II SA/Gl 1067/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r.nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej: [...]WITD), działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) nałożył na firmę J.M. (dalej: firma) karę pieniężną w kwocie 10.000,00 zł. ze względu na naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, podczas kontroli drogowej autobusu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 19.10.2015 r., którego kierowcą był T.B., wykonujący krajowy transport drogowy osób na linii regularnej Częstochowa – Kraków, stwierdzono szereg naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. W trakcie postępowania wyjaśniającego strona prezentowała pogląd, iż brak jest podstaw do nałożenia kary z tytułu wykazanych uchybień, bowiem ich źródłem były okoliczności od niej niezależne (korki), wynikające z utrudnień jakie miały miejsce na trasie Częstochowa-Kraków. Strona wniosła o umorzenie postępowania w tej sprawie. Natomiast zdaniem organu, uchybienia te powstały ze względu na nieprawidłowa organizację pracy kierowców. Rozkład jazdy został ułożony w ten sposób, że kierowca obsługujący tą linię nie ma możliwości wykonywania przewozu bez naruszenia obowiązujących norm czasu pracy kierowców. Przedsiębiorca, mimo zgłaszania przez kierowcę tego problemu, nie dostosował rozkładu jazdy do tych warunków. Stwierdzone uchybienia polegały na: 1/ przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, w sześciu przypadkach (lp. 5.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. – kara 100 zł) oraz przekroczeniu maksymalnego czasu dziennego prowadzenia pojazdu za każdą następną rozpoczętą godzinę w pięciu przypadkach (lp 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – kara 200 zł), za co ustalono karę w łącznej wysokości 1600 zł; 2/ przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy podczas przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut (lp. 5.2.1. załącznika do u.t.d.- kara 150 zł), oraz za każde rozpoczęte 30 minut (lp. 5.2.2. załącznika nr 3– kara 200 zł) za co ustalono karę w łącznej wysokości 8200 zł (biorąc pod uwagę naruszenie wskazane w 5.2.1. w dwunastu przypadkach oraz naruszenie wskazane w lp. 5.2.2. w trzydziestu czterech przypadkach); 3/ nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U.2012.1155) (lp. 8.4. załącznika nr 3 do u.t.d. – kara 300 zł), za co wymierzono karę łącznie 900 zł (trzykrotne naruszenie wskazane w lp. 8.4.). W odwołaniu od decyzji firma podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz wadliwej oceny materiału dowodowego, a także naruszenia art. 92a u.t.d. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i art. 92c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie. Firma wykonująca przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję i wymierzył karę pieniężną wysokości 9.800,00 zł. W uzasadnieniu decyzji zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w tym poprzedzające jego wszczęcie czynności kontrolne oraz ustalenia w zakresie stwierdzonych naruszeń. Po analizie zebranych dowodów, ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa organ II instancji uznał, iż przejazdy wykonywane w ramach krajowego transportu osób przez kierowcę zatrudnionego w firmie J.M. na trasie Częstochowa – Kraków w okresie objętym kontrolą podlegały przepisom u.t.d. oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Natomiast z okoliczności faktycznych sprawy jednoznacznie wynika, że zostały naruszone, wskazane w uzasadnieniu organu I instancji, przepisy u.t.d. oraz ustawy o czasie pracy kierowców. Konsekwencją ujawnionych naruszeń było zastosowanie kary pieniężnej w wysokości 10000 zł. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, co do zasadności zastosowania kary określonej w lp. 8.4. załącznika nr 3 do u.t.d. za nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców. W jego ocenie, biorąc pod uwagę nieznaczne przekroczenia czasu pracy kierowców (3, 4 i 7 minut) oraz fakt, że przedsiębiorca nie miał wpływu na ich powstanie, a nawet możliwości ich przewidzenia, należało odstąpić od wymierzenia kary w tej części (900 zł). Ta okoliczność stanowiła podstawę uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i orzeczenia kary w innym rozmiarze – 9 800 zł. Ponadto, jak uznał, stan faktyczny niniejszej sprawy uniemożliwiał zastosowanie wobec strony wyłączenia odpowiedzialności na podstawę zawartą w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Następnie przywołał przepisy dotyczące obowiązku stosowania wykresówek lub kart drogowych przez kierowców wykonujących przewóz drogowy. W szczególności podkreślił, iż odpowiedzialność administracyjna z tytułu naruszeń przepisów u.t.g. może zostać wyłączona jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d., bowiem strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 32 rozporządzenia Rady (EWG) nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za sprawdzanie urządzenia rejestrującego i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników, oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się należytą starannością w organizacji pracy. Dzięki właściwej organizacji nie dochodziłoby do sytuacji, gdy pojazdy przedsiębiorstwa są prowadzone z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. W myśl art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zatem przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Musi m.in. uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszę ustawy o transporcie drogowym. Fakt, źe kierowca sam prowadzi pojazd jest w tyj przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy ( transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać Co