II SA/Rz 567/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skarg E. G., Z. P. i T. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na skarżących E. G., Z. P. i T. T. kwoty po 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skarg E.G., Z.P. oraz T.T. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ kierował się następującymi ustaleniami; Wnioskiem z dnia 25 września 2018 r. E.G., Z.P., T.T. oraz K.W. zwróciły się do Prezydenta Miasta [...] z prośbą między innymi o wznowienie postępowań dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy na wymienionych we wniosku działkach, podając, że bez własnej winy nie brały udziału w tych postępowaniach. We wniosku wskazały, że działki nr ewid. 583/9, 583/11, 584/4, 584/6, 585/10, 586/1 obr. [...] w [...], których między innymi dotyczyły prowadzone postępowania, obciążone są od 1908 r. służebnością przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz m.in. działek nr ewid. 599/2, 599/3, 599/4, 599/5 obr. [....] w [...], których są one prawnymi właścicielkami. Jak wyjaśniły, w konsekwencji nieuznania ich za strony tych postępowań, jeden z właścicieli nieruchomości obciążonych, P.K., przy udziale Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] Sp. z o. o. - firmy będącej Generalnym Wykonawcą inwestycji budowlanych na w/w działkach, od czerwca 2017 r. uniemożliwia im w sposób całkowity dostęp do stanowiących ich własność w/w działek, a tym samym pozbawia wnioskodawczynie możliwości wykonywania prawa służebności. W piśmie z dnia 14 listopada 2018 r. wnioskodawczynie doprecyzowały, że chodzi im o wznowienie postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz uznanie ich za strony w postępowaniach zakończonych decyzjami o nr: [...]. Natomiast w piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r., odpowiadając na wezwanie organu, wyjaśniły, że o decyzjach administracyjnych obejmujących działki nr ewid. 583/9, 583/11, 584/4, 584/6 ,585/10, 586/1 obr. [...] w [...] dowiedziały się w drugim tygodniu listopada 2018 r., w momencie odebrania pisma nadanego przez Wydział Organizacyjno-Administracyjny Urzędu Miasta [...], znak: [...], z dnia 5 listopada 2018 r., z dołączoną tabelą zawierającą wykaz wydanych pozwoleń na budowę i warunków zabudowy przez Prezydenta Miasta [...], obejmujących m.in. wyżej wymienione działki. Poinformowały, że wcześniej nie posiadały wiedzy, że działki służebne objęte były postępowaniami administracyjnymi, a zwracając się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowań obejmujących te działki liczyły się z możliwością uzyskania odpowiedzi, że żadne decyzje obejmujące te działki nie były wydane. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 149 § 3 i 4 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. – dalej: K.p.a.), odmówił wznowienia postępowań zakończonych wydaniem wymienionych wyżej decyzji dotyczących warunków zabudowy oraz ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro wnioskodawczynie dowiedziały się o wydanych decyzjach dopiero z informacji publicznej z dnia 5 listopada 2018 r., co wyjaśniły w piśmie z dnia 4 grudnia 2018 r., to wniosek z dnia 25 września 2018 r. o wznowienie postępowań administracyjnych został złożony przed terminem określonym w art. 148 § 2 K.p.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnioskodawczynie podniosły, że ocena wyrażona przez organ I instancji odnośnie niezachowania terminu z art. 148 § 2 K.p.a. była błędna. Zauważyły, że już w złożonym wniosku podały, iż domagają się wznowienia postępowań dotyczących m.in. wydania warunków zabudowy. Przed złożeniem przedmiotowego wniosku miały wiedzę o wydanych decyzjach, nie znały jednak szczegółów owych decyzji - w szczególności tych, o które zwracał się organ pismem z dnia 8 października i 5 listopada 2018 r. Składając wniosek podkreślały, że uzyskały taką informację od wykonawców inwestycji realizowanej na nieruchomościach określonych we wniosku. