II SA/Op 210/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi D. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 28 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...], z dnia 7 lutego 2019 r. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. P. (dalej również: skarżący) jest rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej też organ odwoławczy lub w skrócie: KWP) z dnia 28 marca 2019 r. uchylający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia 7 lutego 2019 r. (dalej też organ I instancji lub w skrócie: KPP) w części i zmieniający go w następujący sposób: na dzień przyjęcia (ponownego) do służby w Policji tj. [...] 2006 r. ustalono łączną wysługę lat dla celów uposażeniowych i jubileuszowych w wymiarze [...], [...], [...]; określono prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 18 % od dnia 9 stycznia 2019 r., określono prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 19 % od 6 lutego 2019 r.; określono prawo wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 20% od dnia 7 sierpnia 2019 r., a jednocześnie utrzymujący zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia 7 lutego 2019 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] w pozostałym zakresie w mocy. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniu [...] 2019 r. D. P. złożył Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] raport, datowany na [...] 2019 r. w którym zwrócił się o zaliczenie do wysługi lat okresu od [...] 1998 r. do [...] 2003 r. pracy w gospodarstwie rolnym [...]. Odrębnym raportem z dnia [...] 2019 r. D. P. zwrócił się o doliczenie również okresu od [...] 2005 r. do [...] 2005 r., kiedy był zarejestrowany jako bezrobotny. Dodatkowo wniósł o "wyrównanie wynagrodzenia z tytułu zwiększonego dodatku za wysługę lat z uwzględnieniem nieprzedawnionego okresu trzech lat wstecz od dnia złożenia raportu z dnia [...] 2019 r.". Rozkazem personalnym nr [...] z 7 lutego 2019 r. KPP, na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), zwana dalej ustawą o Policji, oraz § 5 ust. 1 i 4 w związku z § 3 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywanie i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysług lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zmianami), zwane dalej rozporządzeniem, przyznał prawo skarżącemu do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od [...] 1998 r. do [...] 2003 r. czyli 5 lat i 3 miesiące oraz pobierania zasiłku dla bezrobotnych od [...] 2005 r. do [...] 2005 r. czyli za [...] miesięcy; ustalił na dzień ponownego przyjęcia do służby w Policji tj. [...] 2006 r. łączną wysługę lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego [...] lat, [...] i [...] dni; określił prawo do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat w wysokości 19 % od 9 stycznia 2019 r. oraz 20 % od 9 sierpnia 2019 r. W pozostałym zakresie odmówił naliczenia i wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji szczegółowo opisał przeprowadzone postępowanie dowodowe, w oparciu o które ustalił, że skarżący spełnia wymogi ustawowe niezbędne dla uznania, że wykonywał pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika tj. w okresie [...] 1998 r. do [...] 2003 r. w szczególności, że miał ukończone 16 lat, był członkiem rodziny [...], a praca ta miała charakter stały. KPP przyjął, że okres nauki w Technikum [...] w [...], z uwagi na niewielką odległość od miejsca zamieszkania skarżącego do szkoły, nie wykluczał kilkugodzinnej pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym w ciągu dnia. Do wysługi lat zaliczono również okres pobierania przez D. P. zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił podstawy prawne odmowy naliczenia i wypłaty wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. przyjmując, że z treści § 5 rozporządzenia wynika, że termin nabycia prawa wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz jego procentową wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat. Powołana regulacja nie pozwala zdaniem organu na przyjęcie, że w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, przysługuje mu prawo do wzrostu uposażenia z tego tytułu od dnia przyjęcia do służby. Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Okoliczność uzasadniająca wzrost uposażenia powstaje dopiero z dniem jej ujawnienia. Dopiero od tego momentu powstaje wymagalność roszczenia. Dlatego żądanie wypłaty zwiększonego uposażenia za okres sprzed wzrostu wynagrodzenia, w ocenie KPP nie ma podstaw prawnych. Od powyższego rozkazu skarżący wniósł odwołanie w części dotyczącej określenia terminu, od którego przyznano prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, w związku z zaliczeniem do wysługi żądanych okresów, a w konsekwencji odmowy naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 i 3 ustawy o Policji w związku z § 5 ust. 4 rozporządzenia, co spowodowało wadliwe określenie terminu, od którego przyznano prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, czego skutkiem jest również odmowa naliczenia i wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie i wydanie rozstrzygnięcia określającego prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 16% od dnia 9 stycznia 2016 r., a tym samym naliczenie kwoty "dodatku za wysługę" w oparciu o ustalony wzrost wysługi i wypłacenie z tego tytułu należności w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a dotychczas wypłaconą za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż w jego ocenie "dzień złożenia wniosku (raportu) o zmianę wysługi lat w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwego do spraw kadr(...) przerywa bieg przedawnienia roszczenia o wypłatę różnicy między uposażeniem zasadniczym w wysokości uwzględniającej wzrost z tytułu nowo udokumentowanych okresów wysługi lat, a uposażeniem w wysokości dotychczasowej". W ocenie skarżącego uprawnienie do wzrostu uposażenia przysługuje mu z mocy prawa, a rozkaz personalny nie ma charakteru konstytutywnego, ale deklaratoryjny. Potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Skarżący wskazał również na zmianę poglądów orzecznictwa, która umożliwia dochodzenie żądanej przez niego wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w okresie nieprzedawnionym. Na poparcie tej tezy przytoczył szereg orzeczeń, które potwierdzają taką interpretację. W wyniku wniesionego odwołania KWP rozkazem personalnym z [...] 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.- dalej: K.p.a.), zmienił decyzję organu I instancji poprzez ustalenie łącznej wysługi lat na dzień [...] 2006 r. w wymiarze [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni oraz określenie prawa wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 18 % od dnia 9 stycznia 2019 r., określenie prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat w wysokości 19 %, określenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 20 % od dnia 7 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia KWP podtrzymał stanowisko KPP dotyczące odmowy naliczenia i wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. Niezależnie od powyższego zmienił daty zaliczenia okresu wzrostu wysługi lat, wskazując, iż KPP błędnie zakwalifikował, że oba okresy wliczone mają być od 9 stycznia 2019 r., w sytuacji, gdy D. P. przedłożył dokumenty potwierdzające okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych dopiero 6 lutego 2019 r. Odnosząc się do kwestii zmiany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazał, iż przytoczone wyroki wiążą adresatów orzeczeń, ale wyłącznie w kwestii rozstrzygniętej danym orzeczeniem. Skargę na powyższą decyzję wniósł D. P. w części dotyczącej określenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 18 % od 9 stycznia 2019 r., określenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 19 % od 6 lutego 2019 r., określenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 20 % od 7 sierpnia 2019 r. oraz w zakresie utrzymania w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] KPP w [...] z 7 lutego 2019 r. w części dotyczącej odmowy naliczenia i wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. Wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w zaskarżonym zakresie i wydanie rozstrzygnięcia zmieniającego wskazany rozkaz personalny KPP poprzez: określenie prawa procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 16% od 9 stycznia 2016 r. i 17 % od 7 sierpnia 2016 r.; naliczenie kwoty "dodatku za wysługę" w oparciu ustalony wyżej wzrost wysługi i wypłacenie z tego tytułu należności w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a dotychczas wypłaconą zakres od [...] 2016 r. do [...] 