do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. to, w ocenie organu odwoławczego, strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Okoliczności takie powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Strona nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wskazuje jedynie, że przyczyną wystąpienia naruszeń były niemożliwe do przewidzenia utrudnienia drogowe. Kierowca, będąc świadomym odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, na pytanie przesłuchującego: "Czy zgłaszał Pan swojemu pracodawcy, iż występują problemy z dojazdem do Krakowa (nieprawidłowo zaplanowanym rozkładem jazdy), a to skutkuje przekroczeniem czasu pracy i naruszeniami z tym związanym? " odpowiedział: " Tak. Po paru dniach pracy na tej linii zgłaszałem zarządzającemu Panu M.K., iż przejechanie tej trasy nie przekraczając czasu pracy jest utrudnione ze względu na korki. To moje zgłoszenie zostało bez echa tj. nic w tej kwestii nie zostało zrobione ani żadne kroki nie zostały poczynione, aby zmienić zaistniałą sytuację. Dopiero po kontroli drogowej w dniu 19.10.2015r. Pan M.K. przejechał tą trasę z moim zmiennikiem i przekonał się, iż przejechanie tej trasy zgodnie z rozkładem jest nierealne ". Treść zeznania wskazuje, że okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 5.1, lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. Odnośnie zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 12 rozporządzenia 561/2006, organ odwoławczy wyjaśnił, że aby dane naruszenie mogło być uznane jako uzasadnione odstępstwo od przestrzegania przepisów, zwalniające od odpowiedzialności określonej na gruncie ustawy o transporcie drogowym, warunkiem jest wskazanie przez kierowcę powodów takiego odstępstwa na wydruku urządzenia rejestrującego, najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Kierowca jest zobowiązany bezwzględnie przestrzegać przepisów rozporządzenia 561/2006 i nie przekraczać dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Jedynym wyjątkiem są wyłącznie nieprzewidziane i nadzwyczajne okoliczności, czyli sytuacje, kiedy kierowca nie jest w stanie przestrzegać przepisów rozporządzenia bez powodowania zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, bezpieczeństwa osób, pojazdu i ładunku. Zgodnie z polską judykaturą takimi wyjątkami od reguły mogą być jedynie sytuacje, które są niezależne od kierowcy, czy przewoźnika drogowego, niemożliwe do przewidzenia i mające charakter "szczególny". W niniejszej sprawie w toku postępowania przedsiębiorca dołączył do wyjaśnień z dnia 16.12.2015r. wydruki z tachografu cyfrowego, na których opisane są odstępstwa od przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy. Przyczyną, dla której kierowca odstąpił od przepisów rozporządzenia 561/2006 były utrudnienia na drodze, m.in. korki. Ponadto, strona dołączyła do wyjaśnień artykuły prasowe datowane na grudzień i lipiec, w których opisana została sytuacja częstych utrudnień drogowych na trasie Kraków-Olkusz. Ponadto, kierowca, będąc świadomym odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał: " W dniach, które wskazał inspektor nie odebrałem prawidłowej przerwy oraz przedłużyłem czas prowadzenia pojazdu tzw. jazdę dzienną, a jest to spowodowane utrudnieniami w ruchu na trasie Częstochowa-Kraków. Zaczynając pracę w Częstochowie o godz. 05:00 mam zawsze problem z dojazdem do Krakowa za wyjątkiem weekendów. Planowo mam być w Krakowie o godz. 07:30, następnie odebrać przerwę 30 min lub 45 min do następnego odjazdu o godzinie 08:20 z Krakowa, lecz tak jak powiedziałem nie jestem w stanie dojechać na tą godz. do Krakowa. Zazwyczaj jest to pół godziny opóźnienia (dojazd do Krakowa o 08:10). Problemy te powtarzają się od początku jak jeżdżę na tej linii. "Utrudnienia na drodze, w ocenie organu odwoławczego, nie mogą stanowić przesłanki odstępstwa od przepisów rozporządzenia 561/2006 na podstawie art. 12 tego aktu prawnego. W tym przypadku nie stanowią one przypadku szczególnego. W skardze z dnia 7 czerwca 2016 r. J.M. podnosi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, odnoszące się do: 1/ art. 92a ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 (u.t.d.) poprzez bezzasadne nałożenie na firmę kar pieniężnych w łącznej kwocie 9.800 zł; 2/ art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia oczywistych przesłanek do umorzenia postępowania, bowiem okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; 3/ art. 12 rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej: rozporządzenie, 561/2006) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, Poza tym wskazuje także na naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: 1/ art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwej ocenie materiału dowodowego w stopniu mającym wpływ na-wynik sprawy; 2/ art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej; 3/ art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu przyczyn z powodu których dowodom przedstawionym przez stronę organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżąca wniosła o uchylenie w decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, brak było wystarczających podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Organy odwoławczy nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, nie przeprowadził także postępowania w sposób rzetelny i prawidłowy. Powinien zastosować art. 92 c u.t.d., bowiem okoliczności sprawy oraz zgromadzone dowody wskazują na to, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nowe godziny odjazdów z przystanku w Częstochowie nie były przyczyną naruszeń, a jedynym uzasadnionym powodem są utrudnienia drogowe niemożliwe do przewidzenia. Strona przedstawiła odpowiednie dowody - wydruki z tachografu wraz z odręczna adnotacją kierowcy, jednakże z niewiadomych przyczyn nie zostały one wzięte pod uwagę bez podania przyczyn. