I SA/Lu 272/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) Sędziowie NSA Danuta Małysz, WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi G. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2012 - 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ), po rozpatrzeniu odwołania G. S.A. w W. (spółka), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. (organ I instancji): - stwierdzającą nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata podatkowe 2012-2016 w kwocie łącznie [...] zł (za 2012 r. [...] zł, za 2013 r. [...] zł, za 2014 r. [...] zł, za 2015 r. [...] zł i za 2016 r. [...] zł); - odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata podatkowe 2012-2016 w wysokości łącznie [...] zł (za 2012 r. [...] zł, za 2013 r. [...] zł, za 2014 r. [...] zł, za 2015 r. [...] zł i za 2016 r. [...] zł). W motywach tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że organ I instancji [...] sierpnia 2017 r. otrzymał wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata podatkowe 2012-2016 w wysokości w sumie [...] zł. Został on złożony przez spółkę w trybie art. 75 § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U.2019.900 ze zm. - O.p.). Jednocześnie spółka odpowiednio skorygowała deklaracje podatku od nieruchomości za wymienione lata podatkowe. Rozpatrując wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty, organ - podobnie jak organ I instancji - zgodził się z nią co do tego, że pierwotnie błędnie zadeklarowała na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty o powierzchni [...] którymi władała wyłącznie na podstawie służebności gruntowej, ustanowionej na jej rzecz w 1998 r. przez Gminę T.. Zatem, zdaniem organu I instancji, a w dalszej kolejności odwoławczego, w odniesieniu do tych gruntów spółka nie była podatnikiem podatku od nieruchomości, w rozumieniu art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dla rozpatrywanych lat podatkowych Dz.U.2010.95.613 ze zm. - u.p.o.l.). Nadpłata z tego tytułu za lata podatkowe 2012 - 2016 wynosi razem [...] zł. Jednocześnie - wbrew oczekiwaniom spółki - organ podzielił zapatrywanie organu I instancji i stwierdził, że cała powierzchnia działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], opisanych w ewidencji gruntów i budynków symbolami R (użytki rolne) i N (nieużytki), o łącznej powierzchni [...], jest zajęta przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym zakwestionował stanowisko spółki, która twierdziła, że powierzchnia [...], należąca do działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], nie była zajęta przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej, między innymi w latach podatkowych 2012-2016. Uzasadniając odmowę stwierdzenia nadpłaty odnośnie do kwoty [...]zł, organ nawiązał do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wywiódł, że zgodnie z treścią tego przepisu użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy są zajęte przez podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec tego istotnego znaczenia nabierają następujące okoliczności: Spółka jest przedsiębiorcą, który nie prowadzi działalności rolniczej, natomiast specjalizuje się w sprowadzaniu i dostarczaniu gazu. Użytkowanie wieczyste spornych działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] ustanowione zostało wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłącznie w tym celu spółka nabyła te grunty od swojego poprzednika prawnego. Omawiane działki w całości położone są w graniach Wolnego Obszaru Celnego w M. (WOC). W 1994 r. spółka uruchomiła na tym terenie (WOC) profesjonalny terminal lądowy do przeładunku gazu. Zgodnie z wymaganiami prawnymi przewidzianymi dla WOC, jego obszar jest ogrodzony, ma wyznaczone miejsca wejść i wyjść, służy wyłącznie działalności przemysłowej, handlowej lub usługowej, przy jednoczesnym wykluczeniu działalności rolniczej (por. art. 28 ustawy Prawo celne, obecnie Dz.U.2019.1169). Część powierzchni działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] jest zabudowana terminalem "B. ". Decyzja Wójta Gminy T. z [...] lipca 1993 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji "B. " w M. dotyczyła działek [...] i [...], o łącznym obszarze [...]