III SA/Wa 472/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 października 2015 r. nr IPPP2/4512-716/15-4/MT w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz W. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 24 lipca 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa K. z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Wspólnotą") złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. We wniosku wskazano, że Skarżąca jest wspólnotą mieszkaniową, której sprawami kieruje zarząd. Działalność Wspólnoty obejmuje zarówno zarządzanie nieruchomością wspólną, obejmującą grunt pod budynkiem oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie właścicielom lokali, np. klatki schodowe, windy, instalacje energetyczne, cieplne, wodne i kanalizacyjne, jak i wykonywanie określonych czynności na rzecz właścicieli lokali. Skarżąca wyjaśniła, że zarządzanie nieruchomością wspólną dotyczy w szczególności załatwiania bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją nieruchomości wspólnej i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym, jak również decydowania w sytuacjach nietypowych, wymagających reakcji, np. w celu powiększenia wartości nieruchomości wspólnej. W odniesieniu do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu zarząd Wspólnoty zobowiązany jest do uzyskania zgody właścicieli nieruchomości. Z kolei czynności wykonywane przez Wspólnotę na rzecz właścicieli lokali związane są z pośredniczeniem Wspólnoty w nabywaniu do poszczególnych lokali towarów, takich jak energia cieplna dla potrzeb centralnego ogrzewania i podgrzania wody użytkowej, czy woda, oraz usług, takich jak usługi odprowadzania nieczystości, związanych z zaopatrzeniem tych lokali (dalej "media"). Pośrednictwo Wspólnoty jest tu koniecznością, gdyż dostawa mediów do poszczególnych lokali odbywa się w ramach umów dotyczących całej nieruchomości zawieranych przez Wspólnotę z podmiotami trzecimi (dostawcami mediów). Dodatkowo, jedynym możliwym technicznym sposobem dostarczania mediów do lokali mieszkalnych jest wykorzystanie przez dostawców mediów instalacji biegnących w nieruchomości wspólnej, którą zarządza Wspólnota. Z uwagi na to, że Wspólnota dokonuje kompleksowego zakupu wszystkich mediów do całej nieruchomości, ciąży na niej obowiązek ich odpowiedniej redystrybucji na rzecz właścicieli poszczególnych lokali. Wspólnota prowadzi ewidencję wykorzystania mediów w każdym z lokali w celu późniejszego rozliczenia się z ich właścicielami. W celu zaś pokrycia kosztów zaopatrzenia lokali w media, właściciele lokali dokonują na rzecz Wspólnoty wpłat zaliczek ustalanych na podstawie uchwał Wspólnoty. Następnie, uwzględniając ilość mediów zużytych w danym lokalu, Wspólnota dokonuje rozliczenia zaliczek na media na koniec każdego półrocza, z uwzględnieniem faktycznego stanu zużycia mediów, bez doliczania przez Wspólnotę jakiejkolwiek marży. Wspólnota wyjaśniła przy tym, że zaliczek na media nie należy utożsamiać z zaliczkami, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ("u.w.l.") służącymi, najogólniej rzecz biorąc, pokryciu kosztów zarządu nieruchomością wspólną. Wpłata zaliczek na media związana jest z zadośćuczynieniem ciążącemu na właścicielach lokali obowiązkowi utrzymania przedmiotu ich własności, określonemu w art. 13 ust. 1 u.w.l. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: "Czy wartość mediów rozliczanych przez Wspólnotę na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych powinna być wliczana do wartości limitu sprzedaży uprawnionej do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług?". Zdaniem Skarżącej wartość mediów rozliczanych na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych nie powinna być wliczana do wartości limitu sprzedaży uprawnionej do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., zwanej dalej "u.p.t.u." lub "ustawą"). Skarżąca wskazała, że do wartości limitu nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7,12 i 38 - 41 ustawy oraz usług ubezpieczeniowych, jeśli te czynności nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Zauważono, że zwolnieniu z VAT podlegają między innymi, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2013 r., poz. 1722 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"), czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali tworzących w określonej nieruchomości tę wspólnotę. W praktyce czynności te dotyczą rozliczania przez wspólnoty mieszkaniowe dostaw mediów do lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe. Powyższe oznacza, że rozliczanie przez wspólnoty mieszkaniowe dostawy mediów do lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, podlega wliczeniu do wartości limitu tylko wtedy, gdy czynności te stanowią transakcje związane z nieruchomościami na gruncie VAT. Skarżąca wskazała, że w zakresie nabywanych przez wspólnoty mieszkaniowe towarów i usług celem zaopatrzenia poszczególnych lokali, wspólnoty te nabywają towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli tych lokali. Wspólnoty dokonują następnie odsprzedaży tych towarów i usług poszczególnym właścicielom lokali. Środki uiszczane z tego tytułu przez właścicieli lokali stanowią w istocie zapłatę za odsprzedawane im przez wspólnoty mieszkaniowe towary i usługi (tak interpretacja ogólna Ministra Finansów ż dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie rozliczeń podatku od towarów i usług przez wspólnoty mieszkaniowe). Wspólnoty mieszkaniowe nie mają jednak żadnego tytułu prawnego, który pozwalałby im w jakikolwiek sposób udostępniać właścicielom lokali ich własne nieruchomości, gdyż to właściciele lokali posiadają do tych lokali pełnię praw. Powoduje to, w opinii Skarżącej, brak możliwości uznania, że odsprzedaż mediów przez wspólnoty mieszkaniowe na rzecz właścicieli lokali można uznać za transakcje związane z nieruchomościami na gruncie VAT. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Wspólnota wskazała, że nie mogą stanowić transakcji związanych z nieruchomościami świadczenia dotyczące nieruchomości niejako "abstrakcyjnie", gdyż znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana z nieruchomością (m.in. wyrok TSUE z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/05). Podniesiono, że aby dana dostawa towarów lub świadczenie usług mogły zostać uznane za świadczenie związane z nieruchomością na gruncie VAT, centralnym i nieodzownym elementem świadczenia musi być sama nieruchomość lub prawa do niej (wyrok TSUE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 i wyrok TSUE z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/2005), a dodatkowo związek świadczenia z nieruchomością musi być wystarczająco bezpośredni (m.in. wyrok TSUE z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/2005). Na gruncie VAT dostawa mediów nie ma związku z nieruchomością, jeśli dokonuje jej podmiot trzeci (nieposiadający praw do nieruchomości) na rzecz podmiotu dysponującego tą nieruchomością (tak interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2013 r.). Podkreślono, że w niniejszej sprawie rolą Wspólnoty wobec właścicieli lokali mieszkalnych jest jedynie odsprzedaż mediów nabywanych wcześniej od wyspecjalizowanych dostawców. Wspólnota nie posiada żadnych praw własnościowych wobec żadnego z lokali mieszkalnych, do których dostarczane są media. "Władza" Wspólnoty ograniczona jest jedynie do nieruchomości wspólnej w zakresie ujętym w ustawie o własności lokali. Wspólnota nie jest też dysponentem instalacji (urządzeń przesyłowych), za pośrednictwem których media dostarczane są do lokali mieszkalnych. Mając na względzie powyższe, zdaniem Skarżącej, wartość mediów nie powinna być wliczana do wartości limitu z uwagi na brak związku z nieruchomością czynności świadczonych przez Wspólnotę na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych oraz zwolnienie z VAT tych czynności. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną z dnia 22 października 2015 r., w której uznał stanowisko Skarżącej zawarte we wniosku za nieprawidłowe. Zdaniem Ministra w przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną Wspólnota, będąc jednostką odrębną od właścicieli lokali, nie wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli, ponieważ w takim wypadku działa w imieniu własnym i na własny rachunek. Zaznaczono, że Wspólnota działa wtedy jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w nieruchomości wspólnej, m.in. w formie zaliczek, o których mowa w art. 15 ustawy o własności lokali. W związku z tym odbiorcą nabywanych towarów i usług jest - jako odrębny od jej członków podmiot prawa - wspólnota mieszkaniowa. Z uwagi na to, że występuje ona jako ostateczny konsument, nie świadczy w tym zakresie żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na rzecz właścicieli odrębnych lokali, a zatem nie występuje jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Natomiast w sytuacji, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w związku z odrębną własnością lokalu, Wspólnota w zakresie nabywanych towarów i usług, tj. głównie mediów, celem zaopatrzenia poszczególnych lokali, występuje w odmiennej roli. Nabywa bowiem towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli poszczególnych lokali, którzy dokonują na poczet tych zakupów stosownych wpłat. W konsekwencji, obciążanie członków Wspólnoty zaliczkami na pokrycie kosztów indywidualnego zużycia mediów stanowi odpłatną dostawę towarów i świadczenie usług w myśl art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy. Dotyczy to również odsprzedaży właścicielom lokali, zakupionych uprzednio w tym celu, towarów i usług związanych wyłącznie z utrzymaniem poszczególnych lokali. Wówczas Wspólnota wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ, powołując się na art. 113 ust. 2 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., wskazał, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy nie bierze się pod uwagę m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli nie mają one charakteru transakcji pomocniczych. Podkreślono przy tym, że w § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia wprowadzono inne niż w ustawie zwolnienia od podatku. Minister wyjaśnił ponadto, że w kwestii wliczenia do kwoty sprzedaży czynności związanych z utrzymaniem lokali mieszkalnych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe, dokonane przez Ustawodawcę od 1 stycznia 2014 r. zmiany w art. 113 u.p.t.u. mają na celu w sposób bardziej precyzyjny i odpowiadający prawu unijnemu regulować stosowanie zwolnienia od podatku VAT dla drobnych przedsiębiorców, których obrót w skali roku nie przekracza 150 000 zł. Analizując art. 113 ust. 2 ustawy o treści obowiązującej od 1 stycznia 2014 r. odwołano się do wynikającej ze Słownika języka polskiego PWN definicji pojęcia "transakcja" jako operacji handlowej dotyczącej kupna lub sprzedaży towarów lub usług albo umowy handlowej na kupno lub sprzedaż towarów lub usług i samego zawarcia takiej umowy. Wskazano także, że pojęcie nieruchomości nie zostało zdefiniowane w przepisach dotyczących podatku od towarów i usług, zaś definicję tego pojęcia zawiera art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, z którego wynika z kolei, że lokale mieszkalne stanowią nieruchomości jako części budynków. Wobec tego, w ocenie Ministra, wpłaty uzyskiwane od właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych, tj. zaliczki na media, jako koszty związane z ich indywidualnymi potrzebami i ze zużyciem przez nich mediów, są wpłatami związanymi z nieruchomością. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, iż dostawa mediów do lokali mieszkalnych nie stanowi transakcji związanej z nieruchomościami ze względu na specyfikę i istotę działalności Wspólnoty, jaką jest zarządzanie nieruchomością. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że wpłaty uzyskiwane od właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych z tytułu dostawy mediów od 1 stycznia 2014 r. wliczane są do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, zaś dostawy mediów podlegają uwzględnieniu w przedmiotowej sprzedaży. Wskazano ponadto, że czynności wykonywane przez Wspólnotę i związane z utrzymaniem poszczególnych lokali mieszkalnych, za które pobierane są opłaty, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia (dostawy mediów), są transakcjami związanymi z nieruchomościami. Odnosząc się do przytoczonych przez Wspólnotę wyroków TSUE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 i z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/2005 wskazano, że Minister nie zanegował prawidłowości wydanych rozstrzygnięć i uznał je za cenne źródło informacji, jednak powołane rozstrzygnięcia dotyczyły – według Organu - innych zagadnień i odmiennego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, niż sprawa będąca przedmiotem niniejszego wniosku. W skardze wniesionej do Sądu Skarżąca zaskarżyła powyższą interpretację, zarzucając Organowi naruszenie art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ustawy o własności lokali poprzez uznanie, że działalność Skarżącej polega na zarządzaniu lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębny przedmiot własności członków wspólnoty mieszkaniowej. Ponadto, w ocenie Wspólnoty, Organ naruszył art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zwolniona z VAT działalność Skarżącej, polegająca na rozliczaniu na rzecz poszczególnych członków Wspólnoty ceny mediów dostarczanych przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa do lokali mieszkalnych, stanowi transakcje związane z nieruchomościami, oraz w konsekwencji uznanie, że wartość mediów rozliczanych przez Skarżącą na rzecz poszczególnych członków Wspólnoty powinna być wliczana do wartości limitu sprzedaży uprawnionej do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy. Skarżąca wskazała także, że Organ naruszył art. 14h w związku z art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 7 Konstytucji, art. 14c § 1 i 2 oraz art. 14h w związku z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jak również art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez podjęcie rozstrzygnięcia bez wyraźnej podstawy prawnej, brak odniesienia się do całości stanowiska Skarżącej, a w konsekwencji brak należytego uzasadnienia prawnego, brak wyjaśnienia przez Organ zakresu pojęciowego terminu "transakcji związanych z nieruchomościami" oraz rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącej wątpliwości na gruncie stosowania art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy. W ocenie Skarżącej twierdzenia Organu, jakoby specyfiką działań wspólnot mieszkaniowych było zarządzanie nieruchomościami, są obarczone istotnym uproszczeniem. Wspólnota wyjaśniła, że w ustawie o własności lokali określa się kompetencje wspólnot mieszkaniowych w zakresie zarządzania nieruchomościami jedynie odnośnie zarządu nieruchomością wspólną. Zauważono, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, że z ustawy o własności lokali nie wynika upoważnienie wspólnoty mieszkaniowej do zamawiania (zakupu) poszczególnych towarów i usług w imieniu poszczególnych właścicieli lokali. Odnosząc się do kwestii dostarczania mediów do lokali mieszkalnych zaznaczono, że pierwszym jej aspektem jest techniczna konieczność dostarczania mediów do takich lokali za pośrednictwem instalacji, które są częścią nieruchomości wspólnej, zaś z drugiej strony dostawa części mediów jest dokonywana na warunkach swoistego monopolu wyspecjalizowanych przedsiębiorstw, gdzie możliwość dokonywania indywidualnych rozliczeń tych przedsiębiorstw z indywidualnymi odbiorcami jest ściśle uzależniona od treści obowiązujących przepisów. Jako przykład wskazano przepisy ustawy Prawo energetyczne, które stanowią o obowiązku zarządcy rozliczania na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, jeżeli wyłącznym ich odbiorcą jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego. Skarżąca zaznaczyła, że w sytuacji, w której instalacje dotyczące mediów są częścią nieruchomości wspólnej, wspólnota mieszkaniowa podejmuje uchwały uprawniające zarząd do ustaleń w zakresie kosztów mediów dostarczanych do lokali, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wobec powyższego podkreślono, że fakt, iż Skarżąca