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 25 marca 2019 r., Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 149 K.p.a., utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że z treści wniosku bezsprzecznie wynikało, że wnioskodawczynie już od czerwca 2017 r. miały informacje o ustaleniu warunków zabudowy bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak jednak zauważył, pomimo wielokrotnych wezwań organu wnioskodawczynie nie określiły dokładnej daty dowiedzenia się o przedmiotowych decyzjach. Z tych względów organ odwoławczy przyjął, że najpóźniej od dnia 1 lipca 2017 r. wnioskodawczynie miały wiedzę o wydanych decyzjach o warunkach zabudowy. Z tą też chwilą rozpoczął swój bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednocześnie w ocenie SKO błędne było stanowisko organu I instancji, że wnioskodawczynie dowiedziały się o wydanych decyzjach z odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 5 listopada 2018 r. Jak wskazał Organ, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym kluczowa jest data, kiedy wnioskodawca dowiedział się o decyzji, do której odnosi się żądanie wznowienia postępowania, a nie data, kiedy zapoznał się z jej treścią. W konsekwencji organ ten stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Z wydanym przez Kolegium postanowieniem nie zgodziły się E.G., Z.P. oraz T.T., wnosząc tożsame treściowo skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w których zarzuciły Organowi naruszenie: 1. art. 62 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie i połączenie do rozpoznania w jednym postępowaniu wszystkich podlegających kontroli postępowań w sprawie warunków zabudowy i postępowań w sprawie lokalizacji celu publicznego, w sytuacji braku spełnia przesłanki tożsamości stanu faktycznego wszystkich podlegających kontroli rozstrzygnięć; 2. art. 124 ust. 2 w zw. z art. 107 ust. 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego - SKO nie wskazało jakie fakty uznało za udowodnione, nie ustaliło dnia w którym strony dowiedziały się o istnieniu podstawy do wznowienia postępowania, nie wskazały dowodów na których zostało oparte orzeczenie, ani przyczyn z powodów, których organ odmówił mocy dowodowej dowodom wskazanym przez strony. Ponadto w postanowieniu brak jest opisu każdej z kontrolowanych w trybie wznowieniowym decyzji, konsekwencją czego jest brak możliwości pełnej weryfikację wydanego postanowienia; 3. art. 148 ust. 2 k.p.a. przez nieustalenie dokładnej daty dnia, w której Skarżące dowiedziały się o decyzji, skutkiem czego było błędne uznanie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po terminie; 4. art. 7 w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w całości materiału dowodowego, skutkiem czego było wydanie wadliwego postanowienia; 5. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie i nie zbadanie kwestii podnoszonych przez strony, a w szczególności tych związanych z ustaleniem chwili istnienia wiedzy u stron skarżących o treści decyzji, rozstrzygnięciu decyzji i złożeniem wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że strony wniosły podanie o wznowienie postępowań dot. wszystkich w/w decyzji z uchybieniem terminu; 6. art. 7, art. 77, art. 80, art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny z zaniechaniem inicjatywy dowodowej w zakresie zbadania i ustalenia momentu powzięcia faktycznej wiedzy stron o decyzjach będących przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, poprzez wezwanie stron do wyjaśnień pisemnych lub przesłuchanie wnioskodawców, co skutkowało bezzasadną odmową wznowienia postępowania; 7. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, co sprowadza się do błędnego przyjęcia przez organ, iż wszystkie strony złożyły wniosek o wznowienie postępowania we wszystkich sprawach zakończonych decyzjami w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego z uchybieniem terminu; 8. art. 8 k.p.a. poprzez działania organu powodujące podważenie zaufania skarżącego do organów państwa, w szczególności poprzez nienależyte i pobieżne zbadanie sprawy, a także nieprawidłową ocenę materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, błędne uznanie, iż wszystkie strony o wszystkich przywołanych decyzjach dowiedziały się już w czerwcu 2017 r., w sytuacji gdy informacja uzyskana przez E.G. (wyłącznie) od firmy będącej generalnym wykonawcą z dnia 25 lipca 2018 r. dotyczyła tylko jednego pozwolenia na budowę (a nie decyzji o warunkach zabudowy) obejmującego działkę 586/2 obr. [...] w [...] oraz działkę nr 586/1, ponieważ na nich firma prowadziła wówczas budowy (stan na III kwartał 2018 r.) i jedynie ta inwestycja była widoczna - prowadzono wówczas roboty budowlane na terenie ogrodzonym; 9. art. 138 ust. 