. Spółka uiszcza opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego omawianych działek według stawki 3%, przewidzianej dla gruntów przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej (por. art. 72 ustawy o gospodarce nieruchomościami, aktualnie Dz.U.2018.2204 ze zm.). Według planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., uchwalonego przez Radę Gminy T. mocą uchwały nr X/81/2003 z 22 grudnia 2003 r., działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] są oznaczone symbolem 202 P.S.U (przemysł, składy, usługi z wyłączeniem prowadzenia działalności rolniczej). We wrześniu 2000 r. spółka powiadomiła Urząd Celny w B. o tym, że od [...] października 2000 r. zamierza rozpocząć działalność w obszarze WOC, polegającą na: imporcie, eksporcie, zbywaniu, konfekcjonowaniu, transporcie i sprzedaży gazu płynnego (LPG) i innych produktów technicznych, urządzeń i instalacji z tym związanych. W myśl "Procedury Operacyjnej - Dokumentu Zabezpieczenia Przed Wybuchem" teren terminalu obejmuje obszar [...], a więc całą powierzchnię spornych działek, całkowicie ogrodzoną, o powierzchni zabudowy około [...] (str. 6 wymienionego dokumentu). Na terenie terminala, poza warsztatem, prowadzenie innych prac niż prace typowo technologiczne opisane w instrukcjach stanowiskowych i procedurach technologicznych jest surowo zabronione (s. 23 opracowania). Ponadto specyfika działalności gospodarczej spółki wymaga uwzględnienia wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U.2014.1853 ze zm.). W myśl § 65 i nast. powyższego rozporządzenia bazy i rozlewnie gazu płynnego sytuuje się na terenach płaskich bez zagłębień, a zbiorniki przeznaczone do magazynowania gazu płynnego, co do zasady, powinny znajdować się na terenie ogrodzonym i posiadać drogi pożarowe. W ocenie organu, wszystkie te okoliczności, w całokształcie, prowadzą do wniosku, według którego działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] w latach podatkowych 2012-2016 były w całości zajęte przez spółkę na działalność gospodarczą, polegającą na prowadzeniu terminala przeładunkowego gazu, na terenie WOC. Na tym terenie dopuszczalne było wykonywanie tylko prac związanych z obsługą terminala przeładunkowego gazu. Organ argumentował, że grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to nie tylko powierzchnia zabudowana obiektami budowlanym. W rozpatrywanej sprawie cały obszar należący do WOC był zajęty przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślał przy tym, że WOC, co do zasady, został utworzony jedynie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, z wykluczeniem rolniczej. Na poparcie przyjętego stanowiska nawiązał do orzeczenia w sprawie sygn. II FSK 1772/10 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W następstwie odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata podatkowe 2012-2016 w łącznej kwocie [...]zł. Spółka złożyła skargę na zrelacjonowaną wyżej decyzję organu. Zarzuciła naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 191 O.p. przez dopuszczenie dowodów niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w następstwie nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego i ustalenie, że cała powierzchnia użytków rolnych położonych w strefie WOC była zajmowana na prowadzenie działalności gospodarczej; - art. 125 O.p. w zw. z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm. - P.p.s.a.), art. 120, art. 121 § 1 O.p. z powodu nieuwzględnienia stanowiska prawnego wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie; - art. 1a ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. polegające na błędnej wykładni i w konsekwencji na uznaniu, że grunty sklasyfikowane jako nieużytki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, pomimo że nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; - art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. ze względu na błędną wykładnię i w rezultacie nieuprawnione stwierdzenie, że użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu najwyższych stawek w sytuacji, w której nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W następstwie formułowanych zarzutów spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i zastosowania art. 145a P.p.s.a. oraz zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi spółka zasadniczo powieliła argumenty faktyczne i prawne prezentowane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Konsekwentnie akcentowała, że powierzchnia 86.730 m˛, znajdująca się w granicach działek o numerach ewidencyjnych [...] (R), [...] (R) i [...] (N), nie była zajmowana na prowadzenie działalności gospodarczej. Według spółki, o zajęciu gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić wyłącznie wówczas, gdy na danym terenie fizycznie realizowane są określone czynności należące do działalności gospodarczej. Z tego punktu widzenia nie jest istotne położenie omawianych działek w całości w strefie WOC, ustanowionej na podstawie odrębnych regulacji prawnych, bez związku z przepisami u.p.o.l. Nie ma również znaczenia okoliczność, że spółka nie prowadzi działalności rolniczej. Błędnie też organ odwołuje się w swojej argumentacji do stref bezpieczeństwa na wypadek wybuchu (500 m). Sporne powierzchnie działek [...], [...] i [...] znajdują się w znacznym oddaleniu od stref ochronnych obowiązujących w odniesieniu do instalacji przemysłowych należących do spółki. Poza tym o zajęciu działek na prowadzenie działalności gospodarczej rozstrzygają okoliczności faktyczne, nie zaś ustanowione przez prawo strefy ochronne. Ponadto oględziny potwierdziły, że część działek [...], [...] i [...], o którą spółka toczy spór ([...]), jest terenem porośniętym trawą, krzewami, drzewami i nie nosi żadnych śladów wykorzystywania na potrzeby prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu jest zgodna z prawem. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U.2010.220.1447 ze zm. dla rozpatrywanych lat podatkowych). Następnie art. 1a ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że działalność gospodarcza nie obejmuje działalności rolniczej, leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5 (z tym że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca wyłączył jeszcze działalność, o której mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. działalność rolników w zakresie określonej sprzedaży). W dalszej kolejności art. 2 ust. 2 u.p.o.l. mówi o tym, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (przy czym od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca wykreślił z tego przepisu grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Natomiast stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zwolnione są od podatku od nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie spór spółki z organem skoncentrował się na zagadnieniu czy działki o numerach ewidencyjnych [...] (R), [...] (R) i [...] (N) były w całości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w latach 2012-2016 w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w przypadku gruntów o symbolu R (grunty orne) oraz z perspektywy art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. w odniesieniu do oznaczonych symbolem N (nieużytki). W przekonaniu spółki, powierzchnia tych działek w części obejmującej [...] nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro był to i nadal jest teren porośnięty trawą, zakrzewiony i zadrzewiony, a więc widać, że nie służył w analizowanych latach podatkowych lądowemu terminalowi przeładunkowemu gazu. Zdaniem organu, podobnie jak organu I instancji, przede wszystkim położenie tych działek w strefie WOC oznacza, że w całości są one zajęte przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. Według ustaleń organów, taki stan rzeczy istniał niewątpliwie w latach 2012-2016. W ocenie sądu, w tak zarysowanym sporze należy zgodzić się z organem. Kluczowe i jednocześnie rozstrzygające znaczenie ma bowiem okoliczność, że działki o numerach ewidencyjnych [...] (R), [...] (R) i [...] (N) w całości położone są w granicach WOC. O zajęciu gruntów na działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., należy mówić w sytuacji, w której rzeczywiście są one objęte czynnościami podejmowanymi przez przedsiębiorcę w ramach działalności gospodarczej. Zatem, co do zasady, trafnie spółka argumentuje, że zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nie należy wiązać z nabyciem prawa użytkowania wieczystego gruntów ustanowionego w celu prowadzenia na nich działalności gospodarczej, z wysokością opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, z nieprowadzeniem działalności rolniczej przez spółkę czy z ogrodzeniem gruntów. Podobnie o zajęciu gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nie przesądza sama ich przynależność do składników majątkowych przedsiębiorstwa prowadzonego przez spółkę, treść planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczająca jedynie lokalizację przemysłu, składów, usług i wyłączająca działalność rolniczą ani decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej. Żadna z tych okoliczności samodzielnie nie dowodzi zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, chyba że towarzyszy fizycznym, zewnętrznym znamionom określonej aktywności gospodarczej przedsiębiorcy na danym obszarze. Zgodnie z zapatrywaniem spółki, aktywność gospodarcza realizowana na danym terenie, a tym samym zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej trzeba rozumieć ściśle. Zatem zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej polega jedynie na wykonywaniu konkretnych czynności na konkretnej powierzchni. Jednocześnie spółka podkreślała, że nie są istotne wszelkie inne postaci manifestowania granic obszaru wyodrębnionego dla danego przedsiębiorcy w celu wykonywania określonej działalności gospodarczej, a więc w tym przypadku zaliczenie całej powierzchni wymienianych w sprawie działek do WOC. W ocenie sądu, zapatrywanie spółki jest zbyt wąskie, a przez to nieadekwatne do rozważanego stanu prawnego. Uwzględnia bowiem tylko jedną z wielu