pośredniczy w rozliczaniu mediów na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, nie wynika z jakiegokolwiek jej uprawnienia do zarządzania tymi lokalami, ale z technicznych uwarunkowań wiążących się ze specyfiką dostaw mediów do lokali w budynkach wielolokalowych. W ocenie Skarżącej brak jest podstaw do kwalifikowania wpłat od właścicieli lokali mieszkalnych z tytułu dostaw mediów jako transakcji związanych z nieruchomościami, gdyż wpłata ta jest jedynie techniczną czynnością przekazania środków. Ponadto, w przekonaniu Wspólnoty, jej działalność w tym zakresie nie stanowi ani transakcji związanych z nieruchomością wspólną, ani transakcji związanych z lokalami. Na poparcie swojego stanowiska Wspólnota odwołała się ponownie do orzecznictwa TSUE dotyczącego art. 28e ustawy, w którym również Ustawodawca posłużył się zwrotem "związane z nieruchomościami". Skarżąca zauważyła, że rozliczanie przez nią kosztów mediów jest raczej koniecznością spowodowaną uwarunkowaniami technicznymi i przepisami regulującymi dostawy mediów przez zewnętrzne przedsiębiorstwa, aniżeli jakimkolwiek elementem jej świadczenia związanego z tymi lokalami. Wskazano nadto, że Wspólnota nie jest dysponentem ani dostarczanych mediów, ani samych lokali. Skarżąca podkreśliła, że dostawa mediów jest odmienną usługą, np. od usług pośredników w obrocie nieruchomościami, gdyż w przypadku takiej usługi nieodzownym i centralnym elementem jej świadczenia jest nieruchomość. W tym kontekście, zdaniem Wspólnoty, za transakcję związaną z nieruchomościami, mogłaby zostać uznana np. dostawa przez Skarżącą mediów na rzecz najemców części nieruchomości wspólnej, co nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w sprawie koncentrował się wokół wykładni zastosowanego w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy terminu "transakcji związanych z nieruchomościami". Jeśli sprzedaż przez Wspólnotę usług (odprowadzanie nieczystości) i dokonywanie dostaw (woda, energia) miałoby cechy transakcji związanych z nieruchomościami, to wówczas wartość tych transakcji wliczana być powinna do limitu obrotu z art. 113 ust. 1 ustawy. W przeciwnym wypadku obrót ten nie powinien być wliczany do limitu kwoty 150 000 zł, do której sprzedaż jest zwolniona z opodatkowania. W ocenie Sądu prawidłowo wskazała Wspólnota, że problematyczne pojęcie "transakcje związane z nieruchomościami" wymaga odwołania się do orzecznictwa TSUE dotyczącego art. 28e ustawy oraz art. 47 dyrektywy 112. Z wyroków C-155/12 oraz C-166/05 wynika, że dla zaistnienia usługi (dostawy) związanej z nieruchomościami niezbędne jest, aby nieruchomość była jej przedmiotem, aby była konstytutywnym elementem świadczenia. Nie jest wystarczające, aby w danej usłudze (dostawie) element nieruchomości zaledwie pojawiał się, aby był jednym z wielu składników transakcji. Nieruchomość musi być centralnym i nieodzownym elementem transakcji, ze względu na który transakcja została zawarta i wykonana. W niniejszej sprawie przedmiotem świadczeń Skarżącej jest usługa odprowadzenia nieczystości oraz dostawa wody i energii. Przedmiotem tym nie jest więc nieruchomość. Nie można przeceniać tu okoliczności, że media te mają być dostarczane do nieruchomości, gdyż – jak podnosił TSUE – tak pośrednio, odlegle rozumiany związek pomiędzy usługą (dostawą), a nieruchomością, występuje w wielu transakcjach. Gdyby poprzestać na tym odległym i pośrednim związku, to należałoby konsekwentnie przyjąć, że związana z nieruchomością jest dostawa farby do malowania elewacji budynków albo świadczenie usługi reklamy hotelu. Tymczasem tak szerokiego rozumienia wymaganego związku nie można zaaprobować. W rezultacie uznać należy, że świadcząc opisane we wniosku usługi i dokonując opisanych dostaw Wspólnota nie powinna wliczać ich wartości do limitu obrotu 150 000 zł, powyżej którego odpada zwolnienie z podatku. W dalszym postępowaniu Organ uwzględni ten pogląd Sądu. Zarzuty procesowe skargi są zasadne, ale wobec powyższego stanowiska Sądu – drugorzędne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.