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, jak również bez wyjaśnienia w całości zakresu sprawy będącej jej przedmiotem; 10. art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, które zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania; 11. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nie zastosowanie wspomnianego artykułu, w sytuacji gdy z przytoczonych dowodów wynika, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu i należało tę kwestię wyjaśnić wydając postanowienie o wznowieniu postępowania; 12. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez nie zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi który wydał decyzję, tj. bezsporna okoliczność istnienia służebności gruntowych przejazdu, przechodu i przegonu przez działki objęte wydanymi decyzjami o pozwoleniu na budowę oraz poprzedzających je decyzjami w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego wobec działek władnących, których właścicielami są wnioskodawczynie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania, a także o dopuszczenie dowodu z pisma wykonawcy z 25 lipca 2018 r. na okoliczność powzięcia wiedzy w zakresie wydania decyzji pozwolenia na budowę wyłącznie przez E.G. dotyczącą tylko prowadzonej wówczas budowy na działkach nr 586/2 oraz nr 586/1, obr. [...] w [...]. Ponadto pismami z dnia 14 maja 2019 r. każda ze Skarżących uzupełniła swoją skargę, wnosząc dodatkowo o przeprowadzenie dowodów z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], na okoliczność wskazania niewłaściwego zastosowania przez organy art. 62 k.p.a., a także o nakazanie organom dołączenia decyzji administracyjnych wskazanych w osnowie zaskarżonego postanowienia (wraz z aktami spraw) na okoliczność zapewnienia możliwości pełnej weryfikacji zaskarżonego postanowienia przez Sąd. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga w niniejszej sprawie została uwzględniona bowiem okazała się częściowo zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem swej skargi wymienione skarżące uczyniły postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o odmowie wznowienia postępowań administracyjnych zakończonych 13 ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz dwoma decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kwestionowane przez strony postanowienie Kolegium oparto na art. 148 § 1 i 2 K.p.a., a więc regulacji Kodeksowej, która wyznacza stronom postępowania termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Na mocy tej regulacji, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast na mocy kluczowego ze względu na okoliczności faktyczne art. 145 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Sąd podziela stanowisko Kolegium oparte na licznie przywołanych w uzasadnieniu skontrolowanego postanowienia orzeczeniach sądów administracyjnych, iż bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny w określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu ostatecznej decyzji bez jej udziału, przy czym o istnieniu takiej decyzji strona może dowiedzieć się w jakikolwiek dostępny sposób, czyli niekoniecznie poprzez jej formalne doręczenie. Jest oczywistym, że wiedza o wydaniu decyzji w postępowaniu bez udziału strony, zazwyczaj nie będzie pochodzić od organu administracji. Z uwagi na okoliczności związane z przyczyną żądania wznowienia stanowczo dopuścić należy poza urzędnicze źródła wiedzy. Wystarczy więc, aby pominięta strona o konkretnej decyzji dowiedziała się, przez co należy rozumieć zapoznanie się z informacją o wydaniu ostatecznej decyzji o określonym przedmiocie oraz o jej wystawcy, czyli autorze decyzji. Jednocześnie nie można pozbawiać strony jej uprawnień procesowych jeżeli informację o wydanych decyzjach otrzymuje z własnej inicjatywy, w wyniku działania zmierzającego do ustalenia tego czy toczyły się bez jej udziału określone postępowania