różnorodnych sytuacji, w których mamy do czynienia z zajęciem gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy prawne zaprezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) między innymi w sprawach sygn.: II FSK 1444/17 i II FSK 3634/16 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), w których przyjęto, że przy ocenie czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej trzeba kierować się specyfiką i charakterem działalności gospodarczej prowadzonej przez danego przedsiębiorcę. Ponadto analizowane zajęcie nie zawsze będzie oznaczało fizyczną ingerencję w grunt, ale może także oznaczać na przykład samo udostępnienie takich gruntów. NSA wyjaśnił również, że o tym czy grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej każdorazowo musi decydować zestawienie charakteru konkretnej, rozpatrywanej działalności gospodarczej z formami aktywności realizowanymi przez przedsiębiorcę na analizowanym obszarze, przy uwzględnieniu różnorodności działań podejmowanych przez przedsiębiorcę w obrocie gospodarczym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, trafnie organ wywiódł, że specyfika działalności gospodarczej spółki w rozpatrywanych latach podatkowych polegała na tym, że była ona prowadzona na terenie WOC, który objął w całości wymienione wyżej działki. W następstwie zostały one zajęte przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. Przed 1 maja 2004 r. zasady tworzenia i funkcjonowania WOC normowały przepisy zawarte w Tytule IV, Dziale III, Rozdziale 1 ustawy Kodeks celny (Dz.U.2001.75.802 ze zm.). Wynikało z nich, że: - WOC ustanawia w drodze rozporządzenia Minister Finansów, określając w tym akcie także obszar WOC i wyznaczając osobę zarządzającego (art. 168 § 3); - dyrektor izby celnej ustala sposób odgraniczenia WOC oraz miejsca wejścia i wyjścia, a do wykonania odgraniczenia WOC od pozostałego polskiego obszaru celnego zobowiązany jest zarządzający (art. 170 § 1); - granice oraz miejsca wejścia i wyjścia z WOC podlegają dozorowi celnemu, a wstęp do WOC oraz przemieszczanie się w nim odbywa się według zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym (art. 171 § 1 i 2); - w WOC dozwolona jest każda działalność przemysłowa, usługowa lub handlowa (zasadniczo z wyłączeniem handlu detalicznego), a o zamiarze prowadzenia działalności należy uprzednio powiadomić właściwy organ celny (art. 176 § 1 i 2). Natomiast od 1 maja 2004 r., a także w latach 2012-2016 status i funkcjonowanie WOC regulowała ustawa Prawo celne (Dz.U.2004.68.622 ze zm., aktualnie Dz.U.2019.1169) w powiązaniu z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1 ze zm. - WKC). W art. 167 ust. 2 i 3, art. 168 ust. 1 i 2, art. 172 ust. 2 WKC oraz art. 26, art. 27 ustawy Prawo celne przyjęte zostały zbliżone wymogi do przytoczonych wyżej. Warto przy tym podkreślić, że z art. 26 ust. 1 - 6 i art. 28a ust. 1 ustawy Prawo celne wynika jednoznacznie, że WOC stanowi teren wyodrębniony nie tylko prawnie, ale także faktycznie, wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności przemysłowej, handlowej lub usługowej, w celu rozwoju eksportu i tworzenia miejsc pracy, który musi być odpowiednio zabezpieczony na potrzeby sprawowania przez organy celne efektywnego dozoru. W świetle powyższego na gruntach WOC może być prowadzona tylko działalność przemysłowa, usługowa lub handlowa, tj. działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów u.p.o.l., z jednoczesnym wyłączeniem działalności rolniczej. Ponadto grunty położone w granicach WOC objęte są nadzorem sprawowanym przez organy celne zarówno w postaci kontroli celnych, jak też różnego rodzaju środków organizacyjno-technicznych, polegających między innymi na ogrodzeniu, monitoringu czy na ustanowieniu zasad wstępu oraz przemieszczania się. Tak więc WOC - z istoty rzeczy - stanowi teren nie tylko prawnie wyodrębniony, ale przede wszystkim faktycznie zajęty przez jego gospodarza na prowadzenie określonej działalności gospodarczej, sukcesywnie monitorowanej przez organy celne. Innymi słowy, WOC - co do zasady - nie będzie obejmował gruntów niepotrzebnych, a więc niezajętych na działalność gospodarczą. Wobec tego, zdaniem sądu, spółka w całości zajęła grunty należące do WOC na prowadzenie działalności gospodarczej. Zostały one wszystkie udostępnione spółce na prowadzenie terminala przeładunkowego gazu i jednocześnie objęte ochroną nie tylko prawną, ale także faktyczną, jako wyodrębniony obszar służący realizowaniu ściśle określonego zamierzenia gospodarczego, na ściśle określonych warunkach. Zatem nawet jeśli w rozpatrywanych latach podatkowych istniała powierzchnia WOC, w którą spółka fizycznie bezpośrednio nie ingerowała, to jednak cały obszar WOC stanowił konieczny element jej aktywności