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, wystąpiły sytuacje związane z nadzwyczajnymi trudnościami, niezależnymi od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknione i nie dające się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Tym samym istniały podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Skarżąca dba o staranne wykonywanie działalności gospodarczej z poszanowaniem przepisów regulujących transport drogowy. Zmierza do takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Kierowcy szkoleni są w taki sposób, aby wykonywali swoje obowiązki z dochowaniem obowiązujących przepisów. Szkolenia odbywają się cyklicznie, a wszelkiego rodzaju niesubordynacja lub naruszenie przepisów prawa karane jest zgodnie z katalogiem kar przewidzianych Kodeksem pracy. W przedsiębiorstwie zapewnione są prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów. W przedsiębiorstwie zagwarantowana jest właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Nadto, skarżąca korzysta z usług wyspecjalizowanej firmy zajmującej się rozliczaniem- czasu pracy kierowców i przeprowadzaniem cyklicznych szkoleń oraz audytów wewnętrznych, celem zapewnienia bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa w zakresie transportu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odniósł się także do zarzutów podnoszonych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. (dalej: [...]WITD) z dnia [...]r. nr [...]o nałożeniu na firmę J.M. kary pieniężnej w kwocie 10.000,00 zł., a następnie wymierzył karę w wysokości 9.800,00 zł. Podstawą wymierzenia kary było przepis art. 92a ust. 1, 2 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 5.1.1., 5.1.2., 5.2.1., 5.2.2., 8.4. oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 1907,dalej: u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Stosownie do ust. 6 tego artykułu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Naruszenie obowiązków polega w szczególności na naruszeniu przepisów o czasie kierowania pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynku, wyszczególnionych w załączniku nr 3 w pkt. 5 Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Zdarzenia stanowiące podstawę ustalenia i wymierzenia kary, które dotyczyły naruszeń czasu pracy kierowcy, szczegółowo wskazane w decyzji pierwszoinstancyjnej, w ślad za tym i w decyzji organu odwoławczego, zostały ustalone w trakcie przeprowadzonej kontroli. Ustaleń w tym zakresie nie kwestionuje skarżąca, natomiast inaczej ocenia przyczyny tych zdarzeń, czego wyrazem jest zarzut podnoszony w skardze (wcześniej także w odwołaniu) o zaistnieniu braku podstaw do wymierzenia kary ze względu na zaistnienie wskazanych w art. 92c u.t.d. okoliczności uwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności za to naruszenie obowiązków. Jak stanowi przywołany przepis nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem skarżącej przesłanki wskazane w art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. zaistniały, a więc Spółka nie miała wpływu na powstanie naruszenia, jakie nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć. W ocenie organów orzekających w sprawie przesłanki takie nie zachodzą. Jak zauważył tutejszy Sąd w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. II SA/Gl 1335/14, "Dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinny być wykazane przez przewoźnika okoliczności i zdarzenia, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. odnosi się zatem do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć." Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu II instancji, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zorganizowanie i zabezpieczenie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola, co powinno zapewniać przestrzeganie m.in. norm czasu pracy kierowców. Natomiast sam fakt szkolenia kierowców, karanie za niesubordynację lub naruszenie przepisów prawa, ustalenie prawidłowych zasad wynagradzania, czy korzystanie z usług wyspecjalizowanej firmy zajmującej się rozliczaniem czasu pracy kierowców i przeprowadzaniem cyklicznych szkoleń oraz audytów wewnętrznych nie zapewnia przestrzegania przez nich norm czasu pracy. .Kontrola kierowców powinna być tak zorganizowana, aby odpowiednio wcześnie można wykryć niezgodne z prawem działania. Ponadto, przedsiębiorca winien tak dobierać kierowców oraz tak zorganizować ich pracę, aby nie dochodziło do naruszenia przez nich prawa podczas wykonywania transportu drogowego. Sprawą przedsiębiorcy jest zawieranie takich umów, dobór takiej kadry i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz przewóz drogowy, a jednocześnie zapobiegać będą naruszeniom zasad i warunków wykonywania tego transportu. Reasumując, skarżąca nie wykazała zaistnienia takich okoliczności i zdarzeń, których nie mogła przewidzieć przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności, stąd brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze, dotyczące naruszenia art. 7, 77, 8 i 107 k.p.a. bowiem wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały prawidłowo ustalone i wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednocześnie nie doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie ze względów przytoczonych wyżej. Mając powyższe na względzie Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organów mogących mieć wpływ na wynik sprawy i uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym i powołanym wyżej prawem, a w związku z tym na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił – jak w wyroku.