administracyjne zakończone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. W takim przypadku należy brać pod uwagę przede wszystkim to, czy po otrzymaniu informacji o wydaniu ostatecznej decyzji wyraża ona w przewidzianym w art. 148 § 2 K.p.a. terminie wolę wznowienia postępowania. Takiego podejścia do interpretacji faktów prawotwórczych wymaga zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 § 1 K.p.a. Kolegium w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie przez Organ I instancji oraz treść wniesionego zażalenia przyjęło, iż wnioskodawczynie miały wiedzę o decyzjach administracyjnych stanowiących przedmiot żądania wznowienia jeszcze przed złożeniem wniosku w sprawie, czyli przed dniem 25 września 2018 r. Zdaniem Organu odwoławczego wnioskodawczynie już w miesiącu czerwcu 2017 r., uzyskały informacje o wydanych przez Prezydenta decyzjach o pozwoleniu na budowę oraz poprzedzających je decyzjach o ustaleniu warunków zabudowy bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wiedzę taką pozyskały od "Firmy" będącej generalnym wykonawcą prowadzonych inwestycji budowlanych. Wniosek o tym czasie uzyskania informacji o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy Organ odwoławczy wyprowadził ze zdania wyrażonego we wniosku o wznowienie: Pan P.K. przy udziale Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] Sp. z o.o. od czerwca 2017 roku uniemożliwia nam w sposób całkowity dostępu do naszych działek (...). Zdaniem Sądu ocena Kolegium jest błędna. Nie można bowiem wiązać czynności uniemożliwiania dostępu do działek obciążonych służebnością z informacją o wydaniu kilkunastu decyzji o warunkach zabudowy bądź lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tak samo nie można wiązać wiedzy o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ze świadomością wydania decyzji planistycznych. Wydanie pozwolenia na budowę nie musi przecież poprzedzać decyzja o warunkach zabudowy czy o lokalizacji inwestycji celu publicznego, już choćby z powodu zaniedbania inwestora. Dlatego wyprowadzony przez Kolegium wniosek o uzyskaniu przez strony skarżące wiedzy o wydaniu, aż 15 decyzji o warunkach zabudowy najpóźniej dnia 1 lipca 2017 r. nie mógł zyskać akceptacji Sądu. Okoliczności stwierdzonych przez Organ nie potwierdza też załączone do skargi pismo z dnia 25 lipca 2018 r. zaadresowane przez Przedsiębiorstwo Budowlane [...] Sp. z o.o. wyłącznie do jednej z wnioskodawczyń E.G. Otóż jak słusznie zaznacza skarga, w piśmie tym mowa jest jedynie o bliżej nieokreślonym projekcie na budowę i pozwoleniu na budowę, a nie o danych precyzujących przedmiot, datę czy organ dla 15 decyzji planistycznych, których dotyczy niniejsza sprawa. Należało wobec tego stwierdzić naruszenie przez SKO przepisów art. 148 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a., w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania ukształtowany przez ten Organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem nie nastąpiło ustalone przez Kolegium naruszenie przez skarżące terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowań administracyjnych zakończonych w sposób ostateczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie prowadząc postępowanie zażaleniowe obowiązane będzie uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną stanu faktycznego. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia złożonego zażalenia koniecznym będzie uwzględnienie dwóch kluczowych okoliczności. Po pierwsze, należało będzie ocenić zgodną wypowiedź stron postępowania wyrażoną w ich wspólnym piśmie z dnia 4 grudnia 2018 roku (odpowiedź na wezwanie Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 listopada 2018 r. o podanie daty uzyskania wiedzy o decyzjach Prezydenta Miasta [...]), z której to jednoznacznie wynika, że wnioskujące o kwestionowanych decyzjach administracyjnych dowiedziały się w drugim tygodniu listopada 2018 roku w momencie odebrania pisma pochodzącego z Wydziału Organizacyjno - Administracyjnego Urzędu Miasta [...] z dnia 5 listopada 2018 roku z dołączoną tabelą zawierającą wykaz wydanych pozwoleń na budowę i warunków zabudowy przez Prezydenta Miasta [...]