gospodarczej, a wobec tego był zajęty przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej, w rozumieniu przyjętym przez ustawodawcę podatkowego w art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Niezależnie od przedstawionego wyżej stanowiska sądu wymaga odnotowania, że fakt zajęcia przez spółkę spornych gruntów na działalność gospodarczą potwierdza treść dokumentu "Procedura Operacyjna - Dokument Zabezpieczenia Przed Wybuchem". Zawarto w nim stwierdzenie, że "Teren terminalu zajmuje ok. 16 ha. Jest to ogrodzona działka o powierzchni 166 800 m2, powierzchnia zabudowy ok. 2200 m2". Zatem teren należący do terminala przeładunkowego obejmuje całość omawianych gruntów spółki położonych w granicach WOC i do całej ich powierzchni odnoszą się reguły przewidziane w tym dokumencie, wyznaczone przez specyfikę działalności gospodarczej spółki. Oznacza to, że wszystkie te grunty są - w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. - zajęte na działalność, funkcjonowanie terminala przeładunkowego, czyli na działalność gospodarczą spółki prowadzoną w ramach WOC w rozpatrywanych latach podatkowych. W następstwie, wbrew stanowisku spółki, dla prawidłowej oceny czy grunty w granicach WOC były przez nią zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie ma znaczenia ich zadrzewienie, zakrzewienie. Dla ścisłości, odnosząc się do argumentów spółki, należy wyjaśnić, że na potrzeby kontrolowanego rozstrzygnięcia organ tylko o tyle nawiązywał do przepisów innych niż podatkowe, w tym przypadku mających za przedmiot WOC, o ile było to niezbędne dla ustalenia specyfiki działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę na gruntach należących do WOC. Ta specyfika z kolei była istotnym w sprawie elementem faktycznym, bowiem rozstrzygnęła o tym, że cały teren należący do WOC, udostępniony spółce na działalność gospodarczą, tym samym jest przez nią na tę działalność faktycznie zajęty. Był to prawidłowy tok rozumowania, który pozwolił organowi na trafne zrekonstruowanie faktów i adekwatne zastosowanie analizowanej ustawy podatkowej, w szczególności jej art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10. W realiach analizowanej sprawy spółka błędnie powołała się na art. 153 P.p.s.a. Prawomocny wyrok w sprawie sygn. I SA/Lu 579/17 dotyczył decyzji organu w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości z tytułu tych samych działek, należących do tej samej spółki, ale za 2011 r., a więc za rok podatkowy nieobjęty decyzją kontrolowaną w niniejszej sprawie. Tymczasem art. 153 P.p.s.a. stanowi o mocy wiążącej prawomocnego wyroku w sprawie, a więc odnosi się do sprawy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Ten ostatni wymóg nie został spełniony, bowiem w tej konkretnej sprawie kontrolowane było rozstrzygnięcie organu jakkolwiek dotyczące stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości i tych samych gruntów, ale za inne, późniejsze lata podatkowe. Nieuzasadnione są także zarzuty spółki, w których nawiązała do przepisów postępowania podatkowego, w szczególności do art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. W ocenie sądu, organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia wniosku spółki. Spójnie i logicznie oceniły wyczerpująco pozyskane dowody. W efekcie trafnie odtworzyły wszystkie okoliczności istotne dla wyniku sprawy, a więc zakres gruntów zajętych przez spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej w WOC. Spółka formułując zarzuty o charakterze proceduralnym nie wyjaśniła konkretnie na czym miałyby polegać luki w materiale dowodowym czy w ustaleniach faktycznych, wymagające dalszego postępowania podatkowego. Nie wykazała jakie ustalenia faktyczne miałyby nie odpowiadać prawdzie obiektywnej. Tym samym spółka nie wykazała choćby potencjalnego związku między zarzutami naruszenia przepisów postępowania podatkowego a wynikiem sprawy. Spółka w istocie nie tyle podważała fakty, co prowadziła z organami spór o ocenę prawną stanu faktycznego, gdyż jej argumentacja skoncentrowała się na wykładni ustawowego sfomułowania zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak to zostało wyjaśnione wyżej, spółka błędnie przyjęła, że zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, w myśl art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. to zawsze, w każdym przypadku tylko fizyczna ingerencja w ściśle wymierzoną powierzchnię. Podsumowując przyjęte przez sąd stanowisko należy stwierdzić, że odmienne spojrzenie spółki na zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej w WOC, w niepodważonych skutecznie okolicznościach faktycznych, nie mogło prowadzić do zakwestionowania legalności odmowy stwierdzenia nadpłaty przez organy. Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.