2019 r. z uwzględnieniem odsetek ustawowych od dnia 1 marca 2019 r. tj. dzień kiedy skarżący mógł otrzymać wyżej wymienioną należność, gdyby organ I instancji wydał rozkaz personalny uwzględniający jego raport w tym zakresie do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi D. P. ponownie przytoczył argumenty podnoszone wcześniej w odwołaniu, poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Wywodził, że żądanie wypłaty wyrównania wzrostu uposażenia za okres nieprzedawniony, jest zasadne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi oraz o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym. Skarżący po doręczeniu mu dnia 11 czerwca 2019 r., odpisu odpowiedzi na skargę nie zajął stanowiska w terminie 14 dni co do wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017r.,poz. 2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2018r., poz.1302 ze zm.) dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a., który w sprawie nie miał zastosowania (przypis sądu). Po badaniu sprawy w tak określonych granicach kognicji Sąd stwierdza że skarga jest usprawiedliwiona. Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a w myśl ust. 2 tego artykułu z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Wysokość uposażenia zasadniczego jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej przez funkcjonariusza wysługi lat (art. 101 ust. 1 ustawy o Policji). Zasady obliczania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, zostały uregulowane w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego zwanym nadal "rozporządzeniem". Rozdział 2 rozporządzenia zatytułowany "Ustalenie wysługi lat" określa okresy zaliczane do wysługi lat (§ 4) oraz określa tryb postępowania w tych sprawach (§ 5). Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 ( § 5 ust. 3 rozporządzenia). Regulacja § 5 ust. 4 rozporządzenia stanowi, iż termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. Treść powyższych przepisów jednoznacznie wskazuje, że w momencie przyjmowania do służby policjantowi ustala się okresy zaliczane do wysługi lat, od której zależy wysokość należnego uposażenia. Zasadą jest, że podstawową wysługę ustala się na dzień przyjmowania policjanta do służby, zaliczając do tej wysługi wszystkie poprzednie okresy służby i inne równoważne okresy zatrudnienia. Pełna realizacja tej zasady jest możliwa tylko wówczas, gdy funkcjonariusz już w momencie podejmowania służby w Policji przedłoży wszystkie niezbędne w tym zakresie dokumenty. Jeżeli takie dokumenty policjant przedstawi dopiero w czasie pełnionej służby, to według przepisów rozporządzenia istnieje możliwość zmiany wysługi lat ustalonej na dzień przyjęcia do służby w Policji poprzez zaliczenie policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów pracy wykonywanej przed podjęciem służby w Policji (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dlatego Policjant, który przy przyjęciu do służby nie wykazał wszystkich zaliczanych okresów, może to uczynić później, nie tracąc prawa do ich uwzględnienia przy ustalaniu przedmiotowej wysługi. Po przedłożeniu dokumentów odnoszących się do okresów, które podlegają zaliczeniu do wysługi lat, funkcjonariusz może wnioskować o zaliczenie mu, dotychczas nieudokumentowanych okresów. Realizacja takiego żądania następuje rozkazem personalnym zmieniającym ustaloną wysługę lat z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. W rozpatrywanej sprawie do rozstrzygnięcia pozostawała data, od której przysługuje policjantowi wyższe uposażenie, to znaczy czy od daty złożenia udokumentowanego wniosku o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym i okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, czy też od daty wcześniejszej a ustalonej przy uwzględnieniu przepisów o przedawnieniu, za czym wywodzi skarżący. Sprowadza się to do wykładni § 5 ust. 4 rozporządzenia, tj. do określenia terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w sytuacji, gdy udokumentowanie przez niego dodatkowego okresu zaliczanego do wysługi lat, istniejącego faktycznie już w dniu przyjęcia do służby, nastąpiło dopiero w czasie pełnionej służby. W myśl wskazanego przepisu termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż przy dokonywaniu wykładni powołanego przepisu rozporządzenia konieczne jest zwrócenie uwagi na zawarte w nim określenie "z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu". Dotyczy ono terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia w określonej procentowo wysokości, w powiązaniu z wynikającą z decyzji zmianą wysługi lat. Konieczność określenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia wynika z treści art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia takich roszczeń, w myśl art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. Zdaniem Sądu, dzień złożenia przez policjanta udokumentowanego wniosku o zmianę wysługi lat w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr - tak jak wymaga tego przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia - przerywa bieg przedawnienia roszczenia o wypłatę różnicy między uposażeniem zasadniczym w wysokości uwzględniającej wzrost z tytułu nowo udokumentowanego okresu wysługi lat, a uposażeniem zasadniczym w wysokości dotychczasowej. W konsekwencji, policjant traci prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu na nowo udokumentowanej wysługi lat jedynie za okres objęty przedawnieniem. Podjęcie przez policjanta czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia skutkuje tym, że zachowuje on prawo do odpowiednio powiększonego uposażenia za trzyletni nieprzedawniony okres, w tym wypadku od [...] 