisie oraz w pkt 1 i 2, pojedynczo, lub wspólnie bezpośrednio albo pośrednio przez inny podmiot: a) finansują je w ponad 50% lub; b) posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub; c) sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub; d) mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub zarządzającego; 4) związki podmiotów, o których mowa w pkt 1–3. Sąd orzekający w sprawie całkowicie podziela stanowisko, wyrażone w sprawie II SAB/Wa 228/18, że (...) S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania. Zgodnie z art. 21 u.p.w.i.s.p., wniosek o ponowne wykorzystywanie, zwany dalej "wnioskiem", wnosi się w przypadkach, gdy informacja sektora publicznego: 1) nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium; 2) została udostępniona w sposób inny niż określony w pkt 1 i nie zostały określone warunki ponownego wykorzystywania lub opłaty za ponowne wykorzystywanie albo nie poinformowano o braku takich warunków lub opłat; 3) będzie wykorzystywana na warunkach innych niż zostały dla tej informacji określone; 4) została udostępniona lub przekazana na podstawie innych ustaw określających zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Wniosek może dotyczyć umożliwienia, przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, ponownego wykorzystywania, w sposób stały i bezpośredni w czasie rzeczywistym, informacji sektora publicznego gromadzonych i przechowywanych w systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego. Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, ponowne wykorzystanie informacji przez użytkownika (w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p.) może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem celem jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym niż pierwotny cel publiczny. Aby informacja, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 3 u.p.w.i.s.p.), mogła być ponownie wykorzystana, musi pierwotnie służyć celowi publicznemu, posiadać walor informacji publicznej. Nie może podlegać ponownemu wykorzystaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, iż skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepis ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. dokumentu prywatnego. W doktrynie wskazuje się, iż każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone (por. M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, w: Kryzys prawa administracyjnego, pod red. D.R. Kijewskiego, P.J. Suwają, t. l, Warszawa 2013). Natomiast w art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. położono nacisk na pojęcie celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, a nie w ogóle inny cel. Prawo dostępu do informacji publicznej celem ponownego wykorzystywania jest publicznym prawem podmiotowym, który gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu. Celem tym jest osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej "korzyści". Sięga on zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej. W związku z powyższym należy dokonywać takiej wykładni pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej, która w większym stopniu uwzględniałaby dyrektywy systemowe i celowościowe. Sąd w składzie niniejszym całkowicie podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż rozkład jazdy taboru kolejowego określonego przewoźnika jest nośnikiem informacji o charakterze publicznym. Tym samym (...), jako podmiot zobowiązany, miała obowiązek rozpatrzyć sprzeciw skarżącej od oferty warunków udostępnienia informacji sektora publicznego do ponownego wykorzystania. Ponieważ na dzień wyrokowania sprzeciw skarżącej nie został rozpoznany, należało uznać, że (...) pozostaje w bezczynności, jednakże bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa przez to, że podmiot zobowiązany pozostaje w błędnym przekonaniu, że nie podlega opisanym wyżej przepisom ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Z tej samej przyczyny Sąd oddalił skargę w zakresie wniosku skarżącej o zastosowanie środka z art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.