. Strony wyraźnie oświadczyły w nim, że wcześniej nie posiadały wiedzy o tych decyzjach, a zwracając się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowań administracyjnych obejmujących działki obciążone na ich rzecz służebnością, liczyły się z możliwością uzyskania odpowiedzi, że żadne decyzje obejmujące te działki nie były wcześniej wydane. Strony poinformowały Organ I instancji, że mimo wcześniejszych wizyt w Urzędzie Miasta [...] i próśb o udzielenie informacji dotyczących wydanych decyzji administracyjnych konsekwentnie odmawiano im dostępu do stosownych informacji. Dopiero w odpowiedzi na ich pismo z dnia 22 października 2018 r. udostępniono im wykaz wydanych decyzji z informacją o możliwości wglądu do akt wybranych spraw. Strony poinformowały, że dopiero udostępnienie wymienionego wykazu stanowiło okoliczność pozwalającą na złożenie żądania wznowienia postępowań. Niezawiadomienie ich o wydanych przez Prezydenta decyzjach uniemożliwiało podjęcie informacji o toczących się postępowaniach administracyjnych oraz o wydanych przez Organ decyzjach obejmujących działki służebne. Z treści tego pisma wynika wyraźnie, że strony wiedzę o kwestionowanych decyzjach powzięły dopiero 13 listopada 2018 r., aby następnie 14 listopada 2018 roku złożyć podanie, w którym w punkcie ad. 1 zawnioskowały o wznowienie postępowań w sprawach ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do konkretnych znaków zakończonych spraw administracyjnych. W tym oświadczeniu stron można doszukać się najbardziej precyzyjnych informacji o dniu dowiedzenia się o ostatecznych decyzjach Prezydenta Miasta [...]. Po drugie, SKO powinno ocenić czy podanie stron skarżących z dnia 25 września 2018 r., można było w ogóle zakwalifikować jako zawierające wniosek o wznowienie postępowań zakończonych wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i o lokalizacji inwestycji celu publicznego, skoro podanie to nie zawierało informacji o jakie konkretnie decyzje chodzi stronom. Ta kwestia wobec ilości podważanych w trybie nadzwyczajnym decyzji wydaje się kluczowa. Wskazanie przez strony konkretnych numerów decyzji administracyjnych miało miejsce dopiero w treści opisanego podania z dnia 14 listopada 2018 r., które poprzedziło uzyskanie przez strony w trybie dostępu do informacji publicznej wiedzy o decyzjach o warunkach zabudowy i decyzjach o określeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz tych nazwach inwestycji, datach wydania i inwestorze planowanych przedsięwzięć. Ocena tych zdarzeń uwzględniająca zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 K.p.a. - pozwoli SKO na właściwe ustosunkowanie się do wniesionego środka zaskarżenia oraz kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych w postaci pisma precyzyjnie informującego o dacie uzyskania wiedzy o wydaniu ostatecznych decyzji przez strony wnioskujące i podania informacji konkretyzujących desygnaty ostatecznych decyzji administracyjnych. Wobec stwierdzonych uchybień w dokładnym wyjaśnianiu przez SKO okoliczności istotnych dla zbadania zachowania przez skarżące strony terminu z art. 148 § 2 K.p.a., nie było konieczności wypowiadania się przez Sąd o pozostałych zarzutach skargi w tym nieprawidłowości w zastosowaniu art. 62 K.p.a. WSA zauważa jedynie, iż przepis ten stosuje się w celu połączenia do rozpoznania w ramach jednego postępowania spraw indywidualnych, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Jak dotychczas Organy stosowały tą regulację w sposób zasadny skoro wnioskujące strony łączy prawo do współwłasności nieruchomości władnących, a kwestionowane przez nie decyzje mają dotyczyć nieruchomości obciążonych na ich rzecz. Objęcie jednym postanowieniem sprawy wznowienia wielu zakończonych postępowań administracyjnych, nie narusza żadnej z regulacji K.p.a., bowiem na obecnym etapie wyjaśnieniu podlega kwestia zachowania terminu z art. 148 § 2 K.p.a. Jeżeli natomiast doszłoby do wznowienia tych postępowań, to w ramach każdego z nich konieczne będzie odrębne zbadanie przesłanek wznowieniowych i wydanie odrębnych decyzji administracyjnych. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. obejmując nimi uiszczony odrębnie przez strony wpis sądowy w kwocie 200 zł.