2016 r. Policjant nabywa zatem prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z momentem osiągnięcia odpowiedniej wysługi lat uwzględniającej wysługę liczoną na dzień przyjęcia do służby. W przypadku, gdy już w dacie przyjęcia do służby legitymuje się on wymaganą wysługą lat, to już z tym dniem nabywa uprawnienie do wzrostu uposażenia. Oznacza to, że uprawnienie do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat jest nabywane z mocy prawa. Złożenie przez policjanta wymaganych dokumentów i wydanie decyzji (rozkazu personalnego) ma charakter potwierdzający istniejące już uprzednio uprawnienie. Policjant z chwilą powstania z mocy prawa uprawnienia do wzrostu uposażenia zasadniczego posiada roszczenie o ustalenie nabycia prawa, a w konsekwencji roszczenie o jego realizację. Nie oznacza to jednak, że z tą chwilą powstaje po stronie organów Policji obowiązek realizacji świadczenia. Obowiązek ten istnieje potencjalnie i warunkowo. Uruchomienie przez policjanta jego prawa następuje poprzez złożenie wniosku, a następnie wydanie stosownej decyzji (rozkazu personalnego), która ma charakter deklaratoryjny. Przy czym te czynności nie stanowią podstawy nabycia prawa do realizacji roszczenia, które w dacie ich podejmowania już faktycznie istnieje. Złożenie przez policjanta wniosku o zaliczenie do wysługi lat dotychczas nieudokumentowanych okresów, stanowi natomiast podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, i przerywa bieg przedawnienia (por. wyroki NSA: z dnia 13 lutego 2015 r. o sygn. akt I OSK 1340/13, z dnia 2 lutego 2016 r. o sygn. akt I OSK 2495/14, z dnia 22 września 2017 r. o sygn. akt I OSK 3106/15, 12 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3257/16 oraz z dnia 26 kwietnia 2019, sygn. I OSK 1512/17 opubl. w CBOSA na stronach internetowych NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), które Sąd orzekający podziela, w odróżnieniu od orzeczeń powołanych przez organ w odpowiedzi na skargę. W konsekwencji zauważyć trzeba, iż skarżący prawo do wzrostu uposażenia z tytułu większej wysługi lat nabył nie z dniem złożenia wniosku o zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym, ale wcześniej. Prawo to istniało już w dniu przyjęcia do służby, a ponieważ przerwanie biegu przedawnienia tego prawa zostało dokonane w dniu [...] 2019r., tj. w dniu wpłynięcia wniosku do organu, to termin nabycia prawa należnego funkcjonariuszowi do wyższego uposażenia z tytułu wysługi lat winien uwzględniać okres nieprzedawniony - trzy lata przed złożeniem wniosku. Brak natomiast podstaw prawnych do ustalenia rozkazem personalnym odsetek za zwłokę, gdyż żaden przepis ustawy o Policji nie przyznaje skarżącemu wprost takiego uprawnienia, jak też nie zobowiązuje organów do zawarcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w wydawanym rozkazie. Z powyższych względów, z uwagi na naruszenie przez organy orzekające odwoławczy § 5 ust. 2 - 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w zw. z art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. a) w zw. z art. 135 P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy Policji uwzględnioną zaprezentowaną wyżej wykładnię powołanych przepisów ustawy o Policji oraz rozporządzenia ustalając wysokość uposażenia za odpowiedni okres poprzedzający złożenie raportu z dnia [...] 2019r. oraz na przyszłość. Wbrew żądaniu skargi przepisy P.p.s.a. wyłączają możliwość takiego sformułowania sentencji wyroku, w którym Sąd wprost określa jaki procent wzrostu uposażenia i od jakiej daty organ ma wpisać w decyzji. Sąd nie orzeka bowiem merytorycznie w sprawie administracyjnej, nie będąc kolejną instancją w administracyjnym toku instancji. W tym sensie wyrok uchylający zaskarżony rozkaz I i II instancji nie jest wydaniem orzeczenia na niekorzyść skarżącego w rozumieniu art. 134 § 2 P.p.s.a. Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone akty organów I i II instancji. O kosztach nie orzeczono ponieważ skarżący był zwolniony w sprawie ustawowo z wpisu od skargi a nie zgłosił żadnych innych poniesionych kosztów postępowania sądowego.